/*--

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΟ ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

      
ΣΥΝΤΟΜΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Ο άγιος Νεκτάριος γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης τον Οκτώβριο του 1846. Η οικογένειά του ήταν πολύτεκνη, χαμηλής κοινωνικο-οικονομικής τάξης, αλλά ειλικρινά και βαθειά ευσεβής. Ο Αναστάσιος, όπως ήταν το όνομά του πριν την ένταξή του στο μοναχισμό, ήταν το πέμπτο στη σειρά παιδί ανάμεσα σε έξι. Η μητέρα του Βασιλική, φρόντισε όπως κάθε Ελληνίδα μητέρα να εμπνεύσει στα παιδιά της την αγάπη και την πίστη για τον Τριαδικό Θεό, ενώ συνεχώς τα νουθετούσε ώστε να πολιτεύονται με σύνεση και σωφροσύνη. Ο Αναστάσιος έδειξε ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα και λόγω της έλλειψης σχολείου στη περιοχή της Συληβρίας και με την ευχή της μητέρας του ταξίδευσε σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών στην Κωνσταντινούπολη, για να βρει την τύχη του και πάνω απ’ όλα να σπουδάσει.

Η εργατικότητά του, η ευφυία του, η δυνατότητά του να απομνημονεύει, η πίστη του, η ενάρετη ζωή του αλλά και το περιβάλλον των πολιτισμένων Κωνσταντινοπολιτών, τον βοήθησαν να πετύχει το στόχο του, δηλαδή να εργαστεί και να μαθητεύσει σε σχολείο. Μετά από παραμονή πέντε ως έξι χρόνων στη Πόλη, πηγαίνει στη Χίο ως δημοδιδάσκαλος. Εκεί, με στέρεα απόφαση εισέρχεται μετά από αρκετό χρονικό διάστημα, στη Νέα Μονή της Χίου. Στο νέο δρόμο ο Μοναχός Λάζαρος, όπως ονομάστηκε ο Αναστάσιος αρχικά, ασκείται, απερίσπαστος από την τύρβη του κόσμου, με θέρμη και σοβαρότητα, στη νηστεία, στην αγρυπνία, στη συνεχή προσευχή και στη μελέτη των Θείων Γραφών. Μετά από δύο χρόνια, το 1877 ο Μητροπολίτης Χίου Γρηγόριος τον χειροτόνησε Διάκονο.
Λόγω της φήμης του ο πλούσιος ευπατρίδης Ιωάννης Χωρέμης ζήτησε να τον γνωρίσει. Μετά από σύντομη επικοινωνία και συζήτηση ο έμπειρος έμπορος κατενόησε τη φιλομάθεια του νέου Διακόνου και αποφάσισε να τον βοηθήσει να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα.Ακολούθως, με τις συστάσεις του Ιωάννη Χωρέμη, μετέβη στην Αλεξάνδρεια κοντά στον Πατριάρχη. Εκείνος, αντιλαμβανόμενος την ικανότητα του νέου Διακόνου αλλά και κρίνοντας τις καταστάσεις του πρότεινε να επιστρέψει στην Αθήνα και να σπουδάσει Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με δαπάνες του Πατριαρχείου.
Το 1882 εισέρχεται στη Θεολογική Σχολή και αποφοιτά το 1885 πλήρης επιστημονικών γνώσεων και οράματος για το ποίμνιο των Ορθοδόξων Χριστιανών της Αλεξάνδρειας. Το 1889 χειροτονείται Επίσκοπος Πενταπόλεως και επιδίδεται με γνώση και εμπειρία στην παραγωγή αξιόλογου κοινωνικού και πνευματικού έργου.
Παρόλα αυτά, έπεσε θύμα φθονερών ψευδαδέλφων, και ευσεβιστών, των γνωστών δηλαδή, λύκων της Εκκλησίας του Χριστού που πρόδωσαν και προδίδουν κάθε πνευματικό άνθρωπο. Τον κατασυκοφάντησαν στον Πατριάρχη κι εκείνος μην κρίνοντας ορθά, τον έδιωξε.Αγαπητέ αναγνώστη που διαβάζεις αυτές τις γραμμές σε πληροφορούμε ότι δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας παρόμοιο γεγονός, άδικης εκδιώξεως από τον Επισκοπικό Θρόνο, παρά μόνον του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και του Αγίου Αθανασίου. Ο άγιος Νεκτάριος ακολούθησε το νόμο των πνευματικών ανθρώπων, που τους θέλει να τυραννιούνται από τον κόσμο και στο τέλος να εξοντώνονται.
Όλες οι διαθέσιμες βιογραφίες τα στρογγυλεύουν και αποδίδουν στο θέλημα του Θεού το άδικο αυτό γεγονός. Όχι δεν ήταν θέλημα Θεού. Θέλημα ανθρώπων ήταν και μάλιστα ευσεβιστών, που ενέπλεξαν τον Άγιο στις παράνομες σκέψεις και πράξεις τους. Όμως ο Θεός και μέσα από το κακό παράγει το αγαθό.
Διωγμένος και κατασυκοφαντημένος επιστρέφει στην Αθήνα όπου και διαπιστώνει ότι οι συκοφάντες του, για να δικαιολογήσουν την άδικη πράξη τους, έχουν παραπληροφορήσει κι εκεί τους αξιωματούχους της Εκκλησίας και του Κράτους με ψεύδη και συκοφαντίες, ώστε να τον αφανίσουν Δυσκολεύεται να ζήσει και κυρίως να βρει εργασία. Με παραίνεση του Βουλευτή Μελά (πατέρα του Π. Μελά), που τον συναντά κατά πρόνοια Θεού, στο Υπουργείο Παιδείας, διορίζεται ως ιεροκήρυκας στην Εύβοια, όπου και προσέφερε και πάλι έργο σε όλα τα επίπεδα.
