/*--

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Ή προσευχή, χρειάζεται υπομονή και επιμονή.


   ΕΞΑΓΟΡΕΥΣΗ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

Μόνο σε έναν! Μου είπε ο Γέροντας: - Να φανερώνεις όλους τους λογισμούς σου, ιδιαίτερα εκείνους πού χρονίζουν και δεν σε αφήνουν ήσυχο. στην μοναχική ζωή πρέπει να προχωρείς σταδιακά— γιατί είναι επιστήμη επιστημών. Καί, όπως σε όλες τις επιστήμες προχωρούμε σιγά-σιγά, κάτω από την καθοδήγηση ανθρώπου με πείρα, έτσι και εδώ. Με μία διαφορά: κρατήσου γερά από τον γέροντα σου. Για την πνευματική σου ζωή να έρωτας μόνο έναν άνθρωπο— όχι πολλούς— για να μη σου συμβεί κανένα πνευματικό κάταγμα».

Μία σωτήρια ψυχρολουσία

Το απόγευμα της 23 Σεπτ. 1909 έλαβα ένα δέμα από την Μόσχα, από την μητέρα μου. Επήγα μετά στον π. Βαρσανούφιο. και περίμενα τελευταίος για την σχετική ευλογία. Μόλις με αντίκρισε και χωρίς να μιλήσει καθόλου, με οδήγησε μπροστά στις εικόνες. Μου έκαμε νόημα να γονατίσω. και μου είπε επιτακτικά: «Εξομολογήσου. Έχεις αμαρτήσει με λόγια και με έργα»! Τα απότομα αυτά λόγια του Γέροντα, με ξάφνιασαν. και άρχισα να απαριθμώ διάφορους αμαρτωλούς λογισμούς, πού με απασχολούσαν. Εκείνος με συμβούλεψε: - Μάζεψε τον εαυτό σου, γιατί είσαι αρκετά επιπόλαιος, και λόγω του χαρακτήρα σου ξεφεύγεις σε ενέργειες και πράξεις, πού δεν ταιριάζουν σε μοναχό. Επήρα συγχώρηση και έφυγα για το κελί μου. και κατάλαβα ότι έχω ανάγκη από διόρθωση. «Δεν έχω τίποτα!» Κάποτε, μετά την έξαγόρευση των λογισμών μου, ο γέροντας τόνισε: - Ή σωστή έξαγόρευση έχει μεγάλη σημασία στην ζωή του μονάχου. και όταν ακόμη νομίζεις, ότι δεν έχεις τίποτα να εξομολογηθείς, εσύ όμως να έρχεσαι, για να παίρνεις δύναμη. Κι αυτό για σένα θα είναι αρκετό. Μπορεί ο διάβολος να είχε σκοπό να μηχανευθεί κάτι εναντίον σου, μα με την συμβουλή οι παγίδες του διαλύονται και ο ίδιος γίνεται ανίσχυρος. Αυτό, μη το ξεχνάς ποτέ. - Γέροντα, επιτρέπεται, τις μεν αμαρτίες μας να τις έξομολογούμεθα στον πνευματικό μας, και τους λογισμούς μας να τους εξαγορευόμεθα σε κάποιον άλλο; - Άλλο πράγμα είναι ή εξομολόγηση— και άλλο ή έξαγόρευση των λογισμών. Οι άγιοι πατέρες λένε: Όταν δεν έχω σε ποιόν να πάω να εξομολογηθώ, τότε μπορώ να διαλέξω μόνος μου ένα αδελφό ομόψυχο και να του εξαγορευθώ τους λογισμούς μου. Με άλλα λόγια: τους λογισμούς μας μπορούμε να τους εξαγορευθουμε (δηλαδή να τους πούμε) και σε άνθρωπο, πού δεν έχει ιεροσύνη (για να μας δώσει συμβουλή)— όχι όμως και τις αμαρτίες μας, για να μας δώσει άφεση!

Προσοχή!

