/*--

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

«Ἀδελφοί, μὴ φοβᾶστε.

                                   
Στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μελέτη τῶν Ἁγίων και Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, στοὺς ὁποίους πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε, ὥστε νὰ οἰκειωθοῦμε τὴν ἐμπειρία τους καὶ νὰ ἀνεβοῦμε λίγο ψηλότερα.  Ὅσο πλησιάζουμε τὸν Θεό, τόσο πιὸ εὐαίσθητοι θὰ γινόμαστε.  Ὑπάρχει ὁ νόμος τῆς συμπαθείας, κι ἐμεῖς ἐναρμονιζόμαστε  μὲ αὐτὸν τὸν νόμο, λέει ὁ γέρων Πορφύριος.  Γι αὐτὸ καὶ ἀπαιτεῖται ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ ἐσωτερικὸς φωτισμός.  

Καὶ συνεχίζει ὁ γερων Πορφύριος: «Αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, προσέχει ὅπου περνάει, εἶναι ὅλο μάτια, ὅλο ὄσφρηση… αἰσθάνεται τὸ κάθετί, ζεῖ μέσα σὲ ὅλα.» Θὰ ἐπανέλθω, καὶ θα κλείσω, πάλι μὲ τὴν ἀνοιχτὴ θάλασσα, ὅπου ταξιδεύει ὁ ἅγιος Μπρένταν.  Στὴν ἀἌσκηση καὶ εὐχαριστία δὲν μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν παρὰ ὄψεις μιᾶς ἀληθείας.  Πολὺ περισσότερο δὲν μποροῦν νὰ διακριθοῦν ἀντιθετικά. Κάποιοι ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι, ἀκολουθώντας τὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ἐποχῆς μας νὰ κατηγοριοποιεῖ καὶ νὰ ἀπομονώνει τὰ στοιχεῖα τῆς πραγματικότητας, ἐπινοοῦν ἀντιθέσεις, ὅπως αὐτὴ μεταξὺ τῆς «εὐχαριστιακῆς»  καὶ «θεραπευτικῆς» θεολογίας. Ἡ ἀποσπασματικότητα αὐτὴ μαρτυρεῖ κάποιο ἔλλειμμα στὴν πνευματική μας ζωὴ καὶ ἐμπειρία Αὐτὸ εἶναι ἴσως κάτι ποὺ διακρίνει τὰ ἔργα σύγχρονων θεολόγων ἀπὸ τὰ ἔργα τῶν Πατέρων. Τὸ ἀνθρώπινο μόνο του ρέπει πρὸς τὸν κατατεμαχισμό.  Τὸ θεόπνευστο ὁδηγεῖ στὴ σύνθεση καὶ ἑνότητα. Κι ἐδῶ ἐπανέρχομαι σὲ μιὰ λεπτομέρεια ἀπὸ τὴ διήγηση τῆς λειτουργίας τοῦ Μπρένταν στὴ θάλασσα.  Τὰ ψάρια παίρνουν τὸ καθένα τους τὸ σχῆμα τοῦ κύκλου, καὶ κινοῦνται κυκλικὰ γύρω ἀπὸ τὸ πλοιάριο.  Ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ μοναχοὶ τοῦ Μπρένταν διαγράφουν κυκλικὸ ταξίδι. Ὁ κύκλος εἶναι σύμβολο τῆς ἑνότητας καὶ τῆς τελειότητας.  Καὶ ἡ πνευματικὴ ζωή, δηλαδὴ ἡ ζωὴ ποὺ ὁδηγεῖται ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, εἶναι ἕνας κύκλος, ὅπου δὲν ὑπάρχει τέλος,  τὸ τέλος εἶναι ἡ ἀρχή, ποὺ ὑπερβαίνει τὴ φθορὰ καὶ τὴν ἀλλοίωση τοῦ χρόνου, γιατὶ κάθε ἐπαναλαμβανόμενη γιορτή,  καὶ ἡ ἴδια ἡ Εὐχαριστία, εἰσάγουν τὴν αἰωνιότητα  στὸν χρόνο.  Ὁ κύκλος ἀπεικονίζει τὴ λειτουργικὴ πορεία καὶ τὴν ἐσωτερικὴ πορεία. Καὶ οἱ δύο ὁδηγοῦν στὸ ἴδιο κέντρο.  Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ μοναχοὶ ἀνελλιπῶς τηροῦν τὸν κύκλο τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ νυχθημέρου, ἀκόμη κι ὅταν δὲν τελεῖται ἡ Εὐχαριστία.

