/*--

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Βασικές διαφορές μεταξύ Μουσουλμανικῆς καί Χριστιανικῆς Διδασκαλίας

Δύο ἀπό τίς σημαντικότερες μονοθεϊστικές θρησκεῖες τοῦ κόσμου εἶναι ὁ Χριστιανισμός καί τό Ἰσλάμ. Ὁρόσημο γιά τόν Χριστιανισμό θεωρεῖται ἡ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἀντίστοιχα γιά τό Ἰσλάμ θεωρεῖται καθοριστική χρονολογία τό 622 μ.Χ., ἀφετηρία τῆς ἰσλαμικῆς χρονολογήσεως, κατά τό ὁποῖο ἔλαβε χώρα ἡ φυγή τοῦ Μωάμεθ ἀπό τή Μέκκα καί ἡ ἄφιξή του στή Μεδίνα, ὅπου ἱδρύθηκε καί μεγάλωσε ἐπίσημα ἡ ἰσλαμική κοινότητα.

 Ἀπό τότε καί μετά ἀπό ἀρκετές ζυμώσεις ὁ Ἰσλαμισμός ἐπεκτάθηκε σχεδόν σ΄ ὁλόκληρο τόν κόσμο καί ἀποτελεῖ κύρια θρησκεία σέ πάρα πολλές χῶρες, ἀριθμώντας ἑκατομμύρια πιστούς. Κέντρο καί θεμέλιό της διδασκαλίας τοῦ Ἰσλάμ εἶναι τό Κοράνιο, τό ὁποῖο θεωρεῖται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πού «ἀποκαλύφθηκε» ἀπό τόν Ἀλλάχ στόν Μωάμεθ. Ὁ Ἰσλαμισμός διακρίνεται γιά τήν ἔντονη καί ἐπιλεκτική ἀφομοίωση στοιχείων ἀπό ἄλλες θρησκεῖες, κυρίως ἀπό τήν Ἀραβική (εἰδωλολατρική), τόν Ἰουδαϊσμό καί τόν Χριστιανισμό. Κύρια διδασκαλία του εἶναι ἡ πλήρης ἀφοσίωση καί ὑποταγή τοῦ πιστοῦ στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στούς οἰκτιρμούς του. Ἡ διδασκαλία αὐτή δείχνει τήν ἄμεση σχέση τοῦ Ἰσλάμ μέ τήν μονοθεΐα καί τήν ἀποκάλυψη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Λόγω λοιπόν τῆς ἄμεσης αὐτῆς σχέσης, ἀλλά καί τῆς ραγδαίας αὔξησης Μουσουλμάνων μεταναστῶν στήν πατρίδα μας, θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἀναγκαῖο νά γνωρίζει ὁ καθένας ποιές εἶναι οἱ βασικές διαφορές μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν διδασκαλιῶν, τόσο σέ ὅτι ἀφορᾶ στά θέματα τῆς πίστεως ὅσο καί τοῦ ἤθους.

Τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ καί τό πρόβλημα τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου

Ἡ πρώτη βασική καί σημαντική διαφορά μεταξύ της διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Μουσουλμανισμοῦ βρίσκεται στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Μωάμεθ, στρεφόμενος ἐναντίον τῆς πολυθείας τῶν Ἀράβων συμπολιτῶν του καί μή μπορώντας νά κατανοήσει τήν κατά φύσιν ἀΐδια γέννηση τοῦ Υἱοῦ, τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐκ τοῦ Πατρός, θεώρησε ὅτι οἱ Χριστιανοί νόθευσαν τήν καθαρή εὐαγγελική μονοθεΐα καί προσέθεσαν στόν ἕνα Θεό τόν Ἰησοῦ καί τή Ρούαχ, δηλαδή κάποιο θηλυκό πνεῦμα. Αὐτό ἔκαναν, κατά τόν Μωάμεθ, οἱ εἰδωλολάτρες Ἄραβες, οἱ ὁποῖοι τοποθετοῦσαν κοντά στόν ἕνα Θεό καί ἄλλους θεούς. Γιά τόν Μωάμεθ ἦταν τελείως ἀδιανόητη ἡ ἰδέα ὅτι ὁ Τριαδικός Θεός τῆς χριστιανικῆς ἀποκαλύψεως ἔχει πρόσωπα, τά ὁποῖα διακρίνονται μεταξύ τους, δέν συγχέονται καί δέν συγχωνεύονται. Ἐπίσης, δέν μποροῦσε νά κατανοήσει ὅτι κάθε πρόσωπο εἶναι ὁ ὅλος Θεός καί ὅλες οἱ θεῖες ἰδιότητες, πού ὑπάρχουν στόν Πατέρα, συνυπάρχουν οἱ ἴδιες καί στόν Θεό Λόγο καί στόν Θεό Πνεῦμα, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς θεοί, ἀφοῦ τά πρόσωπα κοινωνοῦν μέ τήν μία θεία οὐσία καί δέν συγχέονται. Ἔτσι, μή μπορώντας νά κατανοήσει τήν κατά φύσιν ἀναλλοίωτη γέννηση τοῦ Υἱοῦ ἀπό τόν Πατέρα, ἀπέρριψε τήν πίστη στή θεότητα τοῦ Ἰησοῦ, συνεπῶς καί τήν Χριστολογία τῶν χριστιανικῶν συμβόλων τῆς πίστεως. Ἀπό τήν ἄλλη, γιά τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὁ Χριστός εἶναι τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε πραγματικά, σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε. Γιά τούς Μουσουλμάνους, ἄν καί Τόν ὀνομάζουν Μεσσία, Λόγο Θεοῦ, δεύτερον Ἀδάμ, ἐντούτοις εἶναι ἕνας προφήτης κατώτερος τοῦ Μωάμεθ. Τό Κοράνιο δέχεται ὅτι ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε μέ τρόπο ὑπερφυσικό ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας καί σέβεται τή θαυματουργική δύναμη καί τό ἐπί γῆς ἔργο Του. Τήν ἔκφραση ὅμως «σαρκωθέντα... καί ἐνανθρωπήσαντα» στό Σύμβολο τῆς Πίστεως δέν τήν δέχεται κατ’ οὐδένα λόγο. Στή διδασκαλία τοῦ Ἰσλάμ, ὅπως ἀναφέραμε πιό πάνω, γίνεται λόγος γιά ἕνα Θεό πού δέν ἔχει υἱό. Πουθενά δέν ἀναφέρεται ἡ λέξη πατήρ. Τονίζεται συνεχῶς ἡ μοναδικότητα καί τό ἀπρόσιτο τοῦ Θεοῦ. Στό Κοράνιο λέγεται ἐπανειλημμένως «ὁ Θεός τοῦ μουσουλμανισμοῦ δέν εἶναι Τριαδικός, δέν ἀποτελεῖται ἀπό τρία πρόσωπα καί γι’ αὐτό δέν κατανοεῖται ὅτι ὁ Θεός εἶναι πρόσωπο». Γιά τό Ἰσλάμ, ἡ ἑνότητα τοῦ Θεοῦ σημαίνει ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἕνας κατά τό πρόσωπό του, ἕνας κατά τήν οὐσία του, ἕνας κατά τίς ἰδιότητές του καί ἕνας κατά τά ἔργα του. Ἡ διδασκαλία αὐτή ἐκφράζεται στό 112ο κεφάλαιο τοῦ Κορανίου ὡς ἑξῆς: «Λέγει: αὐτός εἶναι ὁ Ἀλλάχ ὁ ἕνας καί μοναδικός, ὁ αἰώνιος, ὁ ἀπόλυτος, ποτέ δέν ἐγέννησε καί ποτέ δέν γεννήθηκε καί δέν ὑπάρχει κανείς ὅμοιός του.  «Ἄπιστοι εἰσίν οἱ λέγοντες ὅτι ὁ μεσσίας ὁ υἱός τῆς Μαριάμ, εἶναι Θεός». Ἀντιθέτως, ἡ Ἐκκλησία πιστεύει σέ προσωπικό Θεό, σέ πραγματικές σχέσεις μεταξύ τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀλλά καί στό ὅτι ὁ Θεός ἐπικοινωνεῖ μέ τόν κόσμο μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειές Του. Ἡ χριστιανική διδασκαλία τονίζει ὅτι ὁ Θεός εἶναι τρισυπόστατη Μονάδα. Τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐκφράζουν τόν τρόπο τῆς αἰώνιας καί ἀναλλοίωτης ὑπάρξεως τοῦ ἑνός καί μόνου Θεοῦ. Μία καί μόνο εἶναι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἔχει τρεῖς ὑποστάσεις, τρία πρόσωπα, ἀχώριστα καί ἀδιαίρετα. Ἡ διαφορετική ἀντίληψη περί τοῦ Θεοῦ δημιουργεῖ ἀκόμη ἕνα πρόβλημα, τό ὁποῖο εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Κατά τό Ἰσλάμ, ἡ σωτηρία εἶναι θέμα ὑπακοῆς στήν ἀποκάλυψη πού ἔστειλε ὁ Θεός μέ τούς προφῆτες καί κυρίως μέ τόν προφήτη Μωάμεθ. Ὁ Θεός προίκισε τόν ἄνθρωπο μέ λόγο καί σοφία καί μπορεῖ νά καταλάβει τήν ἀποκάλυψη πού εἶναι ἡ ἀσφαλής ὁδηγία καί σωτηρία. Ἱστορία ὅμως τῆς σωτηρίας μέ μυστηριακή ἔννοια, ὅπως τήν ἐννοεῖ ἡ χριστιανική διδασκαλία πού δέχεται τόν Ἰησοῦ ὡς Θεάνθρωπο, πού ἦρθε δηλαδή στή γῆ, γιά νά προσλάβει τήν ἀνθρώπινη φύση καί νά τήν δοξάσει, δέν ὑπάρχει στό Ἰσλάμ. Γι’ αὐτό ἐξάλλου στό Ἰσλάμ δέν ὑπάρχει μεσίτης ἤ λυτρωτής (ὁ Χριστός), μυστήρια, ἱερατεῖο καί ἄφεση ἁμαρτιῶν. Κατά τό Ἰσλάμ ὁ Θεός ἀσκεῖ ἀμέσως τό ἔργο τῆς σωτηρίας καί δέν χρειάζεται μεσολαβητή. 

