/*--

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ




   
Στὸ θεμέλιο τῆς καταφυγῆς καὶ ἐκζητήσεως ἐλέους καὶ βοηθείας, τῆς προσευχητικῆς ἐκτενείας καὶ τῆς ἐκ βάθους κραυγῆς, τῆς ἐνσυναισθήτου μετανοίας καὶ προσπτώσεως, ἀλλὰ καὶ τῆς γνήσιας ταπεινοφροσύνης καὶ αὐτομεμψίας, ἐκεῖνο ποὺ κατ᾽ ἐξοχὴν σφραγίζει τὸν τρόπο τῆς παρακλήσεως καὶ ἀποτελεῖ καίρια προϋπόθεση τῆς θεραπείας τῶν ψυχοσωματικῶν ἀσθε-νειῶν εἶναι ἡ ὁλόθυμη ἐλπίδα τῆς ἰάσεως καὶ ἡ ἀκράδαντη πίστη στὴν ἰατρικὴ δύναμη καὶ χάρη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ παράλληλα καὶ στὴν πρεσβευτικὴ πρὸς ἴαση δύναμη τῆς Παναγίας, τοῦ σταυροῦ, τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἁγίων. 

Ὁλοθύμως ὁ ἱκέτης τῆς θεραπείας ἐλπίζει καὶ κραταιοῦται στὴν πανσθενὴ καὶ πανσωστικὴ δύναμη τῆς Παναγίας Τριάδος. Ἡ σκέπη της ὁδηγεῖ τὰ βήματά του, γιὰ νὰ ὑπερβεῖ «ἀλύπως καὶ ἀκινδύνως τὸ πειρατήριον» τῶν ἀσθενειῶν, πεπεισμένος ὅτι ματαία εἶναι κάθε ἀνθρώπινη καὶ κοσμικὴ ελπίδα. Ὁ Δεσπότης δὲ Χριστὸς εἶναι ἀληθὴς γαλήνιος λιμένας ἀναπαύσεως τῶν ἀπογινωσκόντων στοὺς ἀδύτους βυθοὺς τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς ψυχοσωματικῶν ἀρρωστημάτων. Ὡς ἐλπίς, ὅμως, καὶ προστασία καὶ σκέπη τῶν ἀνθρώπων κατ᾽ ἐξοχὴν ἐξυμνεῖται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος παντοιοτρόπως ἀπὸ τοὺς ὑμνογράφους. 

Οἱ πιστοὶ προσεγγίζουν τὸ μητρικὸ καὶ πανυπερευλογημένο πρόσωπό της μὲ συστολή, ἀλλὰ καὶ μὲ θάρρος καὶ μὲ ταπεινὴ παρρησία, αἰτούμενοι τὰ σπλάχνα, τοὺς οἰκτειρμοὺς καὶ τὴ σωστικὴ πρεσβεία της μὲ ἀκαταίσχυντη προσδοκία ἰάσεως καὶ σωτηρίας. Ἐνδεικτικὸ θεωροῦμε τροπάριο Θεομητορικοῦ κανόνα ἀποδιδόμενου στὸν Ἰωάννη Δαμασκηνό: «Ἐλπίδων σε πλήρωμα καὶ θείαν σκέπην, προστασίαν καὶ λιμένα σωτηρίας κεκτήμεθα, (Θεοτόκε)». Οἱ πιστοὶ μετὰ εὐχαριστίας, γιὰ τὴ λύτρωσή τους ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία τῶν πόνων, τῶν κινδύνων καὶ τῶν ἀσθενειῶν, ἀπευθύνονται στὴν Παναγία καὶ τὴν ὀνομάζουν ἐλπίδα τους βεβαία, στήριγμα καὶ κραταίωμα, πλουτισμὸ καὶ εὐφροσύνη στὴν ἀθυμία καὶ τὴ θλίψη τῶν δεινῶν περιστάσεων τοῦ βίου, στερρὰ προσφυγὴ καὶ ἀνάθεση πρεσβευτικὴ γιὰ τὴν δωρεοδοσία τῆς ἱλαστηρίου χάριτός της,τελεία καὶ πρόθυμη ἄφεση στὴ θερμὴ ἀγκάλη της, ἀσφαλὲς καταφύγιο τοῦ γένους τῶν βροτῶν, τεῖχος καὶ σκέπη καὶ ἄγκυρα στὴν κυματούμενη θάλασσα τῆς κινδυνώδους καὶ πολυμόχθου ζωῆς, λιμένα εἰρήνης στὴ ζάλη τῶν ποικίλων δοκιμασιῶν, προστασία ἀσφαλὴ καὶ ἄσειστο, κυβερνήτη ἀγαθὸ μετὰ Θεόν, συντριμμὸ τῆς ὀλιγοθύμου δειλίας, ἀνόρθωση τῶν πεπτωκότων, ὀχύρωμα ἀρραγὲς τῆς σωτηρίας. 