Σήμερα ζοῦμε μιὰ διάσπαση κι ἕναν ἐκτροχιασμὸ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Καὶ καταρχὴν στὸ προσωπικὸ ἐπίπεδο, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἔχει διασκορπισθεῖ καὶ ἐξακτινισθεῖ στοὺς πέντε ἀνέμους.  Πρέπει νὰ σκεφτοῦμε μήπως καὶ σὲ μᾶς, καὶ σήμερα ἀκόμη, κυρίαρχος στόχος ζωῆς,ἔστω κρυφὰ καὶ ἀνομολόγητα, εἶναι τὸ χρῆμα, καὶ ὄχι τόσο τὸ χρῆμα, ἀλλὰ ὅσα αὐτὸ συνεπάγεται: δύναμη, προνόμια, ἐξουσία.  Μήπως αὐτὸ δὲν προσέβαλε καὶ τὴ χριστιανικὴ κοινωνία; «Πάντα κενοδοξίας πεπλήρωται τῶν χριστιανῶν καὶ φιλαρχίας», διαμαρτύρονται οἱ ἴδιοι οἱ Πατέρες.  Μήπως δὲν ὑπάρχουν πιστοὶ χριστιανοὶ ποὺ μαζεύουν πλοῦτο καὶ αὐξάνουν τὸ πλεόνασμά τους;  Νὰ προχωρήσουμε παραπέρα; Πόσοι ἀπὸ μᾶς δὲν χρησιμοποιοῦμε τὴν πίστη ὡς ἰδεολόγημα ἄσαρκο  (δηλαδὴ χωρὶς ζωὴ καὶ πράξη) ἁπλῶς γιὰ νὰ τὴν ἐπικαλούμεθα; Ὁ γέρων Παΐσιος ἔλεγε ὅτι αὐτὸ ποὺ μᾶς λείπει σήμερα εἶναι τὸ γενναῖο φρόνημα. Τὰ πάντα γίνονται ἀδύναμα, δὲν ὑπάρχει πάθος, θέληση, μεράκι, διάθεση ψυχῆς. Δὲν ὑπάρχει καρδιὰ σὲ ὁτιδήποτε κάνουμε.  Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει ἐνισχυθεῖ εἶναι ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀπώθηση, ἡ ἀκηδία. Στὴ συνείδηση πολλῶν, ἂν ὄχι τῆς πλειοψηφίας τῶν χριστιανῶν, ὑπάρχει μιὰ λανθασμένη ἀντίληψη περὶ καλοῦ καὶ κακοῦ.

Ἐπειδὴ γαντζωνόμαστε στὴν ἀμεσότητα τῶν πραγμάτων γύρω μας, θεωροῦμε κακὸ καὶ συμφορὰ ὁτιδήποτε μᾶς προκαλεῖ πόνο, ὁδύνη, δοκιμασία, κρίση.  Θεωροῦμε κακὸ τὸν ἴδιο τὸ σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἂν πρέπει νὰ τὸν σηκώσουμε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό.  Καθὼς λέει ὅμως ὁ Μέγας Βασίλειος, πραγματικὸ κακὸ ὅμως εἶναι ὅ,τι μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν πηγὴ τοῦ ἀγαθοῦ, τὸν Θεό. Καὶ πραγματικὸς θάνατος εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς ἀποσπᾶ ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Θεό. Δυστυχῶς παρεξηγοῦμε ὄχι μόνο τὴν ἔννοια τοῦ κακοῦ,  ἀλλὰ καὶ τὴν ἔννοια τοῦ ἀγαθοῦ. Οἱ Πατέρες λέγουν ὅτι ἕνα εἶναι τὸ ἀγαθό: ἡ ἐγγύτητα πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἡ συνάφεια μὲ τὸν Θεὸ διὰ τῆς ἀγάπης.  Ἡ ἔννοια τοῦ ἀγαθοῦ γιὰ μᾶς ἔχει πάρει ἄλλο περιεχόμενο,  μὴ χριστιανικό.  Ἀγαθὸ θεωρεῖται ἡ ἐπαγγελματικὴ ἐπιτυχία, ὁ ἐπιτυχημένος γάμος, ἡ καριέρα, ἡ κοινωνικὴ ἀναγνώριση, ἡ εὐτυχία  τοῦ πλούτου, ἡ σωματικὴ εὐεξία. 