Εξομολογήθηκα στον Γέροντα διάφορους λογισμούς, πού με ταλαιπωρούσαν. «Όταν ο άνθρωπος δεν βρίσκει ευχαρίστηση στους λογισμούς του, δεν λογίζεται αμαρτία», ήταν τα λόγια του Γέροντα. - Έχω την εντύπωση, πώς δεν χρειάζεται να τους αντιστέκομαι. Γι' αυτό και δεν τους κυνηγάω. - Μόνο οι άγιοι έχουν την πνευματική δύναμη να τους εκδιώκουν και να αντιλέγουν στους λογισμούς χωρίς καθυστέρηση. Για μας, πού είμαστε αδύναμοι μία μέθοδος ισχύει: ή φυγή. - Όταν συνέλθω από την ζάλη των λογισμών λέω την ευχή. Κάνω καλά; Ναι. Γι' αυτό ακριβώς ήθελα σήμερα να σου μιλήσω. Επειδήακόμη δεν έχεις ενδυθεί την εξ ύψους δύναμη, για να αντιστέκεσαι στους πονηρούς λογισμούς, ένα σου απομένει: να φωνάζεις τον Ιησού. Το όνομα του θα τους διώξει. Ή προσβολή ενός λογισμού δεν είναι αμαρτία. Άς υποθέσομε, πώς ανοίγοντας την πόρτα του κελιού σου, ο αέρας πού φυσάει φέρνει μέσα χιόνι και κυριολεκτικά σε σκεπάζει. Μήπως όμως, φταις εσύ; 'Αν όμως διαπιστώσεις, ότι είναι αδύνατο για σένα να περάσεις μέσα από χιονοθύελλα, τότε μπορείς να γλιτώσεις μόνο με την φυγή, δηλ. κλείνοντας την πόρτα. κάποιος άλλος όμως πιο δυνατός από σένα, τα καταφέρνει και διασχίζει την χιονοθύελλα χωρίς να υποστεί καμία ζημία. Λοιπόν. Εμείς πού απέχουμε πολύ από αυτή την κατάσταση, πρέπει να μιμούμαστε τον Δαβίδ, πού, όταν πήγε να μονομαχήσει με τον Γολιάθ, φυσικά δεν πήγε με αδειανά χέρια. Ποιος όμως ήταν ο οπλισμός του; Ένα κοτρόνι. Μία πέτρα. «Ή δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α'Κορ.10,4)— Αυτό σημαίνει,ότι δεν πήγε στην μάχη μοναχός του, αλλά με την πέτρα στο χέρι. Για φιλοσόφησε το λίγο, και θα καταλάβεις. Κάποια φορά τον ερώτησα: - Γέροντα, μερικές φορές, τώρα πού πρόκειται να λάβω το μοναχικό σχήμα, μου έρχονται κενόδοξοι' λογισμοί. - Μα το έχεις λάβει! - Ναι, αλλά ακόμη δεν έγινε ή κούρα μου. Δεν θυμάμαι, τι συγκεκριμένα μου απάντησε. Άλλα το νόημα ήταν, πώς ή κούρα δεν είναι το πάν. Μετά του είπα: - Μου έρχονται και λογισμοί, να γίνω και Ιερομόναχος. - Βέβαια! Αύριο ο λογισμός θα σου λέγει: «Φύγε από εδώ»! Έτσι γίνεται πάντοτε: Πρώτα, θα σε ρίξει στην φωτιά— και μετά στο νερό! Πρώτα προσπαθεί να σε κάμει να σου «στρίψει»— να σε φέρει σε σύγχυση. Την Κυριακή, το ευαγγελικό ανάγνωσμα κατέληγε με τα λόγια: «Αυτός δε διελθών δια μέσου αυτών επορεύετο» (Λουκ. 4,30). Το βράδυ, όταν πέρασα από το κελί του π. Βαρσανουφίου για την σχετική ευλογία, με ερώτησε: Θυμάσαι, τι έλεγε το σημερινό ευαγγέλιο; - Συγνώμη, Γέροντα, ξέχασα. - Έλεγε, πώς, οι εβραίοι, εξαγριωμένοι με τον Χριστό, τον οδήγησαν σε ένα ύψωμα (Λουκ. 4, 29-30). Τα λόγια αυτά έχουν και ένα άλλο νόημα. Πνευματικό. Ή λέξη «εξαγρίωση», δηλώνει τους εμπαθείς λογισμούς, οι όποιοι, σαν άλλοι εβραίοι, προσπαθούν να μας σύρουν στην άβυσσο. Μα, ο πνευματικά υγιής νους τους προσπερνάει, χωρίς να υποστεί καμιά ζημία. και προχωρώντας έτσι, φτάνει στην άνω Ιερουσαλήμ. Όταν διάφοροι λογισμοί δεν με άφηναν να συγκεντρωθώ στο διάβασμα ο Γέροντας με συμβούλευε: -Πήγαινε περίπατο στον κήπο και κάθισε λίγο. Ή ηρεμία της φύσης θα σε βοηθήσει να προσευχηθείς. Μόνο να κοιτάξει κανείς την εκκλησία μας... Να διώξεις τους λογισμούς, δεν εξαρτάται από σένα. Όμως, στο χέρι σου είναι να τους δεχθείς. Τους διώχνει το όνομα του Ιησού. Μερικές φορές όμως, επιτρέπει να σε βασανίζουν σκόπιμα. Πρέπει να υπομένεις. Χωρίς βέβαια να συμφωνείς μαζί τους.