Ἀπόλυτος προορισμός 

Τό ὅλο πρόβλημα τῆς ἰσλαμικῆς ἄποψης περί τοῦ προορισμοῦ εἶναι περίπλοκο καί μεταξύ τῶν διαφόρων παρατάξεων τῆς ἰσλαμικῆς θεολογίας ἔγιναν πολλές συζητήσεις. Αὐτό, γιατί ἀπό τή μία ἡ μουσουλμανική θρησκεία τονίζει τήν εὐθύνη τῶν ἀνθρωπίνων πράξεων καί ἀπό τήν ἄλλη λέει ὅτι, ἀφοῦ οἱ πράξεις τοῦ ἀνθρώπου προορίζονται ἀπό τόν Θεό, συνάγεται ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία ἐκμηδενίζεται καί ἄρα ὁ ἄνθρωπος δέν φέρει εὐθύνη γιά τίς πράξεις του. Παρόλα αὐτά στή συνείδηση τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ ὑπάρχει ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ τύχη τοῦ ἀνθρώπου στόν ἄλλο κόσμο εἶναι προορισμένη προαιωνίως ἀπό τόν Θεό. Αὐτό ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν παντοδυναμία καί τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος κατευθύνει ἀμέσως τά πράγματα, ὅπως ὁ ἴδιος θέλει, ἡ λεγόμενη «θεία συνήθεια», καί αὐτό ἀφορᾶ τόσο στόν κόσμο ὅσο καί στίς πράξεις τοῦ ἀνθρώπου. Ὅ,τι καθορίζει ὁ Θεός δέν μπορεῖ κανείς νά τό ἀνατρέψει ἤ νά τό παραβλέψει. Ἔτσι, οἱ Μουσουλμάνοι περιμένουν τά πάντα μοιρολατρικά, ἀφοῦ, ὅπως πιστεύουν, δέν μποροῦν νά προβλέψουν οὔτε νά ἀποσοβήσουν τά γεγονότα τῆς ζωῆς τους. Τό καλό καί τό κακό κατά τήν κορανική διδασκαλία ἔχουν τήν αἰτία τους στόν Θεό. Γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει ἀπόλυτος προορισμός. Ὁ Θεός προσφέρει τή Χάρη τῆς σωτηρίας σ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἀκόμη καί σ’ αὐτούς πού τήν ἀπωθοῦν, χωρίς ὅμως νά ἐπεμβαίνει καί νά καταργεῖ τήν ἐλευθερία τους, οὔτε τίς ἐπιλογές τους. Δέν δεσμεύεται, δηλαδή, ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ὁδός τῆς σωτηρίας βρίσκεται στή συνεργασία τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας μέ τή Θεία Χάρη.

