/*--

Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΙΚΩΝΟΣ ΜΠΕΛΙΑΕΦ (1888-1931)


                                
Φρόνιμοι ως οι όφεις

Κάποτε, (27 Οκτώ. 1909), μαζί με τον Γέροντα διαβάσαμε ένακείμενο για την προσευχή του Ιησού. Μετά την συζήτηση, μου έδωσε ευλογία να ασκούμαι στην προσευχή του Ιησού— αλλά, όσο διάστημα θα βρίσκομαι στον στρατό, ποτέ να μην επιχειρήσω να την διδάξω σε κανέναν.
«Κράτησε την μόνο για τον εαυτό σου», μου είπε αυστηρά. Δεν θα παραλείψω να αναφέρω, πώς πολλοί άνθρωποι τον π. Βαρσανούφιο τον θεωρούσαν πλανεμένο, για την αφοσίωση του στην προσευχή! Αυτοί τον Θεό όψονται Ή απόκτηση της εσωτερικής προσευχής είναι απαραίτητη για την είσοδο μας στην Βασιλεία των Ουρανών. Δεν φτάνει ή εξωτερική προσευχή, γιατί μπορεί να γίνει κτήμα και από άνθρωπο εμπαθή. Δεν αρκεί! Ελάχιστοι είναι εκείνοι, πού δέχονται την εσωτερική προσευχή. Μερικοί λένε: «Καί τι βγαίνει με το να λες συνέχεια τα ίδια λόγια; Ποια ή ωφέλεια;» Τους απαντάμε: Μεγάλη! «Ό διδούς ευχήν τω ευχόμενο», δεν λέει ή Γραφή; ο Κύριος δίνει προσευχή σε εκείνον πού προσεύχεται. Το χάρισμα της εσωτερικής προσευχής σε μερικούς δίνεται ή λίγο Πριν πεθάνουν, ή μετά τον θάνατο τους. Εμείς όμως, δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπομε την προσπάθεια. Αντιγράφω, τι λέει για την εσωτερική προσευχή του Ιησού ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: «Εκείνος πού δεν θα φροντίσει από αυτή την ζωή να ενωθεί με τον Χριστό, ποτέ δεν θα ενωθεί μαζί Του. Ούτε στην άλλη ζωή». Αυτό το διάβασα στο βιβλίο για την προσευχή «στα βουνά του Καυκάσου».«Φοβερά λόγια», είπε ο π. Βαρσανούφιος. «Όταν ακόμη ήμουν δόκιμος και τα διάβαζα, έψαχνα για μια επιβεβαίωση. Μόνον ο άγιος Συμεών τα λέγει αυτά. Τότε θυμήθηκα τα λόγια του Ευαγγελίου: «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5, 8). Όταν κάνεις ανακατάταξη στις λέξεις, να τι λένε: «Μόνο οι καθαροί στην καρδιά θα δουν τον Θεό»Ή εσωτερική προσευχή του Ιησού είναι μια με διακαή πόθο ένωση του νου και της καρδιάς με τον Θεό. Μην την χάσεις ποτέ! Είπε ο Γέροντας: Ό ψαλμός 117, και Ιδιαίτερα οι στίχοι του 10-12, «πάντα τα έθνη κύκλωσαν με και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς- κυκλώσαντες κύκλωσαν με και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς— κύκλωσαν με ώσεί μέλισσαι κηρίον και εξεκαύθησαν ώσεί πυρ εν ακάνθαις και τω ονόματι Κυρίου ημυνάμην αυτούς», μιλάνε για την προσευχή του Ιησού. Είναι τα πιο σαφή λόγια στο ψαλτήρι για την προσευχή. Ερώτησα: - Υπάρχει, γέροντα, περίπτωση κάποιος, πού έχει αποκτήσει την εσωτερική προσευχή -την προσευχή του Ίησοϋ, να την χάσει; - Νομίζω Ναι όταν αφήνει τον εαυτό του σε διάσπαση και όταν πέφτει σε απροσεξία. Συμβαίνει και για λόγους, πού μόνο ο Κύριος γνωρίζει— όπως συνέβη και με τον π. Κλεόπα. Για δύο ολόκληρα χρόνια αισθανόταν την απουσία της προσευχής. Ίσως ο Κύριος θέλησε να δοκιμάσει την πίστη του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, εμείς δεν πρέπει ποτέ να απογοητευόμαστε. Ή εσωτερική προσευχή είναι χάρισμα του Θεού. δίνεται μετά από κόπο και υπομονή. ο βασιλιάς μας, άμα θέλει, μπορεί να πλουτίσει τον οποίο φτωχό δούλο Του, όσο θέλει και σε οποιαδήποτε στιγμή. Μα ο γενικός κανόνας είναι, ότι ο άνθρωπος φθάνει εκεί, μετά από πολλούς κόπους και πολλές δοκιμασίες.