Ή μεταμόρφωση του αλήτη

Κάποτε με ερώτησε ο Γέροντας, πόσα πιάνο είχα στο σπίτι μου στην Μόσχα. Εγώ αμέσως τότε θυμήθηκα έναν συμμαθητή μου από το γυμνάσιο, παιδί όχι καλό, έναν χαρακτήρα με όχι τόσο καλή υπόληψη, πού οι άσχημες συζητήσεις του, οι φτωχικές του διανοητικές Ικανότητες, απότομη συμπεριφορά του σε θρησκευτικά ζητήματα, ή εξωτερική του εμφάνιση, οι παρέες του και γενικά ή γνώμη των φίλων μου γι' αυτόν, επιβεβαίωναν το ήθος του. Αυτό λοιπόν το παιδί, μια ήμερα έφερε μαζί του μέσα στην τάξη το βιολί του. Ήταν εκ φύσεως θαυμάσιος μουσικός. και επειδή έτυχε να απουσιάζει ο καθηγητής, με την απαίτηση όλων των μαθητών, άρχισε να παίζει βιολί. Χωρίς μουσικό κείμενο. Από 'μνήμης. Όταν τελείωσε, έγινε μια αλλαγή. Ή συνηθισμένη του αφηρημάδα είχε έξαφανισθή. Σοβαρεύτηκε. Όλοι το πρόσεξαν. Όταν αυτά τα ανέφερα στον π. Βαρσανούφιο, εκείνος τα σχολίασε, ως εξής: - Είδες, πώς ακόμη και ή μουσική μπορεί, έστω για λίγο, να σε αποτραβήξει από τον κόσμο, να σε ελευθερώσει από τα δεσμά του και την επίδραση του; και αν ο φίλος σου είχε αυτή την εξωτερική αλλαγή, σκέψου, τι θα αισθανόταν εσωτερικά, μέσα του! Γιατί μόνο εκείνος, πού έχει την ίδια εμπειρία, μπορεί να τον καταλάβει. και κάτι άλλο: αν απλώς ή μουσική κατορθώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο από τον κόσμο, τότε σίγουρα αυτό το κατορθώνει, και πολύ μεγαλύτερο βαθμό ή προσευχή!..

Τα είδη της προσευχής

Χθες, 10 Μαΐου 1909, κατάφερα να κλέψω λίγο χρόνο από τον Γέροντα. Σημειώνω μερικά λόγια του: - Υπάρχουν τρία είδη προσευχής. Το πρώτο είναι ή εξωτερική, με το στόμα— το δεύτερο ή εσωτερική, η νοερά και καρδιακή— και το τρίτο είναι ή πνευματική προσευχή. Ή εσωτερική προσευχή είναι κτήμα ολίγων. και ακόμη πιο σπάνιοι είναι εκείνοι, πού κατέχουν την πνευματική προσευχή. Όσοι έχουν αυτήν την προσευχή, αρχίζουν να κατανοούν τα μυστήρια της φύσης, το νόημα και το περιεχόμενο τουςΒλέπουν τα αισθητά από την εσωτερική τους πλευρά, την πνευματική τους πλευρά. Γι' αυτό και έχουν μια διαφορετική πνευματική χαρά— και γι' αυτό συχνά βγαίνουν στα μάτια τους δάκρυα. Ή χαρά τους, σε μας είναι ακατανόητη. Καταλαβαίναμε την χαρά των καλλιτεχνών: ποιητών, μουσικών, ζωγράφων μα αυτών ή χαρά, είναι συγκριτικά ένα μηδέν γιατί είναι «ψυχική». Ό όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέγει: «Όποιος στο μοναστήρι δεν κάνει την ευχή, δεν είναι μοναχός». και προσθέτει κάτι το τρομερό: «Είναι ένα δαυλί (= ξύλο) καμένο». Ναι, είναι ανάγκη να έχομε κάποιο είδος ευχής. Έστω και το κατώτερο!

