/*--

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Η θεολογική διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης

            
10. Η Παλαιά Διαθήκη περιφρονείται λόγω αγνοίας της υψηλής της θεολογικής διδασκαλίας.

Όσοι μιλούν περιφρονητικά για την Παλαιά Διαθήκη, προδίδουν την άγνοια τους, ως προς το περιεχόμενό της. Κανένα εξωβιβλικό κείμενο δεν περιέχει τόσο υψηλή ηθική και θεολογική διδασκαλία, σαν αυτή που βρίσκουμε στις σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης, ούτε βεβαίως στα κείμενα των Ελλήνων φιλοσόφων. 

Και αυτό εξηγείται εύκολα, διότι τα κείμενα των φιλοσόφων είναι δημιουργήματα του ανθρώπινου νου, σε αντίθεση με τα θεόπνευστα κείμενα των συγγραφέων της Παλιάς Διαθήκης, τα οποία είναι αποκάλυψη Θεού. Γι’ αυτό και τονίζεται ιδιαιτέρως η φράση «Τάδε λέγει Κύριος». Ως παραδείγματα μπορούμε να αναφέρουμε τον « δεκάλογο» των ηθικών εντολών του Μωϋσέως και την ηθική διδασκαλία του προφήτη Αμώς. Η προέλευση της υψηλής αυτής διδασκαλίας, δεν δύναται να ερμηνευθεί παρά μόνο αν ο προφήτης είχε λάβει ανωτέρα μόρφωση. Στην πραγματικότητα ήταν ένας απλός βοσκός γεννηθείς σε ένα απόμερο χωριό. Μόνο από θεία φώτιση θα μπορούσε να προέλθει μια τέτοια διδασκαλία. Γενικώς αναφερόμενοι στο περιεχόμενο της Παλαιάς Διαθήκης, μπορούμε να πούμε ότι έχει τρία στοιχεία:

α. Το εκπληρούμένο : είναι οι προτυπώσεις, οι τύποι και οι προφητείες περί του Μεσσία, που εκπληρώθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, με την σάρκωση Του στον κόσμο.

β. Το συμπληρούμενο : είναι η περί πίστεως και ηθικής, διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης, την οποία ο Χριστός όχι μόνο δεν κατάργησε αλλά και συμπλήρωσε. (σφόδρα επέτεινε λέει ο Χρυσόστομος) ( βλ. ομιλία εις το κατά Ματθαίον Λ ε΄)

γ. Το καταργούμενο : Είναι οι αυστηρές τελετουργικές διατάξεις του Νόμου, που δόθηκαν ειδικά στον Ιουδαϊκό λαό εξ αιτίας της σκληρότητας και της παχυλότητας του.
Οι άνθρωποι της Παλιάς Διαθήκης αναζητούσαν τον Θεό αλλά είχαν στρεβλή ιδέα περί αυτού. Νόμιζαν ότι ο Θεός ευαρεστείται με παχυλές θυσίες κριών και μόσχων, προσφορές ελαίου, σίτου και άλλων αγαθών. Έφθαναν να νομίζουν, ότι για την άφεση των αμαρτιών τους έπρεπε να θυσιάσουν το πρωτότοκο παιδί τους. Ο προφήτης Μιχαίας στο χωρίο (Μιχ. στʹ. 6-8) τους απαντά: « Σου αναγγέλθηκε τι ο Γιαχβέ ζητάει από σένα. Τίποτε άλλο παρά δικαιοσύνη και αγάπη να εξασκείς και να πορεύεσαι ταπεινόφρονα προς τον Θεόν σου». Δικαιοσύνη, αγάπη προς τον συνάνθρωπο και ευλάβεια προς τον Θεό, ζητάει πάντοτε ο Θεός από τον άνθρωπο. Δηλ. να θυσιάσει ο άνθρωπος το δικό του αρρωστημένο θέλημα και να αγαπήσει τον συνάνθρωπό και τον Θεό. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι : Η σε βάθος κατανόηση της Παλαιάς Διαθήκης αίρει κάθε παρερμηνεία και περιφρόνηση. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη άλληλοσυμπληρώνονται και συνιστούν την ενιαία αποκάλυψη του Θεού.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι

Οι σπουδαιότερες προφητείες της Παλ. Διαθήκης, που πραγματοποιήθηκαν στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού

α. Θα προηγηθεί του Χριστού, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος (βλ Ησ. μ΄3 και Μαλ. γ΄1) Ησ. μ΄3 : «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, ἑτοιμάσατε την ὁδόν τοῦ Κυρίου, εὐθείας ποιεῖτε τάς τρίβους τοῦ Θεοῦ», Μαλ. γ΄1: «Ἰδού ἐγώ ἐξαποστέλλω τον ἂγγελόν μου, και ἐπιβλέψεται πρό προσώπου μου, και ἐξαίφνης ἢξει εἰς τον ναόν ἑαυτοῦ Κύριος, ὃν ἡμεῖς ζητεῖτεν και ὁ ἂγγελος τῆς Διαθήκης11 ὃν ἡμεῖς θέλετεˑ Ἰδού ἒρχεται, λέγει Κύριος παντοκράτωρ»

β. Θα συναναστραφεί με τους ανθρώπους (Βαρουχ γ΄30) « μετά τοῦτο ἐπί τῆς γῆς ὢφθη καί τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη»

γ. Θα φύγει εις Αίγυπτον (διωκόμενος), από όπου ο Θεός θα μετακαλέσει Αυτόν (βλ : Ωσηέ, ια΄1: «ἐξ Αἰγύπτου μετεκάλεσα τα τέκνα αὐτοῦ» και Ματθ. β΄15: «ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τον Υἱόν μου».

