/*--

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ


         
Η ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ  ΚΑΙ Η ΝΟΜΟΚΑΝΟΝΙΚΗ  ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΙΣ

1) ΓΕΝΙΚΑ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ – ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Τό θέμα τοῦ θανάτου τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς τύχης τῶν σωμάτων τῶν νεκρῶν, ἔχει ἀπασχολήσει ἤδη πολλούς καί ἐπιφανεῖς ἐρευνητές, Ἕλληνες καί ξένους, ἔχουν γίνει πολλές συζητήσεις καί συνέδρια σχετικῶς καί ἡ σχετική βιβλιογραφία μέ διάφορες ἀπόψεις εἶναι πλούσια γιά κάθε ἐνδιαφερόμενο. 
Ἐδῶ θά διατυπώσουμε μιά συνοπτική περίληψη καί θά ἑστιάσουμε στό θέμα μας. Τό θέμα ἦλθε ἐκ νέου στήν ἐπικαιρότητα στίς ἀρχές τοῦ Φεβρουαρίου τοῦ 2012, ὅταν ὁ Δῆμος Ἀθηναίων, ἀνακοίνωσε ὅτι βρίσκεται σέ ἀναζήτηση χώρου γιά τήν κατασκευή ἀποτεφρωτηρίου, ἐνῶ ἄλλοι δῆμοι (π.χ. Θεσσαλονίκης, Μαρκόπουλου Ἀττικῆς, κλπ.) προχωροῦν ἤδη στήν κατασκευή τους μέ ἐντατικούς ρυθμούς. Στήν Ἑλλάδα μέ τό ἄρθρο 35 τοῦ Νόμου 3448/2006, καθιερώθηκε τό νομικό πλαίσιο γιά τήν προαιρετική ἀποτέφρωση τῶν νεκρῶν, σέ ὅσους τό ἐπιτρέπει ἡ θρησκεία τους, δηλαδή ὡς αἴτημα μικρᾶς μειοψηφίας τοῦ λαοῦ καί ὄχι ὡς ἀποτέλεσμα καθολι κοῦ αἰτήματος. Περαιτέρω, μέ τό Π.Δ. 2332009 (Φ.Ε.Κ. Ἀρ. 49) θεσπίσθηκαν οἱ προϋποθέσεις καί ὁ τρόπος καθορισμοῦ κατάλληλων χώρων ἀποτεφρωτηρίων, ἐνῶ μέ τήν Κ.Υ.Α. (ἀρ. Οἰκ. 20232, Ἀρ. Φ. 745) ὁρίσθηκαν ὅλοι οἱ σχετικοί περιβαλλοντικοί ὅροι καί ἡ σύγχρονη τεχνολογία γιά τήν κατασκευή τῶν ἀποτεφρωτηρίων.

2) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑΦΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Εἶναι ὁ ἐνταφιασμός τῶν σωμάτων τῶν νεκρῶν, ἡ ἐναπόθεση τοῦ ὁλόσωμου σκηνώματος τῶν ἀποθανόντων σέ ἕνα κομμάτι γῆς ἤ σέ ἕναν τάφο. Τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν προηγοῦνται διάφορες ἐκδηλώσεις καί ἱεροτελεστίες ὡς καί ἀκολουθίες, ἀνάλογα μέ τά ἤθη, τά ἔθιμα καί τήν πίστη κάθε λαοῦ. Ἐπίσης, ἡ ταφή ἀποτελεῖ διαχρονική παράδοση στή συντριπτική πλειοψηφία λαῶν καί θρησκειῶν τούς τελευταίους 20 αἰῶνες. Ἡ ταφή εἶναι ἡ παράδοση τοῦ σώματος στίς συνθῆκες τῆς φύσεως. Δέν εἶναι ἔθιμο ἤ μόνο παράδοση ἀλλά ἐπιπλέον, πρωτογενές στοιχεῖο στόν θρησκευτικό βίο τοῦ ἀνθρώπου, κατακυρωμένο ἀρχετυπικό στοιχεῖο, ἀπό τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί ἀκαταγώνιστο σύμβολο τῆς ἐλπίδας καί τῆς ἀναστάσεως. Ἡ ταφή ἀνάγεται σέ περιωπή δόγματος ἐντός τοῦ ὁποίου διασώζεται ἡ ἀλήθεια τῆς πίστεως. Καί ἀντιστρόφως ἡ μή ταφή τοῦ νεκροῦ ἐθεωρεῖτο στήν αρχαιότητα προσβολή, τιμωρία, ἠθική μείωση! (βλ. Παλαιά Διαθήκη: κατακλυσμός Νῶε, κατάκαυσις τῶν Σοδόμων καί Γομόρρων, κλπ.)

3) ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Στήν καύση τῶν νεκρῶν, τό σῶμα ἐκτίθεται στήν βιαιότητα τῶν στοιχείων τῆς φύσεως ἤ στήν ἀδηφάγο μανία τῆς τεχνολογίας, καί –σχετικῶςἔχει ἤδη παγκόσμια πολιτογραφηθεῖ ὁ λατινικός ὅρος “crematorium” ἐκ τοῦ ρήματος “crematre”, πού σημαίνει τόν ὄλεθρο καί τήν καταστροφική βιαιότητα τῆς πυρᾶς. Τό ἀνθρώπινο σῶμα ψήνεται καί ἀλέθεται, γιά νά καταλήξει ἕνα μέρος του ὡς σκόνη σέ μιά πολυτελή λήκυθο. Συγκεκριμένα, ἡ καύση τοῦ σώματος, συνήθως, συντελεῖται μέσα σέ ἕναν κλίβανο, στή θερμοκρασία τῶν 1400 ἕως 2100 βαθμῶν Κελσίου. Οἱ καιόμενες οὐσίες καταλήγουν συνήθως σέ ἀέρια καί τό στερεό ὑπόλειμμα, τά ὀστά, κονιοποιεῖται κυριολεκτικά ἀλεθόμενο σέ τριβεῖο, ὥστε νά μειώνεται ὁ ὄγκος σέ“ἐπιθυμητό μέγεθος” (!) καί νά διευκολύνεται ἡ εἴσοδος στήν λήκυθο. ”Προκρούστειο ἦθος ὑψηλῆς τεχνολογίας καί πολιτισμένη ἀνθρωποφαγία” κατά τό διορατικό βλέμμα τοῦ π. Ἰουστίνου Πόποβιτς. Ἡ καύση τῶν νεκρῶν ὑπῆρξε ἐπιγέννημα δῆθεν ἀνάγκης, κορυφαῖο σύμβολο τοῦ μηδενισμοῦ καί πράξη εἰκονοκλαστική σήμερον, καθόσον προσβάλλει τήν εἰκόνα τοῦ Δημιουργοῦ. Δέν καταργεῖ τήν ἀνάσταση (Ἀποκάλυψη Ἰωάννου, Κεφ.20, στίχος 13), ἀλλά θρυμματίζει τήν ἐλπίδα σέ αὐτήν, τό νεῦρο τοῦ ζῆν καί τοῦ εὐ ζῆν. Σημειωτέον ὅτι, μέχρι σήμερον (2012) στήν Ελλάδα δέν ἔχει ὑλοποιηθεῖ ἡ ἰδέα τῆς ἀποτέφρωσης τῶν νεκρῶν, καθόσον δέν ἔχει εἰσέτι ἱδρυθεῖ οὔτε λειτουργήσει στούς δήμους μονάδα ἀποτεφρωτηρίου.

4) ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ, ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΑΥΣΗΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΑΥΤΩΝ

Οἱ ὑποστηρικτές τῆς ἰδέας τῆς ἀποτέφρωσης τῶν νεκρῶν, ἐπικαλούνται μέ ὑποκρισία διάφορα “ἐπιχειρήματα” ὅπως τά ἀκόλουθα, ἤτοι ὅτι τάχα:

α) Ὑπάρχει ἀνάγκη νά ἐξοικονομηθεῖ χῶρος, λόγω τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ στίς μεγαλουπόλεις καί τῆς ἀδυναμίας νά χωρέσουν τά κοιμητήρια τούς νεκρούς (χωροταξικοί λόγοι). Ὅμως στίς Μωαμεθανικές χῶρες πού ἀπαγορεύεται ἡ εκταφή ἤ ἡ κατακόρυφη σέ ἐπίπεδα ταφή, πού οἱ πληθυσμοί εἶναι πυκνοί καί αὐξανόμενοι καί οἱ θάνατοι πιό σύντομοι, πῶς χωροῦν τά κοιμητήρια;

β) Τό ἐπιβάλλουν –δῆθεν- λόγοι ὑγείας, ἐκ τῆς μολύνσεως τοῦ ὑπεδάφους καί τοῦ τυχόν ὑπάρχοντος ὑδροφόρου ὁρίζοντος τῆς περιοχῆς (λόγοι ὑγιεινῆς καί οἰκολογικοῦ ἐνδιαφέροντος). Ὅμως ὁ ταφείς νεκρός σέ καμιά περίπτωση δέ μπορεῖ νά θεωρηθεῖ «μίασμα». Πρόκειται περί ὑποκρισίας, διότι «τά μικρόβια τῶν νεκρῶν» πού οὔτε φαίνονται, οὔτε ἀπειλοῦν, οὔτε ὑπάρχουν -φυσικά- στά κοιμητήρια, ὑπάρχουν μόνο στά μυαλά τῶν σύγχρονων μηδενιστῶν.

γ) Κατά τό χρόνο τῆς ἐκταφῆς τῶν ἐνταφιασθέντων δημιουργεῖται διά τούς οἰκείους τοῦ νεκροῦ μία ὄχι εὐχάριστος ἀτμόσφαιρα, ἰδίως ὅταν ὁ νεκρός δέν ἔχει ἀποσυντεθεῖ πλήρως, θέαμα πού “προκαλεῖ φρίκη”. Ποιός μᾶς εἶπε ὅτι ἡ μνήμη θανάτου εἶναι κακό πράγμα; Πρόκειται περί στρουθοκαμηλικῆς νοοτροπίας τῆς ἐποχῆς μας, νά ἀγνοοῦμε ἤ νά μήν ἀντικρίζουμε τήν πραγματικότητά μας.

δ) Ἡ καύση συμφέρει οἰκονομικά τούς συγγενεῖς τοῦ νεκροῦ (εἶναι πιό προσιτή) καί ἀποφεύγουν τά ἔξοδα μιᾶς κηδείας, ἀνευρέσεως τάφου (ὑψηλό κοστολόγιο) καί τήν ταλαιπωρία ἀπό τήν προσέλευση μεγάλου ἀριθμοῦ συγγενῶν καί γνωστῶν.

ε) Εἶναι θέμα “προόδου καί πολιτισμοῦ” καί ἔχει καθιερωθεῖ στίς “πολιτισμένες χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ”. Αὐτό εἶναι πολλαπλῶς μύθος καί προπαγάνδα τῶν ὀπαδῶν τῆς καύσεως!

στ) Ἀποτελεῖ ἀνθρώπινο δικαίωμα τοῦ... νεκροῦ νά ἐπιλέξει τί θά γίνει μέ τό σῶμα του μετά τό θάνατό του (ἐκτελούμενο ἀπό ἄλλους ἀνθρώπους... συνήθως συγγενεῖς... πού δέν ἔχουν τίς ἴδιες ἀπόψεις...).Δέν πρόκειται περί αὐτοπυρπολήσεως πού κι αὐτό δέν εἶναι δικαίωμα -φυσικά - ἀλλά ἠθικό καί νομικό ἀδίκημα.Ὅλοι οἱ ὡς ἄνω “ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ” ἐπιδέχονται σοβαρό ἀντίλογο καί προξενοῦν διαφορετικές σκέψεις.

5) ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΤΑΦΗΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ – ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ


Σύμφωνα μέ τήν Ἱερά Παράδοση τῆς πίστεώς μας, ὁλομέλεια τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἐγκύκλιό της, καί ἀναλόγως οἱ κατά τόπους Ἱερές Μητροπόλεις, Καθηγητές θεολογίας καί ἄλλες προσωπικότητες τῶν τεχνῶν καί τῶν γραμμάτων, καί ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν πιστῶν Χριστιανῶν προτάσσουν τήν ταφή (ἐνταφιασμό) τῶν σωμάτων τῶν νεκρῶν καί ἀντιτάσσονται στήν θέσπιση διαδικασιῶνἀποτεφρώσεως τῶν νεκρῶν, προβάλλοντας τά ἑξῆςἐπιχειρήματα ὅπως π.χ.:

α) Ὅτι ὑπάρχει ἤδη ἐπιτυχής παράδοση 20 τουλάχιστον αἰώνων γιά τόν ἐνταφιασμό τῶν νεκρῶν καί δέν ἔχει δημιουργηθεῖ κανένα πρόβλημα στίς σύγχρονες κοινωνίες, ὄχι μόνο τίς χριστιανικές ἀλλά καί στίς μουσουλμανικές καί στό Ἰσραήλ.

β) Ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ὡς πρότυπο τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, σέ συνάρτηση μέ τήν ἐνσώματη ταφή Του, τήν ὁποία ἠκολούθησε ἡ μετά τρεῖς ἡμέρες ἔνδοξος Ἀνάστασή Του (ἄς γινόμαστε μιμητές Χριστοῦ σέ ὅλα!!).

γ) Ὅτι ἡ ταφή συνηγορεῖ ὑπέρ τοῦ σεβασμοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ Ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀνήκει δέ στό Δημιουργό, καί ὄχι σέ ἐμᾶς.

δ) Ὅτι μέ τήν ταφή διασφαλίζονται τά ἄφθαρτα σώματα τῶν Ἁγίων, μαρτύρων, καί τά ἱερά αὐτῶν λείψανα μέ τά ὁποῖα καθιερώνονται οἱ ἱδρυόμενοι Ἱεροί Ναοί. Τά αὐτά Ἱερά Λείψανα, ὄχι μόνο εὐωδιάζουν εἰς ἔνδειξη τῆς Ἁγιότητας, ἀλλά ἀκόμη, προξενοῦν καίθαυματουργικές ἰάσεις καί ἄλλα ἀξιοθαύμαστα γεγονότα, σέ Ἱερούς Ναούς, Ἱερές Μονές καί Ἱερά Προσκυνήματα, ὅπου ἐκτίθενται. Ἐάν ἐπικρατοῦσε ἡ καύσις τῶν νεκρῶν δέ θά εἴχαμε Ἱερά λείψανα Ἁγίων πλέον.

ε) Ὅτι κατά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὁ θάνατος ἀποτελεῖ “προαγωγή”, ὕπνον καί κοίμηση, τά δέ νεκροταφεῖα ἀποκαλοῦνται “κοιμητήρια“, οἱ δέ κοιμηθέντες ἀδελφοί μας “προσδοκοῦν Ἀνάσταση νεκρῶν”, ὥσπερ ὁ Κύριός μας «ἀπαρχή ἐγένετο τῶν κεκοιμημένων».