Ή σοφία του χωριάτη

Κάθε φορά πού ο π. Βαρσανούφιος μιλάει την ευχή του Ιησού, ενθουσιάζομαι και με πιάνει περισσότερος ζήλος. Ό Μητροπολίτης της Πετρούπολης Γαβριήλ είχε αρκετά ασχοληθεί με την ευχή του Ιησού, και μάλιστα σε κάποιο βαθμό την ασκούσε. Τον ταλαιπωρούσε όμως ή σκέψη: «Μήπως είναι μάταιος κόπος; Πού είναι ή ωφέλεια της; Οι καρποί της;» και ενώ ζητούσε απεγνωσμένα απάντηση στην απορία του, του λέει κάποιος: - Καί δεν φωνάζεις, Σεβασμιότατε, τον π. Κλεόπα να σου λύσει το πρόβλημα σου; — Σιγά πού θα καλέσω ένα χωριάτη, έναν αγράμματο, για ένα τόσο σοβαρό πνευματικό ζήτημα. Μπορεί να είναι ένας αγαθός άνθρωπος με πνευματική ζωή, αλλά καλλίτερα να μου λείπει. και τι θα μου ειπεί; Επειδή όμως δεν είχε και κάποια άλλη επιλογή, στο τέλος τον φώναξε. Μόλις τον αντίκρυσε ο Δεσπότης, του λέει: - Καί εσύ ποιος είσαι; - Ό αμαρτωλός Κλεόπας, Σεβασμιώτατε! - Να, ένας πραγματικός καλόγερος, αναφώνησε ο ?εσπότης. Πώς πάτερ, μπορεί κάποιος να επωφεληθεί από την προσευχή του Ιησού; Του απάντησε: -Ή προσευχή, κατ' αρχήν, χρειάζεται υπομονή και επιμονή. ο διάβολος προσπαθεί με κάθε τρόπο. να μας εμποδίσει από το σωτήριο αυτό έργο. Μας και από τα δεξιά και από τα αριστερά. Μας ενσπείρει τον λογισμό, ότι ή ενασχόληση ευχή είναι χάσιμο χρόνου και μάταιος κόπος ψιθυρίζει: «Κοίτα, πόσο χρόνο σπατάλησες χωρίς κανένα αποτέλεσμα». Μας λέει, ότι φθάσαμε σε πέτρα αγιότητας και δεν έχομε πια ανάγκη από προσευχή ότι είναι περιττή. Τέτοιους λογισμούς πρέπει να τους αντιμετωπίζομε με υπομονή. και να συνεχίζομε το έργο της προσευχής, πού αρχίσαμε, με καρτερία και για κανένα λόγο να μη το σταματάμε. Ό Δεσπότης, ικανοποιημένος από αυτά τα λόγια -λόγια βγαλμένα από την προσωπική πείρα του π. Κλεόπα -σηκώθηκε επάνω, τον αγκάλιασε και τον φίλησε στοργικά, λέγοντας του: «Μέσα σε ένα λεπτό μου το έλυσες το πρόβλημα μου»! Αυτή είναι ή μεγάλη σημασία της εμπειρικής γνώσης. Βασικός, λοιπόν, παράγοντας στον αγώνα της προσευχής, είναι ή υπομονή. Τι να τονίσομε Ερώτησα τον Γέροντα για την προσευχή του Ιησού. - Επιτρέπεται να λέμε την ευχή σε συντετμημένη μορφή; Ό Γέροντας αυτό το απαγόρευε. Έλεγε ότι ήταν εντολή των γερόντων μας, να λέμε την ευχή ολόκληρη και να τονίζομαι την τελευταία λέξη «τον αμαρτωλό». «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Πρώτα το αλφάβητο

