/*--

Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2013

Οι χριστιανοί στον κόσμο


    Σε σχέση με τον κόσμο οι χριστιανοί βρίσκονται στην ίδια περίπλοκη κατάσταση που βρισκόταν ο Χριστός στην διάρκεια της επίγειας ζωής Του.
 Δεν αποτελούν μέρος του κόσμου, αν και ζουν μέσα στον κόσμο, το φρόνημα και η πίστη τους κατευθύνεται προς τα πνευματικά και υψηλά, τα επουράνια, και όχι τα γήινα και καθημερινά.

 Πολλές φορές η στάση αυτή των χριστιανών μπορεί να παρεξηγηθεί και να θεωρηθεί αντικοινωνική. Το ότι οι χριστιανοί ζουν στον κόσμο προσπαθώντας να διαφέρουν από τους κοσμικούς αλλά δεν φεύγουν από τον κόσμο ως αναχωρητές, δηλώνει ότι η παρουσία των πιστών ανάμεσα στην κοινωνία έχει την σημασία της, να αποτελεί σημείον αναφοράς προς τον Χριστό.

Άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος παρεκάλεσε τον Πατέρα Του… όχι να αποσύρει τους πιστούς Του από τον κόσμο, αλλά να τους προστατεύσει από τον πονηρό. »Ουκ ερωτώ ίνα άρης αυτούς εκ του κόσμου, αλλ’ ίνα τηρήσης αυτούς εκ του πονηρού. Εκ του κόσμου ουκ εισί, καθώς εγώ εκ του κόσμου ουκ ειμί» (Ιω. 17,15-16).

Ωστόσο, η παραμονή των χριστιανών εντός της κοινωνίας δεν σημαίνει και συμμετοχή σε κοσμικές ή ανήθικες πρακτικές. 

Ο διαχωρισμός των πιστών από τους εργαζομένους τα πονηρά έργα οφείλει να είναι απόλυτος. »Έγραψα υμίν εν τη επιστολή μη συναναμίγνυσθαι πόρνοις. Και ου πάντως τοις πόρνοις του κόσμου τούτου ή τοις πλεονέκταις ή άρπαξιν ή ειδωλολάτραις, επεί οφείλετε άρα εκ του κόσμου εξελθείν» ( Α’ Κορ. 5,9-10).

Ο χριστιανός δεν έχει να ωφεληθεί σε τίποτε από την συμμετοχή του σε κοσμικότητες ή διασκεδάσεις. 

Οι ιδέες του κόσμου, οι διάφορες κοσμοθεωρίες, τα διάφορα κοινωνικά συστήματα που βασίζονται σε ιδεολογίες, τα φιλοσοφικά ρεύματα, όλα αυτά που θα τα ονομάζαμε κοσμική σοφία, στηριγμένη σε θεωρήσεις αποκομμένες από τον Θεό, την πηγή της αληθινής σοφίας, για τον πιστό χριστιανό πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μωρία, ως ανοησία, »ότι το μωρόν του Θεού σοφώτερον των ανθρώπων εστί, και το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων εστί» (Α’ Κορ. 1,25).

Αλλά ούτε και σε σταθερότητα μπορεί να ελπίζει ο χριστιανός ότι θα του εξασφαλίσει ο κόσμος, καθώς όλες οι υποσχέσεις και τα λόγια για ειρήνη που θα βασίζεται σε υλική ευμάρεια και απατηλή ασφάλεια, δεν αποτελούν παρά μία ψεύτικη εικόνα. 

Μόνον ο Χριστός μπορεί να μας εξασφαλίσει την πραγματική ειρήνη της ψυχής μας, με την απαλλαγή των παθών που ταράζουν την γαλήνη μας, τον περιορισμό των βιοτικών μεριμνών και την ελπίδα μας στηριγμένη στον Κύριο. Η ειρήνη του Χριστού είναι πραγματική και μόνιμη, όχι όπως αυτή που επαγγέλλεται ο κόσμος. »Ειρήνη αφίημε υμίν, ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν, ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν. Εγώ δίδωμι υμίν. Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» (Ιω. 14,27).

Ο,τιδήποτε άλλο μας υπόσχεται ο κόσμος, απολαύσεις, ανέσεις, ηδονές, όλα αυτά φέρνουν την αμαρτία και μία κατάσταση λύπης και πόνου σε μία ανικανοποίητη ψυχή που επιζητά τα του κόσμου και καταλήγει σε θάνατο πνευματικό, σε ναρκωμένη και υπνωτισμένη συνείδηση που παρασύρεται από τα κοσμικά φρονήματα και δεν μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό, το ωφέλιμο από το βλαβερό. 

