/*--

Τρίτη, 24 Σεπτεμβρίου 2013

.Η δύναμη του Αγίου είναι δύναμη όλων μας


   
Στην παραβολή του ασώτου υιού βλέπουμε ότι ο Θεός πατέρας με την εκστατική του αγάπη βρίσκεται έξω από το σπίτι για να υποδεχθεί τον άσωτο υιό που επιστρέφει. Και βρίσκεται έξω από το σπίτι για να παρακαλέσει τον πρεσβύτερο υιό του να μπει μέσα.

Και ο άσωτος υιός γυρίζει και γίνεται το κεντρικό πρόσωπο της πανηγύρεως, επειδή κατάλαβε ένα πράγμα, ήδη πριν φύγει από το σπίτι ονόμασε τον πατέρα του, πατέρα είπε: «Πάτερ δος μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας μου». Και ο πατέρας του του έδειξε την πατρική και αρχοντική του αγάπη. δεν τον δέσμευσε με εντολές - εκείνη την ώρα δεν είχαν κανένα νόημα - αλλά ούτε επίσης τον περιφρόνησε. Του έδωσε την περιουσία και έφυγε ο υιός. Όπου όμως και αν πήγε αυτός, η αγάπη του Πατέρα του πήγε πιο μακριά, πιο πέρα από την απώλεια και το θάνατο όπου τον οδήγησε η ανταρσία. Στο τέλος «εις εαυτόν ελθών» ένιωσε το τι είχε συμβεί: Είμαι ανάξιος γιος ενός μεγάλου Πατέρα. Θα γυρίσω και θα του ζητήσω συγγνώμη. Θα του πω: «Πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου», ενώπιον ενός τέτοιου Πατρός που έχει τέτοια αγάπη και παρέχει τέτοια ελευθερία. Είμαι χαμένο κορμί. 

Μόλις τέλειωσε την εξομολόγηση, ο Πατέρας δεν του λέει τίποτε, μόνον αγαπά. Σ' αυτή την άγια στιγμή της ιερουργίας της αγάπης τα πάντα γίνονται αφώνως. Ο πατέρας μιλάει μόνο στους δούλους.Δίδει εντολή να ετοιμάσουν το πανηγύρι το πρώτο και να σφάξουν το μόσχο το σιτευτό. Και ο υιός μπαίνει μέσα. Ένιωσε ότι το μεγάλο αμάρτημά του ήταν, ότι προσέβαλε τον πατέρα του, ως πατέρα. δεν του είπε: «Κοίταξε, έφαγα την περιουσία σου. Θα δουλέψω, θα βγάλω χρήματα, θα σου τα δώσω και θα τα φτιάξουμε». Το θέμα δεν είναι οικονομικό, το θέμα είναι υπαρξιακό. Γι' αυτό ομολόγησε ότι δεν είναι άξιος να ονομάζεται γιος ενός τόσο μεγάλου άρχοντα στην αγάπη Πατέρα.

Με την περίπτωση του πρεσβυτέρου γιου τα πράγματα δεν εξελίσσονται καλά, δε μιλά τη γλώσσα του νεώτερου γιου, την οικογενειακή γλώσσα. 8ε νιώθει γιος του Πατέρα, αλλά νιώθει σαν εργάτης ενός εργοδότη. Και όταν ο άνθρωπος - που είναι πλασμένος για να μιλά τη γλώσσα αυτή του γιου προς τον Πατέρα - μιλάει γλώσσα εργάτη προς εργοδότη, τότε τα πράγματα δεν πάνε καλά. Αν μας είχε δημιουργήσει κανένα εργοστάσιο, αν είχαμε βγει από κανένα ηλεκτρονικό εγκέφαλο σα ρομπότ, θα μπορούσαμε να μιλούμε αυτή τη γλώσσα. Μέσα στην Εκκλησία ως άνθρωποι μιλάμε τη γλώσσα την προσωπική: Υπάρχει ο Πατέρας μου εγώ είμαι γιος και είμαι ανάξιος.