δ. Ότι η έλευσή Του θα είναι έλευση Θεού εν μέσω των ανθρώπων(Εμμανουήλ= μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός) (βλ Ησ. ζ΄14 και Ματθ α΄23) Ησ. ζ΄14 : «διά τοῦτο δώσει Κύριος αὐτός σημεῖονˑἰδού ἡ παρθένος ἒξει ἐν γαστρί και τέξεται υἱόν, και καλέσεις το ὂνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ»

ε. Θα γίνει αντικείμενο άδικου μίσους εκ μέρους του λαού Του (βλ Ψαλμ. ξη΄4-5) Ψαλμ. ξη΄4,5: (4) «ἐκοπίασα κράζων, ἐβραγχίασεν ὁ λάρυγξ μου, ἐξέλιπον (έσβησαν) οἱ ὀφθαλμοί μου, ἀπό τοῦ ἐλπίζειν ἐπί τον Θεόν. (5) «ἐπληθύνθησαν ὑπέρ τάς τρίχας τῆς κεφαλής μου οἱ μισοῦντες με δωρεάν (αναιτίως), ἐκραταιώθησαν (γίναν ισχυρότεροι) οἱ ἐχθροί μου οἱ ἐκδικοῦντες με (όσοι ζητούν τον χαμό μου) αδίκως ἃ οὐχ ἣρπαζον τότε ἀπετίνυον (ζητούν να επιστρέψω αυτά που δεν άρπαξα)»

στ. Θα προδοθεί υπό οικείου Του προσώπου (του Ιούδα) (βλ Ψαλμ. νδ΄13-14) Ψαλμ. νδ΄13,14: «Ὃτι εἰ ὁ εχθρός ὠνείδησέ με, ὑπήνεγκα ἂν, και εἰ ὁ μισῶν ἐπ’ ἐμέ ἐμεγαλορρημόνησεν, ἐκρύβην ἂν ἀπ’αὐτοῦ . Σύ δε ἂνθρωπε ἰσόψυχε (έμπιστε), ἡγεμών (φίλε) μου καί γνωστέ μου, ὃς ἐπί τό αὐτό ἐγλύκανάς μοι ἐδέσματα, ἐν τῷ οἲκῳ τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθημεν ἐν ὁμονοίᾳ…»

ζ. Θα πωληθεί αντί τριάκοντα αργυρίων, με τα οποία θα αγορασθεί αγρός από ένα κεραμέα (βλ Ζαχ. ια΄12-13 και Ματθ κστ΄15, κζ. 9-10) Ζαχ. ια΄12-13 : «και έστησαν τον μισθόν μου τριάκοντα αργυρούς … καί έλαβον τούς τριάκοντα ἀργυρούς και ἐνέβαλον αὐτούς εἰς τον οἶκον Κυρίου, εἰς τό χωνευτήριον»

η. Θα υποστεί εξευτελισμούς και παθήματα, για τις αμαρτίες μας, ως ο έσχατος των ανθρώπων και ότι θα ραπίσουν Αυτόν (βλ Ησ. νγ΄6) Ησαΐα νγ΄3,4,5 : «Ἀλλά το εἶδος (πρόσωπο) αὐτοῦ ἂτιμον και ἐκλεῖπον παρά πάντας τους υἱούς τῶν ἀνθρώπωνˑἂνθρωπος ἐν πληγῇ ὦν …ἠτιμάσθη και οὐκ ἐλογίσθη. Οὑτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει και περί ἡμῶν ὀδυνᾶται … αὐτός δε ἐτραυματίσθη διά τας ἁμαρτίας ἡμων και μεμαλάκισται (εξουθενώθηκε) διά τάς ἀνομίας ἡμῶν…και τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν»

θ. Θα οδηγηθεί ως πρόβατον επί σφαγήν χωρίς να εκστομίσει παράπονο (βλ Ησαΐα νγ΄7,
Ψαλ. λζ΄ 13-14) … Ησαΐα νγ΄7 : «και αὐτός διά το κεκακῶσθαι (ένεκα του βασανισμού) οὐκ ανοίγει τό στόμα αὐτοῦ· ὡς πρόβατον ἐπί σφαγῇ ἢχθη και ὡς ἀμνός ἐναντίον τοῦ κείροντος (του κουρέα) αὐτὀν ἂφωνος, οὓτως οὐκ ἀνοίγει το στόμα» Ψαλμ λζ΄ 13-14 : «καί ἐξεβιάζοντο οἱ ζητοῦντες την ψυχήν μου, καί οἱ ζητοῦντες τά κακά μοι ἐλάλησαν ματαιότητας και δολιότητας, ὃλην την ἡμέραν ἐμελέτησανˑ ἐγώ δέ ὡσεί κωφός οὐκ ήκουον καί ὡσεί ἂλαλος οὐκ ἀνοίγων το στόμα αὐτοῦ»

ι. Θα υποφέρει δίψα και σ’ αυτή θα τον ποτίσουν ξύδι με χολή (βλ. Ψαλμ. ξη΄22) Ψαλμ. ξη΄22: «ἒδωκαν εἰς το βρῶμά μου χολήν και εἰς την δίψαν μου ἐπότισάν με ὂξος»
ια. Θα τρυπήσουν τα πόδια Του και τα χέρια Του (βλ. Ψαλμ. κα΄16-17) Ψαλμ. κα΄17 : «ὢρυξαν (τρύπησαν) χεῖρας μου και πόδας»

ιβ. Θα σταυρωθεί μετά κακούργων (βλ.Ησαΐα νγ΄12) Ησαΐα νγ΄12 : «και ἐν τοῖς ἀνόμοις ἐλογίσθη»

ιγ. Θα αρχίσει το κήρυγμά Του εκ των ορίων των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ (βλ. Ησαΐα θ΄1-2, Ματθ δ΄12-16) Ησαΐα θ΄1,2 : «χώρα Ζαβουλών, ἡ γῆ Νεφθαλίμ ὁδόν θαλάσσης και οἱ λοιποί κατοικοῦντες και πέραν τοῦ Ἱορδάνου, Γαλλιλαία τῶν ἐθνῶν τά μέρη τῆς Ἰουδαίας. Ὁ λαός ὁ πορευόμενος ἐν σκότει, ἲδετε φῶς μέγαˑοἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ και σκιᾷ θανάτου φῶς λάμψει ἐφ’ἡμᾶς»