Όμως, κι απ’ εκεί διώχθηκε, αφού κάποιοι κληρικοί και ιεράρχες δεν άντεχαν τη παρουσία του και αναμασούσαν τις συκοφαντίες, πίσω από την πλάτη του παρασύροντας τον, αδαή για τα θέματα αυτά, πιστό. Παρόλα αυτά ο προστατευόμενος από το Θεό Νεκτάριος άφησε κι εκεί σημαντικό κοινωνικό και θεολογικό έργο που, θα έδινε ώθηση στην πνευματική και πολιτισμική ζωή της περιοχής και ολόκληρης της χώρας στο μέλλον.
Το 1894 αναχωρεί και πάλι για την Αθήνα, όπου και ανέλαβε τη διεύθυνση της Ριζαρείου Ιεαρατικής Σχολής. Όπως αναφέρουν οι γνώστες των Ελληνικών Εκκλησιαστικών Θεμάτων, η συνεισφορά του έργου του, στην πνευματική ζωή της χώρας, και από αυτή τη θέση, ήταν τέτοια, που την επηρέασε για τον επόμενο αιώνα μέχρι σήμερα.Όμως και πάλι ο άγιος συνάντησε δυσκολίες που αφορούσαν τις συκοφαντίες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας σχετικά με τους λόγους της εκδιώξεώς του. Για το λόγο αυτό και ενώ είχε ολοκληρώσει την προσφορά του στη σχολή αποφάσισε να αποσυρθεί στην Αίγινα προκειμένου να ιδρύσει Ιερά Μονή.
Πράγματι το 1908 αναχωρεί για την Αίγινα όπου με πολλούς κόπους, απαράδεκτα εμπόδια, δίκες και συκοφαντίες, τόσο από λαικούς, όσο και από κάποιους κληρικούς και ιεράρχες, ίδρυσε την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος και παρέμεινε σ’ αυτή ως τον Σεπτέμβριο του 1920, οπότε και ασθένησε. Για το λόγο αυτό εισήλθε στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΟ ΑΡΕΤΑΙΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Ο Αγιος γνώρισε και το μαρτύριο του σωματικού πόνου λόγω κάποιου νοσήματος στο ουροποιητικό, αδιευκρίνιστου και μη σαφώς αιτιολογημένου από τους βιογράφους του. Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, ενώ νοσούσε, δεν έλεγε το μαρτύριό του σε κανένα, και υπέμενε τον πόνο αγόγγυστα.
Όταν, όμως, αυτό έγινε αντιληπτό από τον περίγυρό του, δέχθηκε επίμονες πιέσεις, ώστε να δεχθεί να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση. Ο ιατρός που τον εξέτασε υπέδειξε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο για περαιτέρω έλεγχο και θεραπεία και ο Άγιος ταπεινά φερόμενος αποφάσισε να δεχθεί τη βοήθεια της ιατρικής επιστήμης και τέχνης, εκείνης της εποχής.
Περί τις 20 Σεπτεμβρίου του 1920, εισήχθη ως ΄΄άπορος΄΄ στη χειρουργική κλινική του Αρεταίειου Νοσοκομείου Αθηνών, μετά από μεσολάβηση του προύχοντα Διονυσίου Αιγινίτη.Όταν εισήχθη στο Νοσοκομείο γεμάτος ελπίδα για τη θεραπεία του, ο νέος ιατρός, που πήρε το ιστορικό του ΄΄άπορου΄΄ ασθενούς, εξέφρασε την κατάπληξή του, όταν έμαθε, από τη μοναχή που συνόδευε τον Άγιο, ότι ο γέροντας μοναχός, που ήταν μπροστά του, ήταν επίσκοπος και πρώην διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής.
Με αυτές τις δύο ιδιότητες, δηλαδή, του ΄΄απλού μοναχού΄΄ και του ΄΄άπορου΄΄ ασθενούς δεν έτυχε ουδεμίας προσοχής ως πολίτης, ως κληρικός και μάλιστα ως επίσκοπος. Ως άπορος ασθενής νοσηλεύθηκε με απλούς ανθρώπους και παρέμεινε κλινήρης στο χώρο του δίκλινου δωματίου, Γ’ θέσης, του θαλάμου ΄΄Τζιβανοπούλειο΄΄, που σήμερα έχει το νούμερο 2 κι έχει μετατραπεί σε προσκυνηματικό χώρο.
Εκεί, αγόγγυστα και άκρως υπομονετικά, νοσηλεύτηκε για πενήντα ημέρες. Ενώ, γινόταν λόγος για εγχείρηση, τελικά δεν έγινε. Ετσι, στις 8 Νοεμβρίου του 1920 και ώρα 22.30, μετά από, περίπου δύο μήνες νοσηλείας, κι ενώ δύο ως τρεις ώρες πριν, είχε μια ολιγόλογη και ήρεμη συζήτηση με τον ανεψιό και βαπτιστικό του Αναστάσιο, ο ‘’Άνθρωπος του Θεού’’, Μητροπολίτης Νεκτάριος Κεφαλάς παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριό του.
Ομως είχε ήδη λάβει το χάρισμα της θαυματουργίας. Η αναχώρησή του συνοδεύθηκε από ένα γεγονός, που σκόρπισε ενθουσιασμό και ιερή συγκίνηση στο Νοσοκομείο: Ενώ, άλλαζαν το ιερό λείψανό του τοποθέτησαν τυχαία τη φανέλα του νεκρού πάνω στον ασθενή του διπλανού κρεβατιού που ήταν τετραπληγικός. Αμέσως, ο τελευταίος, σηκώθηκε και αυθόρμητα άρχισε να βαδίζει, ωσάν να ήταν υγιής.
Το ιερό και μυροβλύζον σκήνωμα του Αγίου μεταφέρθηκε αρχικά στο ναό του νοσοκομείου, και στη συνέχεια, στο ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς όπου παρέμεινε για δύο περίπου ώρες, για να φθάσει στον τελικό προορισμό του, στην Αίγινα, όπου κηδεύθηκε και ετάφη στις 9 Νοεμβρίου του 1920.
Έκτοτε, η ανάμνηση του Αγίου Νεκταρίου προστατεύει και καθοδηγεί όλες τις λειτουργίες του Αρεταίειου Νοσοκομείου και μαζί με τον Άγιο Γεώργιο θεωρείται προστάτης του.

