/*--

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

                               
Τοῦτος ὁ ποιητής, μέσα στὴ φτώχεια του, αἰσθάνεται
ὁ Ἄρχοντας κι ὁ πιὸ Πλούσιος στὸν κόσμο. Δίνει

ἀπὸ τὰ πλούτη πάντα τῆς καρδιᾶς του, δίχως
τὴν ἀπρεπῆ κ᾿ ἐξευτελιστικὴ διάκριση ἀνάμεσα
στοὺς ἐνδεεῖς. Εὐτυχισμένος ὅταν σκάβει ἀσταμάτητα
μέσα στὶς φράσεις καὶ τὶς λέξεις, νά ᾿βρει τὸ χρυσάφι
τοῦ λόγου. Μὰ κι ἂν δὲν τὸ βρεῖ, τοῦ φτάνει
ἡ εὐλογημένη εὐχαρίστηση καὶ ἡδονὴ ποὺ νιώθει
ὅταν πηγαίνει στὰ βαθιά, σκάβοντας μὲ ἀγάπη,
καὶ διώχνοντας τὶς ματαιοδοξίες, τὰ σκοτάδια,
τὴ λύπη καὶ τὰ δάκρυα τῶν πληγῶν. Ἀνάβει
συχνὰ μὲ τὰ ποιήματα μιὰ Λάμπα, νὰ φωτίσει ἐπικίνδυνους
δρόμους, γεμάτους χίλιους πειρασμοὺς κι ἀόρατες
παγίδες. Ἀντιστέκεται εἰρηνικὰ ὁ ποιητὴς καὶ δίχως
ὀργὴ στὴν πολυκέφαλη λερναία ὕδρα τοῦ Κακοῦ.
Ἀκόμη κι ἂν δὲν φαίνεται τὸ φῶς καὶ ἡ ἀλήθεια
τῶν στίχων του, ἐκεῖνος ἐπιμένει: ἀδύνατο
ὁ οὐρανὸς ν᾿ ἀφήσει νὰ πεθάνει ὁ λόγος τοῦ προφήτη
δίχως νὰ δώσει ἄνθη καὶ καρποὺς στὴν ὥρα του!

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΠΑΣΧΟΣ

πηγή : περιοδικό "Επίγνωση"

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...