στ) Ὅτι ἡ θέα τῶν κεκοιμημένων καί τῶν κοιμητηρίων ἔχει παιδαγωγικό ρόλο κατά τήν Πατερική παράδοση, λόγω τοῦ ὅτι προκαλεῖ τήν λίαν εὐεργετική μνήμη θανάτου, καί συντελεῖ θετικά στήν αὐτοθεώρηση, ἀναθεώρηση καί ἐπανατοποθέτηση τῶν πιστῶν στό “μυστήριο τῆς ζωῆς”.

ζ) Ὅτι μέγιστη ὑφίσταται ἡ “συμβολή τοῦ ἐνταφιασμού” στήν καλλιέργεια τῆς τέχνης (ἀρχιτεκτονική, ἁγιογραφία, κ.ἄ.) σέ ἀντίθεση μέ τήν ἀποτέφρωση πού λειτουργεῖ ἀνασταλτικά πρός κάθε ἀνάλογη μορφή πολιτιστικῆς προαγωγῆς.

η) Τέλος ἀπό ἰατροδικαστικούς κύκλους ὑποστηρίζεται, ὅτι ὁ ἐνταφιασμός, συνέτεινε θετικά στήν ἀξιοποίησή του μέ ἀποκάλυψη ἐγκλημάτων (ἐκταφή νεκρῶν), ἐνῶ ἡ καύση συνέτεινε σέ συγκάλυψη δολοφονικῶν ἐνεργειῶν.

θ) Οἱ κίνδυνοι -πού ὀψίμως ἰσχυρίζονται οἱ ὀπαδοί τῆς καύσης τῶν νεκρῶν- ἀπό τούς ἐνταφιασμούς δέν ἔχουν προκύψει ἀπό χιλιετηρίδες ἐνταφιασμῶν δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων. Πρόκειται γιά ὑποκριτικούς φόβους. Ἡ μετάδοση τῶν ἀσθενειῶν καί τῶν μικροβίων εἶναι ἀπό ζώντας εἰς ζώντας ἀνθρώπους, καί ὄχι ἀπό ἐνταφιασθέντες νεκρούς.

6) ΧΩΡΙΑ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ – ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ, ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ, ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ.

Ἐπιχειρήματα κατά τῆς καύσης (ἀποτέφρωσης) τῶν νεκρῶνΚατά τήν Ἁγία Γραφή, τήν Ἱερά Παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τό νομοκανονικόν δίκαιον,ἀπορρίπτεται ὡς πλήρως ἀπαράδεκτη ἡ ἰδέα τῆς καύσης τῶν νεκρῶν. (Γιά αὐτό καί οὐδέποτε ἐπικράτησε αὐτή ἡ πρακτική, πουθενά ἐπί 20 αἰῶνες, ἀκόμη καί στή Δύση ὅπου ἐφαρμόσθηκε τούς τελευταίους αἰῶνες ὑπό τήν ἐπίδραση τῆς Γαλλικής ἐπανάστασης, τῶν ἰδεῶν τοῦ ἐλευθεροτεκτονισμοῦ καί ἰδεῶν καί δογμάτων πού δέν παραδέχονται τήν Ἱεράν Παράδοση.) Συνίσταται ἀποκλειστικῶς ὁ ἐνταφιασμός τῶν νεκρῶν μέ διάφορες – διαχρονικῶς ἀξιόλογες τοποθετήσεις, θεολογικές, λογικές, νομοκανονικές, κλπ., ὅπως:

α) Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀναφέρουν ὅτι ἡ καύση τῶν νεκρῶν εἶναι καταδικαστέα καί θεωροῦν ὅτι ἡ ταφή εἶναι σύμβολο ἀπόδειξη καί ὁμολογία πίστεως καί ἐλπίδας στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καί στήν αἰώνια ζωή.

