/*--

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Ἡ Χαρά τῆς προσφορᾶς στό συνάνθρωπο

   
«Μακάριόν ἐστί μᾶλλον δινόναι, ἤ λαμβάνειν». (Πραξ. κ’ 35)
Στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως ὁ Κύριος μας περιγράφει την πιο φοβερή και συγκλονιστικὴ ώρα της ιστορίας. Την ώρα της τελικής Κρίσεως Ο Κύριος έρχεται ως ένδοξος Βασιλιὰς συνοδευόμενος απρ αγγέλους, για να κρίνει όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους.
Και το βασικό κριτήριο με το οποίο θα ξεχωρίσει τους δικαίους από τους αμαρτωλοὺς είναι ένα: η αγάπη. Η αγάπη προς τον πλησίον, η οποία αναφέρεται κατ᾽ ευθείαν στο πρόσωπό Του, όπως ο Ίδιος μας βεβαίωσε: «Ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε», μας είπε. Καθετὶ που κάνατε έστω και σε έναν από τους πτωχούς αυτοὺς αδελφούς μου, είναι σαν να το κάνατε σε μένα. Ας σταθούμε όμως σε αυτὲς τις δύο λέξεις, «ἐμοὶ ἐποιήσατε», για να δούμε γιατί ο Κύριος λογαριάζει κάθε πράξη αγάπης προς τον πλησίον ότι γίνεται στο πρόσωπό του και τι σημασία έχει αυτό για τον τρόπο που επιτελούμε εμείς τα έργα της φιλανθρωπίας.

Ο Κύριος Ιησούς με το «ἐμοὶ ἐποιήσατε» τοποθετεί τον εαυτό του στην θέση του πεινασμένου, του διψασμένου, του ξένου, του ρακένδυτου, του αρρώστου, ακόμη και του φυλακισμένου! Είπε χαρακτηριστικά: «Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με». Δεν είναι σχήμα λόγου όλα αυτά. Οι άγιοι Πατέρες λένε: «Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου;

Εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου!». Πράγματι. Κάθε άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ᾽ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν» Θεού. Συνεπώς στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου οφείλουμε πάντοτε να διακρίνουμε την εικόνα του Θεού. Αυτή την εικόνα του Θεού μας καλεί ο Κύριος να διακονήσουμε στα πρόσωπα αυτών που πονούν και υποφέρουν μέσα από τις διάφορες δοκιμασίες της ζωής.

Στο βιβλίο των «Παροιμιῶν» γράφει ο σοφός Σολομών: «Δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν» (Παρ. ιθ´ 17). Δηλαδή, αυτός που ελεεί τον πτωχό αδελφό του, στην ουσία δανείζει στον Θεό. Ό,τι προσφέρει στον πτωχό, ο Θεός θεωρεί ότι το προσφέρει σ᾽ Εκείνον. Έτσι ακόμη και η πιο μικρή καλή μας πράξη λαμβάνει άπειρη αξία, αφού τελικὰ απευθύνεται στον άπειρο Θεό. Κι η αμοιβή που την ακολουθεί είναι ό,τι ανώτερο μπορεί να ποθήσει ο άνθρωπος: ἡ Βασιλεία των ουρανών!

Ο απόστολος Παύλος υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι υπηρετώντας τους αδελφούς μας υπηρετούμε τον ίδιο τον Κύριο, μας προτρέπει: «Πᾶν ὅ,τι ἐὰν ποιῆτε, ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ καὶ οὐκ ἀνθρώποις» (Κολασ. γ´ 23). Δηλαδή καθετὶ που κάνετε, να το εργάζεσθε πρόθυμα και με την καρδιά σας, σαν να το εργάζεσθε στον Κύριο και όχι σε ανθρώπους. Αλήθεια, αν συνειδητοποιούσαμε ότι κάθε καλό έργο που επιτελούμε έχει την αναφορά του στον Χριστό, τότε με πόση περισσότερη προθυμία και αυταπάρνηση θα αναλαμβάνατε να το εκτελέσουμε; Ποιός από μας, αν ο Χριστός του ζητούσε λίγο ψωμί, δεν θα Του έδινε αμέσως; Ή αν μάθαινε ότι πονά και υποφέρει, δεν θα έσπευδε να Τον επισκεφθεί και να Τον ανακουφίσει; Ποιός δεν θα φιλοξενούσε τον Χριστό στο σπίτι του;

Όταν δίνομε τον εαυτό μας και προσφέρουμε από τα υπάρχοντά μας στον πλησίον, ανταποδίδουμε στον Κύριο αυτά πού τόσο πλουσιοπάροχα μας δώρισε Εκείνος.