Ο πρεσβύτερος γιος το πήρε το θέμα οικονομικά: Τοσαύτα έτη δουλεύω σοι και ουδέποτε εντολήν σου παρήλθον. Και συ ουδέποτε μου έδωσες ένα ερίφι για να ευφρανθώ με τους φίλους μου. δηλαδή, εγώ τα έκαμα όλα σωστά, εσύ τα έκαμες όλα στραβά. Τί θα γίνει τώρα; Και αμέσως προχωρεί στην κριτική: ο γιος σου που σου έφαγε την περιουσία... Μα, λέει ο Πατέρας: όχι ο γιος μου, αλλά είναι ο αδελφός σου, ο οποίος «απολωλώς ην και ευρέθη και νεκρός ην και ανέζησε». Και ακριβώς επειδή μιλά άλλη γλώσσα ο πρεσβύτερος υιός, ο οποίος είναι «ηθικός», ο οποίος μένει στο σπίτι (αλλά επειδή δε μιλά τη γλώσσα την ορθόδοξη, της μετανοίας) μένει έξω από το μεγάλο πανηγύρι, όπου θύεται ο μόσχος ο σιτευτός. Έτσι παράδοξα προχωρούν τα πράγματα. Και στην παραβολή τούτη μας αποκαλύπτεται η ίδια αλήθεια ότι ο Θεός είναι αγάπη. δημιουργεί ένα πλάσμα, από αγάπη και του δίδει, τη δυνατότητα εν ελευθερία, αν θέλει να ανταποκριθεί στην αγάπη αυτή. Ο Θεός δεν μπορεί να κάμει τίποτε άλλο παρά να αγαπά. δηλαδή ο Θεός δεν μπορεί να μισεί, ο Θεός μόνον αγαπά. Αν ένας έχει τη σωστή και κατά φύσιν στάση της εν ελευθερία αγάπης, τότε νιώθει το Θεό ως Πατέρα. Και όπως λέει στον πρεσβύτερο γιο: «Πάντα τα εμά σα εστί», όλα τα δικά μου είναι δικά σου. τί ζητάς ένα ερίφι; Αν τυχόν κανείς «μιλά άλλη γλώσσα», η ίδια αγάπη του Θεού γι' αυτόν είναι κόλαση. Όπως ο ήλιος, ενώ για τους ζωντανούς οργανισμούς είναι ευλογία και η προϋπόθεση της αυξήσεως και της επιτελέσεως του σκοπού της δημιουργίας, για τα πτώματα είναι αφορμή αποσυνθέσεως. Ο ήλιος ζωογονεί τους ζωντανούς οργανισμούς και αποσυνθέτει τα πτώματα. Η έλλειψη της θέρμης του ήλιου, τη ζωή την καταργεί και τα πτώματα τα συντηρεί. δηλαδή επιβάλλει θάνατο.