ιδ. Θα εισέλθει στην Ιερουσαλήμ θριαμβευτικά καθήμενος «ἐπί πώλον όνου» (βλ Ζαχ. θ’ 9, Ιωάν ιβ΄15). Ζαχ. θ’ 9 : «Χαῖρε σφόδρα θύγατερ Σιώνˑκήρυσσε θύγατερ Ἱερουσαλήμˑ ἰδού ὁ βασιλεύς σου ἒρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αὐτός,, πραΐς καί ἐπιβεβηκώς ἐπί ὑποζύγιον καί πῶλον νέον».
ιε. Το κήρυγμά Του θα συνοδεύεται με έκτακτα σημεία θεραπείας τυφλών, χωλών, κωφών, ασθενών (βλ. Ησαΐα λε΄5) Ησαΐα λε΄5: «τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοί τυφλῶν, καί ὦτα κωφῶν ἀκούσονται , τότε ἁλεῖται ὡς ἒλαφος ὁ χωλός, τρανή δε ἒσται γλῶσσα μογγιλάλων».
ιστ. «ἐπί τῷ θανάτῳ Του» η φύσις θα πενθήσει (σκότος ἐγένετο) (βλ Αμώς η΄9, Ματθ κζ΄45, Μαρκ ιε΄33, Λουκ κγ΄44) . Αμώς η΄9 : «και πενθήσει πᾶς ὁ κατοικῶν ἐν αὐτῇ… και ἒσται ἐν τῇ ἡμέρα ἐκείνη, λέγει Κύριος ὁ Θεός,καί δύσεται ὁ ἣλιος μεσημβρίας, και συσκοτάσει ἐπί τῆς γῆς ἐν ἡμέρᾳ τό φῶς»
ιζ. Ότι θα διαμοιράσουν τα ενδύματά Του και δια τον χιτώνα Του θα ρίξουν κλήρο (βλ Ψαλμ. κα΄19, Ματθ κζ΄35, Λουκ κγ΄34) Ψαλμ. κα΄19 : «διεμερίσαντο τά ἱμάτιά μου ἑαυτοῖς καί ἐπί τόν ἱματισμόν μου ἒβαλον κλῆρον» Υπάρχουν και πολλές άλλες προφητείες εκπληρωθείσες στο όνομα του Χριστού, που αναγράφονται στα Ευαγγέλια, εξ’ών οι σπουδαιότερες είναι όσες ανεγράφησαν πιο πάνω.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙ

Χαρακτηριστικές τιμωρίες που επιβλήθηκαν στην Παλ. Διαθήκη από τον Θεό για συνετισμό των Εβραίων.

α).Τιμωρία Ισραηλιτών που προσέφεραν θυσίες σε ξένους Θεούς και επόρνευσαν με ειδωλολάτρισσες (Αριθμ. κε΄ 1-9). Η προσπάθεια του Θεού να διατηρήσει τον λαό Του αμόλυντο από την ειδωλολατρεία υπήρξε συνεχής και χαρακτηριστικά φαίνεται και στο παρακάτω περιστατικό. Στο βιβλίο των Αριθμών (αναφέρεται, ότι όταν οι Ισραηλίτες κατοίκησαν στην Σιττείμ (πόλη της
Μωάβ)-στο μέσον και ανατολικά του ποταμού Ιορδάνη-και ήρθαν σε επιμειξία με γυναίκες Μωαβίτισσες. Αυτές, τους προσκάλεσαν να λάβουν μέρος στις θυσίες των Θεών τους. Εκείνοι έφαγαν από τις θυσίες και λάτρευσαν τους Θεούς των. Ο Θεός οργίστηκε πολύ και διέταξε τον Μωϋσή να θανατώσει αυθημερόν, όλους όσους λάτρευσαν ξένους Θεούς και επόρνευσαν με Μωαβίτισσες. Αυτοί που θανατώθηκαν εκείνη την ημέρα ήσαν είκοσι τέσσερις χιλιάδες.

β). Τιμωρία με θανατηφόρα φίδια στην έρημο-Σωτηρία από το χάλκινο φίδι που ύψωσε ο Μωϋσής (Αριθμ. καʹ 4-9, Ιωαν. γʹ 14-15) . Παρόλα τα φοβερά θαύματα που είδαν οι Ισραηλίτες , μετά την διάβαση της Ερυθράς θάλασσας («μάννα» εξ ουρανού και ορτύκια για να χορτάσουν, νερό από την πέτρα για να ξεδιψάσουν, νεφέλη υπό την οποίαν βάδιζαν μέσα στην έρημο, φωτεινή την νύχτα και σκιερή την ημέρα κ.α), γόγγυζαν συνεχώς κατά του Θεού και του Μωϋσέως. ¨Οταν οι Ισραηλίτες έφυγαν από το όρος ¨Ωρ, πήραν την κατεύθυνση της Ερυθράς θάλασσας. Στην διάρκεια της πορείας, άρχισαν να χάνουν την υπο μονή τους και να τα βάζουν με τον Θεό και τον Μωϋσή λέγοντας : «Γιατί μας έβγαλες από την Αίγυπτο, για να πεθάνουμε μέσα στην έρημο από πείνα και δίψα; Ούτε ψωμί υπάρχει εδώ ούτε νερό και αηδιάσαμε πια αυτή την άθλια τροφή (εννοούσαν το μάννα)». Ο Θεός τιμώρησε τους Ισραηλίτες για την αχαριστία τους στέλνοντας δηλητηριώδη φίδια, που τους δάγκωναν και πέθαιναν. Μπροστά σ’ αυτή την τιμωρία και στον άμεσο κίνδυνο του θανάτου, μετανόησαν και ζήτησαν από τον Μωϋσή να προσευχηθεί στον Θεό και να του ζητήσει να απομακρύνει τα φίδια. Ο Θεός διέταξε τον Μωϋσή να κατασκευάσει ένα χάλκινο φίδι και να το υψώσει πάνω σε ένα στύλο. «¨Οποιος δαγκωνόταν από φίδι δεν πέθαινε αν κοίταζε το χάλκινο φίδι. Το χάλκινο φίδι αποτέλεσε προτύπωση του Τιμίου Σταυρού.