Ἁμαρτία-Μετάνοια

Τό Ἰσλάμ δέχεται ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει αὐστηρά προσωπικό χαρακτήρα. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά αἰσθάνεται πάντοτε δοῦλος τοῦ Θεοῦ καί αἴτιος τῆς ἁμαρτίας του. Ἡ ἁμαρτία γιά τό Ἰσλάμ νοεῖται ὡς ἀποστασία ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀσέβεια πρός τόν Θεό, ὡς ἀπιστία καί εἰδωλολατρία, ἀλλά καί ὡς κοινωνική ἀδικία. Στό Κοράνιο διακρίνονται οἱ ἁμαρτίες ἀναλόγως μέ τή βαρύτητά τους. Ἐπίσης, τονίζεται ὅτι οἱ ἁμαρτίες ἔχουν καί τίς συνέπειές τους. Ὁ Θεός συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες, ἀρκεῖ ὁ πιστός νά μετανοήσει ἔμπρακτα. Ὅμως, ἡ συγχώρεση καί ἡ μετάνοια δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τό νόημα πού τούς δίδει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ἄφεση, ὅπως τή διδάσκει τό Ἰσλάμ, δέν εἶναι ἁπάλειψη ἁμαρτιῶν καί δέν ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν πνευματική ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου καί τήν οἰκείωσή του μέ τόν Θεό, ἀφοῦ δέχεται μόνο προσωπικές ἐνοχές. Τό Ἰσλάμ δέν δέχεται τό προπατορικό ἁμάρτημα, πού ὁδήγησε τόν ἄνθρωπο στήν ἀλλοτρίωσή του ἀπό τόν Θεό, οὔτε ὅτι ἡ ἁμαρτία ἐπιδρᾶ στή σύνολη φύση τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, ὁ ἄνθρωπος, κατά τό Κοράνιο, δέν ἔχει ἀνάγκη λυτρώσεως καί καταλλαγῆς μέ τόν Θεό.