Με ερώτησε ο Γέροντας: - Πώς πάει ή εσωτερική σου κατάσταση; Έχεις στα χείλη σου το όνομα του Ίησοϋ; - Προσπαθώ. Άλλα πολλές φορές το ξεχνάω. - Σ' αυτό έγκειται ή όλη ουσία: να έχεις αδιάλειπτη την μνήμη του Θεού. Σκοπός της προσευχής του Ιησού αυτός είναι. Μην εκπλήττεσαι, πού το ξεχνάς. Μόνο να προσπαθείς. Σε τελική ανάλυση, δεν πάει κανένας κατ' ευθείαν στο πανεπιστήμιο. Πρέπει πρώτα να μάθει το αλφάβητο. Έτσι δεν είναι; Σε ένα μοναστήρι στο Σολόφκι ήταν ένας μεγαλόσχημος μοναχός, ο π. Κλεόπας, ο όποιος είχε ζήσει σαράντα χρόνια σε μόνωση, σε ένα ερημονήσι. Εκεί του πήγαιναν φαγητό από το μοναστήρι. Εκεί τον έβλεπε και ο πνευματικός του. Μετά από αυτό το διάστημα, εξέφρασε την επιθυμία να γυρίσει πίσω στο μοναστήρι. και γύρισε. και κανείς δεν ήξερε, τι ασκητικούς αγώνες είχε κάμει— και τι είχε υποφέρει από τα πονηρά πνεύματα. Όταν λοιπόν, επέστρεψε στο μοναστήρι, ο αρχιμανδρίτης τον ερώτησε μπρος στα στον πνευματικό του: - Γέροντα, πες μας, τόσα χρόνια στην έρημο, τι κατόρθωσες; τι επέτυχες; Απάντησε: -Όλο αυτό το διάστημα είχα αντικατάστησε όλες τις εκκλησιαστικές ακολουθίες με την προσευχή του Ίησοϋ. και ακόμη βρίσκομαι στο «άλφα». και πρόσθεσε συμπερασματικά ο Γέροντας: - Να, πόσο βαθιά είναι ή προσευχή! Καί συμπλήρωσε: - Την ενέργεια της προσευχής δεν μπορούμε να την καταλάβομε τόσο εύκολα. Για αυτό μην εκπλήττεσαι. Χρειάζεται πολύς χρόνος να την αποκτήσει κανείς. Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις— όμως ο γενικός κανόνας αυτός είναι. Με το όπλο στο χέρι Συμβαίνει κατά καιρούς, τουλάχιστον το μεσημέρι μετά το φαγητό, να αντικαθιστώ τους διακονητές του Γέροντα. ο Γέροντας, όσες φορές τον έχω ιδεί να ξαπλώνει στο κρεβάτι για να ξεκουραστεί, πάντοτε έχει το κομποσχοίνι τυλιγμένο στον καρπό του χεριού του. Κάποτε έτυχε να βρίσκομαι στο διπλανό δωμάτιο, όταν τον επισκέφθηκαν μερικοί δόκιμοι, πού μόλις είχαν πάρει την ράσο ευχή. Τον άκουσα να τους λέει: «Ποτέ μην κοιμηθείτε χωρίς το κομποσχοίνι στο χέρι!» Καί όταν εγώ τον ερώτησα: - Γέροντα, είναι απαραίτητο την ώρα της προσευχής να χρησιμοποιώ κομποσχοίνι; Μου απάντησε: - Απαραιτήτως. Πάντοτε να έχεις μαζί σου το κομποσχοίνι. στην εκκλησία και στο κελί, να κρατάς το κομποσχοίνι στο χέρι. Ακόμη και αν κοιτάζουν οι άνθρωποι. Αυτοί, έτσι κι αλλιώς, πάντοτε κοιτάζουν. Εσύ μην επηρεάζεσαι— μην ντρέπεσαι. Στο διακόνημα βέβαια, δεν είναι δυνατό να το κρατάς στο χέρι. Τότε να προσεύχεσαι μόνο με τον νου σου. Όταν βρίσκεσαι στο κελί σου, είτε διαβάζεις είτε γράφεις το κομποσχοίνι να βρίσκεται στην ζώνη σου. και στις συζητήσεις, να λες μέσα σου το «Κύριε, ελέησον»— ή και το «Κύριε Ιησού Χριστέ».