 Ἑπόμενο εἶναι ὅτι τὰ ἀντίθετα ἀπὸ αὐτὰ θεωροῦνται καὶ ἀντιμετωπίζονται  ὡς κακό. Καὶ συμβαίνει αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖο διαμαρτύρεται  ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: Οἱ Χριστιανοὶ εὐθυγραμμίζονται μὲ τοὺς ἐθνικοὺς ὡς πρὸς τὴν ἀποτίμηση τῶν ἀξιῶν τῆς ζωῆς  καὶ ἐνσταλάζουν τὸ κοσμικὸ αὐτὸ πνεῦμα στὰ παιδιά τους. (Τοῦτο φαίνεται ξεκάθαρα στὶς περιπτώσεις ποὺ ἕνας γονιὸς βρίσκεται ἀντιμέτωπος στὴν ἐπιλογὴ τοῦ παιδιοῦ του νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Θεό.  Συνήθως οὔτε xαίρεται, οὔτε τὸ ἀποδέχεται, ἀκόμη κι ἂν τιμᾶ καὶ εὐλαβεῖται τὸ μοναχισμό, καὶ κάνει προσκυνήματα στὰ μοναστήρια.)  Συμβαίνει ἐπίσης κάποιοι Χριστιανοὶ νὰ λένε:«Εἶμαι ἐπιχειρηματίας, ἔμπορος, δικηγόρος, καὶ προκειμένου νὰ σταθῶ καὶ νὰ ἀνταποκριθῶ στὶς ὑποχρεώσεις μου, πρέπει κι ἐγὼ νὰ ἐξαπατήσω ἢ νὰ πῶ ψέματα, ἀφοῦ ὅλοι ἔτσι κάνουν, ἀφοῦ ἔτσι κινεῖται ὁ κόσμος.»  Μποροῦμε, ἂν θέλουμε, νὰ ζοῦμε ἔτσι, ἀρκεῖ νὰ ξέρουμε  ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι χριστιανισμός. Σήμερα ποὺ τὰ πάντα φαίνεται νὰ ἀποσαθρώνονται σὲ ἕνα τοπίο χαοτικό, χρειάζεται ἡ στροφὴ πρὸς τὰ ἔσω, στὸ κέντρο τῆς προσωπικότητας,  ὥστε νὰ δοῦμε καὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ λάθη καὶ τὰ πάθη μας.  Καὶ ἐκεῖ μέσα νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ εὐχαριστία, ὥστε ἡ ὕπαρξή μας νὰ στηριχθεῖ πραγματικά στὸν Θεό. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι πρέπει ὁ πιστὸς νὰ ἀπομονωθεῖ  καὶ νὰ ἀφήσει τοὺς ἄλλους –τὸ σκοτεινὸ αὐτό σύστημα ποὺ μᾶς κυβερνάει–  νὰ ὀργιάζουν στὴν ἐκμετάλλευση, στὴν ἀδικία, στὴν κακοποίηση ἀνθρώπων καὶ κτίσεως.  Ὁ Χριστιανὸς ὑπομένει τὴν προσωπικὴ ἀδικία εἰς βάρος του, ὑπερασπίζεται ὅμως τὸν πλησίον του, δίνει τὴ ζωή του γιὰ τὸν πλησίον του.  Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐξαίρετο χαρακτηριστικὸ τῆς ἀγάπης. 