Στοὺς πολὺ γνωστούς μας, μικρὸ καὶ μεγάλο, παρακλητικοὺς κανόνες τῆς Παναγίας, μετὰ τὶς δεητικὲς ἐπιτάσεις πρὸς θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν, μὲ εὐρυχωρία ψυχῆς ἐκφράζεται ἡ βεβαιότητα πρὸς Αὐτὴν ὅτι εἶναι ἡ μόνη ἐλπίδα, ποὺ μποροῦν οἱ πιστοὶ μετὰ παρρησίας νὰ κατέχουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ μετὰ Θεόν. Νοσοῦντες ἀξιώνονται «θείας ἐπισκοπῆς καὶ προνοίας», παραμυθίας καὶ προστασίας, ἀκαταισχύντου καταφυγῆς, ὅταν μετὰ πόθου καὶ πεποιθήσεως ἐπιζητοῦν τὴ θεία σκέπη της. Ἀναθέμενοι σ᾽ Αὐτὴν πᾶσα ἐλπίδα, δὲν ἀστοχοῦν στὴ λύτρωσή τους ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὰ νοσήματα, γιατὶ ἁπλόχερα ἐπιχέει τὰ ἰάματα καὶ ἰατρεύει τῆς ψυχῆς τὶς ἀσθένειες καὶ τῆς σαρκὸς τὶς ὀδύνες, διασκορπίζει τὴν ταραχή, ὡς γεννήσασα «τὸν ἀρχηγὸν τῆς γαλήνης», βοηθεῖ τοὺς πολεμουμένους καὶ παρηγορεῖ τοὺς ἀπελπισμένους, μὲ τὴν πάντοτε σωστική της φροντίδα καὶ μέριμνα. 

Ἡ Παναγία στὰ βάραθρα τῆς ἀπογνώσεως εἶναι ἡ φωτεινὴ ἡλιαχτίδα τῆς ἐλπίδας, στὴν ἀγωνιστικὴ ἄρση τοῦ σταυροῦ τῶν ἀρρωστημάτων ἀρραγὴς συμμαχία, στοὺς βυθοὺς τῶν θλιπτικῶν περιστάσεων «χαρὰ καὶ ἀντίληψις» θερμή. Εἶναι ἡ δύναμη τῶν ἀβοηθήτων, ἡ μόνη καύχηση καὶ τὸ ἄπτωτο θάρσος τῶν χριστιανῶν . Ἐκρηκτικὰ καταθέτει ὁ πάσχων καὶ ἀσθενὴς αὐτοκράτωρ Θεόδωρος Δούκας ὁ Λάσκαρις τὰ χαρμολυπικά του ποιητικὰ ἐρωτηματικά: «Καὶ ποῦ λοιπὸν ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν; Ποῦ προσφύγω; Ποῦ δὲ καὶ σωθήσομαι; Τίνα θερμὴν ἕξω βοηθόν;... Εἰς σὲ μόνην ἐλπίζω καὶ θαρρῶ καὶ καυχῶμαι...». 