Τότε εννοούμε έμπρακτα πώς “μακάρια τα δῶρα τοῦ Θεοῦ... ζωή λαμπρότης ἐν δικαιοσύνῃ, ἀλήθεια ἐν παρρησίᾳ, πίστις ἐν πεποιθήσει, ἐγκράτεια ἐν ἁγιασμῷ” (Α΄Κλήμ. 35.1).

Η πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με την προσφορά, τη θυσία,την ανιδιοτέλεια. Αγάπη είναι να χαίρεσαι με αυτόν που χαίρεται και να λυπάσαι με αυτόν που πονά. Αυτός που αγαπά ανέχεται τον άλλο με τις ατέλειές του χωρίς να τον περιφρονεί, χωρίς καν να τον κάνει να νιώθει άσχημα για αυτό που είναι. Όταν αγαπάς ενδιαφέρεσαι τι θα γίνει ο άλλος, χωρίς όμως αυτό το ενδιαφέρον να γίνεται καταπίεση και επιβολή. Και αυτό, διότι η πραγματική αγάπη εμπεριέχει τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου, την εκτίμηση προς την προσωπικότητά του.

Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σον ένα δέντρο πού σιγά-σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Από εμάς το μόνο που απαιτείται είναι να φροντίσουμε λίγο για την καλλιέργειά της, καθώς επίσης να την προστατεύσουμε από αυτά που θα μπορούσαν να την ξεριζώσουν από την καρδιά.

Με την κίνηση της προσφοράς που υπαγορεύει η αγάπη, έχεις ήδη κερδίσει την μάχη της χαράς. «Η χαρά της προσφοράς στον συνάνθρωπό μας και η ανταμοιβή είναι μεγάλη! Δεν ξέρετε τί μεγάλο πράμα είναι ένας εγκαταλειμμένος ασθενής ή ένα παιδάκι μόνο του στον κόσμο, πού βρίσκεται σε κάποιο θάλαμο νοσοκομείου να έχει -έστω για λίγο- έναν άνθρωπο δίπλα του, να του μιλήσει και να του συμπαραστέκεται στον πόνο του».

Με τα φθαρτά ας αγοράσουμε τα άφθαρτα. Με τα πρόσκαιρα τα αιώνια. Με την ορθή χρήση του χρήματος να εισέλθουμε στην Βασιλεία του Θεού!

Ο Γέρων Πορφύριος είπεν: «Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο. όποιος αγαπάει περισσότερο δίνει περισσότερο κι όποιος αγαπάει πάρα πολύ, τί έχει αντάξιο να δώσει; Δίνει τον εαυτό του…».
Χριστός καί χαρά... Ὁ Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τούς πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι «ἴνα ἡ χαρά ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη». Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε.

«Μετάδοση» σημαίνει: Πήρες κάτι; Να το μεταδώσεις από αγάπη. Δεν πιστεύεις ότι έχεις κάτι δικό σου. Είναι του Θεού και το μεταδίδεις. Αυτό είναι αληθινή ταπείνωση

Όλο το μυστικό είναι η αγάπη, ο έρωτας στον Χριστό. Το δόσιμο στον κόσμο τον πνευματικό. Ούτε μοναξιά νιώθει κανείς, ούτε τίποτα. Ζει μέσα σ’ άλλον κόσμο. Εκεί πού ἡ ψυχή χαίρεται, εκεί που ευφραίνεται, που ποτέ δεν χορταίνει…

Η αγάπη είναι ενεργητική δύναμη μέσα στον άνθρωπο. Είναι μια δύναμη που γκρεμίζει τους τοίχους που χωρίζουν τον άνθρωπο από το συνάνθρωπο και τον ενώνει με τους άλλους. Η αγάπη του δίνει τη δύναμη να ξεπεράσει το συναίσθημα της απομόνωσης και του χωρισμού, κι ωστόσο του επιτρέπει να είναι ο εαυτός του, να διατηρεί την ακεραιότητά του.

Η αγάπη είναι δράση, είναι άσκηση της ανθρώπινης δύναμης που μπορεί να εκδηλωθεί μόνο ελεύθερα και ποτέ σαν αποτέλεσμα καταναγκασμού.