γ).Τιμωρία θανατική όσων ελάτρευσαν το χρυσό μοσχάρι κατά την διάρκεια της απουσίας του Μωϋσέως στο όρος Σινά, όπου έλαβε από τον Θεό τις εντολές. (Εξοδ. λβʹ 25-35).¨Όταν ο Μωϋσής επανήλθε από το όρος Σινά, όπου είχε λάβει τις εντολές του Θεού γραμμένες σε λίθινες πλάκες και είδε τους Ισραηλίτες να λατρεύουν το χρυσό μοσχάρι θύμωσε πολύ και πέταξε τις πλάκες το νόμου από τα χέρια του και τις έσπασε στους πρόποδες του βουνού. Πήρε το μοσχάρι, που είχαν φτιάξει οι Ισραηλίτες, το έκαψε στη φωτιά και το κομμάτιασε, ώσπου έγινε σκόνη. Την σκόνη την έριξε στο νερό και τους την έδωσε να την πιούν.Ρώτησε τότε τον Ααρών : «Γιατί παρέσυρες τον λαό σε τόσο μεγάλη αμαρτία ;» Ο Ααρών απάντησε: «Ξέρεις ότι ο λαός αυτός είναι κακός. Αυτοί μου είπαν: Κάνε μας Θεούς να προπορεύονται στον δρόμο μας, γιατί ο Μωϋσής που μας έβγαλε από την Αίγυπτο δεν ξέρουμε τι απέγινε. Και εγώ τους είπα:¨Οποιος έχει χρυσαφικά ας τα βγάλει από πάνω του. Μου τα έδωσαν, τα έριξα στη φωτιά και βγήκε αυτό το μοσχάρι.» Τότε ο Μωϋσής στάθηκε στην είσοδο του στρατοπέδου και φώναξε :«¨Οποιος είναι με τον Κύριο ας έρθει μαζί μου» Συγκεντρώθηκαν τότε κοντά του όλοι οι απόγονοι του Λευΐ. Ο Μωϋσής τους είπε : «Ο κύριος Θεός του Ισραήλ προστάζει, να ζωσθεί καθένας σας το σπαθί του και να διασχίσετε το στρατόπεδο από την μια είσοδο ως την άλλη και να σκοτώσετε καθένας, τον αδελφό του, τον φίλο του και τον συγγενή του (υποτίθεται, από όσους ελάτρευσαν το χρυσό μοσχάρι». Οι Λευΐτες εκτέλεσαν την διαταγή του Μωϋσή. Εκείνη την ημέρα θανατώθηκαν από τον λαό, περίπου τρείς χιλιάδες άνδρες. Τότε ο Μωϋσής τους είπε : «Σήμερα τελέσατε την πράξη της καθιέρωσής σας, αφού δεν διστάσατε να σκοτώσετε καθένας τον συγγενή του τον φίλο του τον αδελφό του (που είχαν λατρεύσει το χρυσό μοσχάρι) και ο Κύριος σας ευλόγησε» Την άλλη μέρα ο Μωϋσής είπε στον λαό : «¨Εχετε διαπράξει μεγάλη αμαρτία. Θα ανέβω στον Κύριο και ίσως πετύχω την εξιλέωση γι’ αυτή την αμαρτία». Πράγματι ο Μωϋσής ζήτησε συγχώρηση από τον Θεό και Εκείνος του είπε : «Αυτόν που αμάρτησε σε μένα, αυτόν θα διαγράψω από το βιβλίο μου. Τώρα πήγαινε. Οδήγησε τον λαό στον τόπο που σου είπα και ο άγγελός μου θα προπορεύεται μπροστά σου. ¨Όταν έρθει ο χρόνος της ανταπόδοσης, θα τους τιμωρήσω για την αμαρτία τους»

δ). Ανταρσία κατά του Μωϋσή, των Κορέ, Δαθάν και Αβιρώμ και 250 πρεσβυτέρων που τους ακολούθησαν και η παραδειγματική τους τιμωρία. (Αριθμ.Κεφ. ιστʹκαι ιζʹ) Ο Κορέ από οικογένεια Λευϊτών και οι Δαθάν και Αβιρώμ απόγονοι του Ρουβήμ, μαζί με 250 αρχηγούς της κοινότητας (εκπροσώπουςψτου λαού), επαναστάτησαν εναντίον του Μωϋσή και του Ααρών, λέγοντας : «Γιατί εσείς υψώνετε τον εαυτόν σας παραπάνω από την κοινότητα του Κυρίου ;» ¨όταν το άκουσε αυτό ο Μωϋσής, έπεσε με το πρόσωπο στη γή και είπε στον Κορέ και στην ομάδα του: «Αύριο το πρωΐ ο Κύριος θα μας δείξει, ποιος ανήκει σ’ Αυτόν, και ποιος εἰναι Ἁγιος, ώστε να του επιτρέπετε να το πλησιάζει. Θα πάρετε θυμιατήρια, θα βάλετε φωτιά καιθα ρίξετε λιβάνι ενώπιον του Κυρίου. ¨Οποιον διαλέξει ο Κύριος, αυτός θα είναι ¨Αγιος» Είπε επίσης στον Κορέ :«Ακούστε Λευΐτες : «Ο Θεός σας ξεχώρησε από την Ισραηλιτική κοινότητα, να μπορείτε να Τον πλησιάζετε και να υπηρετείτε την σκηνή του Μαρτυρίου. Μικρό πράγμα είναι αυτό και τώρα ζητάτε και την ιεροσύνη; Γι’ αυτό ξεσηκωθήκατε εναντίον του Κυρίου και εναντίον του Ααρών;» Ο Μωϋσής κάλεσε τους τρεις αρχηγούς για συζήτηση. Αυτοί όμως δεν δέχθηκαν να τον συναντήσουν και απάντησαν : «Δεν φθάνει που μας έβγαλες από μια χώρα που έρεε μέλι και γάλα, για να μας πεθάνεις μέσα στην έρημο. Είναι ανάγκη να μας κυβερνάς σαν τύραννος ; Θέλεις να ρίξεις στάχτη στα μάτια αυτών των ανθρώπων ; Δεν ερχόμαστε.» Στην συνέχεια ο Μωϋσής είπε στον Κορέ : «Ἑσύ και η ομάδα σου, να παρουσιασθείτε αύριο ενώπιον του Κυρίου· εσύ, αυτοί και ο Ααρών. Να πάρετε ο καθένας το θυμιατήρι του και να ρίξετε μέσα λιβάνι. Εσείς και ο Ααρών θα ρίξετε λιβάνι στα θυμιατήριά σας και θα παρουσιασθείτε στην είσοδο της σκηνής του Μαρτυρίου». Ο Κορέ είχε συγκεντρώσει ὀλη την κοινότητα εναντίον του Μωϋσή και του Ααρών, στην είσοδο της σκηνής του Μαρτυρίου. Τότε παρουσιάστηκε η δόξα του Κυρίου μπροστά σ’ όλη την κοινότητα και ο Κύριος είπε στον Μωϋσή και στον Ααρών :«Απομακρυνθείτε από αυτή την κοινότητα. Θα την εξαφανίσω σε μια στιγμή». Τότε ο Κύριος είπε στον Μωϋσή :«Πές στην κοινότητα να φύγουν μακριά από τις κατοικίες του Κορέ, Δαθάν και Αβιρώμ». Απομακρύνθηκαν λοιπόν όλοι από τις σκηνές των τριών στασιαστών. Οι Κορέ Δαθάν και Αβιρώμ, βγήκαν και στάθηκαν στην είσοδο των σκηνών τους μαζί μετις γυναίκες τους τους γυιούς τους και τα άλλα μέλη των οικογενειών τους. Τότε ο Μωϋσής είπε : «Να πως θα γνωρίσετε ότι ο Κύριος με έστειλε για να κάνω αυτά τα έργα και ότι δεν ενεργώ από μόνος μου. ¨Αν οι άνθρωποι αυτοί πεθάνουν με φυσιολογικό θάνατο, τότε δεν με έστειλε ο Κύριος. ¨Αν όμως ο Θεός κάνει κάτι ανήκουστο, να ξέρετε ότι οι άνθρωποι αυτοί περιφρόνησαν τον Κύριο». Καθώς τελείωνε τα λόγια του, σκίστηκε η γη κάτω από τα πόδια τους, άνοιξε το στόμα της και τους κατάπιε. Αυτούς, τις οικογένειές τους, τους ανθρώπους και όλα τα υπάρχοντά τους. Κατέβηκαν στον ¨Αδη ζωντανοί μαζί με τις περιουσίες τους· η γη έκλεισε από πάνω τους και έτσι εξαφανίστηκαν όλοι οι στασιαστές μέσα από την κοινότητα. Μετά ο Κύριος έστειλε φωτιά και κατάκαψε τους διακόσιους πενήντα άνδρες που είχαν προσφέρει το λιβάνι μαζί με τους στασιαστές.