Οἱ μεγάλοι θεολόγοι καὶ Θεομητορικοὶ ὑμνογράφοι, ὅσοι ἀποθησαυρίζονται μὲ ἐπιμέλεια, ἀπὸ τὸν ἅγιο Νικόδημο Ἁγιορείτη, στὸ ἐξαίσιο Θεοτοκάριόν του, ὑπερακοντίζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο στὴν ἀγαπητικὴ πρόσψαυση καὶ στὴν προσευχητικὴ καταφυγὴ στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, ποὺ ἐνσαρκώνει τὸ νόημα καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν προσδοκιῶν καὶ τῶν ἐλπίδων τῆς θεραπείας. 

Ὁ Ἰωάννης Εὐχαΐτων, σὲ μία ἐκρηκτικῆς εὐχαριστίας συγκινησιακὴ ἀποστροφή, ἀναδεικνύει τὴν μετὰ Θεὸν αἰτία τῆς παντοίας σωτηρίας του: «Ἰδοὺ ἡ ἐμὴ ἀντίληψις, ἰδοὺ ἡ σωτηρία μου˙ ἰδοὺ ἡ προστασία τῆς ψυχῆς μου καὶ ἀγαλλίασις, ἰδοὺ ἡ καταφυγή μου˙ ἰδοὺ ἡ σκέπη μου σαφῶς καὶ ἡ βεβαία μου ἐλπίς, ἡ Παρθένος τε καὶ Δέσποινα», ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ἔχει τὴν ἀκράδαντη βεβαιότητα τῆς ἰαματικῆς της χάριτος καὶ τῆς σωτηρίου καὶ ζωοποιούσης ψυχοτροφίας της: «Ἰάσεως πᾶσι δρόσον ἀποστάζεις, ἁγνή, τῶν ἰαμάτων ὡς πηγὴ καὶ σωτηρίου κρήνη καὶ Θεοῦ ποταμὸς πεπληρωμένος ὑδάτων θείων, ἀΰλων, ψυχοτρόφων καὶ ζωοποιῶν ὅθεν κἀμέ, δυσωπῶ σε, νοσοῦντα ἴασαι». 

Συχνὰ ἐπαναλαμβάνονται οἱ ἴδιες ἰδέες, οἱ ἴδιοι ψυχοσωματικοὶ κόποι καὶ πόνοι, οἱ ἴδιες ἐπ᾽ ἐλπίδι θεραπείας καὶ ἀποκαταστάσεως καταφυγές, ἴδιες πολλὲς φορὲς ἱκετευτικὲς κραυγὲς τῶν ἐπιδεομένων ἀναρρώσεως καὶ πλήρους κατ᾽ ἄμφω ἀποκαταστάσεως, ποτὲ ὅμως ἡ αἰσθαντικὴ ψαύση τῆς ψυχῆς πρὸς τὴν γλυκεία ἐλπίδα της δὲν εἶναι ἐπαναλαμβανόμενο λεκτικὸ καὶ φραστικὸ ἐκμαγεῖο νεκρῶν νοήματος λόγων. Πάντοτε ἀναζυμώνονται καὶ ἀναδιατυπώνονται καρδιακὰ καὶ ὑπαρξιακά, ὡς εἰρηναῖος στιχοποιητικὸς ποταμός, ὡς φωνὴ πηγῆς ἀναβρυτικῆς μύρων πολυτελῶν, ὡς πανέμορφο βουνίσιο ρυάκι ἀκατέργαστης ροῆς καὶ ὄχι ὡς ἄρχιτεκτονικὰ κατεργασμένο εὐθύγραμμο ἀρδευτικὸ κανάλι. 

Ἡ ἐλπίδα ἱλαρύνει τὴν ψυχή, τὴν ἐνθαρρύνει, τὴν προετοιμάζει γιὰ τὴ θεραπεία. Ἡ εὐρυχωρία τῆς θεϊκῆς ἐλπίδας εἶναι τὸ πρῶτο βάλσαμο τῆς αἰσιοδοξίας, ποὺ ἀπαλύνει τοὺς φόρτους καὶ ἀπομειώνει τὴ δραστικότητα τῶν νόσων, μέχρι νὰ καταποθοῦν μὲ πίστη τὰ θεραπευτικὰ φάρμακα τῆς ἰατρικῆς δυνάμεως καὶ χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἱκετηρίων πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς προμάχου τῶν πιστῶν καὶ κοσμοσώτειρος. 

