/*--

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

ΤΟ ΦΙΛΗΜΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ



Ἡ προδοσία —κάθε προδοσία— εἶναι ἡ πιό ἐπαίσχυντη καί ἀνόσια πράξη ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Μιά πράξη, πού φανερώνει σκοτεινή κι ἀδιάφανη ψυχή. Μιά πράξη πού πηγάζει ἀπό κάποιο ἀνεκδιήγητο ἔρεβος. Κι ὅταν ἡ προδοσία ἐκτελεῖται μέ φίλημα —τήν εὐγενέστερη καί γλυκύτερη καί συναισθηματικότερη πανανθρώπινη ἐκδήλωση— τότε ἀποκτᾶ, ἀληθινά, σατανική κακία. Ὁ Ἰούδας ἔγινε τό ἀρχέτυπο κάθε προδοσίας καί συνωμοσίας καί κάθε ἐγκληματικῆς ἐνέργειας.
 Ἡ πραγματική ἤ νοητή μορφή τοῦ προδότη, εἶναι γιά πάντα, τόσο ἀπαίσια καί ἀποκρουστική!  Ὅταν ἀναλογίζεται ὁ ἱερός Χρυσόστομος, τήν πράξη τοῦ Ἰούδα, ἀναφωνεῖ μέ ἀποτροπιασμό: «Βαβαί, πόσην ἐδέξατο πονηρίαν ἡ τοῦ προδότου ψυχή; 

Ποίοις γάρ ὀφθαλμοῖς ἑώρα τότε εἰς τόν Διδάσκαλον; Ποίῳ στόματι ἐφίλει; Ὤ τῆς μιαρᾶς γνώμης˙τί ἐβουλεύσατο; τί ἐτόλμησε; Ποῖον σύμβολον ἔδωκε τῆς προδοσίας»! Πόσο κακό φώλιαζε στήν ψυχή του! Πῶς ἀτένιζε τόν θεῖο Διδάσκαλο καί μέ τί στόμα τώρα Τόν φιλάει; Ὤ, τί βδελυρή ἀπόφαση, πού 
ἔλαβε! 

Πῶς τόλμησε τέτοια πράξη, καί πῶς ἀποφάσισε μέ σημάδι τό φίλημα, νά Τόν προδώσει; Ὁ τρόπος τῆς προδοσίας, δέν εἶναι μόνον ἀπαράδεκτος, ἀλλά καί ἀπάνθρωπος. Ὑποκριτικός, ἀνόσιος καί χυδαῖος. Νόμισε πώς μέ τό φίλημα θ’ ἀποκρύψει τήν πράξη του, ἀλλ’ ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, «φίλημα μέν προτείνων εἰς τύπον ἀγάπης, ἀνοσίων δέ σκεμμάτων ἔχων τήν καρδίαν». 

Εἶχε προτείνει, δηλαδή, μέ φίλημα νά παραδώσει τόν Κύριο —δεῖγμα τῆς ἀγάπης του— ἐνῶ ταυτόχρονα μέσα στήν καρδιά του φώλιαζαν λογισμοί πονηροί τῆς προδοσίας. 

Πόσες φορές οἱ ἄνθρωποι, ἄλλα ἔχουν στήν καρδιά τους, καί ἄλλα δείχνουν. Ἄλλα σκέφτονται καί διαλογίζονται, καί ἄλλα πράττουν. Γιά τοῦτες ὅλες τίς περιπτώσεις εἶχε διδάξει ὁ Κύριος: «Μή γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταί». 

Στά παλιά χρόνια οἱ ὑποκριτές, δηλαδή, οἱ ἠθοποιοί, φοροῦσαν μάσκες. Νά μή μοιάσουμε στούς ὑποκριτές. Νά εἴμαστε σ’ ὅλες τίς στιγμές τῆς ζωῆς μας, εἰλικρινεῖς καί ἀληθινοί. 

Ὁ Ἰούδας φανέρωσε τήν πιό ἀποκρουστική ὑποκρισία. Ἐκτός τῶν ἄλλων, προλέγοντας στούς φαρισαίους τόν τρόπο τῆς προδοσίας μέ φίλημα, ἤθελε νά ἐπιστήσει τήν προσοχή τους, μήπως τούς διαφύγει. Σκοπός του ἤτανε ἡ ἐπιτυχία τῆς προδοσίας του. 

Πόσο σκοτεινά εἶναι, συχνά, τά σχέδια τῶν πονηρῶν καί κακοποιῶν ἀνθρώπων. Συλλαμβάνουν στό μυαλό τους καί τά πιό ἀφάνταστα καί διαβολικά σχέδια, προκειμένου νά πραγματοποιήσουν τά ἄνομα σχέδιά τους. 

«Καί εὐθέως προσελθὼν τῷ Ἰησοῦ εἶπε・ χαῖρε, ραββί, καί κατεφίλησεν αὐτόν» (Ματθ. ΚΣΤ΄ 49). Δέν ἔδωσε ἕνα ἁπλό φίλημα, ὅπως συνήθιζαν νά δίνουν σέ κάποιο ξένο, ἤ οἱ μαθητές στό δάσκαλο, ἀλλά «κατεφίλησε», σημαίνει πώς τόν φίλησε περισσότερο ἀπό μιά φορά. 

Ἐπίσης, τό «χαῖρε», πού Τοῦ εἶπε, ἦταν ἕνα μεγάλο ψέμα. Ποιά ἀξία ἔχει αὐτό τό, «χαῖρε», ὅταν Τόν παραδίδει σέ θάνατο; Κάθε λέξη, πού λέγει ὁ Ἰούδας, εἶναι καί μιά ὑποκρισία κι ἕνα ψέμα. 

