/*--

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2013

Λίγα για την μετά θάνατον ζωή.

   
ΜΕ  ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ  ΑΚΟΥΟΥΝ
Στην ομολογία του Αγίου Πέτρου Μογίλα γίνεται λόγος γι' αυτήν την Ιδιότητα των ψυχών. Πληροφορούμεθα απ' αυτήν την δογματική σύνοψη της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ότι αυτό γίνεται με τη δύναμη της Χάριτος του Θεού και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή, οι ψυχές δεν έχουν από μόνες τους αυτή την Ιδιότητα. Την αποκτούν, όμως, χάρις στην δύναμη του Θεού και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.
λέγει, λοιπόν, ο άγιος Πέτρος Μογίλας Κι αν ακόμη εκείνοι οι κεκοιμημένοι από μόνοι τους δε ξέρουν, ούτε ακούνε τις δικές μας δεήσεις, μολαταύτα αυτό γίνεται με την Θεία Χάρη. Κι όπως οι προφήτες με το αισθητό τους σώμα εγνώριζαν όσα γίνονται στον ουρανό και προφήτευαν τα μέλλοντα. Οι ψυχές των κεκοιμημένων είναι αυτές που με την χάρη του Θεού και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος μπορούν ν' ακούνε τις δεήσεις και τις προσευχές μας και προσπαθούν να μας βοηθήσουν, εφ’ όσον έχουν παρρησία ενώπιον του Θεού.Το ίδιο περίπου λέγει και ο Κριτόβουλος στην δική του ομολογία. Ότι, δηλαδή, δια μέσου του Αγίου Πνεύματος οι ψυχές λαμβάνουν γνώση ιών αναγκών μας κι ενεργούν για να μας βοηθήσουν.Στο σημείο αυτό υπάρχει διαφορά μεταξύ της Ορθοδόξου Δογματικής της Εκκλησίας και των Προτεσταντών, οι όποιοι αρνούνται την δυνατότητα των πρεσβειών των Αγίων και της μεσιτείας που οι Άγιοι εξασκούν, προς χάριν ημών, ενώπιον του Θρόνου του Θεού. Οι Προτεστάντες ισχυρίζονται ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ονομάζεται μεσίτης των ανθρώπων, διότι, σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, εις μεσίτης ενώπιον του Θεού, ο Ιησούς Χριστός. Πώς, λοιπόν, αφού ο Απόστολος Παύλος αναγνωρίζει μόνον στον Ιησού Χριστό την Ιδιότητα του μεσίτου, δηλαδή, του παρεμβαίνοντος μεταξύ ανθρώπων και Θεού, πως είναι δυνατόν ν' αναγνωρισθεί το δικαίωμα αυτό και σε άλλους ανθρώπους η σε ψυχές κεκοιμημένων;Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας διακρίνουν ένα μεσίτη μεταξύ ανθρώπων και Θεού και πολλούς πρέσβεις. ένας, δηλαδή, είναι ο μεσίτης και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός, όπως ακριβώς το λέγει ο άγιος Απόστολος Παύλος. εθυσιάσθη και δια του αίματος του εγγυάται ενώπιον του Θεού τη σωτηρία μας. Όμως, υπάρχουν πολλοί πρεσβευτές, οι όποιοι ενώπιον του θρόνου της Μεγαλωσύνης του Θεού, χρησιμοποιούν την παρρησία την όποια έχουν βρει, προς χάριν όλων ημών των ανθρώπων, οι όποιοι επικαλούμεθα τις πρεσβείες αυτών των Αγίων. Δηλαδή συνηγορούν απλώς υπέρ ημών. λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. Τους μεταστάντος Αγίους δεν καλούμεν μεσίτας, αλλά πρέσβεις και οικέτας προς Θεόν. Συμπληρώνει δε ότι τους επικαλούμεθα όχι ως Θεούς τινάς, αλλ' ως αδελφούς και φίλους του Θεού, δια να ζητήσουν την Θεία συμπάθεια δι' ημάς τους αδελφούς των, μας βοηθούν δε, όχι από την ιδική των δύναμιν αλλά κατά την παρρησίαν ην ο Θεός εδωρήσατο εις αυτούς. Αυτή είναι, λοιπόν, η διαφορά και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας συνιστούν να καταφεύγουμε στις πρεσβείες των Αγίων, επειδή ο! Άγιοι μπορούν να ακούνε τις δεήσεις μας και να πρεσβεύουν υπέρ ημών.