ε) Τιμωρία του Θεού στην γενιά όσων βγήκαν από την Αίγυπτο και στον Μωϋσή να πεθάνουν μέχρις ενός μετά από σαράντα χρόνια περιπλάνηση στην έρημο στην έρημο. (Αριθμ. ιγʹ 1-33, ιδʹ 1-35, Δευτ. αʹ 19-38) Πριν μπουν στη γη Χαναάν, οι Ισραηλίτες έστειλαν κατασκόπους, έναν από κάθε φυλή, για να κατασκοπεύσουν την χώρα, τις πόλεις, τα οχυρά τους, τους ανθρώπους και τα προϊόντα από την γη τους. Μετά από σαράντα μέρες εξερεύνησης, οι κατάσκοποι επέστρεψαν στον καταυλισμό φέρνοντας μαζί τους προϊόντα, που φανέρωναν μια εύφορη γη. Ανέφεραν επίσης ότι οι πόλεις είναι καλά οχυρωμένες, οι κάτοικοι δυνατοί και πολυπληθείς και ότι οι Ισραηλίτες δύσκολα θα μπορούσαν να τις κατακτήσουν με τις δυνάμεις που διέθεταν. Μόνο ο Χάλεβ, γυιος του Ιεχοννή, καθησύχασε το λαό που ήταν γύρω στο Μωυσή και τους είπε: «Τώρα πρέπει να προχωρήσουμε και να καταλάβουμε αυτή τη χώρα! Το δίχως άλλο θα νικήσουμε, με την βοήθεια του Θεού». Οι άντρες όμως που είχαν πάει μαζί του έλεγαν: «Δεν μπορούμε να επιτεθούμε σ’ αυτό το λαό, γιατί είναι ισχυρότερος από μας». Οι δέκα κατάσκοποι διηγούντο πράγματα φοβερά και αποθαρρυντικά για τους εισβολείς Ισραηλίτες: «¨Ότι η χώρα που πήγαμε να εξερευνήσουμε, είναι μια χώρα που κατατρώει τους κατοίκους της, και όλοι όσους είδαμε εκεί είναι άντρες μεγαλόσωμοι. Είδαμε ακόμα εκεί γίγαντες, τους απογόνους του Ανάκ, από τη γενιά των γιγάντων! Εμείς νιώθαμε σαν ακρίδες μπροστά τους, αλλά και στα δικά τους μάτια εμείς έτσι φαινόμασταν». Οι πληροφορίες αυτές καταθορύβησαν τον λαό, ο οποίος ξενύχτησε κλαίγοντας. Παρεπονούντο κατά του Μωϋσή και του Ααρών, ότι καλύτερα να είχαμε πεθάνει στην Αίγυπτο, παρά σ’αυτήν την έρημο. Τώρα καλύτερα να ορίσουμε νέο αρχηγό και να γυρίσουμε στην Αίγυπτο. Ο Μωϋσής ικέτευσε τον Θεό να συγχωρήσει τον λαό. Ο Θεός του είπε :«Τους συγχωρώ, όπως μου το ζήτησες. Αλλά ορκίζομαι στον εαυτό μου και στην δόξα μου. Επειδή όλοι αυτοί είδαν την δόξα μου και τα θαύματά μου στην Αίγυπτο και στη έρημο και ωστόσο επανειλημμένα έβαλαν σε δοκιμασία την υπομονή μου και αρνήθηκαν να με υπακούσουν, κανένας από αυτούς που με περιφρόνησαν δεν θα δει την χώρα που υποσχέθηκα με όρκο στους προγόνους τους. Εκτός από τον δούλο μου Χάλεβ, επειδή έχει άλλο φρόνημα και με ακολούθησε πιστά, θα τον φέρω στην χώρα που εξερεύνησε και θα την κληρονομήσουν οι απόγονοι του». Ο θεός τιμώρησε όλη εκείνη την γενεά, που έφυγε από την Αίγυπτο και τον Μωϋσή μαζί, να περιπλανώνται σαράντα χρόνια στην έρημο, μέχρι να πεθάνουν ‘ολοι εκεί. Μόνο δύο άνθρωποι εξαιρέθηκαν από αυτή την τιμωρία. Ο Ιησούς του Ναυή, βοηθός του Μωϋσή και διάδοχος στην αρχηγία του λαού μετά από αυτόν, και ο Χάλεβ. Αλλά και τους δέκα κατασκόπους-που εκτός από τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ-αποθάρρυναν τους Ισραηλίτες, διαδίδοντας διάφορα πράγματα για τους ανθρώπους της γης Χαναάν, τιμώρησε αμέσως με θάνατο ο Θεός (βλ. Αριθμ. ιδʹ 35,37) .

