/*--

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

ΟΤΑΝ ΑΝΟΙΓΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

   
 Ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὶς δοκιμασίες, ἀκόμη καὶ τὸν πόνο ποὺ ἐπιφέρει ἡ ἁμαρτία, ἡ καρδιὰ μπορεῖ νὰ ὠφεληθεῖ καὶ νὰ ὡριμάσει πνευματικά.

 Οἱ πειρασμοὶ εἶναι μία πνευματικὴ δοκιμασία, ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Κύριος, γιὰ νὰ δοκιμασθεῖ ἡ καρδιὰ καὶ νὰ ἀποδειχθεῖ πιστὴ καὶ κυρίαρχη τῶν παθῶν. Ἡ καρδιά, ποὺ ἀνοίγεται στὸν Θεό δὲν θὰ βρεῖ τὴν χαρὰ στὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες. Ἐκεῖ μόνον ματαιότητα, θλίψη καὶ πόνο θὰ γευθεῖ. Ἀντιθέτως, τὴν γνήσια χαρὰ ἡ καρδιὰ θὰ τὴν συναντήσει ἐκεῖ, ποὺ βρίσκεται ὁ Θεός, ἡ Χαρὰ καὶ ἡ Εἰρήνη μας. Μὲ τὴν ἀποφυγὴ τῶν πειρασμῶν καὶ τὴν ὑπομονή, ἡ καρδιὰ προοδεύει στὴν πίστη, ἀποκτᾶ ἀγάπη καὶ ἐλπίδα, καὶ βρίσκει τὴν ἀληθινὴ χαρὰ στὸν Κύριο. . Ἡ καρδιά, ποὺ ἐξέρχεται νικήτρια ἀπὸ τοὺς πειρασμούς, μαθαίνει νὰ στηρίζει τὴν ἐλπίδα της στὸν Θεό, ἰδίως ὅταν βλέπει πόσες δυσκολίες καὶ ἀντιξοότητες ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει στὸν παρόντα βίο ἀλλὰ καὶ στὴν πνευματική της πορεία πρὸς τὸν Θεό. Ὅταν ἡ καρδιὰ στηρίζει τὴν ἐλπίδα της στὸν Θεό, τότε εἶναι εἰρηνική, δὲν ταράσσεται ἀπὸ μέριμνες ἢ φόβους. Ἡ καρδιά, ποὺ ἐλπίζει στὸν Θεό, ἀνοίγεται στὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ τὴν κάνει νὰ νοιώθει τὰ προβλήματα τοῦ παρόντος κόσμου ὡς ἀσήμαντα καὶ ἐλαφριά. Ὅταν ἡ καρδιὰ ἐμπιστεύεται τὸ μέλλον της στὸν Κύριο,ὅλες οἱ δυσκολίες καὶ οἱ μέριμνες ἀντιμετωπίζονται μὲ ὑπομονή. . Ὅσον ἡ καρδιὰ ἐπιδεικνύει ὑπομονὴ καὶ ἐλπίδα στὰ προβλήματα, ὁ Θεὸς τῆς χαρίζει ταπείνωση καὶ πραότητα. Ἡ πραότητα εἶναι ἐκείνη ἡ εἰρηνικὴ διάθεση τῆς καρδιᾶς, ποὺ φανερώνει ἀνεκτικότητα καὶ πρὸς τὶς σχέσεις μὲ τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ κυρίως μία προθυμία καὶ θέληση καρδιακὴ νὰ ὑποταχθεῖστὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ ταπεινὴ καὶ πραεία καρδιὰ εἶναι ἀπρόσβλητη ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὸν θυμό,ἀδιάφορη στὶς προσβολὲς ἢ τοὺς ἐπαίνους ποὺ δέχεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους, εἰρηνική, ποὺ προσεύχεται εἰλικρινῶς γιὰ κάθε ψυχή. Μὲ τὴν πραότητα ἡ καρδιὰ ἀγγίζει τὴν ἁπλότητα. Ἡ ταπείνωση τῆς καρδιᾶς εἶναι τὸ ἀντίδοτο τοῦ ἐγωισμοῦ. Ἡ ταπεινὴ καρδιὰ εἶναι πάν- τα ἀνοικτὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀναγνωρίζει τὴν δική της ἐλαχιστότητα καὶ βαθιὰ ἐξάρτησή της ἀπὸτὸν Θεό, βιώνει πιὸ ἔντονα τὸ μυστήριο τῆς θεϊκῆς παρουσίας καὶ τῆς σχέσεως μὲ τὸν Θεό. Ἡ ταπεινὴ καρδιὰ γίνεται κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, καθὼς σὲ μία καθαρὴ καὶ ταπεινὴ καρδιὰ ἀναπαύεται ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ καρδιά, ποὺ ἀνοίγεται μὲ ταπείνωση καὶ πραότητα στὸν Θεό, γίνεται δέκτης τῆς θείας χάριτος καὶ κάτοπτρο τοῦ θείου φωτός, ἀπολαμβάνει πλήρως τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ταπεινὴ καρδιὰ εἶναι ἡ κληρονόμος τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ, καθὼς "μακάριοι οἱ πραεῖς, ὅτι αὐτοὶ κληρονομήσουσιν τὴν γῆν" (Ματθ. 5:5).