Αὐτὴ εἶναι ἀψευδὴς χορηγὸς ἐλέους, πηγὴ συμπαθείας, κλειδὶ ποὺ ἀνοίγει τῆς εὐσπλαχνίας τὴν πύλη καὶ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου τὰ ταμεῖα. Εἶναι ἡ ἀνόρθωση τῶν πιπτόντων καὶ ἡ γοργὴ ἐπίσκεψη τῶν ἀσθενούντων, πλουτισμὸς βοηθείας καὶ προστασίας, φιλόστοργη καὶ θάλπουσα σκέπη, παραμυθία θλιβομένων, χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση, ταχινή, συμπαθὴς καὶ φιλά-γαθος παρηγορία, πρόμαχος καὶ σύμμαχος κατὰ τοὺς πειρασμούς, ἀνάπαυση στὶς λύπες, εἰς χαρὰν στρέφουσα τὸν κοπετὸ τῶν παρακαλούντων, θαλπωρὴ στὴν ψυχικὴ παγερότητα, παροχεὺς φαρμάκου ἐλέους ποὺ ἀνασταίνει τὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὶς ψυχικὲς νεκρώσεις, ἀνόρθωση καὶ ἀνακαίνιση τῶν πεπτωκότων ἁμαρτωλῶν, «ἀκρωτήριον ὄντως τῆς καλῆς ἐλπίδος... τοῖς ὠκεανὸν τοῦ βίου πλέουσι», δροσισμὸς ἐλέους ἐκ τῶν πηγῶν τῆς εὐσπλαχνίας, φύλαξ τῶν πιστῶν θερμός, σκέπη καὶ βοήθεια τοῦ γένους, ἀπαντοχὴ τῶν δυστυχούντων καὶ ὑπερασπιστὴς κατασπεύδουσα εἰς σωτηρίαν, ἡ παρρησία τῶν γηγενῶν, τῶν πολεμουμένων προπύργιο καὶ ὀχύρωμα, ἐπίσκεψις ἀσθενούντων, ἰαμάτων ἄβυσσος καὶ χαρίτων πέλαγος, «ἡ τὰς τῆς ἐλπίδος διανοίγουσα θύρας», κραταιὸ καταφύγιο, ὑπέρμαχος καὶ ἑτοίμη βοήθεια τῶν καταπονουμένων καὶ τῶν ταπεινῶν, διάσωσμα πάντων, λιμὴν χειμαζομένων, ἄφατον πέλαγος οἰκτιρμῶν, καθάρσιον τοῦ κόσμου, ἱερὴ ἄγκυρα καὶ ἀρραγὴς ἐλπίδα στὸν κλύδωνα τῶν νόσων, ἡ ἰθύνουσα πρὸς τὸν εὔδιο λιμένα τῆς ὑγείας, ἐλπίδα ἀληθὴς τῶν ἀνελπίστων. 

Ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ κόσμου γίνεται κολυμβήθρα τοῦ Σιλωὰμ νοητή, «ἀποκαθαίρουσα νόσους ψυχῆς καὶ σώματος», γι᾽ αὐτὸ προσκαλοῦνται ἀπὸ τὸν ὑμνογράφο ἅγιο Νικόδημο Ἁγιορείτη, ὁλοθύμως ἐλπίζοντας, πάντα «τῶν νοσούντων τὰ συστήματα» νὰ συναχθοῦν ἐμπρὸς στὸν ἄμισθο ἰατρὸ τῆς θεραπείας τους, ὅπου μποροῦν νὰ ὑδρεύσουν μὲ πίστη τοὺς ἀφθόνους κρουνοὺς τῶν ἰαμάτων. 