Ενώ η χριστιανική μετάνοια που οδηγεί σε λύπη και ειλικρινή μεταμέλεια για τις αμαρτίες μας οδηγεί στην θεία χάρη. »Η γαρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται, η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται»(Β’ Κορ. 7,10).

 Η αγάπη του κόσμου και η αγάπη του Θεού.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μας εξηγεί καλύτερα πόσο προσεκτικός και επιφυλακτικός οφείλει να είναι ο χριστιανός στις σχέσεις τουμε τον κόσμο. »Μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, ουκ έστιν η αγάπη του Πατρός εν αυτώ. Ότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου, ουκ έστιν εκ του Πατρός, αλλ’ εκ του κόσμου εστί. Και ο κόσμος παράγεται και η επιθυμία αυτού, ο δε ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α’ Ιω. 2,15-17).

Ο χριστιανός οφείλει να είναι προσεκτικός στις σχέσεις του με τον κόσμο και τις κοσμικότητες.

Δεν μπορεί ταυτοχρόνως να αγαπά τα κοσμικά πράγματα και τον Θεό, όπως κανείς δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο κυρίους, ιδίως όταν το θέλημα του κόσμου έρχεται σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού.
Πολλές φορές στην καθημερινότητά του ο χριστιανός θα βρεθεί σε δίλημμα συνειδήσεως, και η χριστιανική του επιλογή θα γίνει αντικείμενο χλευασμού από τους κοσμικούς.

Όσα συνδέονται με την κοσμική ζωή, οι κοσμικές επιθυμίες και οι καθημερινές ενασχολήσεις μπορούν να παρασύρουν τον χριστιανό σε ένα τρόπο ζωής που δεν συμβαδίζει με το θέλημα του Θεού. Ο Ιωάννης εξηγεί ποιες είναι οι αμαρτωλές επιθυμίες που συνδέονται με την αγάπη του κόσμου. 

Οι σαρκικές επιθυμίες και ηδονές, η επιθυμία των οφθαλμών (πλεονεξία) και η αλαζονεία που συνδέεται με μάταιες φιλοδοξίες προέρχονται από τον κόσμο και όχι από τον Θεό, και γι’ αυτό δεν ταιριάζουν σε συνειδητούς χριστιανούς.

Και άλλοι απόστολοι προειδοποιούν για τα θέλγητρα του κόσμου, τις σαρκικές και υλικές απολαύσεις που μπορούν εύκολα να προσελκύσουν τους χριστιανούς σε ένα τρόπο ζωής μακρυά από τον Θεό. 

Ο Απόστολος Ιάκωβος επισημαίνει ότι η επιθυμία των υλικών αγαθών και του πλούτου αποτελεί ειδωλολατρία (Ιακ. 4,4), ενώ και ο Απόστολος Παύλος συστήνει στους χριστιανούς αν μην γίνονται συμμέτοχοι των έργων του σκότους (δηλ. την αμαρτία, την πορνεία, την ακαθαρσία, την πλεονεξία, την ειδωλολατρία), αλλά με την χριστιανική τους διαγωγή να ελέγχουν τις αισχρές πράξεις των άλλων, διότι όταν οι πιστοί ζουν μία ζωή αγία και πνευματική μέσα στο φως του Χριστού αποτελούν κριτήριο συμπεριφοράς και μέτρο συγκρίσεως με όσους πράττουν τα έργα του σκότους που δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στο φως του Χριστού (Εφες. 5,7-13).

Για τον λόγον αυτόν, ότι η χριστιανική πίστη ελέγχει ηθικά και συνειδησιακά τους αμαρτωλούς που ζουν κοσμικά, ο κόσμος μισεί τους χριστιανούς και την πίστη τους στον Χριστό. 

Ο Κύριος είχε πει για τους μαθητές Του ότι »Εγώ τους έδωσα τον λόγον σου (του Θεού), και ο κόσμος τους μίσησε, διότι αυτοί δεν είναι εκ του κόσμου, καθώς ούτε και Εγώ είμαι εκ του κόσμου» (Ιω. 17,14). 

Μάλιστα ο Κύριος είχε ζητήσει στην προσευχή Του προς τον Θεό Πατέρα να ενισχύσει τους μαθητές Του όσο χρονικό διάστημα θα βρίσκονται στον πρόσκαιρο και προσωρινό κόσμο που χάνεται όπως και οι αμαρτωλές επιθυμίες του ενώ ο Λόγος του Θεού και η Αγάπη Του μένουν στην αιωνιότητα (πρβλ. Α’ Κορ. 7,31).

          Αρχιμ. Κύριλλου

πηγή : http://www.romnios.gr/wp-content/themes/rwmnios/images/header.png
                                                                 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...