Ο Θεός είναι αγάπη. Δια το πλήθος του ελέους του εξ ουκ όντων εις το είναι τα πάντα παρήγαγε. «Ίνα πλείονα είναι τα ευεργετούμενα». δημιουργεί τον άνθρωπο κατ' εικόνα δική Του και ομοίωση. Ο άνθρωπος ζει μόνο στην κατά φύσιν λειτουργία του είναι του, εάν τυχόν ανταποκρίνεται σ' αυτή τη δωρεά της αγάπης του Θεού. Και αυτή η αγάπη είναι ο παράδεισος. Και αυτή η αγάπη είναι η κόλαση γι' αυτούς οι οποίοι έχουν φύγει από την εκστατική αγάπη, την καθ' ομοιότητα Θεού, και έχουν κλειστεί μέσα στην ασφυκτική φυλακή της φιλαυτίας. Στον Αγιο κοντά νοιώθεις κάτι παρόμοιο. δε σε ζαλίζει με θεωρίες. Έχει γίνει το κεφάλι μας καζάνι από θεωρίες και αντιθεωρίες και υπερθεωρίες. Εδώ έχεις μπροστά σου έναν αληθινό άνθρωπο, καθαρή εικόνα του Θεού. Και δεν έχει σημασία αυτό που λέει, αλλά αυτό που μεταδίδει με την παρουσία του. Οι Απόστολοι ήσαν «οσμή ζωής εις ζωήν και οσμή θανάτου εις θάνατον». Ο Αγιος μεταδίδει κάτι. Μεταδίδει τη χάρη του Θεού η οποία είναι δοκιμασία: Ευλογία γι' αυτόν που μιλάει τη γλώσσα την οικογενειακή, δηλαδή την κατά φύσιν γλώσσα του ανθρώπου. Και είναι κόλαση, κάτι αβάσταχτο γι' αυτόν που μιλάει τη γλώσσα της φιλαυτίας και του μίσους. Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Εδώ πέρα επίσης βλέπουμε ότι καταργούνται τα συστήματα, που κατατρώνε τον άνθρωπο, και πρώτη φορά νιώθεις και τα χάνεις από το ότι ο άλλος, ο Αγιος, σε ανέχεται, έχει χρόνο για σένα. Ενδιαφέρεται για σένα, δεν ενδιαφέρεται για τον εαυτό του. Ο Αγιος δε θέλει να σε εκμεταλλευτεί, ούτε θέλει να σε «αξιοποιήσει», ούτε να σε κάνει εργαλείο. Όπως είπε ο κ. Μαρκαντώνης, όλα τα συστήματα -καπιταλιστικά και μαρξιστικά- χρησιμοποιούν τον άνθρωπο. Έτσι είναι. Γιατί ο άνθρωπος, από τη φύση - αν τον δεις καλά - είναι ανυπόφορος. δεν μπορείς να τον υπομείνεις. Αυτός τα θέλει όλα. Αλλά αυτά τα πράγματα είναι αδύνατα, είναι απραγματοποίητα. Μόνον Αυτός που μας έπλασε, και μας ξέρει πριν γεννηθούμε και αφού πεθάνουμε, μπορεί να μας ικανοποιήσει, γιατί ο καθένας τα θέλει όλα. Αλλά με τη δική μας λογική δε γίνεται. Μέσα στην Εκκλησία γίνονται όλα. «Τα ανήκουστα ακούεται και τα φοβερά τελεσιουργείται». Για να απαλλαγεί λοιπόν κάποιος από το βάσανο του ανθρώπου είτε πρόκειται για κόμμα ή σύστημα ή ιδεολογία ή αν θέλετε και χριστιανική ιδεολογία τον κόβει τον άνθρωπο με την προκρούστεια μέθοδο και τον κάνει λίγο φυτό, και ησυχάζει.Αλλιώς δε γίνεται, δεν μπορείς να υποφέρεις τον άνθρωπο. ΟΑγιος αντίθετα δε σε καταστρέφει, δε σε χρησιμοποιεί. Σε αγαπά.Και μη νομίζετε ότι η αγάπη του είναι συναισθηματισμός. Είναι κάτι σκληρό, πολύ πιο σκληρό από την οποιαδήποτε σκληρότητα. Είναι σαν μια εγχείρηση που σου κάνει, που σου βγάζει τα σωθικά.Αλλά νιώθεις ότι είναι χειρουργός και δεν είναι σφάχτης. Και του λες: έχεις απόλυτο δίκιο, κάνε ό,τι θέλεις. 