Καὶ τὰ Θεοτοκία τῶν εἰς τοὺς ἁγίους παρακλητικῶν κανόνων δὲν ὑστεροῦν σὲ ἀναφορὲς σχετικὲς πρὸς τὸ πρόσωπο της Θεομήτορος. Πάλι ὀνομάζεται σωτηρία καὶ ἐλπί δα καὶ δόξα καὶ σκέπη καὶ καύχημα καὶ στήριγμα τῶν ἀνθρώπων, δύναμη ψυχῆς, φῶς καὶ ζωὴ καὶ παράκληση τῶν καρδιῶν, ρύστις παντοίων θλίψεων καὶ δεινῶν πόνων, ἀπρόσκοπτος συνοδοιπόρος στοὺς πολύπαθους βιοτικοὺς δρόμους, στοὺς κινδύνους καὶ τὶς ζάλες τῶν 
ἐπισυμβαινόντων. 

Ὅμως καὶ ὁ πανσεβάσμιος σταυρὸς τοῦ Κυρίου, ὁ ποτισθεὶς μὲ τὸ πανάχραντο αἷμα τῆς θυσίας του, γίνεται ἐλπίδα τῶν χριστιανῶν, «φυτὸν ἀθάνατον» ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ ὁποίου προστρέχουν πάντες οἱ ἀσθενοῦντες, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀναζητοῦντες λιμένα σωτηρίας γαλήνιο χειμαζόμενοι στὸ πέλαγος τοῦ βίου. Πλούσια νάματα ἰαματικὰ ἀρύονται ἀπὸ τὴ σωτήρια πηγή του, κατασφραγίζοντας ἑαυτοὺς μὲ τὸ σημεῖο του καὶ ἔχοντας στερρὰ πεποίθηση στὴ νικητική του βοήθεια Αὐτός, λαβὼν ἀπὸ τὸν Χριστὸ χάρη καὶ δύναμη, δίνει στοὺς ἀσθενοῦντες βοήθεια, στηριγμό, ἴαση σωματικῶν νόσων καὶ κάθαρση ψυχῶν, ἐλπίδα, σκέπη καὶ κραταίωση. Σταυρὸς καὶ ἄχραντος Θεοτόκος εἶναι ἡ ἀκαταίσχυντη καὶ μὴ ἐκπίπτουσα ἐλπίδα τῶν πιστῶν, «ἡ πρεσβεία γὰρ καὶ δύναμις τῆς Μητρὸς καὶ σκήπτρου σφόδρα δύνανται». 

Ἀλλὰ καὶ στὸν ἄγγελο φύλακα καὶ κηδεμόνα καὶ ἀντιλήπτορα τῆς τοῦ ἀνθρώπου ζωῆς οἱ πάσχοντες καὶ ἀγωνιζόμενοι ἀναθέτουν, μετὰ Θεόν, τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας τους, ἡ ὁποία αἴρει καὶ ἐξαλείφει τὸν φόβο τῆς δουλείας καὶ ὁδηγεῖ τὴν ψυχὴ θεραπευμένη πρὸς τὴν ἐλευθερία τῆς ἀγάπης . Μὲ τὸν ἴδιο ταπεινὸ τρόπο οἱ παρακλητικὰ ἱκετεύοντες προσεγγίζουν καὶ τὰ χαριτωθέντα ἀπὸ τὸν Κύριό τους πρόσωπα τῶν ἁγίων καὶ ἀποθέτουν σ᾽ αὐτοὺς τὶς ἐλπίδες τῆς προσδοκώμενης πολυτίμου ὑγείας, αἰτούμενοι δραστικὲς πρεσβεῖες, ἰδιαίτερα ἀπὸ τοὺς ἰαματικούς. Ρύστες καὶ πρόμαχοι καὶ ἰατῆρες νόσων ποικίλων, ἀνάργυροι νοσηλευτὲς φθοροποιῶν ἀρρωστημάτων, λιμένες καὶ ἰατρεῖα τῶν νοσούντων, καυχήματα τῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνακαλύπτουν ἀνάμεσά τους ὁ καθένας τὸν ἰατρό του, ταχεῖς λυτρωτὲς καὶ θεραπευτὲς ὀλεθρίων ψυχοσωματικῶν συντριμμάτων, ἀκένωτοι θησαυροὶ καὶ πλημμύρα ἰαμάτων, δωρεοδότες ἰάσεων πολλῶν, πηγὲς ἀνεξάντλητες θεραπειῶν, ὑπέρμαχοι μέγιστοι ἰατροί, τῶν ὁποίων ἁγιάσματα καὶ λείψανα γίνονται νοσοκομεῖα ἀληθινὰ μυρίων ἰάσεων. 