14. Προσευχή για κοσμικούς

Σήμερα το πρωί (11 Φεβ. 1908) ερώτησα τον Γέροντα, αν μπορώ να μνημονεύσω στην προσευχή μου το μικρό παιδί του Βασίλη, πού ήταν άρρωστο. Έτυχε όμως να περάσει ο π. Νικήτας Ιβάνοβιτς για ευλογία, για να πάει στο μοναστήρι (= στην κεντρική Μονή της Όπτινα). και ο π. Βαρσανούφιος του έδωσε το χαρτί με το όνομα του παιδιού, να το μνημονεύσουν στην λειτουργία Παράλληλα μας έδωκε ευλογία να διαβάσω το ψαλτήρι για τους ζώντες και για τους κεκοιμημένους στην εκκλησία της Σκήτης. . Έχω σημειώσει δώδεκα ονόματα για μνημόνευση. Τόσα έχουν ευλογία να μνημονεύουν οι δόκιμοι. Προσευχή για τον διάβολο!Διαβάζοντας τα έργα του επισκόπου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ συνάντησα μία ομιλία του αγίου Ισαάκ του Σύρου πού μιλούσε για την καθαρότητα. Έλεγε: «Καθαρότητα σημαίνει, καρδιά γεμάτη ευσπλαχνία για όλη την δημιουργία. Εύσπλαχνη είναι εκείνη πού φλέγεται από αγάπη για όλη την κτίση. Ορατή και αόρατη. Για ανθρώπους, ζώα και δαιμόνια». Χωρίς να το θέλω, σταμάτησα στα δαιμόνια. και ερώτησα τον Γέροντα: - Μα πώς είναι δυνατό να αισθάνεται κανείς οίκτο για αυτούς πού έργο και στόχο τους έχουν την καταστροφή μας; δεν λέγει ο ψαλμωδός «τέλειων μίσους εμίσουν αυτούς, εις εχθρούς εγένοντό μοι» (Ψαλμ. 138,21); Να, τι μου απάντησε: - Πρόσεξε καλά. Αυτά τα λόγια δεν τα λέγει ο επίσκοπος Ιγνάτιος. Δεν είναι δικά του. Άπλα τα αναφέρει. Είναι λόγια του αγίου Ισαάκ. Είναι ο μόνος άγιος πού προσευχόταν ακόμη και για τα δαιμόνια. και πώς προσευχόταν; Παρακαλώντας τον Θεό, με την άπειρη ευσπλαχνία του, να περιορίσει την τιμωρία τους. Μη ξεχνάς ότι, αυτό πού για μας φαίνεται αδύνατο, ίσως και απαράδεκτο, για ένα μεγάλο άγιο είναι δυνατό. Γνωρίζεις ότι όλα τά πουλιά πετάνε ψηλά στον αέρα. ο αετός όμως πετάει πιο ψηλά από όλα. Κατά τον ίδιο τρόπο και μερικοί άγιοι, σαν άλλοι αετοί, ξεπερνούν σε αγιοσύνη πολλούς άλλους. Ένας από αυτούς τους αετούς είναι και ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος. Για μας όμως είναι πολύ επικίνδυνο κάτι τέτοιο, να προσευχόμαστε δηλαδή για τα δαιμόνια. Θα σου διηγηθώ μια τραγική περίπτωση: Ήρθε σε μένα μια γυναίκα, αρχηγός θρησκευτικού κύκλου. Προσευχόταν για την σωτηρία των δαιμόνων. Την είχα προειδοποιήσει. ?εν με άκουσε . άρχισε να παρουσιάζεται ο διάβολος οφθαλμοφανώς και να την ευχαριστεί για τις προσευχές της! Το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Έπεσε σε σαρκική Αμαρτία με μία αδελφή του κύκλου της. και στην συνέχεια αφιερώθηκαν και οι δυο τους στον πνευματισμό! Φυσικά στο τέλος εγκατέλειψαν την ομάδα. Είδες λοιπόν, σε τι αθλία κατάσταση κατάντησε