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΔΥΟ, ΤΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ ‘’ΤΖΙΒΑΝΟΠΟΥΛΕΙΟ’’, ΤΟΥ ΑΡΕΤΑΙΕΙΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
Τις τελευταίες ημέρες της ζωής του ο άγιος βρισκόταν στο θάλαμο ανιάτων του Αρεταίειου Νοσοκομείου Αθηνών, ανάμεσα σε πολλούς φτωχούς και ετοιμοθάνατους ασθενείς. Δίπλα στο κρεβάτι του ήταν κάποιος ασθενής παράλυτος, όπως αναφέρεται, για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το νοσηλευτικό προσωπικό περιέγραψε ότι, όταν ο άγιος παρέδωσε το πνεύμα του, η αδελφή του νοσοκομείου με μία μοναχή που τον συνόδευε, ετοίμαζαν το ιερό του σκήνωμα για να μεταφερθεί στην Αίγινα.
Για το λόγο αυτό, αφού αφήρεσαν αυτά που φορούσε και τα απέθεσαν στο κρεβάτι του παράλυτου ασθενούς, το έντυσαν με καθαρά ρούχα. Παραδόξως, ο ασθενής στερεώθηκε και σηκώθηκε από το κρεβάτι του δοξάζοντας το Θεό

πηγή :   AgiosNektarios.com

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...