 Ἡ ταπεινὴ καρδιὰ εἶναι εἰρηνική, καὶ παραμένει ἀπρόσβλητη ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ ἄλλα πάθη. Ἔχει ὑπερβεῖ τὰ πάθη, ἔχει φθάσει στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀπάθειας. "Ἀπάθεια εἶναι ἡ εἰρηνικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς" (ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής). Ἡ ἀπαθὴς καρδιὰ νεκρώνεται ὡς πρὸς τὰ πάθη, καθὼς "ἀπάθεια δὲν σημαίνει νὰ μὴ νοιώθει κανεὶς τὰ πάθη, ἀλλὰ νὰ μὴ τὰ δέχεται" (ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος). Ἡ ἀπαθὴς καρδιὰ σημαίνει ὅτι δέχεται τὶς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων, ἀλλὰ παραμένει ἀπρόσβλητη (ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς). Ὅταν ἡ καρδιὰ ἀνοίγεται στὸν Θεὸ καὶ φθάσει στὴν πνευματικὴ κατάσταση τῆς ἀπαθείας, γίνεται παράδεισος ὅπου τὰ πάθη δὲν ἔχουν καμία θέση καὶ ὅπου κατοικοῦν ὅλες οἱ ἀρετὲς καὶ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ. .Ἡ ἀπάθεια τῆς καρδιᾶς ἀποτελεῖ προϋπόθεση γιὰ νὰ δεχθεῖ τὸν θεῖο φωτισμό. Ἡ καρδιὰ εἰρηνεύει, δείχνει ἀγαπητικὴ διάθεση πρὸς ὅλους. Ἡ καρδιὰ δὲν μπορεῖ νὰ λάβει τὴν θεϊκὴ φανέρωση/ἀποκάλυψη, ὅσο διάστημα τὰ πνευματικὰ μάτια τῆς ψυχῆς εἶναι σκοτισμένα ἀπὸ τὰ πάθη.Ἡἔλλειψη τῶν παθῶν, ἡ ἀπάθεια τῆς καρδιᾶς, τὴν καθιστᾶ δεκτικὴ τῆς θείας χάριτος, εὔφορον ἔδαφος ὅπου ἀνθίζει ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό. Ἔτσι, ἡ ἀπαθὴς καρδιὰ ἀντανακλᾶ τὴν γαλήνη καὶ τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ, ἐργάζεται αὐτὲς τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς διαχέει στὸ περιβάλλον της, στὴν συγγένεια, στὴν γειτονιά, στὴν ἐργασία, στὴν κοινωνία, σὲ ὅλους. Ἡ ἀπαθὴς καρδιὰ ἐπιδρᾶ σὲ ὅλους εἰρηνικὰ καὶ καθαγιαστικά, καθὼς ἔχει κατακτήσει τὴν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, ποὺ εἰσχωρεῖ στὰ πιὸ μύχια μέρη τῆς καρδιᾶς, ὅπου κανεὶς συναντᾶ τὴν εἰρηνικὴ καὶ γαλήνια παρουσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ καρδιὰ ἔχει φθάσει στὴν πνευματικὴ κατάσταση τῆς ἁπλότητος, καθὼς κατὰ πρῶτον "δέχεται καὶ συλλαμβάνει τὰ πράγματα στὴν ἁπλότητα τῶν νοημάτων τους, χωρὶς δηλ. νὰ διαπλέκονται μὲ τὰ πάθη. Καὶ κατὰ δεύτερον, εἶναι μία κατάσταση (τῆς καρδιᾶς), ποὺ δὲν ἀποκλείει, ἀλλὰ ἐμπεριέχει τὴν ἀγάπη" (ἅγιοςΜάξιμος ὁ Ὁ μολογητής). Ἡ καρδιὰ ἀλλὰ καὶ ὁ νοῦς μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐργάζονται τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς καὶ πλησιάζουν στὴν γνώση καὶ τὴν κατανόηση τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπαθὴς καρδιὰ καθαίρεται, ὁ νοῦς λεπτύνεται, γίνονται τόσον διαφανεῖς καὶ πιὸ ἀνοικτοὶ στὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ (ἅγιος Μάρκος ὁ Ἐρημίτης).

