/*--

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ

    
Λένε οι πατέρες της Εκκλησίας μας ότι ο επίσκοπος, κατά κύριο και ουσιαστικό λόγο, και ο ιερεύς, κατά δευτερεύοντα και σχετικό, είναι εις «τύπον και τόπον Χριστού». Δηλαδή βρίσκονται στη θέση του Χριστού, τον εκπροσωπούν, μιλούν εξ ονόματός του και σύμφωνα με τις επιθυμίες του και το ευαγγέλιο του, προσφέρουν τη χάρη των μυστηρίων της Εκκλησίας, λύουν τα δεσμά της αμαρτίας και παρέχουν την άφεση, καθοδηγούν και ποιμαίνουν τον λαό του Θεού.

 Συνεπώς οι πιστοί οφείλουν να συμπεριφέρονται προς τους ποιμένες όπως θα συμπεριφερόταν στον ίδιο τον Χριστό, να τους τιμούν, να τους υπακούουν, να είναι ενωμένοι μαζύ τους. Και οι ποιμένες όμως πρέπει συνεχώς να σκέπτονται το πρόσωπο του Χριστού, τα έργα του, τα λόγια του, τον εν γένει βίο και την πολιτεία του.Ας δούμε λοιπόν τι σημαίνει να βρίσκεται ο ποιμήν εις τόπον και τύπον Χριστού. 

Σύμφωνα με τα ευαγγέλια πρέπει να νηστεύει και να προσεύχεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μέχρι και 40 μέρες. Να μη ξεχνά ότι ο διάβολος απομακρύνεται από τον πιστό μόνο με προσευχή και νηστεία· να μη ξεχνά ότι ο Χριστός περνούσε όλη τη νύχτα προσευχόμενος σε δύσκολες ποιμαντικές στιγμές, όπως πριν εκλέξει τους μαθητές του. Πρέπει να είναι πιο ακτήμων -ειδικά ο άγαμος- κι από τα άγρια θηρία. Η ακτημοσύνη του αυτή να μη είναι εξ ανάγκης αλλά προαιρετική και σφόδρα επιθυμητή. «Όρος αφιλαργυρίας· ούτω θέλειν το μη έχειν ως θέλει τις το έχειν» λένε οι πατέρες. Εξυπακούεται ότι μετά απ’ αυτά θα είναι τελείως ανάργυρος.

Τους τυχόν εράνους και τους δίσκους και τα παγκάρια, πάντοτε ενώπιον πολλών μαρτύρων, θα διαχειρίζεται και θα διαθέτει και θα προσέχει μήπως εμφανισθεί κάποιος Ιούδας μέσα στους συνεργάτες του ή μήπως καταντήσει και αυτός ο ίδιος σαν τον Ιούδα.

Επιβάλλεται ν’ αγαπά τους πάντες ακόμη και τους εχθρούς του, να τους ευλογεί και να μη τους καταριέται, να τους ευεργετεί, και να προσεύχεται γι αυτούς που τον καταδιώκουν. Να συγχωρεί ακόμη και τους σταυρωτές του. Να πλένει τα πόδια των μαθητών του και να εργάζεται με τα ίδια του τα χέρια, τρέφοντας και αυτούς, όπως συνήθιζε ο απόστολος Παύλος.

Έχει υποχρέωση να ελέγχει με δύναμη το παντοειδές κακό· μερικές φορές να παίρνει και το φραγγέλιο. Να ξηραίνει κάποτε κάποια συκιά ή να στέλνει κάποια γουρούνια να γκρεμοτσακιστούν· ώστε να δείχνει έμπρακτα τι τιμωρία περιμένει τους άκαρπους και όσους ακολουθούν ανεπιστρεπτί τον χοιρώδη βίο. Τη στιγμή που θέλουν να τον κάνουν βασιλιά, γιατί τους χόρτασε υλικά, να έχει τη δύναμη να φεύγει στην ερημιά μόνος-μονώτατος και να προσεύχεται, επιζητών την συντροφιά του Θεού από τις τιμές των ανθρώπων. Και, όταν οι άνθρωποι επιμένουν να τον ανακηρύξουν βασιλιά και φωνάζουν ωσαννά και ζήτω και χειροκροτούν και στρώνουν χαλιά ή τα ρούχα τους από κει που θα περάσει εκείνος, μη μπορώντας αλλιώς να τους νουθετήσει, ν’ ανεβαίνει σ’ ένα γαϊδουράκι, κονιορτοποιώντας έτσι τον κοσμικό Μεσσία που λατρεύουν.