Κομποσχοίνι και ακολουθία

Όταν μιλούσαμε για την προσευχή, ο Γέροντας πάντοτε τόνιζε: - Ή προσευχή, πού γίνεται με δικά μας λόγια, βγαίνει μέσα από την καρδιά. Δεν είναι όμως σωστό και δεν επιτρέπεται, σε ώρα κοινής λατρείας να αυτοσχεδιάζαμε. Οι προσευχές της λατρείας είναι καθορισμένες από την εκκλησία και δεν είναι σωστό να τις παραμερίζομε. Μπορούμε βέβαια, στα διαλείμματα των ακολουθιών, ή όταν δεν ξεχωρίζομε τα οσα ψάλλονται, ή τα όσα διαβάζονται, να λέμε την προσευχή του Ιησού. Προσπάθησε όμως να αφουγκράζεσαι το πνεύμα της προσευχής όχι το γράμμα. Το πνεύμα ζωοποιεί. Το γράμμα αποκτείνει. Κατά την διάρκεια της λειτουργίας να προσέχεις τά ψαλλόμενα και στα αναγνώσματα. Όχι κομποσχοίνι. στις αγρυπνίες να προσεύχεσαι με το κομποσχοίνι, μόνο όταν δεν ακούς, τι διαβάζεται. στις ακολουθίες, Γέροντα, μπορώ να λέω την Την ευχή. Μπορείς να την λέγεις, εφόσον δεν έχεις την δυνατότητα να ακούς τα αναγνώσματα και τα ψαλλόμενα. Διαφορετικά, είναι προτιμότερο να προσέχεις αυτά, πού ψάλλονται. Να το θυμάσαι αυτό καλά. Αυτό, το έλεγε ο π. Αμβρόσιος. - Ναι. Μα μόλις Πριν λίγο, διάβασα στα συγγράμματα του επισκόπου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ και του οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, ότι πρέπει να λέμε την ευχή σε όλη την διάρκεια της ακολουθίας. Σε αυτά βλέπω κάποια αντίφαση. Πώς μπορούν αυτές οι διαφορετικές διδασκαλίες να συνδυαστούν; - Ό καθένας διδάσκει ανάλογα με την προσωπική του εμπειρία. ο π. Αμβρόσιος, ο αρχιμανδρίτης Μωυσής και ο π. Μακάριος, τα ίδια έλεγαν. Χωρίς αμφιβολία και οι τρεις τους ήταν άνθρωποι πεπειραμένοικαι κάτοχοι της εσωτερικής προσευχής. Εκείνος πού έχει εσωτερική προσευχή, ή προσευχή για αυτόν είναι κάτι το φυσιολογικό, όπως ή αναπνοή. Με ότι κι αν ασχολείται, ή προσευχή από μόνη της, μέσα του, συνεχίζεται αδιάκοπα. Έτσι και στις ακολουθίες. Όλα γίνονται ταυτόχρονα. Ταυτόχρονα καί ακούει και προσεύχεται. Κάποτε ο υποτακτικός κάποιου μεγάλου γέροντα, αυτή την κατάσταση δεν την καταλάβαινε— και όταν τον παρακάλεσε να του εξηγήσει πώς γίνεται, του είπε: - Πες μου, αδελφέ, τώρα, αυτή την στιγμή, τι κάνουμε; - Μιλάμε— του λέει εκείνος. Ωραία. Πες μου τώρα, ή ομιλία μας εμπόδιζε να αναπνέω με; όχι βέβαια. - Κατά τον ίδιο τρόπο, όσοι έχουν αποκτήσει εσωτερική προσευχή, με οποιαδήποτε δραστηριότητα κι αν ασχολούνται, ή προσευχή συνεχίζεται— δεν διακόπτεται ποτέ. Γι' αυτούς είναι κάτι το πόλο φυσικό, όπως και ή αναπνοή. Γι' αυτό έχει λεχθεί: «Κολληθήτω ή ευχή μετά της αναπνοής σου». Κι όταν ακόμη ο άνθρωπος κοιμάται, ή ενέργεια της προσευχής δεν παύει να λειτουργεί μέσα στην καρδιά του, σύμφωνα με τα λόγια: «εγώ καθεύδω και ή καρδία μου αγρυπνεί» (Σοφ. Σειράχ, 5,2). Εμείς βέβαια, τέτοιο πράγμα δεν το κατέχομε. Ξυπνάμε, και ούτε το όνομα του Χριστού δεν θυμόμαστε! Ή δική μας προσευχή ακόμη είναι αδύναμη. ο νους διασπάται. ?εν έχομε την ικανότητα να εισδύωμε τόσο βαθιά στην προσευχή του Ιησού. Γι' αυτό, στην περίπτωση πού καταπιανόμαστε με την προσευχή του Ιησού την ώρα της ακολουθίας, όχι μόνο δεν προσέχομε στην ακολουθία, αλλά προσθέταμε διάσπαση στην ίδια την προσευχή. και τελικά κανένα από τα δύο δεν κατορθώνουμε. Απολύτως τίποτα. Είναι πιο εύκολο να προσέχεις στα λόγια των ακολουθιών, παρά να αγωνίζεσαι να συμμαζέψεις τις σκέψεις σου. Γι' αυτό ή συμβουλή μου είναι, να ακολουθείς αυτόν τον κανόνα προσευχής. Βέβαια, συμβαίνει μερικές φορές να είναι πιο ωφέλιμο για τον άνθρωπο να λέει την ευχή, παρά να προσέχει την ακολουθία λόγω εσωτερικής κατάστασης. Εδώ όμως χρειάζεται διάκριση…