Η αγάπη είναι δράση και όχι παθητικό αίσθημα.
Με τον πιο ευγενικό τρόπο, ο ενεργητικός χαρακτήρας της αγάπης μπορεί να καθοριστείαν πούμε ότι αγάπη πρωταρχικά σημαίνει δόσιμο και όχι απολαβή.

Για το δημιουργικό χαρακτήρα, το δόσιμο έχει μια ολότελα διαφορετική σημασία. Το να δίνεις είναι η πιο υψηλή έκφραση του δυναμισμού. Στην ίδια την πράξη του δοσίματος νιώθω τη δύναμή μου, τον πλούτο, την ικανότητά μου.

Και το δόσιμο αυτό έχει το νόημα της θυσίας. Γι’ αυτό και το δόσιμο τούτο οι ανθρωποι το ονομάζουν αρετή. Γιατί νιώθουν ότι ακριβώς επειδή είναι οδυνηρό να δίνεις, οφείλεις να δίνεις. Η αρετή του να δίνεις βρίσκεται γι’ αυτούς ακριβώς στο γεγονός της αποδοχής της θυσίας. Γι’ αυτούς, η αρχή ότι είναι προτιμότερο να δίνεις παρά να παίρνεις, σημαίνει ότι είναι προτιμότερο να υποφέρεις τη στέρηση παρά να νιώθεις χαρά. Τι δίνει αλήθειας ένας άνθρωπος στο συνάνθρωπό του;

Του δίνει από τη χαρά του, από το ενδιαφέρον, την κατανόηση, τη γνώση, το χιούμορ, τη θλίψη του - απ’ όλες τις εκφράσεις και εκδηλώσεις της ζωής που κρύβει μέσα του. Και καθώς δίνει μ’ αυτό τον τρόπο εμπλουτίζει το συνάνθρωπο, δυναμώνει το αίσθημα της ζωντάνιας του με το να δυναμώνει τη δική του αίσθηση ύπαρξης. Η προσφορά είναι από μόνη της μια εξαίσια χαρά. Καθώς όμως δίνει δε μπορεί παρά να γεννήσει κάτι καινούργιο μέσα στον άλλο άνθρωπο και αυτό που γεννιέται αντανακλάται πάλι σ’ αυτόν. Όταν αληθινά δίνεις, δε μπορείς παρά να λάβεις εκείνο που σου ξαναδίνεται.

Αν περιμένεις δίνοντας να σε ευγνωμονήσουν Δεν έχεις δώσει παρά μια υπόσχεση συναλλαγής...

Υπάρχουν εκείνοι που δίνουν λίγα από τα πολλά που έχουν -και τα δίνουν για αναγνώριση- και η κρυφή τους επιθυμία κάνει τα δώρα τους λειψά. Και υπάρχουν εκείνοι που έχουν λίγα και τα δίνουν όλα. Αυτοί είναι εκείνοι που πιστεύουν στη ζωή και τη γενναιοδωρία της ζωής, και το καλάθι τους δεν είναι ποτέ άδειο.

Υπάρχουν και εκείνοι που δίνουν με χαρά και η χαρά αυτή είναι η ανταμοιβή τους. Και υπάρχουν εκείνοι που δίνουν με πόνο, και ο πόνος αυτός είναι η βάφτιση τους. Και υπάρχουν εκείνοι που δίνουν και στο δόσιμο δε γνωρίζουν πόνο, ούτε αναζητούν την χαρά, ούτε δίνουν σκεφτόμενοι την αρετή. Δίνουν όπως στην κοιλάδα, η μυρτιά ανασαίνει το άρωμα της στο χώρο. Μέσα από τα χέρια τέτοιων ανθρώπων μιλά ο Θεός και πίσω από τα μάτια τους χαμογελά πάνω στη γη.

Είναι καλό να δίνετε όταν σας ζητούν, αλλά είναι καλύτερο να δίνετε χωρίς να σας ζητήσουν μέσα από κατανόηση. Και μην αφήνετε ποτέ, αυτούς που έρχονται κοντά σας, να φεύγουν με άδεια χέρια.

Φροντίστε κανείς να μη φύγει με άδεια χέρια. Γιατί το κυρίαρχο πνεύμα της γης, ήσυχο δε θ’ αποκοιμηθεί πάνω στον άνεμο, μέχρι να ικανοποιηθούν και του τελευταίου σας οι ανάγκες.» Όταν ο Θεός μιλά μέσα από τα χέρια σου και χαμογελά στη γη μέσα από τα μάτια σου, επειδή δίνεις χωρίς υστεροβουλία και προϋποθέσεις, επειδή λειτουργείς στο επίπεδο του σκοπού, χωρίς να ζητάς τίποτα από κανέναν, η χαρά κι η ευημερία θα είναι η ανταμοιβή σου.