Συλλαμβάνουμε τὴν καρδιά μας νὰ ἔχει μέριμνες τοῦ κόσμου τούτου, νὰ εἶναι γεμάτη ἀνησυχία καὶ φόβο. Ἔτσι ὅμως δυσκολευόμαστε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε στὸν Θεό, νὰ ἐκτελέσουμε τὸ θέλημά Του, καὶ νὰ ἐργαζόμαστε τὰ ἔργα τῶν ἀρετῶν στὴν καθημερινή μας ζωή. Ἡ καρδιὰ αὐτὴ ἔχει ἀνάγκη μίας ριζικῆς ἀλλαγῆς, μίας ἀναγεννητικῆς μεταμορφώσεως. Ἔχει ἀνάγκη νὰ ἀνοιχθεῖ στὸν Θεό. Ἡ ἀναγεννητικὴ αὐτὴ πορεία ἀρχίζει μὲ τὴν πίστη στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, περνᾶ μέσα ἀπὸ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας (βάπτισμα, ἐξομολόγηση, θεία κοινωνία) μέσῳ τῶν ὁποίων μεταδίδεται ἡ θεία Χάρις καὶ ἐνεργοποιοῦν ται οἱ δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ καρδιὰ ἐνισχύεται στὴν πίστη, ὅταν συνειδητοποιήσει τὴν ἁμαρτωλότητά της καὶ θεωρήσει τὴν μέλλουσα πραγματικότητα τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ συγκρατεῖ τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὶς πονηρὲς ἐπιθυμίες καὶ τὴν βοηθᾶ νὰ μετανοήσει καὶ νὰ καθαρθεῖ. Ἡ καρδιά, ποὺ ἀνοίγεται στὸν Θεό, αἰσθάνεται συντριβὴ καὶ ταπείνωση. Συμμετέχουμε στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ λάβουμε θεραπεία τῶν παθῶν μας καὶ πνευματικὴ αὔξηση. Ἀγωνιζόμαστε μὲ νηστεία, ἐγκράτεια, προσευχή, γιὰ νὰ ἀπομακρύνουμε τὰ πάθη καὶ τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς ἀπὸ τὴν καρδιά μας καὶ νὰ τὴν γεμίσουμε μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὴν καρδιακὴ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Τὰ πάθη χωρίζουν τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ καταπολέμηση τῶν παθῶν ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Ἡ καρδιὰ ὀφείλει νὰ ἀγωνισθεῖ τὴν πνευματική της κάθαρση μὲ ὑπομονή, πίστη καὶ ἐλπίδα στὸν Θεό, ὥστε νὰ πάψει νὰ εἶναι ἐγωκεντρικὴ καὶ νὰ γίνει ταπεινή, πραεία, ἀγαπητικὴ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς ὅλους.