Και η αγάπη του, και όταν δεν κάνει τίποτε, ενεργεί μια φοβερή επέμβαση μέσα στον άνθρωπο. Ενδιαφέρεται για σένα. Θέλει να σωθείς, να γίνεις θεός κατά χάριν. Και ας χαθείς απ’ αυτόν ας μην του δώσεις σημασία αυτού του Αγίου που σε φροντίζει. δε θέλει τίποτε. 8ε ζητά καμμία ανταμοιβή, δεν περιμένει καμμία ευγνωμοσύνη να του δείξεις -ίσως γι’ αυτό τον ευγνωμονείς ολοζωής και δεν τον αποχωρίζεσαι. Η ευγνωμοσύνη και ανταμοιβή γι' αυτόν είναι το να βρεις τον εαυτόν σου, να αγιάσεις ο ίδιος και μέσα από τα σπλάγχνα σου να βγει ένα «δόξα τω Θεώ». δε θέλει ο Αγιος να σε κάνει οπαδό του κόμματός του, μέλος του σωματείου του ή αν θέλετε και καλόγερο του μοναστηριού του. Αλλά θέλει να σε βοηθήσει να βρεις το δρόμο σου εν Χριστώ Ιησού. Και αν τυχόν αυτό γίνει, τότε είμαστε μαζί, οπουδήποτε και αν πας, και όσες χιλιετίες και αν περάσουν. Έτσι αγιάζεται και το κτιστό και το χρονικό, και ζούμε διαφορετικά ήδη από τώρα. Και αυτό που είπαμε προηγουμένως ότι ο άνθρωπος είναι ον ανυπόφορο - να το πούμε κρητικά, δεν «νταγιαντίζεται», δεν υποφέρεται - αυτό το ανυπόφορο του ανθρώπου ξέρετε τί είναι; Θα το έλεγα, το απωθημένο της επιθυμίας του να γίνει θεός κατά χάριν. Και μέσα στην Εκκλησία υπάρχει η καινή Βασιλεία, υπάρχει η νέα λογική, υπάρχουν οι νέες δυνατότητες. Ας θυμηθούμε αυτό που είπε ο Κύριος στους μαθητές του: «Ουχ ούτως έσται εν υμίν». Αλλά όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να είναι πάντων δούλος και πάντων έσχατος. Και «ο Υιός του ανθρώπου, ο βασιλεύς της ειρήνης, δεν ήλθε διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών». Και άλλος λέει στους Ιουδαίους: Οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα εν τη ερήμω και απέθανον. Εγώ είμαι ο άρτος «ο εκ του ουρανού καταβάς, ίνα τις εξ αυτού φάγη και μη αποθάνη». Όχι, θα αναστηθεί, αλλά δε θα πεθάνει. Και ο Αρτος αυτός είναι της θείας Ευχαριστίας, «ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος». Και το Αγιο Πνεύμα είναι το «απαθώς μεριζόμενον και ολοσχερώς μετεχόμενον». Σ' έναν άγιο μαργαρίτη, σε μια μικρή αγία μερίδα υπάρχει όλος ο Χριστός. Και με ένα θείο χάρισμα γινόμαστε κοινωνοί του πληρώματος του Αγίου Πνεύματος το οποίο όπως είπαμε απαθώς μερίζεται και ολοσχερώς μετέχεται. Έτσι μπορούν να δημιουργηθούν και να υπάρξουν οι άνθρωποι «οι μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες». Και τότε καταλαβαίνουμε ότι είναι μακάριον διδόναι μάλλον ή λαμβάνειν. Και το θέμα δεν είναι να φάω τον άλλο για να ζήσω. Αλλά γίνεται τελείως το αντίθετο, και το ακούμε μέσα στη θεία Λειτουργία. Όχι να σε φάω για να ζήσω, αλλά. Λάβετε φάγετε το Σώμα μου... Πίετε το αίμα μου. Εσείς να χορτάσετε, εσείς να ξεδιψάσετε. Εσείς είστε ο αληθινός εαυτός μου. Αν εσείς ζείτε και εγώ ζω. Αυτή είναι η καινή λογική ότι υπάρχει τόπος και υπάρχει χώρος για όλους. δεν υπάρχει συνωστισμός ατόμων αλλά περιχώρηση αγαπωμένων προσώπων. Ο Αγιος δίδει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να έλθει στον εαυτό του. Και του δίδει τη δυνατότητα να ανοίξει την καρδιά του, να εξομολογηθεί και του δείχνει το δρόμο που θα γυρίσει προς τον Πατέρα και θα μιλήσει εξομολογητικά. Όλοι μετανοούμε στο τέλος ή αν δε μετανοούμε, μεταμελούμεθα. Βλέπετε, και ο ταλαίπωρος ο Ιούδας μεταμεληθείς επέστρεψε τα τριάκοντα αργύρια. 8εν μπόρεσε να τα αξιοποιήσει, να τα χαρεί με κανένα τρόπο. Αλλά τί έκανε; έκανε ένα λάθος. δεν ήξερε που να γυρίσει ο ταλαίπωρος. Και γύρισε σ' αυτούς οι οποίοι δεν αγαπούν και οι οποίοι στην πιο δύσκολη -και γι' αυτό ιερή- στιγμή της ζωής του τον πέταξαν έξω και του είπαν: «Τί προς ημάς, συ όψει». «Και ρίψας τα αργύρια απελθών απήγξατο». Και δεν τον έσωσε ούτε ο απαγχονισμός του.

Ενώ ο Πέτρος τί έκαμε; «Εξελθών έξω έκλαυσε πικρώς». Και το κλάμα του αυτό -μόνο ένα κλάμα- έγινε δεκτό από μακριά, από τον Κύριο. Και γι' αυτό μετά την Ανάσταση παρήγγειλε: «Είπατε τοις μαθηταίς και τω Πέτρω...». Λέει στις Μυροφόρες: Να έρθει και ο Πέτρος, να μη στενοχωριέται, έγινε δεκτός με το κλάμα.