Τό Κοράνιο

Ὁ Ἰσλαμισμός εἶναι ἡ μόνη θρησκεία στήν ὁποία πιστεύεται ὅτι ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους δέν ἔγινε μέσῳ ἑνός προσώπου, ἀλλά δόθηκε μέσῳ ἑνός Ἱεροῦ Βιβλίου. Οἱ Μουσουλμάνοι θεωροῦν ὅτι τό Κοράνιο στάλθηκε στή γῆ ἀπό τόν Θεό καί οὐσιαστικά εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁμιλία Του καί τό θέλημά Του. Τό Κοράνιο τιμᾶται ἀπό τούς Μουσουλμάνους ὡς προσωπικό ὄν. Εἶναι τό ἀντίγραφο ἑνός οὐρανίου ἀρχετύπου, πού εἶναι αἰώνιο καί ἀδημιούργητο καί ὑπῆρχε ἀνέκαθεν μέ τόν Θεό ὡς αἰώνια φανέρωση τῆς θείας θελήσεως. Τό Κοράνιο, κατά τή μουσουλμανική παράδοση, εἶναι τό ἱερό βιβλίο τοῦ Ἰσλάμ, τό ὁποῖο περιέχει τήν τέλεια ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ πρός τήν ἀνθρωπότητα. Τό Κοράνιο, ὡς ἀντίγραφο τοῦ οὐρανίου ἀρχετύπου, περιέχει ὅλο τόν νοῦ τοῦ Θεοῦ πού δίνεται ἀποσπασματικῶς στά ἄλλα βιβλία τῆς ἀποκαλύψεως καί ἔτσι προηγεῖται αὐτῶν. Ἡ Πεντάτευχος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί τό Εὐαγγέλιο δέν ἦταν παρά ἐκδόσεις τῆς μίας καί μόνης αἰωνίου Βίβλου, τῆς ὁποίας τό ἀρχέτυπο φυλάσσεται αἰωνίως κοντά στόν Θεό. Ἡ Πεντάτευχος καί ἡ Καινή Διαθήκη ξεπεράστηκαν μέ τήν ἀποκάλυψη τοῦ Κορανίου. Ὅ,τι ἀληθινό περιεῖχαν ἐνσωματώθηκε σ’ αὐτό. Ὅ,τι δέν ἐνσωματώθηκε δέν ἦταν ἀληθινό, ἀλλά τό ἀποτέλεσμα μίας σειρᾶς παρερμηνειῶν. Τό Κοράνιο εἶναι ἡ τελευταία ἔκδοση τοῦ αἰωνίου ἀρχετύπου, πλήρης καί καθαρή. Συνεπῶς, εἶναι τό ἀσφαλές κριτήριο γιά τήν ἀλήθεια τῶν Γραφῶν πού προηγήθηκαν καί ἐπικυρώνει τήν αὐθεντικότητα τῆς διδασκαλίας τους ἤ ἀπορρίπτει τίς πλάνες τους. Κατά τούς Μουσουλμάνους, τό Κοράνιο θέτει τά ἀσφαλῆ θεμέλια πάνω στά ὁποῖα οἰκοδομεῖται ἡ ἀληθινή θρησκεία καί ἡ ὑγιής κοινωνία τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος στή ζωή τῶν Μουσουλμάνων. Εἶναι ὁ καταστατικός χάρτης, τόσο τῆς θρησκείας ὅσο καί τῆς πολιτείας τοῦ Ἰσλάμ. Ὅλες οἱ πτυχές τοῦ μουσουλμανικοῦ βίου καθορίζονται ἀπό τό Κοράνιο, ἀφοῦ εἶναι ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ πού περιέχει ὄχι μόνο τίς ἀλήθειες τῆς πίστης, ἀλλά καί ὅλη τήν ἐπιστήμη καί τήν κοσμική καί πολιτική ζωή. Στό Ἰσλάμ λοιπόν τό Κοράνιο εἶναι ὁ ἄκτιστος λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δέν μπορεῖ νά συγκριθεῖ μέ κανένα δημιούργημα. Ἔτσι, τή θέση πού ἔχει στή χριστιανική θεολογία ὁ Χριστός, ὡς προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ,στό Ἰσλάμ τή θέση αὐτή ἔλαβε τό Κοράνιο. Ὁ Μωάμεθ βρίσκεται κάτω ἀπό τή σκιά τῆς ἐπαγγελίας τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, κάτω δηλαδή ἀπό τή θεία ἀποκάλυψη. Ὁ λόγος τοῦ Κορανίου δέν εἶναι λόγος τοῦ προφήτη, ἀλλά τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως, τό Κοράνιο ταυτίζεται μέ τήν ἀποκάλυψη καί ἀπ’ αὐτό ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία. Ὁ Μωάμεθ εἶναι ἕνας ἁπλός φορέας αὐτῆς τῆς ἀποκαλύψεως. Ἔτσι ἐξηγεῖται τό ὅτι στόν Μουσουλμανισμό δέν νοοῦνται Μυστήρια, οὔτε μεσίτης Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ὑπάρχουν μόνο οἱ νομοδιδάσκαλοι πού μελετοῦν καί γνωρίζουν τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί δι’ αὐτοῦ καθοδηγοῦν τήν κοινότητα, χωρίς νά ἔχουν ὅμως κάποιο ἰδιαίτερο ἱερατικό χάρισμα, ὅπως στόν Χριστιανισμό. Γι’ αὐτό καί τό Ἰσλάμ δέν εἶναι μυστηριακή θρησκεία. Στόν Χριστιανισμό ἡ ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Πίστεώς μας δέν στηρίζεται σέ κάποιο βιβλίο, ἀλλά στή θεία ἀποκάλυψη. Ὁ προσωπικός Θεός ἀποκαλύπτεται στόν κόσμο καί δίνει νόημα καί σκοπό στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Ὁ Τριαδικός καί προσωπικός Θεός εἶναι πού ἀποκαλύπτεται στόν κόσμο καί φα- νερώνει τήν ἀγάπη Του, κατ’ εἰκόνα τῆς ὁποίας πρέπει νά ρυθμίζονται οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις. Κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί οἱ πιστοί ἔρχονται σέ ἐπικοινωνία μαζί Του καί δι’ Αὐτοῦ μέ τά ἄλλα δύο Πρόσωπα τῆς Τριάδος, μετέχοντας στά Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος, τῆς Θείας Εὐχαριστίας κ.λπ., μέ τίς ἀνάλογες βέβαια προϋποθέσεις πού εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμός καί ἡ θέωση. Σύμφωνα μέ τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ γίνεται στούς Ἁγίους πού ἔχουν φθάσει στή θέωση. Αὐτοί καταγράφουν τή θεωτική ἐμπειρία τους σέ κείμενα (στά Εὐαγγέλια καί στά πατερικά συγγράμματα), προκειμένου νά διαφυλάξουν τόν λαό τοῦ Θεοῦ ἀπό τίς αἱρέσεις πού κατά καιρούς ἐμφανίζονται, ἀλλά καί νά διδάξουν τούς πιστούς τόν τρόπο πού φθάνει κάποιος στήν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ. Τά κείμενα αὐτά εἶναι ἡ καταγραφή τῆς πνευματικῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία ἀσφαλῶς ζοῦν οἱ συγγραφεῖς τῶν κειμένων. Ἑπομένως, ἡ Ἁγία Γραφή δέν ταυτίζεται μέ τήν ἀποκάλυψη, ἀλλά εἶναι ἁπλῶς ἡ καταγραφή της γιά ποιμαντικούς καθαρά λόγους.
(Συνεχίζεται)

Σάββα Παρῆ
Θεολόγου

πηγή : ΠAPEMBAΣH (ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΙΕΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΥΠΡΟΥ) 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...