/*--

Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Νόμος γέγονεν ἡ παρανομία


   
῎Aν θέλαμε νὰ ἀξιολογήσουμε τὸν μεγαλύτερο κίνδυνο γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ὄχι μόνο τῆς ἐποχῆς μας ἀλλὰ ὅλων τῶν ἐποχῶν, δὲν θὰ λέγαμε πὼς εἶναι ἡ ἁμαρτία.Ἡἁμαρτία, ὡς ἀπόκλιση ἀπὸ τὸν ἔμφυτο ἠθικὸ νόμο ἢ ξεμάκραιμα ἀπὸ τὸν ἐξ ἀποκαλύψεως νόμο τοῦ Θεοῦ ἤ, ἂν θέλετε, ἀστοχία τοῦ ἀνθρώπου, προκειμένου νὰ πραγματώσει τὸν προορισμὸ γιὰ τὸν ὁποῖο πλάστηκε, δηλαδὴ νὰ γίνει ὅμοιος τοῦ Θεοῦ "κατὰ χάριν καὶ μέθεξιν", εἶναι μία "φυσική" κατάσταση μέσα στὴν παρὰ φύση κατάσταση τῆς μεταπτωτικῆς ἐποχῆς ποὺ ζοῦμε.

 Ἑπομένως ἡ ἁμαρτία εἶναι ἕνα στάδιο ἀρρώστιας, ποὺ ξεπερνιέται μὲ τὰ φάρμακα ποὺ παρέχει τὸ ταμεῖο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἐκκλησία, σ' ἐκείνους ποὺ συναισθάνονται τὴν ἁμαρτία ὡς ἀρρώστια καὶ ἐπιθυμοῦν τὴ θεραπεία τους. Κυριότερο φάρμακο, ἡ μετάνοια. Ὅμως, πέρα ἀπὸ τὴν ὅποια ἁμαρτία, χειρότερο καὶ ἐπικινδυνωδέστερο πράγμα εἶναι ἡ μὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτίας. Κι ἀκόμη χειρότερο εἶναι ὁ προβιβασμὸς τῆς ἁμαρτίας σὲ ἀρετὴ καὶ ἡ παρανομία σὲ νόμο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει σχετικά, γιὰ τὴν ἐποχή του: «Τὸ δεινὸν εἶναι ὅτι μετὰ πολλῆς τολμᾶται ἀδείας μύσος (ρυπαρότης) τοσοῦτον καὶ νόμος γέγονεν ἡ παρανομία. Οὐδεὶς δέδοικεν, οὐδὲ τρέμει λοιπόν, οὐδεὶς αἰσχύνεται, οὐδὲ ἐρυθριᾶ, ἀλλὰ καὶ ἐγκαλωπίζεται τῷ γέλωτι τούτῳ καὶ μαίνεσθαι δοκοῦσιν οἱ σωφρονοῦντες καὶ παραπαίειν οἱ νουθετοῦντες». Τὸ διαχρονικὸ αὐτὸ κείμενο τοῦ Χρυσοστόμου, ποὺ τόσο ἀνάγλυφα ψυχογραφεῖ τὴ σύγχρονη πραγματικότητα, μποροῦμε σὲ ἐλεύθερη μετάφραση νὰ τὸ ἀποδώσουμε: Τὸ φοβερὸ δὲν εἶναι ἡ ἁμαρτία ποὺ στιγματίζεται καὶ καταδικάζεται. Τὸ φοβερὸ εἶναι ὅτι ἡ κάθε εἴδους βρωμιὰ γίνεται μὲ τὴν πιὸ μεγάλη εὐκολία, σὰν τὸ πιὸ φυσικὸ πράγμα. Ἡ παρανομία ποὺ γίνεται νόμος. Ἡ ἁμαρτία ποὺ νομιμοποιεῖται. Ἡ ντροπὴ ποὺ διώχνεται καὶ τὴ θέση της παίρνει ἡ ἀδιαντροπιά.Κατάσταση, ποὺ σημαίνει ξεπεσμὸ καὶ ξεθεμελίωμα κάθε ἠθικῆς ἀρχῆς καὶ κοινωνικῆς τάξεως.Αὐτὸ εἶναι τὸ πλέον χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῆς ἱδρυματικῆς παρακμῆς.

«Ὁ κίνδυνος τῆς ἐποχῆς μας, γράφει ξένος στοχαστής, δὲν εἶναι ὅτι ὑπάρχουν τυχοδιῶχτες, ληστὲς καὶ ἀνώμαλοι. Ἡ λάσπη αὐτὴ ὑπῆρχε πάντοτε στὸ περιθώριο ὅλων τῶν πολιτισμῶν. Ὁ κίνδυνος εἶναι ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ διατείνονται, ὅτι εἶναι γενναῖο νὰ δικαιώνεις τὴν ἀνηθικότητα, νὰ εὐνοεῖς τὸν νόμο τῆς ζούγκλας». Σ' αὐτὸ τὸ ἀνησυχητικὸ σημεῖο αὐτοῦ τοῦ εἴδους τῆς παρακμῆς φαίνεται νὰ ἔχει φτάσει τὸ κακὸ στὴν ἐποχή μας, ποὺ ἔχει εἰσχωρήσει παντοῦ καὶ κατατρώγει τὸν κοινωνικὸ ἱστό, ἀπειλώντας τὰ θεμέλια τῆς κοινωνίας.Ἡ ἄμβλυνση τοῦ ἠθικοῦ αἰσθητηρίου, ὁ παχυδερμισμός, ἡ ἀναλγησία, ἡ ἀδιαντροπιά, ἡ βωμολοχία καὶ ὁ εὐτελισμὸς τοῦ δημόσιου βίου, μὲ συμπεριφορὲς ποὺ κατεβάζουν τὸν ἄνθρωπο στὸ ἐπίπεδο τοῦ ζώου, εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικά του σημερινοῦ ἀνέμου, ποὺ πνέει ὁλοῦθε καὶ γεμίζει ἐκκλησιές, σχολεῖα, κοινοβούλια, ναοὺς τῆς τέχνης κ.λπ. σκουπίδια καὶ παλιόχαρτα. Ὅλα αὐτὰ ἂν δὲν εἶναι σημεῖα παρακμῆς, τότε ποιὰ εἶναι; Τὸ χρῶμα τῆς ντροπῆς ἔπαψε πιὰ νὰ πορφυρώνει τὰ πρόσωπα μικρῶν καὶ μεγάλων καὶ οἱ ἐμφανίσεις τῶν ἀνώμαλων τύπων, ποὺ παρελαύνουν στὴ μικρὴ ὀθόνη ἐπιδεικτικά, προκαλοῦν τὸ κοινὸ αἴσθημα. 