Αν είναι δυνατόν να βοηθήσουμε τους ανθρώπους, να τους δώσουμε τη δυνατότητα να κλάψουν, μπροστά σ' Αυτόν που αγαπά. Να κλάψουν σαν τον Πέτρο. Γιατί ξέρουμε ότι όλοι είμαστε τραυματισμένα παιδιά, άσχετα αν είμαστε ασπρομάλληδες ή άσχετα εάν κάνουμε τους σκληρούς. Και αν βρούμε ένα Αγιο, τότε θα καταλάβουμε ότι μέσα μας κρύβουμε ένα πληγωμένο παιδί. Όπως μια ρίζα που φαίνεται ξερή, όταν έρθει η βροχή η κανονική και ο ήλιος, τότε θα καταλάβει ότι μέσα της κρύβει ζωή. Ε, αυτό κάνουν οι Αγιοι, είναι αυτοί που αγαπούν κι είναι οι ταπεινοί. Έτσι ανασταίνουν νεκρωμένες δυνατότητες μέσα μας.Η δύναμις των Αγίων «εν ασθενεία τελειούται». Αυτό μας το έδειξε ο Κύριος. Και όταν ανάγκασαν τον απόστολο Παύλο να μιλήσει για τον εαυτόν του, άρχισε να αναφέρει τα κατορθώματά του, τα κατορθώματα που είναι κατανοητά από τον καθένα. Μετά προχωρεί σε οπτασίες. Μιλά για κάποιον άνθρωπο ο οποίος προ ετών δεκατεσσάρων ηρπάγη μέχρι τρίτου ουρανού. Και μιλά για άλλον - ενώ είναι ο ίδιος - επειδή η αρπαγή, η ανάληψη στον τρίτο ουρανό έγινε από Αλλον, έγινε από τη χάρη του Θεού. 8εν πήγε ο Απόστολος εκεί, αλλά ηρπάγη. Και το θέμα είναι ότι μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει σ' αυτή την κατάσταση όπου γίνεται η αρπαγή.Προσθέτει δε για την άνοδό του αυτή: «είτε εν σώματι, είτε εκτός του σώματος ουκ οίδα, ο Θεός οίδε». και όταν του εδόθη «σκόλοψ τη σαρκί, άγγελος σατάν», παρακάλεσε τον Κύριο να απαλλαγεί απ’ αυτόν το σκόλοπα αλλά ο Κύριος του είπε: «Αρκεί σοι η χάρις μου, η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται». Τότε αναφέρει την αληθινή του καύχηση: «Ήδιστα ουν μάλλον καυχήσομαι εν ταις ασθενείαις μου...». Το μεγάλο καύχημα για τον Αγιο είναι ότι υπάρχει μια δύναμη η οποία «τελειούται εν ταις ασθενείαις». Και καταλήγει ο Απόστολος: «όταν ασθενώ τότε δυνατός ειμί».

Αυτή είναι μια ανατροπή της συνηθισμένης καταστάσεως. Οι Αγιοι είναι παντοδύναμοι και ταυτόχρονα πάρα πολύ αδύνατοι. Όπως λέμε για τον Κύριο: «κατάστικτος τοις μώλωψι και πανσθενουργός». Εάν τυχόν ένας ερχόταν και ήταν πάρα πολύ δυνατός, γιγάντιος τότε η παρουσία του ασφαλώς θα μας συνέθλιβε. Εάν νιώθαμε ότι κάποιος είναι παντοδύναμος και ταυτόχρονα είναι πάρα πολύ αδύνατος, σαν μικρό παιδί, σαν μωρό, σαν ελάχιστος (φτάνει ο απόστολος Παύλος να πει, και ο Αββάς Ισαάκ, σαν ανύπαρκτος), ε τότε νιώθεις διαφορετικά. 