β) Τό ἀνθρώπινο σῶμα εἶναι ἔργο καί δῶρο Θεοῦ, φορέας τιμῆς, ναός τοῦ ἐν ἡμῖν Ἁγίου Πνεύματος, φυλακτήριον τῆς ψυχῆς, μετά τῆς ὁποίας ἀποτελοῦν τίς δύο (2) ὑποστάσεις τοῦ ἀνθρώπου. Τό σῶμα τῶν Ἁγίων, πού ἐκοπίασε γιά τή Δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀνταμείβεται μέ χάρη, ἔλεος καί δύναμη, καί ὡς “ἱερόν λείψανον” λαβόν τήν Χάριν τῆς θεωθείσης ψυχῆς, ἔχει τήν δύναμη νά θαυματουργεῖ είς Δόξαν Θεοῦ, καί μετά θάνατον. Ἄν εἶχε ἰσχύσει ἡ καύσις τῶν νεκρῶν, δέ θά εἴχαμε οἱ πιστοί τόσα θαυματόβρυτα Ἅγια λείψανα.

γ) Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐκδίκηση, ἀπό τήν ἐκδίκηση τῆς ψυχῆς πού παραμελήθηκε ἀπόλυτα σέ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή, γιά νά δοθεῖ ἀπόλυτη προτεραιότητα στήν καύση τοῦ σώματός της. Αὐτή ἡ ψυχή, τελικά μισεῖ τό σῶμα της τόσο θανάσιμα, ὥστε νά τό καίει.

δ) Οἱ ἐκκλησιαστικοί συγγραφεῖς, ὅσοι κάνουν νύξη στό φαινόμενο καύσης, ἐκφράζουν τήν ἀντίθεσή τους πρός αὐτό. Ὁ Τατιανός τοποθετήθηκε κριτικά πρός τήν καύση καί ὁ Τερτυλλιανός (Β´ αἰών) χαρακτήρισε τήν ἀποτέφρωση ὡς ἀπάνθρωπη πράξη πού ἀπάδει στόν ὀρθόδοξο χριστιανό, θέση πού ἐπαναλήφθηκε καί ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο καί ἀπό τόν Εὐστάθιο Θεσσαλονίκης (12ος Αἰών). Τέλος, ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης σημειώνει, ὅτι ὅσοι προβαίνουν σέ ἀποτέφρωση νεκρῶν πρέπει νά «κανονίζονται» ὡς φονιάδες!!!

ε) Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει: «ούκ ἔστε ἑαυτῶν, ἀγοράσθητε γάρ τιμῆς» (Α´ Κορινθίους 6,19). Συνεπῶς, σύμφωνα μέ τή διδαχή τῆς Ἐκκλησίας μας, τό σῶμα μας δέν εἶναι κτήσις μας, εἶναι χρήσις μας. Εἶναι ναός τοῦ ἐν ἡμῖν Ἁγίου Πνεύματος. Ἑπίσης, ἀναφέρει σχετικῶς καί τό ἑξῆς: «εἴ τις τόν ναόν φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός» (Α´ Κορινθίους, Γ´, 17)! Καί -τέλος- ἄς ἀναφέρομεν καί τό ἑξῆς χωρίον: «αὐτός δέ ὁ Θεός τῆς εἰρήνης ἁγιᾶσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καί ὁλόκληρον ἡμῶν τό πνεῦμα καί ἡ ψυχή καί τό σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηρείη» (Α’Θεσσαλ., Ε΄, 23).στ) Ἡ ὅλη ἐξόδιος ἀκολουθία συνδέεται στενά μέ ὅραση ἀνθρωπίνου σώματος, καί ὄχι τέφρας, γιά κεκοιμημένον καί ὄχι ἀποτεφρωμένον σῶμα, γιά «τελευταῖον ἀσπασμόν» κλπ. Ἐπίσης, ὁ ἐνταφιασμός ἔχει σχέση μέ ἐνταφιασμό σώματος («χοῦς εἶ καί εἰς γῆν ἀπελεύσει») καί ὄχι μέ ἐνταφιασμόν τέφρας. Ἡ καύση τῶν νεκρῶν, σημαίνει ἐπιλογή ἀποφυγῆς τῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας καί ἀνακολουθία σέ σχέση μέ τό ὅλον τυπικόν καί τά τροπάρια τῆς ἐν λόγῳ τελετῆς.

7) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

α) Παραπονούμαστε ὅτι ὁ ἱστός τῆς κοινωνίας μας τείνει νά διαλυθεῖ. Δέν ὑπάρχει κανένας λόγος νά συνεχίζουμε τή διάλυσή του. Ἡ καύση τῶν νεκρῶν εἶναι ἕνα μέτρο πού ἐπιτείνει τό «ξήλωμα» τῶν παραδόσεών μας, εἶναι μιά συνήθεια εἰδωλολατρική, ἕνα σύμβολο τοῦ ἐκμηδενισμοῦ, πού σέ πολλές περιπτώσεις κρύβει στοιχεῖα ὑφέρπουσας ψυχοπαθολογίας, καί τῆς ἐξαφανίσεως τοῦ ἀνθρώπου, πού ὁψίμως, τήν ἐπανέφεραν στό προσκήνιο ἄθεες δοξασίες καί ἄθεες κοσμοθεωρίες πού δέν πιστεύουν στήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν.

β) Μετά τήν ἔγερση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἐθεωρεῖτο καί θεωρεῖται ἀδύνατη, ἀπαράδεκτη καί -ἀσφαλῶς- δέν πρέπει νά καθιερωθεῖ, διότι προσβάλλει δόγματα καί συμβολισμούς τῆς Ἑλληνορθοδόξου πίστεώς μας, καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεώς μας.

γ) Ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἐντάσσεται στό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, μιᾶς ἐποχῆς πού ἀπό τή μία κόπτεται πώς τάχα εἶναι ἀνθρωποκεντρική (δηλαδή τά πάντα γιά τόν ἄνθρωπο) καί ἀπό τήν ἄλλη, σέ καίριες στιγμές τοῦ ἀνθρώπου, ἀποδεικνύεται ἰδιαίτερα κυνική καί ἀπάνθρωπη. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἄνθρωποι ἐμπνεύστηκαν τήν αὐτοκαταστροφή καί τό ὁλοκαύτωμά τους καί οἱ κατά πνεῦμα συγγενεῖς τους εἶναι αὐτοί πού βάλθηκαν νά προπαγανδίζουν ὑποδεικνύοντας στόν ταλαίπωρο λαό μας πώς, τό πιό σπουδαῖο πού ἔχει νά κάνει πεθαίνοντας γιά τό σῶμα του εἶναι νά τό κάψει. Πρόκειται γιά ἀνθρώπους πού ὁ σοφός λαός μας ἀποκαλεῖ πρίν ἀκόμη πεθάνουν, ἀνθρώπους τῆς “πυρκαϊᾶς”.

δ) Τό ὡς ἄνω «ψευδοπρόβλημα τῆς δῆθεν ἀνάγκης καύσεως τῶν νεκρῶν», συζητεῖται μόνον ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Δέν ἀφορᾶ τόν πιστό λαό μας, ὁ ὁποῖος στήν συντριπτική του πλειοψηφία σέβεται καί διστάζει νά κάψει ἀκόμη καί μία φθαρμένη χάρτινη εἰκονίτσα. Πολύ περισσότερο δέ θά διανοηθεῖ νά κάψει ποτέ τήν σφραγισμένη μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα καί ποτισμένη μέ τό Τίμιο Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, ἔμψυχη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή τό σῶμα του.

ε) Ἡ καύση τῶν νεκρῶν, εἶναι πράξη μίσους –μᾶλλον- παρά ἀγάπης καί δέν πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι «ἡ αγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει».

Ἐπιμέλεια: Κώστας Ἐλ. Πετρόπουλος, Δικηγόρος

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΟΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...