Επιφάνεια και βάθος

Κάποτε ο Γέροντας αναφέρθηκε στους μοντέρνους ανθρώπους,πού όλα τα βλέπουν επιπόλαια και επιφανειακά. Είπε: «Ας υποθέσομε, ότι σε κάποια περιοχή παρουσιάζεται έλλειψη υλικών αγαθών. Γιατί; Ερωτούν μερικοί. - Πολύ απλό, απαντάνε άλλοι. ο καιρός εφέτος ήταν άσχημος.Κρύο! Υγρασία! - Ναί. Ναί, αυτό είναι. - Έξαλλου είχαμε πυρκαγιές— με αποτέλεσμα να καεί πολύ σιτάρι. - Μάλιστα, έτσι είναι! Έτσι εξηγείται, γιατί υπάρχει έλλειψη! Είναι όμως έτσι; Καί Ναι, και όχι.Γιατί συνέβησαν όλα αυτά; Είναι τυχαία; Όχι. Τίποτα δεν συμβαίνει στην τύχη. Αυτό πού έγινε, είναι τιμωρία για τις αμαρτίες μας— για να έρθουμε σε συναίσθηση— και να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας . Μερικοί ίσως να γελάσουν με αυτά πού λέγω. Ναι— Υπάρχουν και άνθρωποι, πού σκέφτονται σωστά. Υπάρχουν και άλλοι, πού αυτά τα περιγελούν. Αυτοί μοιάζουν με εκείνους, πού κάθονται και κρίνουν με τον εξής τρόπο: Ερωτάει κάποιος: - Τί είναι το ρολόι; - Βλέπεις εκείνον τον δείχτη; - Ναι. Τον βλέπω. Μάτί είναι αυτό; - Αυτό γυρίζει! - Πώς; - Τι εννοείς πώς; Υπάρχει ένα εκκρεμές, πού σύμφωνα με κάποιο φυσικό νόμο πάει πέρα-δώθε, με αποτέλεσμα το ρολόι να κινείται και ο δείχτης να γυρίζει! -Πώς και γιατί; Ποιος είναι ο σκοπός του; - Μα είναι αυτονόητο. Όλοι το βλέπουν. Όταν περιστρέφεται, το ρολόι δουλεύει. και αυτό γίνεται, όσο το εκκρεμές πάει πέρα-δώθε. Υπάρχουν άνθρωποι, πού ποτέ δεν θα τα καταφέρεις να τους πείσεις, να ιδούν τα πράγματα πιο βαθιά— να δουν ότι το ρολόι «δουλεύει», για να μας δείχνει την ώρα— γιατί είναι «φτιαγμένο» να μας δείχνει την ώρα». Κάπως έτσι σκέπτονται και οι άνθρωποι, πού κρίνουν «κατ' όψιν», βλέποντας μόνο την επιφάνεια. Χωρίς ποτέ να βλέπουν τίποτε το βαθύτερο και ουσιαστικότερο

Το γράμμα και το πνεύμα

Να είσαι άνθρωπος του πνεύματος. Γιατί « το γράμμα αποκτείνει το δε πνεύμα ζωοποιεί» (Β' Κορ 3 6). στην μοναχική ζωή, αν κάποιος κρατάει μόνο τον τύπο, ή ζωή του δεν θα του είναι απλά δύσκολη, ,-θα καταντήσει απαίσια και ανυπόφορη. Προσπάθησε να καταλάβεις, τι είναι ή ζωή του πνεύματος. Ρίξε μια ματιά σήμερα στα ιερατικά φροντιστήρια και στις θεολογικές ακαδημίες. Ίδέ, τι απιστία! τι μηδενισμός! τι σαπίλα! και γιατί όλα αυτά; Γιατί έχουν καταντήσει χωρίς περιεχόμενο— χωρίς ουσία— χωρίς νόημα. Ή επανάσταση στην Ρωσσία (1905) προήλθε από εκκλησιαστικά σχολεία! Για ένα φοιτητή τέτοιου σχολείου είναι πράγμα ακατανόητο και περίεργο: • να πηγαίνει κανείς στην εκκλησία μόνος του— • να στέκεται σε κάποια ακρούλα μόνος του! • να προσεύχεται με κατάνυξη μόνος του! Αυτά όμως, πού ένας φοιτητής τέτοιου σχολείου τα θεωρεί πράγματα ανόητα και ακατανόητα, για ένα μαθητή του Λυκείου είναι αυτονόητα και λογικά. Είπαμε, «το γράμμα άποκτείνει».

ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ

Όνειρο η πραγματικότητα;Είπε ο π. Βαρσανούφιος: - Όταν διάβασα την ομιλία του επισκόπου Ιγνατίου για τον θάνατο, εκείνα πού μέχρι τότε δεν τα καταλάβαινα, τώρα έγιναν κατανοητά. Το σύγγραμμα του αυτό είναι καταπληκτικό— μοναδικό στο είδος. Λαϊκός ακόμη, τότε πού δεν το είχα ακόμη διαβάσει, είχα ιδεί ένα παράξενο όνειρο, το διηγήθηκα σε έναν πολύ ενάρετο ηγούμενο: Βρισκόμουν στην μέση μιας απέραντης χιονισμένης στέπας. Στον ορίζοντα έβλεπα να ορθώνεται ένα τεράστιο βουνό, του οποίου ή κορυφή έφτανε μέχρι τον ουρανό. Στεκόμουν ντυμένος με ένα ελαφρύ ρούχο και ανυπόδητος. Το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό, πού μόνο σε όνειρο θα μπορούσε να το αντέξει κανείς. Ακόμη και το σίδερο θα πάγωνε. Ταυτόχρονα φυσούσε τέτοιος αέρας, πού διαπερνούσε ακόμη και τα κόκαλα μου. ?εν ήξερα, πού να κρυφτώ. και να. Ξαφνικά, ακούω γαυγίσματα. Έτρεμα ολόκληρος από τον φόβο. Πίστευα, πώς το θηρίο (Ίσως σκυλί) θα ριχνόταν επάνω μου και θα με κατασπάρασσε ζωντανό. Κοίταζα από όλες τις πλευρές, που να κρυφτώ. Τίποτα άλλο δεν έβλεπες εκτός από μία αχανή έκταση από πάγο. Κάνοντας μερικά βήματα διαπίστωσα ότι βρισκόμουν στην άκρη ενός γκρεμού. Από κάτω έτρεχε ένα ορμητικό ποτάμι. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα, ότι γλιστρούσα, . Μάταια προσπαθούσα με τα παγωμένα μου να πιαστώ από τον πάγο. Εκεί πού έπεφτα, στο κενό. ξύπνησα έντρομος! - Σαν κάπως πολύ γραφικό το όνειρο σου, σχολίασε ο ηγούμενος. - Τι άραγε να σημαίνουν όλα αυτά, πάτερ; Μή πως είναι περιγραφή της κόλασης; - Μπορεί. Ίσως, κάποιου είδους βασανιστήριο ελαφριάς μορφής. - 'Αν είναι έτσι ή κόλαση, καλλίτερα να μην είχε γεννηθεί ο άνθρωπος! Από τώρα στον ύπνο μου βλέπω τα βασανιστήρια της κόλασης. «Κύριε, Κύριε μου, Σε παρακαλώ τιμώρησε με εδώ τώρα, στην παρούσα ζωή. Μόνο λύτρωσε με από τα αιώνια κολαστήρια»! Ίσως οι διακονητές μου να έχουν προσέξει ότι, το πρωί ξυπνάω κάπως νευρικά. Δεν τους λέω τίποτα. και όμως, πολλές φορές, την μισή μου ήμερα συμπεριφέρομαι σαν χαμένος! Είπε ο Γέροντας: Τα όνειρα, δεν πρέπει ποτέ να τα εμπιστευόμαστε. Υπάρχει όμως και μία εξαίρεση: Όταν μας δείχνουν την κόλαση και τα αιώνια βασανιστήρια. και πάλι, μόνο όταν μας ταρακουνούν. Όταν μας οδηγούν σε συντριβή και μετάνοια.

Κολάζεται και το σώμα!