 Ὁ πιστὸς λαμβάνει τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὸ μυστήριο τοῦ Χρίσματος. Αὐτὲς ὅμως δὲν ἐνεργοῦν, ἐὰν ἡ καρδιὰ παραμένει ἀμετανόητη καὶ ἐμπαθής. Μόνον ἐὰν ἀπομακρυνθοῦν τὰ πάθη ἀπὸ τὴν καρδιά, οἱ δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, ἀγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, ἐγ κράτεια- Γάλ. 5:22) ἐνεργοποι οῦν ται καὶ ἐκδηλώνονται. Ἡ καρδιὰ αὐτὴ ἔχει εἰσέλθει στὴν φάση τῆς καθάρσεως καὶ τοῦ φωτισμοῦ της. Μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ καρδιὰ ἀνοίγεται στὸ πνευματικό της ταξίδι νὰ γνωρίσει καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ μέσα στὴν καρδιὰ καὶ τὴν φωτίζει, ὅπως τὸ φῶς εἰσέρχεται σὲ ἕνα σκοτεινὸ δωμάτιο καὶ φωτίζει τὰ πάντα διαλύοντας τὸ σκοτάδι, ἔτσι καὶ ὁ φωτισμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαλύει τὰ σκοτάδια τῆς καρδιᾶς καὶ τὴν φωτίζει ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ διακρίνει μὲ καθαρότητα καὶ εὐκολία τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἡ σχέση τῆς φωτισμένης καρδιᾶς μὲ τὸν Θεὸ γίνεται πιὸ στενὴ καὶ πιὸ διάφανη.. Στὴν πορεία τῆς καρδιᾶς πρὸς τὸν Θεὸ ἐμπόδιό μας στέκεται ὁ κόσμος, ποὺ μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐγκόσμιες ἐπιθυμίες μπλοκάρει τὴν προσέγγιση τῆς καρδιᾶς μὲ τὸν Θεό. Ἐὰν ὅμως ἡ καρδιὰ ἔχει ὑπερβεῖ τὴν προσκόλλησή της στὰ πάθη (τὴν ἐμπαθῆ της κατάσταση), τότε βλέπει τὶς ὀμορφιὲς τοῦ κόσμου μὲ ἁπλότητα καὶ ὑμνεῖ, δοξολογεῖ τὸν Θεὸ Δημιουργό. Ἡ καθαρὴ καρδιὰ ἀνακαλύπτει σὲ ὅλα τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἡ καρδιὰ ἀρχίζει νὰ βλέπει τὰ πάντα μὲ τρόπον πνευματικό. Τὸ νὰ διακρίνει ἡ καρδιὰ σὲ ὅλα τὸ πνευματικό τους νόημα εἶναι πολὺ σημαντικό. Πολλὲς φορὲς ἡ λογική μας, τὸ μυαλό, οἱ ἀντιλήψεις τοῦ κόσμου ἐπηρεάζουν καὶ συσκοτίζουν τὴν κρίση μας. Ὅταν ἡ καρδιὰ δὲν ἔχει αὐτὴν τὴν πνευματικὴ ματιά, τότε μπορεῖ νὰ ἐνεργεῖ μὲ συμβιβασμούς, ἐκλογικεύσεις, δικαιολογίες καὶ σχετικισμὸ σὲ θέματα πίστεως, ἠθικῆς, θελήματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀπὸ μόνα τους εἶναι ἀπόλυτα καὶ δὲν ἐπιδέχονται πολλαπλὲς ἑρμηνεῖες. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι "ναὶ ναὶ καὶ οὔ οὔ", ἔτσι καὶ ἡ καρδιὰ σὲ θέματα πίστεως καὶ ἀληθείας πρέπει νὰ εἶναι σταθερή. Καὶ σὲ αὐτὸ πολὺ τὴν βοηθάει ὁ φωτισμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἡ μελέτη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἁγίας Γρα φῆς.