Ἡ ἀκλόνητη πίστη τῶν πιστῶν στὴν ἰαματικὴ δύναμη τοῦ Κυρίου καὶ τῶν ἁγίων του δὲν λειτουργεῖ μαγικὰ καὶ δεισιδαιμονικὰ ἢ κατὰ ψυχολογικὴ αὐθυποβολή, οὔτε ὀφείλεται στὴν ἐκ τῆς ἀνάγκης τῶν νόσων βία τῶν συναισθηματικῶν φορτισμῶν, ἀλλὰ ἑδράζεται σὲ βάσεις θεολογικὲς καὶ προϋποθέσεις σωτηριολογικές, τὶς ὁποῖες γνωρίζουν καλῶς οἱ ἐγκρατεῖς τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καὶ βαθεῖς καὶ ἐξέχοντες, στὴν πλειοψηφία τους, θεολόγοι κανονογράφοι τῶν παρακλητικῶν καὶ ἱκετηρίων ὕμνων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 

Στὴν ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, τὴν λεγομένη τῶν Ἁγίων Παθῶν, μετὰ το πέρας τοῦ ιε´ ἀντιφώνου καὶ πρὸ τοῦ Ϛ´ εὐαγγελίου, τὸ ψαλλόμενο τροπάριο Κάθισμα «Ἐξηγόρασας ἡμᾶς...», μὲ τρόπο συγκλονιστικὸ διαζωγραφεῖ τὴν ἀνατροπὴ τῆς κατάρας, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, ὑπὸ τὰ ὁποῖα ἐστέναζε τὸ ἀνθρώπινο γένος, διὰ τοῦ τιμίου αἵματος τοῦ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ προσηλωθέντος καὶ θυσιασθέντος Χριστοῦ. Ὁ Σωτήρας Κύριος ἐξαγοράζει τὸ πλάσμα καὶ πηγάζει τὴν ἀθανασία . 

Κεντούμενος τὴν πλευρὰν προχέει νάματα καθαρτήρια, ἰαματικὰ σωστικὰ καὶ ἀνακαινιστικὰ γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα.Ἔκτοτε ὁ κοινωνούμενος Χριστὸς γίνεται ἰατρὸς ἀληθής, ρύστης παθῶν καὶ ἐχθρῶν καὶ ἀναγκῶν καὶ πάσης θλίψεως, θεραπεία τραυμάτων ψυχῆς καὶ σώματος, «νόσων πολυτρόπων ἀλεξητήριον». Ἡ εὐχαριστιακὴ μετοχὴ καὶ κοινωνία θεραπεύει, ζωοποιεῖ καὶ θεοποιεῖ τὴν ἐκπεσοῦσα καὶ φθαρεῖσα, τὴ νοσοῦσα καὶ ὀδυνόμενη ἀνθρώπινη φύση . 

Ἡ νέκρωση τοῦ Ἀδάμ, ἀλλὰ καὶ τὸ κράτος καὶ ἡ δύναμη τοῦ κακοῦ, τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου συντρίβονται διὰ τῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ. Καὶ «τὸ θνητὸν» τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐνδύεται «ἀθανασίαν» διὰ τῆς αὐτεξουσίου ἐγέρσεώς του . Τὰ ἰαματικὰ δωρήματα τοῦ θείου πάθους καταγράφονται πληθωρικὰ ἀπὸ τοὺς ὑμνογράφους, θεωρούμενα ὡς θεμέλιο καὶ ἀπαρχὴ ὅλων τῶν αἰτημάτων καὶ ἐπικλητικῶν σχημάτων πρὸς θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τῶν πιστῶν. 