Συγκλονίζεσαι με το ξένο μεγαλείο αυτού ο οποίος είναι παντοδύναμος και η παντοδυναμία του παρουσιάζεται με το να είναι τελείως άοπλος και τελείως αδύναμος στο να σου κάνει κακό. Ο Αγιος δεν μπορεί να κάμει κακό στον άλλο, αλλά ο άλλος μπορεί να τον πειράξει. Γρήγορα όμως καταλαβαίνεις ότι ο Αγιος είναι προφυλαγμένος από τη χάρη του Θεού και δε φοβάται καμμιά απειλή. Είναι παντοδύναμος όντας ασθενής. Γι' αυτό γράφει ο απόστολος Παύλος προς τους Κορινθίους: «Καγώ ελθών προς υμάς, αδελφοί, ήλθον... εν ασθενεία και εν φόβω και εν τρόμω πολλώ,..και το κήρυγμά μου ουκ εν πειθοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγοις αλλ' εν αποδείξει πνεύματος». Επειδή, νομίζω, πήγε με πολλή ασθένεια και πολύ φόβο και τρόμο, γι' αυτό μίλαγε ως εξουσίαν έχων. Ή, αντίθετα να πούμε, επειδή είχε τη χάρη του Θεού, δεν είχε ανάγκη από κοσμική δύναμη και εξουσία. Η εξουσία αυτού, του οποίου «η δύναμις εν ασθενεία τελειούται» δεν είναι ανθρώπινη, είναι εκ Θεού,και είναι ευλογία για όλους και σώζει όλους.Αυτό είναι το γνώρισμα της χαράς που δίδει η βασιλεία του Θεού. κοινοποιείται, απλώνεται «παντί τω λαώ». Αυτό δείχνουν οι σχετικές παραβολές του Κυρίου: Με τη χαρά που αισθάνεται η γυναίκα που βρήκε τη χαμένη δραχμή και καλεί τις γειτόνισσες να χαρούν μαζί της. Με τη χαρά που έχει ο βοσκός που βρήκε το απολωλός πρόβατο και συγκαλεί όλους τους φίλους του για να συγχαρούν μαζί του. Με τη χαρά του Πατέρα, που δέχτηκε τον άσωτο γιο του και κάνει τραπέζι μεγάλο, ευχαριστιακό για να συγκεντρώσει όλους, να χαρεί όλο το σπίτι του, να χαρεί όλος ο κόσμος.Η δύναμη του Αγίου είναι δύναμη όλων μας, και η χαρά του είναι χαρά όλων μας, ακριβώς γι' αυτό δεν κλείνεται στον εαυτόν του, αλλά προχέεται και δίδεται. Κι όπως αναφέραμε προηγουμένως τη γνώμη του Αγίου Ιωάννη του 8αμάσκηνου που λέει ότι γεμίζει η ψυχή, γεμίζει και το σώμα, γεμίζουν τα άγια λείψανα με τη χάρη του Θεού. Στη συνέχεια βλέπουμε ότι μπορεί κανείς να πάρει αυτή τη χάρη κι αυτή τη βεβαιότητα, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος και εθέωσε το ανθρώπινο, από την παρουσία των Αγίων, από τα άγια Λείψανά τους, από το λόγο τους. 