 Τὰ πάθη συσκοτίζουν τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ὁδηγοῦν σὲ πνευματικὲς πτώσεις, ἐκπτώσεις στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἁμαρτωλοὺς συμβιβασμούς, διαστροφὴ τῆς ἀλήθειας. Ἀντιθέτως ἡ καρδιά, ποὺ ἀνοίγεται μὲ καθαρότητα στὸν Θεό, εἶναι ὁπλισμένη μὲ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν πραότητα, ἔχει πίστη καὶ ἐγκαρτέρηση, πορεύεται σωστὰ πρὸς τὴν διαδικασία τῆς πλήρους καθάρσεώς της καὶ τοῦ φωτισμοῦ της. Κέντρο τοῦ ἐνδιαφέροντός της δὲν εἶ ναι πλέον οἱ ἐπιθυμίες τοῦ κόσμου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἄσκηση τῶν θεοφιλῶν ἀρε τῶν.. Ἡ καρδιὰ γιὰ νὰ μὴ χάσει τὴν σωστὴ πορεία πρὸς τὸν Θεό, ὀφείλει νὰ βαδίζει μὲ πίστη καὶ ὑπακοὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Μὲ κριτήριο τὸ φῶς τῆς πίστεως νὰ κρίνει τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, ὥστε νὰ μὴ κυριαρχεῖται ἀπὸ πάθη, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ διακρίνεται ἀπὸ τὴν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, ἰδίως τῆς ἀρετῆς τῆς διακρίσεως, ὥστε νὰ μὴ παρασύρεται ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς σαρκὸς καὶ τὰ διανοήματα τοῦ κόσμου τούτου τοῦ πονηροῦ, ἀλλὰ νὰ παραμένει προσηλωμένη στὸν Θεό. Ἔτσι, θὰ κατορθώσει νὰ γνωρίσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ Τὸν προσοικειωθεῖ στὰ πιὸ μύχια μέρη τῆς καρδιᾶς.. Ἡ καθαρὴ καρδιὰ ἀποκτᾶ τὸ χάρισμα τῆς πνευματικῆς κατανοήσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς, διότι ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ προχωρεῖ εἰς τὴν εἰς βάθος κατανόηση πέραν τῆς κατὰ γράμμα κατανοήσεως τῆς Ἁγί ας Γραφῆς. Γράφει σχετικῶς ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: "ὁ ἄνθρωπος ἔχει τὴν ἀπόλυτη ἀνάγκη δύο πραγμάτων, ἐὰν θέλει νὰ τηρήσει τὴν εὐθεῖα ὁδὸ πρὸς τὸν Θεὸ ἀλαθήτως, τὴν πνευματικὴ κατανόηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τὴν πνευματικὴ ἐνατένιση τοῦ Θεοῦ στὴν φύση… 

ἐκεῖνος, ποὺ δὲν εἰσέρχεται στὴν θεϊκὴ ὀμορφιὰ καὶ δόξα, ποὺ εὑρίσκονται στὸ γράμμα τοῦ νόμου, πέφτει στὴν ἐξουσία τῶν παθῶν καὶ γίνεται σκλάβος τοῦ κόσμου". Αὐτὸ σημαίνει χρειάζεται τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὰ βαθύτερα πνευματικὰ νοήματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει ἐπίσης μία καθαρὴ καρδιά. Ὅταν ὅμως ἡ καρδιὰ εἶναι προσκολλημένη στὰ πάθη, παραμένει προσκολλημένη στὴν ἐπιφάνεια τῶν πραγμάτων, στὸ γράμμα τοῦ νόμου καὶ τῆς Γραφῆς, δὲν εἰσέρχεται βαθύτερα, διότι τὰ πάθη μπλοκάρουν τὴν ὁδὸ τῆς καρδιᾶς πρὸς Θεὸ καὶ ἐμποδίζουν τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ νὰ εἰσέλθει διὰ τῆς ἀναγνώσεως τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὸ νοῦ καὶ νὰ κατέλθει στὴν καρδιά. Τὰ πάθη σκοτίζουν τὸν διάφανο καὶ κρυστάλλινο Λόγο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ νὰ εἰσέλθει στὴν καρδιὰ καὶ νὰ τὴν ἀλλοιώσει πνευματικά. Μία καρδιά, ποὺ κυριαρχεῖται ἀπὸ τὰ πάθη, δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει τὴν σωστὴ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, γι᾽ αὐτὸ καὶ στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία ἔχουμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες,ποὺ ἑρμήνευσαν κατὰ τρόπον φωτισμένο, ἁγιοπνευματικό, ὀρθόδοξο τὴν Ἁγία Γραφή. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ὅταν μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφή, πρέπει νὰ ἔχουμε δίπλα μας βοηθοὺς τὴν ἑρμηνεία καὶ τὰ ὑπομνήματα τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὥστε νὰ προφυλαχθοῦμε ἀπὸ ἀτομικές, ὑποκειμενικές, κακόδοξες ἑρμηνεῖες καὶ λανθασμένες κατανοήσεις.