Ὁ Κύριος ἰάτρευσε τὸν προπάτορα καὶ ἰατρεύει ἀεὶ τοὺς ἀπογόνους του ἀναιρώντας τὴν φθοροποιὸ κατάρα τῆς παρακοῆς. Ὁ Χριστὸς ἐπλήγη ἐπὶ σταυροῦ, γιὰ νὰ ἰατρεύσει τὶς σωματικὲς καὶ τὶς ψυχικὲς πληγὲς τῶν ἀνθρώπων, τὰ τραύματα καὶ τὰ συντρίμματα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως. Εἶναι ἐνδεικτικότατο τῶν λεγομένων τροπάριο κανόνος τοῦ ἁγ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ: «Τῷ πταίσματι τοῦ πρωτοπλάστου, Κύριε, δεινῶς ἐτραυματίσθημεν τῷ δὲ μώλωπι ἰάθημεν τῷ σῷ, ᾧ ὑπὲρ ἡμῶν ἐτραυματίσθης, Χριστέ σὺ γὰρ ἰσχὺς τῶν ἀσθενούντων καὶ ἐπανόρθωσις» . 

Παράλληλα ἡ πίστη στὴν ἰαματικὴ δύναμη τῆς Παναγίας ἑδράζεται, γιὰ τοὺς ἁγίους ὑμνογράφους καὶ τοὺς προσευχομένους μὲ τοὺς ὕμνους τους πιστούς, στὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴ ἐκύησε καὶ ἐγέννησε τὸν ἰατήρα τῶν ἀνθρώπων. Θεωροῦμε καίρια τὴν ἀναφορὰ Ἰωσὴφ τοῦ Ὑμνογράφου: «Νενοσηκότας, Παρθένε, τῇ ἁμαρτίᾳ ἡμᾶς ἰάτρευσας κυήσασα τὸν Σωτῆρα, ἰατρόν τε τῶν ὅλων...» . Ἔτσι ἡ Θεοτόκος καθίσταται ἱλαστήριον τῆς φύσεως, τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἔχοντας χάρη καὶ παρρησία πρεσβευτική , διὰ τῆς ὁποίας δυνάμει τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της ἀπαλλάττει τοὺς πιστοὺς νόσων παντοίων καὶ δεινῶν συμφορῶν, γινόμενη πηγὴ τῶν ἰάσεων καὶ μεσιτεία ἄγρυπνος πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν. 

Ἀλλὰ καὶ ὁ πανσεβάσμιος Σταυρὸς προσπηγάζει ἰάματα στοὺς μετὰ πίστεως ἀσπαζομένους, προσκυνοῦντας καὶ τυποῦντας αὐτόν, διὰ τὸν ἐν αὐτῷ προσπαγέντα καὶ ἐθελουσίως ἐκχύσαντα τὸ πανάγιον αὐτοῦ αἷμα. 

Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ἱκέτες παρίστανται τῷ θρόνῳ τοῦ Θεοῦ, ὡς λειτουργοὶ ἐκλεκτοὶ τῆς θεραπείας καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων καὶ χειραγωγοὶ καὶ βοηθοὶ καὶ πρόμαχοι, πλουτοῦντες πολλὴ παρρησία καὶ πρεσβεία ἰαματική. 

Ὁ τίμιος Πρόδρομος καὶ οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔλαβαν ἐπίσης ἀπὸ τὸν Κύριο θαυμάτων καὶ ἰάσεων χάρη ἀκένωνο, ὡς τὰ μετὰ τὴν Θεοτόκο οἰκειότερα πρόσωπα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου. Πάντες οἱ ἅγιοι ἔλαβαν χάρη πλουσίων θαυματουργιῶν πρὸς θεραπεία τῶν ἀρρωστημάτων, ἀλλὰ ἰδιαίτερα οἱ ἅγιοι μάρτυρες, ὡς μιμηταὶ του πρωτομάρτυρος Χριστοῦ ἐκχύσαντες τὰ αἵματα ὑπὲρ αὐτοῦ, ἔλαβαν τὴν ἰδιαίτερη χάρη «ρεῖθρα ἰαμάτων ἀναπηγάζειν» πᾶσι τοῖς πιστῶς αὐτοῖς προστρέχουσι. 


Ἀρχιμ. Νικοδήμου Σκρέττα 
Ἐπικούρου Καθηγητοῦ τοῦ Α.Π.Θ. 


απόσπασμα Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...