στ)Καταστροφή του Ναού του Σολομώντος και της Ιερουσαλήμ από τον βασιλέα των Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσορα.Σολομών, συνήψε πολλούς γάμους σκοπιμότητος (συμμαχίες με γειτονικούς λαούς). Τελικά ο Σολομών πήρε πάνω από 1000 γυναίκες, πολλές από τις οποίες ήσαν ειδωλολάτρισσες και αναγκάστηκε να κτίσει ειδωλολατρικούς βωμούς μέσα στα όρια του κράτους του. Αυτό αποδοκιμάστηκε με βδελυγμία από τον Θεό και επέφερε την τιμωρία του Θεού. Το κράτος, μετά τον θάνατο του Σολομώντα στα 926 π.Χ, στην διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του Σολομώντα Ροβοάμ διασπάστηκε στα δύο. Στο Βόρειο τμήμα, που περιέλαβε τις 10 φυλές, με πρωτεύουσα την Σαμάρεια και ονομάστηκε κράτος του Ισραήλ με βασιλέα τον υπηρέτη του Σολομώντα Ιεροβοάμ. Ο Ιεροβοάμ εισήγαγε αμέσως στο κράτος την λατρεία ειδωλολατρικών Θεών. Το Νότιο τμήμα με βασιλέα τον διάδοχο του Σολομώντα Ροβοάμ, που περιείχε μόνο δύο φυλές (την φυλή του Ιούδα και την φυλή του Βενιαμίν) με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ ονομάστηκε κράτος του Ιούδα. Στα 721 π.Χ, ο βασιληάς των Ασσυρίων Σαργών κατέλυσε το κράτος του Ισραήλ, έσυρε πολλούς Ισραηλίτες αιχμαλώτους εκτός Παλαιστίνης και έφερε στην θέση τους εποίκους ειδωλολάτρες. Αυτοί αναμείχτηκαν με τους εντόπιους Ισραηλίτες και ονομάστηκαν Σαμαρείτες. ¨Εκτοτε, οι Σαμαρείτες έπαυσαν να θεωρούνται από τους Ιουδαίους γνήσιοι Ισραηλίτες και δεν είχαν καλές σχέσεις μαζί τους. Οι Ιουδαίοι τους απέφευγαν συστηματικά και τους φέρονταν εχθρικά (πρβλ. «Οὐ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις» Ιωαν.δʹ 9). Στα 586 π.Χ, ο στρατός των Βαβυλωνίων καταλαμβάνει αρχικά το Βόρειο Βασίλειο (κράτος του Ισραήλ) και στην συνέχεια το Νότιο Βασίλειο (κράτος του Ιούδα) και καταστρέφει ολοκληρωτικά τον Ναό του Σολομώντα, την πόλη Ιερουσαλήμ και σέρνει στην αιχμαλωσία χιλιάδες Ιουδαίους. Το γεγονός αυτό είναι γνωστό ως «μετοικεσία Βαβυλώνος» και διήρκεσε 70 χρόνια. Σ’ όλα αυτά τα χρόνια, οι Ισραηλίτες ξέχασαν τις φορές τον αληθινό Θεό και λάτρευσαν ξένους Θεούς, παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις των προφητών.
Η μετοικεσία Βαβυλώνος έληξε με τον πρίγκηπα Ζοροβάβελ, οποίος ήταν ο κληρονόμος του θρόνου του Ιούδα (Α' Παραλειπομένων 3,17-19). Ο βασιλιάς των Περσών Κύρος επέτρεψε στους Ιουδαίους να επιστρέψουν στη γη των προγόνων τους και τοποθέτησε τον πρίγκηπα Ζοροβάβελ έπαρχο της Ιουδαίας και επιστάτη για τα σκεύη του Ναού του Θεού (Έσδρας 1,8-11 και 5,14). Ο Ζοροβάβελ, οδήγησε στην Ιερουσαλήμ τους πρώτους Ιουδαίους που επέστρεψαν από την αιχμαλωσία και ανέλαβε τον συντονισμό για την ανοικοδόμηση και τη λειτουργία του Ναού.

