/*--

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Ἡ ἁπάλυνση τοῦ ἀνθρωπίνου πόνου

     
Η ἐπιστήμη εἶναι πορεία πρός τήν Ἀλήθεια, πρός τό Ἀπόλυτο, πρός τό Εἶναι. Μέσα στόν γραμμικό χρόνο τῆς ἐπιστημονικῆς πορείας, τό ἄτομο ὑπερβαίνει σταδιακά τό ἐγώ του μέ τήν γνώση, ἡ ὁποία διευρύνει τόσο τίς νοητικές ὅσο καί τίς ἠθικές διαστάσεις του καί κατανοεῖ τήν ὡραιότητα τῆς ὕπαρξής του μέσα στόν χρόνο ὅταν ἐναρμονίσει τήν ἐπιστημονική γνώση μέ τήν κατά Θεόν σοφία.

Στόν χῶρο τῆς Ἰατρικῆς ἐπιστήμης, ἡ ἐναρμόνιση αὐτή πραγματοποιεῖται κατά τόν πληρέστερο δυνατό τρόπο, καθόσον τό γνωσιολογικό περιεχόμενο αὐτῆς καί οἱ εὐρύτερες προεκτάσεις της ἑστιάζονται στόν Ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δέν ἀποτελεῖ μόνο τό τελειότερο δημιούργημα τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί τόν δέκτη τῆς Ἀγάπης καί τῆς Θυσίας Του. «Ἄς ἀνοίξουμε λοιπόν τίς καρδιές μας μπροστά στή θεία ἀλήθεια, ἀλλά παράλληλα ἄς ὑπηρετοῦμε καί τήν ἐπίγεια ἀλήθεια, ὅσο μποροῦμε», γράφει ὁ Καθηγητής τῆς Χειρουργικῆς, ἐξαίρετος ἐπιστήμων καί διδάσκαλος, πιστός, ἀταλάντευτος καί ἀκλόνητος, σύγχρονος ἅγιος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως ἅγιος Λουκᾶς, ὁ Ἰατρός (1877- 1961).

Ἡ βαθειά ἐπιστημονική γνώση καί ὁ καθαγιασμός τοῦ βιώματος ἀποτελοῦν γιά τόν ἰατρό ἀπό τήν ἐποχή ἀκόμη τοῦ Ἱπποκράτους τόν ἄξονα τῆς ζωῆς του καί τό βάθρο τῆς λειτουργικότητάς του. «Ἁγνῶς καί ὁσίως διατηρήσω βίον τόν ἐμόν καί τέχνην τήν ἐμήν» (Ἱπποκράτους ὅρκος 2). Καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Λουκᾶς ὁ ἰατρός σημειώνει: « Μᾶς ἔχουν δοθεῖ δύο βασικές ἐντολές, οἱ ὁποῖες στά μάτια τοῦ Θεοῦ εἶναι μία καί ἀδιαίρετη: νά ἀγαπᾶμε τόν Θεό καί τόν πλησίον μας. Στό πρόσωπο τοῦ κάθε ἀσθενῆ ἐπισκεπτόμαστε καί θεραπεύουμε τόν Κύριό μας». Ὁ ἰατρός διακονεῖ, ἱερουργεῖ, ὑπηρετεῖ τόν πάσχοντα ἄνθρωπο σωματικά καί ψυχικά, μετέχει στόν πόνο καί τήν θλίψη τοῦ ἀσθενοῦς καί τῆς οἰκογενείας του. Καλεῖται νά ἐπικεντρώνει ὅλες τίς προσπάθειές του στήν ἁπάλυνση τοῦ ἀνθρωπίνου πόνου καί στήν ἑδραίωση τῆς ἐλπίδας. Τό μαρτύριο τῆς συνειδήσεως τοῦ κάθε ἰατροῦ κλινικοῦ καί ἐργαστηριακοῦ, εἶναι ὅταν εὑρίσκεται ἀνίσχυρος ἐνώπιον τῆς φθίνουσας πορείας τῆς ζωῆς τοῦ ἀσθενοῦς ἀπό ἀνίατα νοσήματα , ἐνώπιον τῆς ἀγωνίας τοῦ ἀσθενοῦς, τοῦ πάσχοντος ἀπό κακοήθη νεοπλάσματα ἤ ἀπό ἀνίατες νευρολογικές καταστάσεις ἤ ὅταν εὑρίσκεται ἐνώπιον τοῦ ἀσθενοῦς, ὁ ὁποῖος βαδίζει πρός τόν θάνατο καί τότε τό ἐνδιαφέρον του μετατοπίζεται ἀπό τήν νόσο στόν ἀσθενῆ. Εἶναι τό κρισιμότερο στάδιο τῆς σχέσης τοῦ ἰατροῦ μέ τόν ἀσθενῆ καί τοῦ ἀσθενοῦς μέ τόν ἰατρό. Καλεῖται νά γίνει ὁ διάκονος τῆς ἀγάπης καί μέ τό λέντιο τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης καί τῆς βαθειᾶς ἐν Κυρίῳ ἀγάπης του νά σπογγίζει τά δάκρυα τοῦ πάσχοντος ἀνθρώπου καί μέ τό φῶς τῆς ἀγάπης του καί τῆς σοφίας του νά ἀκτινοβολεῖ τήν ἐλπίδα, τήν χαρά καί τήν παρηγορία στίς ψυχές τῶν ἀσθενῶν του.