Ηδονικά να τέρπεται και να ευχαριστείται με τις «ασθένειες του», δηλαδή με τις φυλακίσεις, τους διωγμούς, τις συκοφαντίες, τους ονειδισμούς, τους λιθοβολισμούς, τα μαστιγώματα, τις αγρυπνίες, τις υποχρεωτικές πείνες και τις προαιρετικές νηστείες, την καθημερινή του προσαγωγή για θανάτωση…Αυτούς που προσπαθούν να τον αποτρέψουν από το μαρτύριο, ακόμη και εάν είναι φίλοι, συγγενείς κατά σάρκα και πνεύμα, μαθητές, πνευματικά του παιδιά, να τους λέγει απερίφραστα και δίχως υποχωρήσεις· «ύπαγε οπίσω μου, σατανά σκάνδαλόν μου ει ότι ου φρονείς τα του Θεού,  αλλά τα των ανθρώπων». Να κηρύττει συνεχώς το «μετανοείτε», ότι «στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός», ότι «δια πολλών θλίψεων δει εισελθείν ημάς εις την βασιλείαν των ουρανών». Κυρίως να κλαίει για τις αμαρτίες των ανθρώπων και για το κακό που υπάρχει στον κόσμο και σπάνια να γελάΝα έχει το προορατικό· να διαβάζει τις σκέψεις των ανθρώπων. Να προφητεύει, να θαυματουργεί ποικίλως και ποικιλοτρόπως, να βγάζει δαιμόνια, να επιτελεί ιάσεις. Αν διαθέτει τα χαρίσματα που αναφέραμε, τότε μπορεί να επισκέπτεται τους ανθρώπους στα σπίτια τους -ακόμη και τους αμαρτωλούς- ή το γλέντι κάποιου γάμου.

Να κηρύττει σύμφωνα με το ευαγγέλιο, ότι ο Τριαδικός Θεός είναι ο μόνος αληθινός και ότι οι θεοί των ειδωλολατρών είναι δαιμόνια. Ότι ο Χριστός είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και Θεός αληθινός, που από αγάπη για τον άνθρωπο ενσαρκώθηκε και βίωσε το μυστήριο της κενώσεως. Όσοι θεωρούν τον Χριστό ως απλό άνθρωπο μόνο ή ακόμη και προφήτη ή μεγάλο μύστη ή οτιδήποτε άλλο, που παραθεωρεί την θεία του φύση, δεν μπορούν να σωθούν επ’ ουδενί. Ότι το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, Θεός αληθινός, και σκοπός της ζωής του ανθρώπου είναι η προσωπική απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Ότι υπάρχει Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία -η Ορθόδοξη- και ότι οι άλλες «εκκλησίες» είναι απλώς χριστώνυμοι- εγκόσμιοι οργανισμοί. Είναι βασιλείες εκ του κόσμου τούτου του οποίου το «σχήμα παράγει» (Α ΄ Κορ. 7,31). πως φαίνεται ξεκάθαρα από τα προεκτεθέντα, μόνο ένας άγιος μπορεί να γίνει επίσκοπος ή ιερεύς. Οι δε πλείστοι των επισκόπων και ιερέων, καταχρηστικώς και κατ’ άκραν οικονομίαν, βρίσκονται εις τόπον και τύπον Χριστού. Μερικοί δε με τα όσα κάνουν, όπως λέγει ο Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης, έπρεπε να εκβληθούν και από τη τάξη των λαϊκών χριστιανών. Και ακριβώς επειδή είναι τόσο μεγάλο και απαιτητικό το επισκοπικό και ιερατικό αξίωμα, λέγει ο ίδιος πατέρας, θα πρέπει «τον έρωτα προς αυτό ούτε οι λίαν ευδόκιμοι να τον τρέφουν στη ψυχή τους, αλλά
με κάθε τρόπο να τον απωθούν». Και συμπληρώνει ο άγιος Χρυσόστομος ότι λόγω των εξοντωτικών απαιτήσεων της αρχιερωσύνης και της ιερωσύνης ελάχιστοι των αξιωματούχων της Εκκλησίας θα σωθούν. Ούτως εχόντων των πραγμάτων, θα πρέπει οι ευρισκόμενοι εις τύπον και τόπον Χριστού να κατέχονται συνεχώς από αυτομεμψία, συντριβή, ταπείνωση, εξουθένωση, στεναγμούς, αγωνία και συνεχή ανησυχία και αδιάλειπτη εκζήτηση του θείου ελέους. Να βιώνουν κατά Χριστό, όσο είναι δυνατό, το ανυπόφορο μαρτύριο των απαιτήσεων της ιερωσύνης και ποτέ να μη θεωρούν το «εις τύπον και τόπον Χριστού» μέσο και πρόφαση για ηγεμονική έπαρση και εγωϊσμό, για υπερφίαλες απαιτήσεις τιμών και δόξας κοσμικής, για βίωση ησυχίας, ραστώνης καλοπεράσεως και ηδονικής απολαύσεως. Να αναρωτιώνται· είμαι πιο φτωχός από τα πιο φτωχά πνευματικά μου παιδιά· είμαι πιο
γυμνός, πιο πεινασμένος, πιο άστεγος, πιο ακτήμων, πιο απροστάτευτος, πιο αδικημένος, πιο…
Και αν τίποτα από τα ανωτέρω δεν πετυχαίνουν, τουλάχιστον, ας φυλάσσουν την καθαρότητα του δόγματος και της εν Χριστώ αποκαλύψεως. Γένοιτο.

ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ

πηγή : ΑΓΩΝΑΣ 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...