 Η πέτρα και το ξίφος

Ό π. Βαρσανούφιος μου είπε: -Όταν έχεις ονειροπολήματα, μη προσπαθείς μόνος σου να τα αντικρούεις και να τα εκδιώκεις Άπλα πάρε μία «πέτρα» και πέταξε την επάνω τους. «Πέτρα» είναι το όνομα του Χρίστου. Ή προσευχή του Ιησού. Ό διάβολος δεν θα σε αφήσει να κάμεις ούτε ένα βήμα. Για το κάθε σου βήμα θα πρέπει να πολεμάς. Θυμήσου, πώς οι Εβραίοι, όταν έκτιζαν τον ναό, στο ένα χέρι κρατούσαν φτυάρι και στο άλλο σπαθί. Αυτό ισχύει και για την απόκτηση των αρετών. Με το ένα χέρι πρέπει να εφαρμόζομαι τις ευαγγελικές εντολές, και με το άλλο να διώχνομαι τον εχθρό με το «σπαθί», πολεμώντας τον στο κάθε βήμα. - Γέροντα, πώς να τον διώχνω; Με ποιο ξίφος; - Ένα ξίφος έχομε. Την ευχή του Ιησού. Λέει ο άγιος Ιωάννης στην Κλίμακα: «Μάστιζε τους αόρατους εχθρούς με αυτό το ξίφος. Ισχυρότερο όπλο δεν θα βρεις, ούτε στον ουρανό, ούτε στην γη». Είναι φοβερό να το σκεφθή κανείς: δεν υπάρχει ισχυρότερο όπλο ούτε στον ουρανό. «Εν τω ονόματι Ιησού Χριστού πάν γόνυ κάμψει επουρανίων και επιγείων και καταχθόνιων και πάσα γλώσσα έξομολογήσηται, ότι Κύριος Ιησούς Χριστός» (Φιλ. 2,10-11). Εξομολογήθηκα στον γέροντα, ότι μου επιτίθενται λογισμοί κενοδοξίας και κατάκρισης, ιδιαίτερα την ώρα της προσευχής. - Καί πού το παράξενο; είπε. Δεν ξέρεις, πώς ολόκληρη ή ζωή του μοναχού είναι ένας αγώνας με τους λογισμούς; Γι' αυτό ή προσευχή του Ιησού μας είναι απαραίτητη. Ναι. ή προσευχή του Ιησού! Να το όπλο! και εγώ ο άθλιος το είχα ξεχάσει. Ναι, ότι είναι πνευματικό και θεϊκό, δεν έρχεται στον νου τόσο γρήγορα όπως νόμιζα!