Μάλιστα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος χρησιμοποιεί μία ωραία και παραστατική εικόνα, εκείνη των στρατιωτών, οι όποιοι έλαβαν μέρος σε κάποια μάχη υπερασπιζόμενοι τον βασιλέα τους και τραυματίσθηκαν στην μάχη. Αυτοί, λοιπόν, επιστρέφοντας στην πατρίδα κι εμφανιζόμενοι ενώπιον του βασιλέως μόνον αν επιδείξουν τα τραύματα τα όποια απέκτησαν πολεμώντας τους εχθρούς του επισπούν την εύνοια και την συμπάθεια του, Εκείνου ο όποιος τους αναγνωρίζει σαν δικούς του ανθρώπους. Το ίδιο κάνουν και οι ψυχές των Αγίων Μαρτύρων της πίστεως, οι όποιοι θυσίασαν και τη ζωή τους υπέρ της πίστεως στον Χριστό. Αυτοί —λέγει ο Ιερός Πατήρ— παρουσιάζονται ενώπιον του Χρίστου και κρατούν στα χέρια τους, άλλος την κομμένη κεφαλή του, άλλος το κομμένο χέρι του, το κομμένο πόδι του, και τότε επιτυγχάνουν όσα ζητούν από τον Χριστό επικαλούμενοι τις θυσίες τους για το όνομα Του.Ας δούμε τον λόγο του Κυρίου μας επί του Σταυρού, όταν απευθύνθηκε στον ευγνώμονα ληστή· Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω. Αυτό το σήμερον, το όποιο είπε ο Κύριος, προσδιόριζε άμεση συνέχιση της ζωής της ψυχής του ληστού, χωρίς να μεσολαβήσει κανένα διάστημα, είτε υπνώσεως, είτε περιελεύσεως σε κατάσταση ασυνειδήτου υπάρξεως.Το ότι οι ψυχές ζουν και μετά τον θάνατο, συνάγεται ακόμη, από την διήγηση περί της Θείας Μεταμορφώσεως. Όταν, δηλαδή, εμφανίσθηκαν εκατέρωθεν του Κυρίου μας οι δύο προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης: Μωϋσής και Ηλίας. 'Αλλά και στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου βλέπουμε καθαρά πως οι ψυχές εξακολουθούν, μετά τον θάνατο, υπό διαφορετικές συνθήκες, να ζουν.Ό Κύριος μας, κατά τη διάρκεια της τριημέρου Ταφής Του, μεταξύ, δηλαδή, της ταφής και της Αναστάσεως Του, κατά την μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου, κατήλθε στον Άδη και κήρυξε εις τας ζώσας ψυχάς των προκεκοιμημένων και προαναπαυσαμένων ευσεβών ανθρώπων. Άρα οι ψυχές αυτές ζούσαν και άκουσαν το κήρυγμα του Κυρίου και λέγουν οι Πατέρες, ότι όσες από τις ψυχές αυτές πίστεψαν στον Χριστό, σώθηκαν δι' αυτής της πίστεως.Άλλα και το ότι η ψυχή του ανθρώπου μεταβαίνει κάπου αλλού οπού εκεί παραμένει, συνάγεται από τις διηγήσεις περί της Αναστάσεως ορισμένων νεκρών. Όπως είναι π.χ. η περίπτωση της αναστάσεως, από τον προφήτη Ηλία, του Υιού της χήρας της Σιδώνος. Λέγει η Π. Διαθήκη ότι όταν προσευχήθηκε ο προφήτης Ηλίας μπροστά στο νεκρό σώμα του παιδιού, επέστρεψε το πνεύμα αυτού στο σώμα Δηλαδή, η ψυχή ξαναγύρισε στο σώμα και αυτό ζωοποιήθηκε. Άρα η ψυχή ήταν κάπου αλλού, κλήθηκε από τον προφήτη και ακούγοντας, ήρθε στον τόπο εκείνο και εισήλθε στο νεκρό σώμα.Ή ίδια ακριβώς έκφραση χρησιμοποιείται και στην ανάσταση του μικρού Ευτύχου. στις Πράξεις των Αποστόλων υπάρχει η εξής διήγηση. Ο Απ. Παύλος μιλούσε σε μία συνάθροιση Χριστιανών και παρέτεινε τον λόγο πέραν του μεσονυκτίου. Όλοι άκουγαν τον Απόστολο που ομιλούσε, και μαζί με αυτούς ένα μικρό παιδί ενός των Χριστιανών, ο Εύτυχος, που καθόταν στο πρεβάζι ενός παραθύρου. σε μία στιγμή, λόγω της προχωρημένης ώρας, το παιδί κοιμήθηκε και λόγω του ύπνου έπεσε από το παράθυρο και σκοτώθηκε. Ο Απόστολος Παύλος κατέβηκε κάτω και έπεσε επάνω στο παιδί το πήρε στην αγκαλιά του και είπε· μην ανησυχείτε, μην κλαίεται, διότι η ψυχή του επανήλθε και είναι μέσα του.Άλλα και κατά την ανάσταση της θυγατρός του Ιαείρου από τον Κύριο μας, διαβάζουμε στον Ευαγγελιστή, ότι όταν ο Χριστός απηύθυνε στη νεκρά κόρη την προσταγή ή παις εγείρου,τότε επέστρεψε το πνεύμα αυτής. Αυτά τα λέμε για να θεμελιώσουμε την άποψη ότι ευθύς με τον θάνατο εξέρχεται η ψυχή του ανθρώπου και πηγαίνει κάπου, χωρίς να μεσολαβεί κάποιο άλλο διάστημα, οπού δεν γνωρίζει η δεν θυμάται τίποτε.

απόσπασμα 

 Η μετά Θάνατον (ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)
                       ζωή Ζ' ΕΚΔΟΣΗ
               (27η χιλιάδα) ΧΡΥΣΟΠΗΓΗ
                                 2007

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...