Πω! Πω! τι απερίγραπτα βασανιστήρια περιμένουν τους αμετανόητους αμαρτωλούς. Είναι αξιοσημείωτο, ότι οι άπιστοι και οι σκεπτικιστές όπως οι υλιστές και άλλοι, κολλάνε μόνο στην ύλη χωρίς να πηγαίνουν λίγο πάρα πέρα από το σώμα— από τα αισθητά— από τα ορατά. και έτσι αρνούνται την ύπαρξη της ψυχής, των αγγέλων, των δαιμόνων ακόμη και του Θεού. Όταν τους μιλάς για τα αιώνια βασανιστήρια και τις τιμωρίες, γελάνε. δέχονται μόνο τον βασανισμό της συνείδησης.Όμως ακόμη και τα σώματα, πού διέπραξαν την αμαρτία θα υποστούν τιμωρίες. Ή φωτιά θα είναι τέτοια, πού ούτε θα χορταίνει, ούτε θα σβήνει ποτέ. Δεν θα είναι μόνο οι τύψεις της συνείδησης, αλλά και τα σωματικά βασανιστήρια. Χωρίς τέλος. Όλα θα είναι και αισθητά. Άλλα και τι απερίγραπτη μακαριότητα και χαρά αναμένει τους δικαίους! Τα λόγια του αποστόλου Παύλου, «α οφθαλμός ουκ είδεν και ους ουκ ήκουσεν και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβει» (Α' Κορ. 2, 9), ισχύουν και για τις δύο καταστάσεις.

Πυρ και φως

Κάποια ημέρα μετά το φαγητό, (πάντα τρώγαμε μαζί), ο π. Βαρσανούφιος ξάπλωσε να ξεκουραστεί κι εγώ κάθισα δίπλα του. Κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε: - Νικόλαε Μητροφάνοβιτς. - Τί θέλετε, γέροντα; - Σε διαβεβαιώνω, ότι ή κόλαση υπάρχει! Θυμάμαι, Πριν τον εσπερινό είχε ειπεί: -Για πολύ καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω τα λόγια του ψαλμού: «Φωνή Κυρίου διακόπτοντος φλόγα πυρός» (Ψάλμ. 28, 7). Όταν ήρθα στο μοναστήρι, έκαμα την σκέψη: Εδώ στην γη ή φλόγα έχει και φως και πύρ. Έτσι και μεταξύ του αδη και του παραδείσου, ή φλόγα μοιράζεται ως εξής: Το φως βρίσκεται στον παράδεισο— και ευφραίνει τους δικαίους— ενώ το πυρ, χωρίς φως, στην κόλαση— και καίει τους αμαρτωλούς. Ή Γραφή λέγει: Ή άβυσσος της φλόγας του αδη είναι το σκοτάδι. Οι αμαρτωλοί δεν βλέπουν ο ένας τον άλλο! Κύριε, σώσε μας και ελέησε μας! Όπως θέλεις, τιμώρησε μας, εδώ' όχι εκεί αιώνια!..

Τι νούμερο είσαι;