Ή προσευχή πού σώζει

Τότε πού ήμουν άρρωστος, συνέχισε ο Γέροντας, δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να γίνω πάλι καλά. Οι άνθρωποι άρχισαν να προσεύχονται για μένα. και έτσι μου δόθηκε αναβολή. Κάποια ευλαβής γυναίκα είδε ένα παράξενο όνειρο. Όπως περπατούσε για την Σκήτη, είδε έναν άνδρα και μία γυναίκα να με μεταφέρουν έξω από την Σκήτη. και ερώτησε: - Πού τον πηγαίνετε τον Γέροντα; - Στό μοναστήρι. - Καί πώς τον πηγαίνετε στο μοναστήρι; Εκεί μεταφέρουν μόνο τους μοναχούς πού έχουν πεθάνει έξω Ή Σκήτη τον έχει ανάγκη τον Γέροντα! Αφήστε τον! - Είναι αδύνατο.Με δάκρυα στα μάτια, συνέχισε να τους παρακαλεί: - Σάς παρακαλώ, μην τον πάρετε... Οι δύο άγνωστοι, αφού το ξανασκέφθηκαν με γύρισαν πίσω. Το όνειρο αυτό μου το διηγήθηκαν, λίγο Πριν ακόμη αρρωστήσω, και από αυτό έβγαλαν το συμπέρασμα, ότι κάτι θα μου συνέβαινε. Ό Κύριος Το ξέρει ότι, σας αγαπάω όλους. Θέλω όλοι να χωράτε στην καρδιά μου. Χώρος υπάρχει τι να κάμω όμως; Μερικοί δεν θέλουν οι ίδιοι... Λένε φταίνε αυτοί. ο διάβολος φταίει... Συζητούσα με τον π. Βαρσανούφιο για την διαβολική πλάνη. Του υπενθύμισα κάτι πού ο ίδιος είχε ειπεί για το θέμα. Γι' αυτά, ο Γέροντας είπε: - Είδες κάτι το πολύ μεγάλο. Μάθε πώς, με όσο πιο πολλή συνέπεια ζεις την μοναχική ζωή, τόσο περισσότερη εμπειρία θα αποκτάς. Θυμάμαι πώς, την στιγμή εκείνη του πειρασμού, είχα τρομοκρατηθεί τόσο, πού άρχισα σπασμωδικά να λέω την ευχή του Ιησού. Με την πρώτη λέξη «Κύριε», αμέσως όλα διαλύθηκαν. Ίσως μόνο για λίγο.Δεν θυμάμαι περισσότερα. Όταν αυτό το ανέφερα στον Γέροντα, εκείνος περιορίσθηκε να προσθέσει: — Μάλιστα. Τώρα δοκίμασες την δύναμη της προσευχής. Ή ώρα ήταν περασμένη, 11 μ.μ. και επειδή είχα χάσει την βραδύνει ακολουθία, ο Γέροντας μου είπε να διαβάσω τις εσπερινές προσευχές. Όταν τελείωσα, ο ίδιος άρχισε να απαγγέλλει προσευχές πού ήξερε άπ' έξω, (το «Θεοτόκε Παρθένε» 15 φορές, από τις όποιες εγώ είπα τις 5) και τον 90 Ψαλμό «Ό κατοίκων εν βοήθεια του Υψίστου». Με ερώτησε αν τον ψαλμό αυτό τον ήξερα άπ' έξω. και του απάντησα: όχι. «Συμβουλεύω όλους να τον μάθουν άπ' έξω, γιατί ή προσευχή αυτή σώζει από κινδύνους έχει μεγάλη δύναμη», ήταν ή απάντηση του. Αφού έψαλλε μερικά τροπάρια του αγίου Νικολάου, του αγίου της ημέρας και μερικών άλλων αγίων, έδωσε την ευχή του και έφυγα. Σε κάποια ευκαιρία είπε ο π. Βαρσανούφιος: 'Έχομε ανάμεσα μας, ένα μοναχό, πού αγωνίζεται να έχει ειρήνη με όλους τους αδελφούς. Εδώ στην Σκήτη, όπως όλοι μας, βρίσκεται και αυτός κάτω από την προστασία της χάρης του Θεού. Όπως και πολλοί άλλοι. Θα μπορούσε και αυτός να γοητευθεί από τα συνθήματα της επανάστασης (1905)— να χάσει την πίστη του στον Θεό— να απογοητευθεί από την ζωή— να τρέχει στα οδοφράγματα και να έπεφτε «μαχόμενος»— με το κεφάλι σπασμένο και με τελικό προο-ρισμό την αιώνια κόλαση. τι λέτε; δεν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο; Ασφαλώς Ναι. Μη ξεχνάτε ότι και εγώ είχα παρευρεθεί κάποτε σε συγκέντρωση τους. Κυριολεκτικά, πήγα να σκάσω από ανία.. Φυσικά δεν μπορούσα να συμφωνήσω με τις επαναστατικές τους ιδέες. Από αυτή, την φοβερή καταστροφή, με έσωσαν οι προσευχές του παππού.

απόσπασμα 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ . ΤΙΤΛΟΣ ΡΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ. ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΙΚΩΝΟΣ ΜΠΕΛΙΑΕΦ. ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ.

πηγή: ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...