Εἶναι γνωστό ὅτι ἡ ὑψηλότερη ἐπιστημονική γνώση, ἡ ἀκριβέστερη διαγνωστική προσέγγιση καί τό ἀποτελεσματικότερο θεραπευτικό πρωτόκολλο, ἐάν δέν διαπνέονται ἀπό τό πνεῦμα τῆς ἀγάπης, δέν μποροῦν νά ἐγγίσουν τίς βαθύτερες προσδοκίες τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς , ἡ ὁποία ἐκτός ἀπό τήν θεραπεία τοῦ σώματος περιμένει τήν ἀγάπη πού ἀπορρέει ἀπό τήν θυσία τοῦ Σταυρωθέντος Κυρίου. Ὁ ἰατρός μέ τήν βαθειά ἐπιστημονική γνώση καί τήν κατά Θεόν σοφία, φωτίζει τήν ψυχή τῶν ἀσθενῶν καί διαλύει μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ τό σκοτάδι τοῦ πόνου, τῆς ἀσθένειας, τῆς ἀγωνίας καί τῆς θλίψης.

Σύμφωνα μέ τήν Παγκόσμια Ὀργάνωση Ὑγείας (Π.Ο.Υ), ἡ Ἀνακουφιστική Φροντίδα εἶναι ἡ συνολική ἐκείνη φροντίδα καί προσέγγιση, ἡ ὁποίαπροάγει τήν ποιότητα ζωῆς τῶν ἀσθενῶν καί τῶν οἰκείων τους, πού ἀντιμετωπίζουν προβλήματα σέ σχέση μέ νοσήματα τά ὁποῖα ἀπειλοῦν τή ζωή, μέσα ἀπό τήν πρόληψη ἤ τήν ἀνακούφιση τοῦ ἀτόμου πού ὑποφέρει. Ἀρχίζει νά χορηγεῖται ἀπό τήν στιγμή τῆς διάγνωσης, ταυτόχρονα μέ τήν θεραπευτική ἀγωγή καί νά συνεχίζεται καί κατά τή διάρκεια τοῦ πένθους, μετά τόν θάνατο, ἀφοῦ ἀπευθύνεται τόσο στούς ἀσθενεῖς ὅσο καί στό οἰκογενειακό τους περιβάλλον. Ἡ δυνατότητα παροχῆς φροντίδας σέ ἕναν ἀσθενῆ προϋποθέτει ὅτι ἔχουν ἀναγνωρισθεῖ καί κατανοηθεῖ προηγουμένως οἱ ἀνάγκες τοῦ συγκεκριμένου ἀτόμου, ἰατρικές, κοινωνικές, ψυχολογικές καί πνευματικές. Ἡ γνώση ἐκ μέρους τοῦ ἀσθενοῦς ὅτι ἔχει καί θά συνεχίσει νά ἔχει ἐπαρκῆ, ἔγκαιρη καί ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἰατρική φροντίδα μέχρι τέλους, στό χῶρο τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος ἐπιλέγει σέ συνεργασία μέ τούς οἰκείους του, συμβάλλει στήν ἀνάπτυξη σχέσης ἐμπιστοσύνης καί συνεργασίας μέ τόν ἰατρό, τόν ἀπαλλάσσει ἀπό τό ἄγχος καί τήν ἀγωνία μέ τελικό ἀποτέλεσμα νά χαίρεται τή ζωή του καί νά ζῆ μέ τήν ἐλπίδα τῆς αἰωνιότητος.