Όπως αναφέρει ο Ιγνάτιος ο θεοφόρος, ο άγιος «δι' ων λαλεί πράσσει και δι' ων σιγά γινώσκεται». Αυτό βλέπομε και στο παράδειγμα του Κυρίου. Ο Υιός του Θεού έγινεν άνθρωπος και κυκλοφόρησε μεταξύ μας. Και αναφέρει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ότι όλοι τον είδαν ως έναν άνθρωπο κοινό, γνώρισαν όμως τη θεότητά του αυτοί οι οποίοι είπαν, «ιδού ημείς αφήκαμεν πάντα και ηκολουθήσαμέν σοι». Και εις το πάντα, συνέκλεισαν τα τε κτήματα, χρήματα και θελήματα. Αν τυχόν πεις: Θεέ μου να γίνει το θέλημά σου. Τότε παίρνεις μια άλλη δύναμη και γνωρίζεις ότι ο Χριστός δεν είναι απλώς υιός της Παρθένου και υιός της Μαρίας, αλλά είναι και Υιός του Θεού.Επίσης κάτι άλλο: Βλέπουμε στο παράδειγμα της αιμορροούσης, ότι βαδίζει ο Κύριος στο δρόμο και ο πολύς όχλος τον συνθλίβει. Μια αιμορροοούσα όμως ακούμπησε το κράσπεδο του ιματίου αυτού, «και έγνω τω σώματι ότι ίατο από της μάστιγος». ένιωσε ότι έγινε καλά. Και ο Κύριος σταμάτησε την πορεία και είπε ότι κάτι έγινε: «Ήψατό μου τις». Μα, λένε οι Απόστολοι, τί σημαίνει «ήψατό μου τις», τη στιγμή που σε συνθλίβει όλος ο κόσμος; Ο κόσμος με συνθλίβει αλλά κάποιος με άγγιξε διαφορετικά. Και αυτό το διαφορετικά έχει σημασία, γιατί «έγνων δύναμιν εξελθούσαν απ' εμού». Υπάρχει, αν θέλετε, η δυνατότητα μιας μυστικής, εσωτερικής εγγραφής. Μιας επαφής του ανθρώπου με το Θεάνθρωπο και με τον Αγιο. Ο Αγιος - όπως ο Κύριος παρουσιάστηκε ως κοινός άνθρωπος - είναι ένας κοινός άνθρωπος. Και μέσα εδώ, στην αίθουσά μας, υπάρχουν άγιοι, αλλά δεν το παίρνουμε εμείς είδηση. Γιατί; Γιατί δεν είμαστε σαν την αιμορροούσα. Τί μπορεί να γίνει τότε; Πώς μπορεί κάποιος να γίνει κοινωνός, να πάρει δύναμη από τον Αγιο; Γίνεται, βλέπετε, μυστική έγγραφη στο δρόμο. Αυτή την έγγραφη δεν την επηρεάζει ο θόρυβος που γίνεται γύρω, ούτε επίσης αυτή δίδει κανένα σημείο ζωής, ότι κάτι έγινε. «Έγνω τω σώματι» η αιμορροούσα, και ο Κύριος «έγνω ότι δύναμις εξήλθεν εξ αυτού».