ζ) Καταστροφή του Ναού και της πόλεως της Ιερουσαλήμ. Η τελευταία και πιο μεγάλη τιμωρία των Ισραηλιτών στην Ιστορία, ήταν η καταστροφή του Ναού και της πόλεως της Ιερουσαλήμ, το 70 μ.Χ, από τα Ρωμαϊκά στρατεύματα, υπό τον Ρωμαίο στρατηγό Τίτο. ¨Ηταν η απάντηση της «θείας Δίκης» σε εκείνο το φοβερό «το αἷμα αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς και ἐπί τά τέκνα ἡμῶν» Ματθ. κζʹ 25), που εξεστόμισε ο όχλος των Ιουδαίων ενώπιον του Ποντίου Πιλάτου, για να επιτύχει την θανατική καταδίκη του Χριστού. Τώρα μετά παρέλευση 40 ετών, έρχεται η τιμωρία του Θεού φοβερή και αδυσώπητη να πέσει επάνω στα παιδιά των σταυρωτών του Ιησού Χριστού. Η πρώτη πολιορκία της Ιερουσαλήμ έγινε από τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Συρίας Κούρτιο Γάλλο, επικεφαλής μιας στρατιωτικής δύναμης 30.000 ανδρών δηλαδή 5 λεγεώνες. Αυτός, επιτέθηκε εναντίον της Ιερουσαλήμ καταστρέφοντας και λεηλατώντας στο πέρασμά του όλη τη Γαλιλαία, τη Σαμάρεια και τέλος την Ιουδαία. Τον Οκτώβριο του 66 μ.Χ., ο Γάλλος έφτασε έξω από την Ιερουσαλήμ και ξεκίνησε την πολιορκία της. Ο ίδιος όμως αντιλήφθηκε πολύ γρήγορα ότι δεν είχε τα απαραίτητα μέσα και πολεμοφόδια (πολιορκητικές μηχανές και ειδικά εκπαιδευμένους στρατιώτες) για να φέρει σε πέρας αυτή την επιχείρηση κι αποφάσισε να σταματήσει την πολιορκία και να επιστρέψει στη βάση του. Οι Ιουδαίοι όμως βρήκαν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν αυτό το λάθος των Ρωμαίων με ευφυΐα και αποφασιστικότητα. Με αρχηγούς τους Σίμων Μπεν Γκιόρα και Ελεάζαρ Μπεν Σίμων, κατάφεραν να παγιδέψουν τους υποχωρούντες λεγεωνάριους και επέφεραν σε αυτούς τρομακτικές απώλειες. Σκότωσαν 6.000 περίπου στρατιώτες, και ανάμεσα στα λάφυρα που πήραν ήταν και ο χρυσός αετός, το ιερό σύμβολο των ρωμαϊκών λεγεώνων. Αυτό ήταν μεγάλη προσβολή για την υπερήφανη Ρώμη. Έπρεπε με κάθε τρόπο να τιμωρηθούν σκληρά και παραδειγματικά οι Παλαιστίνιοι και οι Ιουδαίοι. Εκείνη την εποχή αυτοκράτορας στη Ρώμη, ήταν ο Νέρωνας, ένας εγωμανής, εκδικητικός και πανούργος χαρακτήρας. Δεν ήθελε με κανένα τρόπο να επαναληφθεί το λάθος του διοικητή της Συρίας Γάλλου που απέτυχε και το χειρότερο ντροπιάστηκε γιατί δεν έλαβε σοβαρά υπόψη του την αποφασιστικότητα των Εβραίων. Ο Νέρωνας μελέτησε προσεκτικά όλα τα μέτρα, έτσι ώστε το σχέδιο κατά της Ιουδαίας να πετύχει με κάθε τρόπο. Έθεσε επικεφαλής για αυτή την επιχείρηση τον Φλάβιο Βεσπασιανό, έναν από τους καλύτερους στρατηγούς του. Ο ίδιος ο Νέρωνας έδωσε σαφείς διαταγές, ώστε η επανάσταση των Εβραίων να πνιγεί στο αίμα. Το 67 μ.Χ. ο Βεσπασιανός έφτασε στην Πτολεμαΐδα με δύο λεγεώνες, με χιλιάδες βοηθητικές μονάδες και με βαρειές πολεμικές μηχανές. Ο γιος του ο Τίτος ερχόταν από την Αίγυπτο μέσω θαλάσσης, επικεφαλής της 15ης λεγεώνας. Ο αριθμός των ρωμαϊκών στρατευμάτων ήταν 60.000 περίπου, μια τρομακτική δύναμη για εκείνη την εποχή, απέναντι στους φτωχά οπλισμένους Ιουδαίους. Η ρωμαϊκή λαίλαπα ξεκίνησε από το βορρά και συγκεκριμένα από τις πόλεις και τα χωριά της Γαλιλαίας. Η ηρωική αντίσταση που προέβαλλαν οι επαναστάτες της Γαλιλαίας δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει τον πανίσχυρο ρωμαϊκό στρατό Κατά την δεύτερη πολιορκία, το 70 μ.Χ., ο Ρωμαϊκός στρατός, υπό την ηγεσία του μελλοντικού Αυτοκράτορα Τίτου, πολιόρκησε και κατέλαβε την πόλη. Η πόλη παραδόθηκε σε λεηλασίες κατά τη διάρκεια των οποίων καταστράφηκε ο Δεύτερος Ναός του Σολομώντα, που είχε κτισθεί από τον Ζοροβάβελ. Τα ιερά σκεύη του Ναού και του αγιαστηρίου κάηκαν ή έγιναν λάφυρα των Ρωμαίων στρατιωτών. Οι Ρωμαίοι κατέσκαψαν εκ θεμελίων την πόλη και μόνο τα υπόγεια σώθηκαν. Μοναδικό απομεινάρι του είναι ο περίφημος Τοίχος των Δακρύων. Όταν αποχώρησαν οι Ρωμαϊκές λεγεώνες στους χειμερινούς στρατώνες τους, άφησαν πίσω τους σωρούς από ερείπια, θρήνο και 56.000 νεκρούς, ενώ άλλοι 30.000 Ισραηλίτες αιχμαλωτίστηκαν και πουλήθηκαν ως δούλοι. Η καταστροφή του Ναού είναι ορόσημο στην ιστορία και την παράδοση των Εβραίων. Διότι εκτός από τον Ναό κατεστράφησαν τα αρχεία των Αρχιερέων και διεκόπη έκτοτε η Αρχιεροσύνη των Εβραίων Επίσης αποτελεί σημαντικό γεγονός της χριστιανικής θεολογίας, διότι είχε προφητευθεί λεπτομερώς από τον Ιησού Χριστό .Το ιστορικό αυτό γεγονός αφηγείται λεπτομερώς ο Εβραίος Φλάβιος Ιώσηπος, ο οποίος προτού γίνει ιστορικός, υπηρέτησε στο ρωμαϊκό στρατόπεδο. Οι Χριστιανοί κατάφεραν και έφυγαν, όπως αναφέρει ο Ευσέβιος εκκλησιαστικός ιστορικός του 4ου αι. έπειτα από θεία αποκάλυψη του Χριστού μετά το τέλος της πρώτης πολιορκίας και εγκαταστάθηκαν στην Πέλλα της Δεκάπολης μέχρι το 134 μ.Χ. οπότε και επέστρεψαν στην νεοανεγειρόμενη Ιερουσαλήμ από τον Αδριανό.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΙΙΙ

Θαύματα που αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη
Στην Αγία Γραφή υπάρχουν αρκετές περικοπές που αναφέρονται σε θαύματα. Θαύματα έγιναν από τον Ιησού Χριστό για να φανερωθεί η θεότητά Του, αλλά και για να δοξαστεί το όνομά Του, από τους μαθητές του με την εξουσία που τους είχε δοθεί από τον Ιησού, καθώς και από προφήτες και υπηρέτες του Θεού για να φανερωθεί η δόξα Του και η δύναμη Του.