Δυστυχῶς, φωνὲς ἀνατρεπτικὲς αὐτῆς τῆς ἠθικῆς κατρακύλας δὲν ἀκούονται ἀπὸ πουθενά. Καὶ ἂν ἀπὸ κάπου τολμήσουν νὰ ἀκουστοῦν δειλὰ-δειλὰ κάποιες, ἀμέσως πνίγονται στὶς κραυγὲς τῶν "προοδευτικῶν", ποὺ τὶς χαρακτηρίζουν ὀπισθοδρομικές, ἀντιδραστικές, σκοταδιστικές. Ἔτσι σιγὰ-σιγὰ ἐπαναλαμβάνεται τὸ κακό, ἁπλώνεται καὶ ριζώνει, ὁ πνευματικὸς ὀργανισμὸς τοξινώνεται καὶ ὁ ἀμοραλισμὸς ἐπιβάλλεται καὶ νομιμοποιεῖται. «Δεινὸν μὲν τὸ ἁμαρτάνειν, λέει πάλι ὁ Χρυσόστομος, πολλῷ δὲ χαλεπώτερον καὶ τὸ μέγα φρονεῖν ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν». Καί: «Δεινὸν μὲν τὸ αἰσχρὰ πράττειν, τὸδὲ πράττοντα αἰσχύνεσθαι ἐξ ἡμισείας ἐστὶ δεινόν. Ὅταν δέ τις καὶ ἐγκαλλωπίζηται, τοῦτο ὑπερβολὴ ἀναισθησίας ἐστίν». Δηλαδή: Εἶναι φοβερὸ πράγμα ἡ ἁμαρτία. Λιγοστεύει, ὅμως, κατὰ κάποιο τρόπο, ἡ ἁμαρτία, ὅταν ἐκεῖνος ποὺ τὴ διαπράττει αἰσθάνεται ντροπή. Ὅταν, ὅμως, καμαρώνει γι' αὐτήν, τότε βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἐπικίνδυνη ἀναισθησία!

Ἡ Ἐκκλησία δὲν φοβερίζει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἁμαρτάνει, μὲ τὰ αἰώνια δεινά. Ἐπισημαίνει ὅμως τὴν ἀμετανοησία ὡς τὸ φοβερότερο κακό, κι ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ πεῖσμα ἐμμένει στὴν ἁμαρτία ἀμετανόητος, δὲν πρόκειται νὰ δεῖ Θεοῦ πρόσωπο. Ὅλοι σχεδὸν οἱ ἅγιοί μας διδάσκουν ὅτι δὲν θὰ τιμωρηθοῦμε, γιατὶ ἁμαρτήσαμε, ἀλλὰ γιατὶ δὲν μετανοήσαμε. Γράφει συγκεκριμένα ὁ ὅσιος Θεόγνωστος: «Δὲν θὰ κολαστοῦμε, γιατὶ ἁμαρτήσαμε, οὔτε θὰ καταδικαστοῦμε γι' αὐτό, ἀφοῦ ἡ φύση μας εἶναι δεκτικὴ τροπῆς καὶ ἀλλοιώσεως. Θά κολαστοῦμε, ἐπειδὴ ἁμαρτήσαμε καὶ δὲν μετανοήσαμε...». Γιατὶ τὴ σωτηρία δὲν μᾶς τὴν χαρίζουν ἀπὸ μόνες τους οἱ καλὲς πράξεις.Ἡμετάνοια εἶναι λυτρωτική. Δυστυχῶς, σήμερα, πολὺ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ, οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ εἶναι πλούσιοι σὲ πολλά, εἶναι πάμφτωχοι σὲ μετάνοια. Καὶ ἐνῶ διαπράττουν κάθε λογῆς ἁμαρτίες, ὄχι μόνο δὲν τὶς συναισθάνονται καὶ δὲν μετανοοῦνε, ἀλλὰ καυχοῦνται καὶ συνεχῶς ἐπινοοῦν καινούριες, παραμένοντας μὲ πεῖσμα στὴν ἁμαρτία ἀμετανόητοι. Ἄραγε, θὰ παραμείνουμε σ' αὐτὴ τὴ δαιμονικὴ ἄμβλυνση τοῦ ἠθικοῦ αἰσθητηρίου ἢ θὰ ἐκλεπτύνουμε τὴν ψυχή μας καὶ θὰ τὴν καθαρίσουμε μὲ τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας

Τοῦ Πρωτ. Εὐαγγέλου Παχυγιαννάκη

πηγή : Η ΟΔΟΣ (ΤETΡAΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΡΟΔΟΥ)

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...