Ἡ καρδιά, ποὺ ἀνοίγεται στὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, νοιώθει τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νὰ ὑπάρχει πίσω ἀπὸ τὶς λέξεις, ἀκούει τὴν ἴδια τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ, ὅπως μιλάει μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, νὰ εἰσχωρεῖ στὰ πιὸ μύχια μέρη τῆς καρδιᾶς. Ἡ σωστὴ κατανόηση τῆς Ἁγίας Γρα φῆς εἶναι ὄχι τόσον διανοητικὴ ὅσον πνευματικὴ καὶ καρδιακή. Χρειαζόμαστε τὴν Ἁγία Γραφὴ ὡς ὁδηγό μας στὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου, νὰ μᾶς βοηθήσει στὴν ἑδραίωση τῆς πίστεως καὶ τὴν ἀρετή. Ὅσο πιὸ καθαρὴ εἶναι ἡ καρδιά, τόσο περισσότερο αὐξάνει στὴν βαθύτερη κατανόηση τῆς Ἁγί ας Γραφῆς, προοδεύει στὴν πνευ ματικὴ ζωή, καθαρίζεται πλήρως ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὸν ἐγωισμὸ καὶ ἀλλοιώνεται ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς γλυκιᾶς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ μέσα στὴν καρδιά. Ἡ Ἁγία Γραφὴ ζωντανεύει μέσα στὴν καρδιὰ καὶ τὰ γεγονότα αὐτῆς καθίστανται μία ἁπτὴ πραγματικότητα. Τὰ σωτηριώδη γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ γίνονται σωτηρία γιὰ τὴν καρδιά. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἀνασταίνει τὴν καρδιὰ σὲ μία νέα ζωὴ αἰώνια καὶ ἐλεύθερη ἀπὸ τὰ πάθη (ἀπαθής). Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου μεταμορφώνει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν καθιστᾶ δεκτικὴ τοῦ θείου φωτισμοῦ. Οἱ λόγοι τῆς Ἁγίας Γρα φῆς, μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐνδυναμώνουν τὴν πορεία τῆς καρδιᾶς πρὸς τὴν κάθαρση, τὸν φωτισμό της καὶ τὴν προσπάθειά της νὰ ὁμοιωθεῖ πρὸς τὸν Κύριο, ὥστε "ἐν Αὐτῷ ζῶ μεν καὶ κινούμεθα" (Πράξεις 17:28).
. Ὅσο ἡ καρδιὰ ἀνοίγεται στὸν Θεὸ καὶ προσπαθεῖ νὰ Τὸν κατανοήσει, τόσο ἀντιλαμβάνεται ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ Τὸν κατανοήσει. Εἶ ναι κάτι ποὺ ὑπερβαίνει τὶς ἀνθρώπινες νοητικὲς ἱκανότητες. Ἡ ἀδυναμία νὰ κατανοήσουμε τὸν Θε ἀποτελεῖ μία σημαντικὴ συνειδητοποίηση γιὰ τὴν πορεία τῆς καρδιᾶς, καθὼς αὐτὴ ἀντιλαμβάνεται μὲ ταπείνωση τὰ ὅριά της καὶ στρέφεται πλέον στὴν μυστικὴ κατανόηση τοῦ Θεοῦ, τὴν καρδιακὴ ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Ἐκεῖ ποὺ ἀδυνατεῖ ὁ νοῦς, μπορεῖ νὰ φθάσει μία ἁγιασμένη καὶ καθαρὴ καρδιὰ σὲ πνευματικὰ ὕψη.

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Κυρίλλου Κεφαλοπούλου

πηγή : Ορθόδοξος Τύπος

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...