 Νὰ θλίβεται κανεὶς καὶ νὰ ἀγωνιᾶ γιὰ τὴ βλάβη ποὺ ὑφίσταται ἐκεῖνος τὸν ὁποῖο ἀγαπᾶ, νὰ χαίρεται καὶ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ὠφέλειά του. Ἀκόμη καὶ οἱ πατέρες τῆς ἐρήμου, καὶ οἱ στυλίτες, ποὺ ζοῦσαν μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς, ἔκαναν τέτοιες κοινωνικὲς παρεμβάσεις.  Ὁ Χριστιανὸς βγαίνει ἀπὸ τὸν ἐφησυχασμό, στηρίζει  ἢ καὶ ἀναλαμβάνει πρωτοβουλίες, μεριμνᾶ, ἀντιστέκεται, προστατεύει, προσφέρει ὄχι μόνο ἀπὸ τὸ ρχὴ ὁ οὔριος ἄνεμος ὁδηγεῖ μόνος του τὸ πλοιάριό τους, ἐνῶ οἱ μοναχοὶ κρατοῦν ἁπλῶς τὸ τιμόνι, χωρὶς νὰ ἀπαιτεῖται ἄλλος κόπος.  Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες ὁ ἄνεμος –σύμβολο τῆς χάριτος– ἔπεσε.  Τότε βάζουν σὲ κίνηση τὰ κουπιά, μέχρι νὰ ἐξαντληθεῖ ἡ δύναμή τους.  Στὰ μάτια τῶν μοναχῶν ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ ὑποχωρεῖ.  Ἀγωνιοῦν καὶ λιποψυχοῦν. Μὰ ὁ ἅγιος τοὺς παρακινεῖ λέγοντας: «Ἀδελφοί, μὴ φοβᾶστε. Παραδοθεῖτε στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, κι ἐκεῖνος θὰ κάνει αὐτὸ ποὺ θέλει.»  «Μὴ φοβᾶσθε», εἶναι ἡ φράση ποὺ ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς.  Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ζητᾶ ὁ Ἅγιος ἀπὸ τοὺς μοναχούς του εἶναι νὰ προσεύχονται.  Νὰ γρηγοροῦν, νὰ εὐχαριστοῦν καὶ νὰ εἶναι συνεπεῖς στὴ σχέση τους μὲ τὸν ζωντανὸ Θεό.  Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ζητᾶ τὴ δική μας ἀνταπόκριση.  Ὁ ἀληθινὸς καὶ ζωντανὸς Θεὸς δίνει τὴ σωτηρία, δίνει τὸν Ἑαυτό Του, ἀλλὰ ὄχι σὰν κονσέρβα.  Ζητᾶ κόπο, μόχθο, ἐλευθερία, ἐμπιστοσύνη, ὑπομονή.  Ζητᾶ μαρτυρικὸ φρόνημα.  Ἡ χάρις Του ἐνεργεῖ καὶ δίνει καρποὺς μέσα στὴν εὐχαριστία καὶ τὴν ἄσκηση. Μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν εὐχαριστία, ὅπως τὰ ὁρίσαμε παραπάνω, μποροῦμε στὴ θάλασσα τοῦ παρόντος βίου νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς τὸ ταξίδι τοῦ ἁγίου Μπρένταν.  Ὄχι μὲ δανεισμένα καὶ ψεύτικα καράβια,  ἀλλὰ μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή μας, ἀφοῦ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ μᾶς δίνει τὸ προνόμιο ἐδῶ καὶ τώρα νὰ γευθοῦμε κάτι ἀπὸ τὸ φῶς καὶ τὴ γλυκύτητα τῆς βασιλείας Του, σὰν ἀρραβώνα τῆς αἰώνιας ζωῆς.  Τότε, σὲ ὅποια σκοτάδια κι ἂν βρισκόμαστε, θὰ ἔχουμε τὸ ἐσωτερικὸ φῶς καὶ θὰ εὐωδιάζουμε ἀπὸ τὸ ἄρωμα τοῦ παραδείσου.


απόσπασμα από : (ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΜΑΣ)

Χρυσοστόμου Κουτλουμουσιανοῦ ἱερομονάχου 

πηγή :  Ιερά Μονή Χρυσοπηγής - Κρήτη

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...