Ὁ θάνατος δέν εἶναι ἡ φθορά τῆς παρούσης ζωῆς ἀλλά πέρασμα πρός τήν αἰωνιότητα, στήν ἀενάως βιωμένη παρουσία τοῦ Θεοῦ,στή μετοχή στήν ἀνεκλάλητη χαρά καί εὐφροσύνη, τῆς ὁποίας δέν ὑπάρχει τέλος.Σέ μία καλῶς ἀνεπτυγμένη κοινωνία τῆς ὁποίας ὁ γενικός προσανατολισμός στρέφεται πρός τόν ἄνθρωπο ὡς ὑπόσταση, ὡς φορέα ἠθικῶν ἀξιῶν καί εἰδικότερα ὡς Εἰκόνα Θεοῦ, ὁ ἀσθενής εἶναι ἀντικείμενο ἰδιαίτερου σεβασμοῦ καί ἀγάπης. Παράλληλα πρός τίς καθαρά ἐπιστημονικές προσπάθειες, οἱ ὁποῖες θά πρέπει νά καταβάλλονται γιά τήν ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας ἤ τήν παράταση τῆς ζωῆς τῶν ἀσθενῶν, θά πρέπει νά λαμβάνεται εἰδική μέριμνα γιά τήν ψυχολογική καίπνευματική ὑποστήριξή τους. Κάθε παθολογική κατάσταση πού δυνητικά ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό θάνατο, ἀναπόφευκτα διαταράσσει τήν ψυχολογική του κατάσταση καί τή συναισθηματική σταθερότητα. Ἡ ἄρνηση, ὁ θυμός, τό ἄγχος, ἡ κατάθλιψη καί τέλος ἡ ἀποδοχή τῆς νέας καταστάσεως εἶναι στάδια τά ὁποῖα συνήθως βιώνουν ἄνθρωποι στούς ὁποίους ἀνακοινώνεται ἡτελική διάγνωση τῆς ἀσθένειας, ἡ ὁποία ἐπαπειλεῖ τή ζωή τους. Ἡ στιγμή τοῦ θανάτου εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν στιγμή πού ὁρίζεται ἡ ἀνθρώπινη ἀξία καίκατανοεῖται ἡ ἐγγύτητα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο.Γιά τόν λόγο αὐτό καί ἀντιμετωπίζεται μέ δέος, σεβασμό,αἴσθηση μυστηρίου καί ταπείνωση. Ὁ ἀσθενής βλέπει τό τέλος του σάν μία διαδικασία πού ὑπερβαίνει τή φύση καί βιώνει αὐτή τήν ἐμπειρία ἀνάλογα μέ τόν χαρακτήρα, τήν προσωπικότητάτου καί τήν σχέση του μέ τόν Θεό. Ὁ ἰατρός θά πρέπει νά πλησιάζει τόν πάσχοντα ὡς φίλος, σεβόμενος τίς χαρακτηριολογικές ἰδιομορφίες του καί μέ ἐπίγνωση τῆς συναισθηματικῆς ἀστάθειας αὐτοῦ λόγω τῆς ἀσθενείας του, μέ στόχο τήν ἀποκατάσταση τῆς ψυχολογικῆς σταθερότητας καί τῆς ἐσωτερικῆς γαλήνης τοῦ ἀσθενοῦς.

Λαμπροί ὁδηγοί τῆς ἐπιστημονικῆς σκέψης καί πορείας ἀποτελοῦν οἱ ἰατροί ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί καθοριστικοίσυντελεσταί τῆς λειτουργικότηταςτῶν ἰατρῶν ὅλων τῶν αἰώνων, ἀδιακρίτως τῆς γνωσιολογικῆςστάθμης κάθε ἐποχῆς καί τῶν ἐρευνητικῶν προεκτάσεων. Τό ἀρραγές ἔρεισμα ἦτο ἡ πίστη στόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Κύριον ἐπάνω στήν ὁποία κτίσθηκε, ὡς ἐπί βράχου, ὅλο τό οἰκοδόμημα τῆς ἐπιστημονικῆς συγκροτήσεως καί τῆς κοινωνικῆς λετουργικότητάς τους.
Οἱ τελευταῖες στιγμές τοῦ ἀτόμου, ἐάν πληρωθοῦν ἀπό αἰσθήματα ἀγάπης καί στοργῆς καί ἐάν ὁλοκληρωθοῦν μέ τήν ὀρθή πνευματική προετοιμασίατου μέσα στό οἰκογενειακό περιβάλλον καί τήν ἀδιάλειπτη παρουσία τοῦ ἰατροῦ, θά εἶναι στιγμές ἀνάπαυσης καί εὐτυχοῦς μετάβασης στήν αἰωνιότητα.

Ἡ παρουσία τοῦ ἰατροῦ θεραπεύει τόν πόνο, παρηγορεῖ τούς συγγενεῖς, ἁπαλύνει τή θλίψη, θερμαίνει τίς καρδιές μέ τήν ἀγάπη. Ὁ κάθε ἀσθενής εἶναι ὁ πάσχων Κύριος. Γιά τόν λόγο αὐτό ἱεροπρεπῶς καί σεβασμίως ἄς περιθάλπουμε τούς ἀσθενεῖς μας καί ἄς γινόμαστε συμμέτοχοι τοῦ πάθουςτων, προσβλέποντες στό Φῶς καί τήν Χαρά τῆς Ἀναστάσεως.

τῆς Βασιλικῆς Γ. Κώστα
Καθηγήτριας Νευρολογίας Α.Π.Θ.

πηγή : ΟΔΟΣ


+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...