Πώς μπορεί να γίνει κάτι και για μας; Εδώ πέρα πάλι γυρίζουμε στο ίδιο. Το μεγάλο πράγμα είναι αν μπορούμε να είμαστε συντετριμμένοι και να είμαστε απογοητευμένοι από τον εαυτό μας. Και η αιμορροούσα εξαντλήσασα και δαπανήσασα πάντα τα εαυτής εις τους ιατρούς και μηδέν ωφεληθείσα, αλλά μάλλον εις το χείρον ελθούσα, είπε: δεν υπάρχει τίποτε άλλο. Θα πάω στονΚύριο, και δε θέλω να του μιλήσω, δε θέλω να τον πάρω στο σπίτι μου, αλλά μόνο θα ακουμπήσω το κράσπεδο του ιματίου του. Και έγινε αυτό, και σώθηκε. Ή να είμαστε απογοητευμένοι, να έχουμε τη χάρη της ολικής αποτυχίας και να είμαστε κατερραγμένοι (κοιτάχτε, αυτό είναι χαρούμενο γεγονός, μην το παίρνετε σαν μακάβριο). Ή να είμαστε φοβερά ευαίσθητοι σαν τα μικρά παιδιά. Τότε μπορεί κάτι να γίνει. Και με τους προσκυνητές του Αγίου Όρους κάτι παρόμοιο νομίζω ότι συμβαίνει. οι πολύ πονεμένοι και ευαίσθητοι ή τα μικρά παιδιά παίρνουν μηνύματα. Και τα μικρά παιδιά είναι το υπόδειγμα της ωριμότητος για να μπούμε στη Βασιλεία των ουρανών. Το τραγικό είναι ότι εμείς πολλές φορές, ενώ έχουμε χίλια βάσανα και είμαστε καταχτυπημένοι, δεν έχουμε όμως τη συντριβή και την ταπείνωση της αιμορροούσης γι' αυτό ίσως δεν μπορούμε να επικοινωνήσωμε με τους Αγίους.Περνά παρά πολύ η ώρα και θα αρχίζω να τελειώνω. Κοιτάζω τώρα αυτό που έγραψα εδώ: «Η ορθόδοξη πίστη προϋπόθεση της αγιότητος και της θεώσεως». Όπως είπαμε και στην αρχή, νομίζω ότι για αγιότητα και για θέωση μπορούμε να μιλάμε μόνο μέσα στην ορθόδοξη Εκκλησία, όπου γνωρίζεται όντως ο Θεάνθρωπος, ο οποίος δεσπόζει των επουρανίων και των επιγείων, ο οποίος πράττει τα ανθρώπινα θεϊκώς και τα θεία ανθρωπίνως. Και όταν λέμε, μόνο μέσα στην ορθόδοξη Εκκλησία, αυτό το πράγμα μην το πάρετε ως κάτι το οποίο χωρίζει. Αυτό το «μόνο στην ορθόδοξη Εκκλησία» είναι ευλογία για όλο τον κόσμο και για όλους τους ανθρώπους - αρκεί να γνωρίσουμε τι είναι η ορθόδοξη Εκκλησία. Όπως είπαμε για την αγάπη: Η αγάπη δεν είναι συναισθηματισμός, ούτε λόγια που δεν έχουν σημασία. ούτε φωνές πάλι και τιμωρίες που δεν έχουν νόημα. Η αλήθεια, όπως και η αγάπη, είναι «σκληρή» και ταυτόχρονα είναι η μόνη σωτηρία. Λοιπόν, «μόνο μέσα στην ορθόδοξη Εκκλησία». Γι' αυτό λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ότι τα δυσεβή δόγματα και ακάθαρτα πάθη μαζί εισέρχονται στον άνθρωπο. Όπως επίσης αν κάποιος δεν έχει σωστή πίστη δεν μπορεί να φτάσει στο πλήρωμα της ζωής, στη θέωση. Αν κάποιος δεν πιστεύει στη θεότητα του Κυρίου δεν μπορεί να φτάσει και να ζήσει το γεγονός της κατά χάριν θεώσεως. Μέσα στην Εκκλησία οι Αγιοι μας διαβεβαιούν ότι ο Κύριος είναι τέλειος Θεός.Ακριβώς επειδή αν δεν ήταν τέλειος Θεός και δεν είχε προσλάβει την ανθρώπινη φύση δε θα είχαμε σωθεί. «Το γαρ απρόσληπτον αθεράπευτον», επειδή εμείς, λένε οι Αγιοι έχουμε σωθεί και είμαστε θεοί κατά χάριν, ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Επίσης για την Παναγία - που βλέπετε σήμερα τόσες αιρέσεις να τη χτυπούν - λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (και το παίρνει όλη η Εκκλησία, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και άλλοι), ότι όποιος δε δέχεται την αγίαν Μαρίαν ως Θεοτόκον «χωρίς εστί της θεότητος». Είναι έξω, χωρισμένος από τη θεότητα. Και αυτό το όνομα, «Θεοτόκος», συνιστά όλο το μυστήριο της θείας Οικονομίας.Ακριβώς γιατί όπως είπαμε και προηγουμένως, η Παναγία ανέδειξε την ανθρώπινη φύση όχι απλώς θεοδόχο αλλά θεογεννήτρια. Και η Θεοτόκος δεν είναι έξω από μας, αλλά είναι το αληθινό υπόδειγμά μας, είναι η μητέρα μας. Και όπως ο Κύριος δεν ήρθε σαν δυνατός να μας πει ότι εγώ είμαι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, και ότι εσείς είστε χαμένοι. αλλά ήρθε ως αδύνατο παιδί, για να μας βοηθήσει με έναν τρόπο πολύ παράξενο, ζητώντας μας βοήθεια. Έτσι και η Παναγία, η αληθινή Θεοτόκος, δεν είναι έξω από μας, αλλά μας δίδει τη χάρη, με τη θεομητορική της στοργή να γίνει και ο καθένας μας Θεοτόκος ψυχή.Λέει ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος ότι όταν κανείς ησυχάσει, όταν καθαρεύσει εν τη καρδία, μπορεί να συλλάβει μέσα στην καρδιά του την όντως χαρά. Και όπως η μητέρα νιώθει ότι έχει μέσα στα σπλάγχνα της το συλληφθέν έμβρυον, γιατί νιώθει την ύπαρξή του από τα σκιρτήματά του, έτσι ακριβώς νιώθει και ο άνθρωπος ότι συνέλαβε τη χαρά, την ενυπόστατη γιατί αισθάνεται τα σκιρτήματα της όντως χαράς μέσα του. Και έτσι ο ίδιος ο άνθρωπος γίνεται κατά χάριν Θεοτόκος. Αυτά είναι τα τολμηρά τα οποία πιστεύονται και βιούνται μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

 απόσπασμα  από το : Το αρχέτυπο της Ορθοδοξίας στην πράξη 

Αρχιμ. π. Βασίλειος Γοντικάκης

πηγή :  Alopsis

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...