Με τα χέρια τέτοιων ανθρώπων μιλάει ο Θεός, και πίσω από τα μάτια τους χαμογελάει στη Γη. Και για τον απλόχερο άνθρωπο η αναζήτηση εκείνου που θα δεχτεί είναι χαρά, μεγαλύτερη από το δόσιμο. Και υπάρχει τάχα κάτι που θα έπρεπε να κρατήσεις; Όλα όσα έχεις κάποια μέρα θα δοθούν. Γι αυτό δώσε τώρα, ώστε ο καιρός της προσφοράς να είναι δικός σου, κι όχι των κληρονόμων σου. «Μηδείς τό ἑαυτοῦ ζητείτω ἀλλά τό τοῦ ἑτέρου ἕκαστος», λέει ο Απόστολος Παύλος.

Όλη η βάση στην πνευματική ζωή εδώ είναι: να ξεχνάω τον εαυτό μου με την καλή έννοια και να σκέφτομαι τον άλλο, να συμμετέχω στον πόνο, στην δυσκολία του άλλου. Να μην κοιτάζω πώς να ξεφύγω την δυσκολία, αλλά πώς να βοηθήσω τον άλλο,πώς να τον αναπαύσω.

Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό του. Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη μαλώνουν ποιος να δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλο. Αγαπούν χωρίς να σκέφτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.

Θέλουν όλο να δίνουν και δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπιούνται απ’ όλους, αλλά πιο πολύ απ’ τον Θεό, με τον Οποίο και συγγενεύουν.
Για να χαίρεται κανείς αληθινά, πνευματικά, πρέπει να αγαπάει, και για να αγαπάει, πρέπει να πιστεύει. Δεν πιστεύουν οι άνθρωποι και γι’ αυτό δεν αγαπούν, δεν θυσιάζονται και δεν χαίρονται. Αν πίστευαν θα αγαπούσαν, θα θυσιάζονταν και θα χαίρονταν. Από τη θυσία βγαίνει η μεγαλύτερη χαρά!

Όταν αγαπάς, χαίρεσαι. Και όταν αυξηθεί η αγάπη, τότε ο άνθρωπος δεν ζητάει την χαρά για τον εαυτό του, αλλά θέλει να χαίρονται οι άλλοι. Η θεϊκή χαρά έρχεται με το δόσιμο!

Κάποτε ένας απλός άνθρωπος παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει πως είναι ο Παράδεισος και η κόλαση. Ένα βράδυ λοιπόν στον ύπνο του άκουσε μια φωνή να του λέει:

«Έλα, να σου δείξω την κόλαση». Βρέθηκε τότε σ’ ένα δωμάτιο, όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι και στη μέση ήταν μια κατσαρόλα γεμάτη φαγητό. Όλοι__όμως οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, γιατί δεν μπορούσαν να φάνε. Στα χέρια τους κρατούσαν από μια πολύ μακριά κουτάλα έπαιρναν από την κατσαρόλα το φαγητό, αλλά δεν μπορούσαν να φέρουν την κουτάλα στο στόμα τους. Γι’ αυτό άλλοι γκρίνιαζαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιγαν… Μετά άκουσε την ίδια φωνή να του λέει: «Έλα τώρα να σου δείξω και τον Παράδεισο» .

Βρέθηκε τότε σ’ ένα άλλο δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι όμοιο με το προηγούμενο και στη μέση ήταν πάλι μια κατσαρόλα με φαγητό και είχαν τις ίδιες μακριές κουτάλες. Όλοι όμως ήταν χορτάτοι και χαρούμενοι, γιατί ο καθένας έπαιρνε με την κουτάλα του φαγητό από την κατσαρόλα και τάιζε τον άλλο.

Κατάλαβες τώρα κι εσύ πώς μπορείς να ζεις από αυτήν την ζωή τον Παράδεισο;

(Αποσπάσματα από το βιβλίο ≪Πάθη και Αρετές≫, του γέροντος Παϊσίου του αγιορείτου).

Πρωτοπρ. Μιχαήλ Ευθυμίου

 πηγή  : Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου Έγκωμης

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...