Θαύμα    Πρόσωπο που συσχετίζεται   Περικοπή

Το ραβδί μετατρέπεται σε φίδι Μωυσής Έξοδος 4:2-5
Το χέρι του Μωυσή γεμίζει λέπρα Μωυσής Έξοδος 4:6
Το χέρι του Μωυσή γιατρεύεται Μωυσής Έξοδος 4:7
Το ποτάμι μετατρέπεται σε αίμα Μωυσής-Ααρών Έξοδος 7:19-21
Η Αίγυπτος γεμίζει βατράχια Μωυσής-Ααρών Έξοδος 8:5-6
Η Αίγυπτος γεμίζει κουνούπια Μωυσής-Ααρών Έξοδος 8:16-17
Η Αίγυπτος γεμίζει μύγες Μωυσής Έξοδος 8:20-24
Πεθαίνουν τα ζώα των Αιγυπτίων Μωυσής Έξοδος 9:1-7
Σπυριά και εξανθήματα στην Αίγυπτο Μωυσής-Ααρών Έξοδος 9:8-11
Χαλάζι πλήττει την Αίγυπτο Μωυσής Έξοδος 9:22-26
Το χαλάζι σταματάει Μωυσής Έξοδος 9:33-35
Ακρίδες γεμίζουν την Αίγυπτο Μωυσής Έξοδος 10:12-15
Σκοτάδι καλύπτει την Αίγυπτο Μωυσής Έξοδος 10:21-23
Θανατώνονται τα πρωτότοκα Μωυσής Έξοδος 12:1-29
Η Ερυθρά θάλασσα χωρίζεται στα δύο Μωυσής Έξοδος 14:15-22
Οι Αιγύπτιοι πνίγονται Μωυσής Έξοδος 14:26-31
Το πικρό νερό της Μερά γίνεται γλυκό Μωυσής Έξοδος 15:15-26
Βγαίνει νερό από το βράχο της Χωρήβ Μωυσής Έξοδος 17:5-6
Ο Θεός στέλνει το μάννα Μωυσής Έξοδος 16:11-31
Η απρόσμενη ήττα των Αμαληκιτών Μωυσής-Ααρών Έξοδος 17:8-14
Βγαίνει νερό από το βράχο στην Κάδη Μωυσής Αριθμοί 20:2-11
Η καταστροφή του Κορέ, Δαθάν και
Αβειρών (τους κατάπιε η γή) Μωυσής Αριθμοί 16:28-32
Η θεραπεία με το χάλκινο φίδι Μωυσής-Ααρών Αριθμοί 21:7-9
Τα νερά στον Ιορδάνη διαχωρίζονται Ιησούς του Ναυή Ιησού του Ναυή 3:10-17
Κατάληψη της πόλης της Ιεριχώ Ιησούς του Ναυή Ιησού του Ναυή 6:6-20
Ο ήλιος και η σελήνη σταματούν Ιησούς του Ναυή Ιησού του Ναυή 10:12-14
Η καταστροφή των Μαδιανιτών Ιησούς του Ναυή Κριτές 7:16-22
Βροχή και βροντές σε εποχή θερισμού Σαμουήλ Α' Σαμουήλ 12:18
Η παράλυση του χεριού το Ιεροβοάμ ο προφήτης του Ιούδα Α' Βασιλέων 13:4
Η αποκατάσταση του χεριού το Ιεροβοάμ ο προφήτης του Ιούδα Α' Βασιλέων 13:6
Τα κοράκια τρέφουν τον Ηλία Ηλίας Α' Βασιλέων 17:2-6
Μεγάλη ανομβρία Ηλίας Α' Βασιλέων 17:1
Ανάσταση του γιου της χήρας Ηλίας Α' Βασιλέων 17:17-24
Το κάψιμο του θυσιαστηρίου Ηλίας Α' Βασιλέων 18:36-39
Το τέλος μεγάλης ξηρασίας Ηλίας Α' Βασιλέων 18:41-46
Ο θάνατος ανθρώπων από φωτιά Ηλίας Β' Βασιλέων 1:9-13
Τα νερά στον Ιορδάνη διαχωρίζονται Ηλίας Β' Βασιλέων 2:7-8
Η αρπαγή του Ηλία στον ουρανό Ηλίας Β' Βασιλέων 2:11
Το σκίσιμο του λιονταριού Σαμψών Κριτές 14:5-6
Ο θάνατος των Φιλισταίων Σαμψών Κριτές 14:19, 15:15
Η μεταφορά της πύλης της Γάζης Σαμψών Κριτές 16:1-3
Η καταστροφή του ναού του Δαγών Σαμψών Κριτές 16:29-30
Η θεραπεία του Εζεκία Ησαΐας Β' Βασιλέων 20:1-7
Η μετακίνηση της σκιάς Ησαΐας Β' Βασιλέων 20:8-11
Τα νερά στον Ιορδάνη διαχωρίζονται Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 2:11-14
Τα νερά καθαρίζονται Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 2:19-22
Τα παιδιά κατασπαράσσονται από
αρκούδες Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 2:23-24
Το λάδι της χήρας πολλαπλασιάζεται Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 4:1-7
Ανασταίνεται ο γιος της Σουναμίτιδας Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 4:32-35
Η θεραπεία του Νεεμάν Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 5:9-14
Ο Γιεζεί πιάνει λέπρα Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 5:25-27
Το σίδηρο επιπλέει Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 6:4-7
Οι Σύριοι τυφλώνονται Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 6:18
Οι Σύριοι ξαναβρίσκουν την όρασή τους Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 6:20
Η ανάσταση ενός ανθρώπου Ελισσαιέ Β' Βασιλέων 13:21
Η σωτηρία των τριών παίδων από το
καμίνι Σεδράχ-Μισάχ-Αβεδναγώ Δανιήλ 3:19-30
Η σωτηρία του Δανιήλ από τα λιοντάρια Δανιήλ Δανιήλ 6:17-25
Κατάρα στο βασιλιά Ναβουχοδονόσορ Δανιήλ 4:25-30

Χρήστος Σπ. Χριστοδούλου
ΑΘΗΝΑ 23-1-2012

απόσπασμα από ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ 

πηγή : Αρχείο του περιοδικού "Λόγος και Αντίλογος"

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...