Ό Ιερομόναχος π. Κύριλλος διηγήθηκε το έξης όνειρο στον Γέροντα: - Βρισκόμουνα σε μία πόλη. Στον δρόμο, όπως περπατούσα, μερικοί άνθρωποι πετούσαν μπροστά στα πόδια μου ξύλα σε διάφορα μεγέθη. και με αυτά έφτιαχναν οδοφράγματα. Μα εγώ κατάφερνα και σκαρφάλωνα από επάνω και έτσι συνέχιζα την πορεία μου. Ενώ αυτοί, με τον τρόπο αυτό προσπαθούσαν να με εμποδίσουν, κανένας δεν τολμούσε να με αρπάξει, γιατί κάποια δύναμη τους εμπόδιζε. και έτσι κατάφερα να ξεπεράσω πολλά οδοφράγματα. Ενώ αυτοί προσπαθούσαν να μου δημιουργούν όλο και περισσότερα εμπόδια, εγώ από τον φόβο μου έτρεχα, για να μη με συλλάβουν. Έρποντας ξεπέρασα και το τελευταίο οδόφραγμα. και τότε βρέθηκα στην όχθη ενός μεγάλου ποταμού. Δίπλα στην αποβάθρα, αγκυροβολούσε ένα τεράστιο ατμόπλοιο. Έτρεξα προς το πλοίο. Μόλις πάτησα τα πόδια μου στο πλοίο, ξεκίνησε αμέσως. Ρίχνω μια ματιά στην ξηρά. και τι βλέπω; Οι άνθρωποι πού Πριν από λίγο με κυνηγούσαν άρχισαν να ουρλιάζουν, να βρίζουν και να σφίγγουν τις γροθιές τους απειλητικά. Όλοι οι επιβάτες του πλοίου, μοναχοί και λαϊκοί, ήταν φιλικοί μαζί μου. Αφού διασχίσαμε μερικά χιλιόμετρα, ή πόλη πίσω μας σιγά-σιγά χανόταν.Ξαφνικά ακούω μια φωνή να με διατάζει: Κοίτα πίσω σου! Γυρίζω και τι να ιδώ; Στο σημείο πού προηγουμένως στεκόταν ή πόλη, αναδύονταν τώρα τεράστιες φλόγες, στήλες καπνού, ένα καμίνι, από την γη μέχρι τον ουρανό. «Δόξα Σοι Κύριε, πού γλίτωσα από τον κόσμο», έλεγα στον εαυτό μου. Μετά φτάσαμε σε ένα πανέμορφο μέρος. Εκεί υπήρχαν όλα τα αγαθά του κόσμου. Μια θαυμάσια πόλη. Τεράστιες οικοδομές. Πανέμορφοι κήποι. Οι κάτοικοι της πόλης, ντυμένοι όλοι με λευκά ενδύματα, έτρεξαν να μας υποδεχθούν. Την στιγμή πού ετοιμαζόμουν να κατέβω από το πλοίο με φώναξαν να γυρίσω πίσω. Γιατί είπαν πώς, ακόμη δεν είχε φτάσει ή ώρα για αποβίβαση. «Καλά, και που σκέφτονται να με πάνε;» αναρωτήθηκα. «Δεν έφθασε ακόμη ή ώρα για σένα. Πρέπει να προηγηθούν τρεις ακόμη και μετά ή αφεντιά σου. Εσύ θα είσαι ο τέταρτος στην σειρά». και τότε άκουσα να λένε τα ονόματα τριών πατέρων. Το πλοίο ξεκίνησε. Ξύπνησα, κλαίγοντας. Έκαμα τον σταυρό μου. Το όνειρο αυτό, είπε ο π. Κύριλλος, το διηγηθεί στον Αρχιμανδρίτη (= στον ηγούμενο) και σε μερικούς πατέρες. Όλοι είπαν πώς, όταν πεθάνουν αυτοί οι τρεις πατέρες, πού ακούστηκαν τα ονόματα τους, θα ακολουθήσω και εγώ, ο τέταρτος. Αργότερα, ο π. Κύριλλος μετατέθηκε σε άλλο μοναστήρι, είπε ο Γέροντας, και μετά από τρεις μήνες πληροφορήθηκε πώς ο πρώτος από τους τρεις αδελφούς είχε πεθάνει. Δεν γνωρίζω, αν οι άλλοι δύο πατέρες, ή και ο ίδιος ζουν ακόμη. Το καλοκαίρι ακόμη ζούσε. Μα και εμείς δεν γνωρίζομε, ποιο είναι το δικό μας νούμερο.

Μοναδική ελπίδα

Ό Γέροντας έλεγε: - Ή απελπισία για την σωτηρία μας και ή απογοήτευση προέρχονται από τον διάβολο. Εγώ, δεν απελπίζομαι. Ποτέ. Το ξέρω. Είμαι ο χειρότερος αμαρτωλός. Άξιος για κάθε τιμωρία. Όμως, δεν χάνω πότε την ελπίδα μου στο έλεος του Θεού. ο πολυεύσπλαχνος και πανοικτίρμων Θεός έχει την δύναμη, και να με συγχωρήσει, και να με σώσει. Να έχομε μνήμη θανάτου, γιατί ο θάνατος βρίσκεται δίπλα μας— και στον μοναχό και στον λαϊκό και στον νέο και στον ηλικιωμένο. Πολλές φορές έρχεται ξαφνικά και απροσδόκητα. ο καθένας, ας αναλογίζεται την έξοδο του από αυτόν τον μάταιο κόσμο, και την είσοδο του στην αιωνιότητα

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΝΙΚΩ ΝΟΣ ΜΠΕΛΙΑΕΦ (1888-1931)  
ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΡΕΤΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ
ΤΙΤΛΟΣ ΡΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ.
-ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ-

 ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ.

πηγή: ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ ΒΑΡΕΙΑΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...