Τό φίλημα τοῦ Ἰούδα ἦταν ἡ ὑπογραφή καί ἡ σφραγίδα τῆς προδοσίας. Η προδοσία του ἀσφαλῶς, πέρασε ἀπό πολλές φάσεις ὡς τή στιγμή τοῦ φιλήματος. 

Πρῶτα ἡ αἰτία, πού τόν ὡδήγησε στήν προδοσία: ἡ φιλαργυρία, μετά ἡ ἀπόφαση, ἡ συνεννόηση καί ὑπόσχεση στούς φαρισαίους συγκατάθεση τῆς βούλησης, καί τελευταῖο τό φίλημ 

«Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ˙ ἑταῖρε, ἐφ’ ᾧ πάρει». Σύντροφε, ἄφησε τό φίλημα καί κάμε ἐκεῖνο, γιά τό ὁποῖο ἦρθες νά κάμεις. Ἄλλωστε, καθώς λέγει ὁ Ζιγαβηνός, «σκοπός μέν γάρ ἦν ἡ προδοσία· πρόσχημα δέ τό φίλημα καί ὁ λόγος». 

Σκοπός του ἦταν ἡ προδοσία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλα τ’ ἄλλα —τό φίλημα καί ὁ χαιρετισμός— ἦσαν «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις Ὁ Χριστός θά ᾽χει πάντοτε φλογερούς μαθητές καί μάρτυρες καί ὁμολογητές, ἀλλά δέ θά πάψουν νά φυτρώνουν καί ψευδάδελφοι και ψευδοδιδάσκαλοι καί αἱρετικοί καί ἀρνητές καί προδότες καί... σταυρωτές τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Κάποιο δημοσίευμα ἔγραφε τελευταῖα: «Ἡ Εὐρώπη ἔγινε Ἰούδας. Ἀπαγορεύει τόν Σταυρό στά Ἰταλικά σχολεῖα». Καί στή συνέχεια ἔλεγε τό δημοσίευμα: «Ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση εἶναι τελικά ὁ σύγχρονος Ἰούδας, ὁ ὁποῖος προδίδει τά σύμβολα τῆς Πίστεως, θέτει σέ διωγμό τό κυριότερο σύμβολο τῆς Χριστιανοσύνης, τόν Σταυρό, καί ἀμφισβητεῖ τήν συμβολή τοῦ Χριστιανισμοῦ στή διαμόρφωση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ». 

Κι αὐτή, δέν εἶναι οὔτε ἡ πρώτη, οὔτε ἡ τελευταία προδοσία τῆς Εὐρώπης Ὁλοένα, καί μέ περισσότερη ταχύτητα πορεύεται πρός τήν προδοσία του Χριστοῦ καί τῆς Χριστιανικῆς Πίστης. Τό εἶπε ὁ Κύριος: «Ὁ μή ὤν μετ’ ἐμο κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καί ὁ μή συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» (Ματθ. ΙΒ΄ 30). 

Εἶναι πολλά τά δείγματα καί τά στοιχεῖα τῆς ὁλοένα διευρυνόμενης ἀποστασίας καί προδοσίας τῆς Εὐρώπης. Μερικά ἀπό τά «σημεῖα» της ἀντίχριστης εὐρωπαϊκῆς πορείας, εἶναι δηλωτικά: Χριστιανικοί ναοί (Ἀγγλικανικοί καί Προτεσταντικοί) πουλιοῦνται καί μετατρέπονται σέ χώρους κοσμικῶν ἐνδιαφερόντων. Ὀργανώσεις ἀθεϊστῶν, οἱ ὁποῖοι μέ τό σλόγκαν σέ λεωφορεῖα τοῦ Λονδίνου: «πιθανόν νά μή ὑπάρχει Θεός. 

Ἀπολαῦστε τή ζωή σας», προπαγανδίζουν τήν ἀθεΐα καί τόν ὑλισμό τους μέ τοῦτο τόν τρόπο. Στήν ὑπηρεσία τοῦ ἀθεϊσμοῦ καί ἀντιχριστιανισμοῦ τους, χρησιμοποιοῦν καί τό διαδίκτυο, καί κατά χιλιάδες προσυπογράφουν τήν «ὁμολογία» «ἀποβάπτισής» τους. Γίνονται, δηλαδή, ἐπίσημα, ἀρνητές τῆς χριστιανικῆς τους πίστης. 

«Τό γάρ μυστήριον ἤδη ἐνεργεῖται τῆς ἀνομίας» (Β΄Θεσ. Β΄ 7). Ἡ προδοσία τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ Χριστιανισμοῦ συνεχίζεται μέ τήν ἐξάπλωση καί της ἠθικῆς διαφθορᾶς, ἰδιαίτερα στόν δυτικό κόσμο. Παντοῦ ὁμοφυλοφιλία , παιδεραστία καί ἀσέλγεια. Ὄχι μόνο εὐλογεῖται ὁ «γάμος» ὁμοφυλοφίλων, ἀλλά γίνονται ἀποδεκτοί τέτοιοι «ἱερεῖς» στίς λεγόμενες «ἐκκλησίες» τους! 

Ἕνας ἤτανε τότε ὁ Ἰούδας. Σήμερα τούς βρίσκεις σέ κάθε σου βῆμα. Τότε ἡ προδοσία ἔγινε τή νύχτα, μέσα στό σκοτάδι. Σήμερα ἡ προδοσία συντελεῖται μέ προβολεῖς καί φῶτα πολλά. Χριστιανοί μου, ἐμεῖς, «Πρόσχωμεν»! «Πιστοί ἄχρι θανάτου» στόν Κύριο καί Θεό καί Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστό. Αὐτός εἶναι ὁ Αἰώνιος ΝΙΚΗΤΗΣ.__ 

Ἡ προδοσία τοῦ Χριστοῦ 

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

πηγή : 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...