/*--

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Τοῦ Ἠλία Μηνιάτη Ἐπισκόπου Κερνίτσης καί Καλαβρύτων

   
…Ἰδέτε τόν τάφον εἰς τό χωρίον Γεθσημανῆ, καί θέλετε τόν εὕρει κενόν· διότι τάφος δέν δύναται νά χωρήση τήν Μητέρα τῆς ζωῆς, τό δοχεῖον τῆς σεσαρκωμένης Θεότητος, τοῦ ὁποίου τόπος ἀντάξιος εἶναι ὁ θρόνος τῆς θείας δόξης. Καί ἐπάνω εἰς τοιοῦτον τόν θρόνον, ἐκ δεξιῶν τοῦ Βασιλέως Θεοῦ, μεταστᾶσα ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ κάθηται ὡς Βασίλισσα τῶν οὐρανίων καί ἐπιγείων, ὑπερτέρα πάσης κτίσεως· «Παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου». Βασίλισσα τῶν ἐπιγείων· εἰς αὐτήν ἀποδίδει τάς δευτέρας, μετά Θεόν, τιμητικάς λατρείας τῶν πιστῶν ἡ Ἐκκλησία· εἰς τούς ἀχράν- τους αὐτῆς πόδας ρίπτουσι τά σκῆπτρα καί διαδήματα οἱ εὐσεβεῖς βασιλεῖς.

Αὐτῆς τόν ὑψηλόν θρόνον περικυκλώνουσι τῶν Ὀρθοδόξων τά συστήματα· καί ποῖος παρακαλεῖ ὑγείαν εἰς τάς νόσους· ποῖος ἀπαλλαγήν εἰς τούς κινδύνους· οὗτος παρηγορίαν εἰς τάς θλίψεις· ἐκεῖνος βοήθειαν εἰς τάς συμφοράς· ὅλοι ζητοῦσιν ἔλεος ἀπό τήν πηγήν τοῦ ἐλέους· καί ὁ παρακαλῶν λαμβάνει καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει· διότι ἀνεξάντλητον εἶναι τό πέλαγος τῶν χαρίτων, ἀκένωτος εἶναι ἡ πηγή τῶν ἀγαθῶν…

Ὅταν ὁ ἥλιος φθάσῃ εἰς τήν μέσην ἁψῖδα τοῦ οὐρανοῦ, ἐξίσου χύνει εἰς ὅλα τά μέρη τῶν ἀκτίνων τό φῶς, ἀλλά ἐξίσου δέν φωτίζονται πάντα τά φωτιζόμενα σώματα· καθώς εἶναι ἤ ἀραιότερα ἤ πυκνότερα, ἔτσι ἤ περισσότερον ἤ ὀλιγώτερον λαμβάνουσι τό προσβάλλον ἀπαύγασμα τῆς ἡλιακῆς λαμπηδόνος· τά μέν καθαρά ἐκλάμπουσιν εὔδια, καί τά στερεά καί ἀντίτυπα ἀντιλάμπουσιν ὅσον μόνον γίνονται ὁρατά. Ἀλλ’ ὅταν λάχῃ καί ὁ ἥλιος προβάλῃ τάς ἀκτῖνάς του εἰς ἕνα ἀκηλίδωτον καθρέπτην, ὄχι μόνον τόν φωτίζει, ἀλλ’ αὐτός ὁ ἥλιος ἐκεῖ φαίνεται νά εἰσβαίνῃ, καί νά περικλείεται εἰς τρόπον, ὥστε ἐκεῖνος δέν φαίνεται τόσον ἕνα κρύσταλλον ὁπού φωτίζεται, ἀλλ’ αὐτός ὁ ἥλιος ὁπού φωτίζει. Αὐτή εἶναι ἀνάμεσα τῶν ἄλλων φωτιζομένων σωμάτων καί καθρέπτου ἡ διαφορά· ὅτι τά μέν ἄλλα σώματα λαμβάνουσι μόνον τοῦ ἡλίου τό φῶς, ὁ καθρέπτης λαμβάνει αὐτόν ὅλον τόν ἥλιον καί ἀκτινοβολεῖ ὡς ἥλιος.

Ὁμοίως ὁ ἄδυτος ἐκεῖνος τῆς δικαιοσύνης Ἥλιος, ὅστις λάμπει ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν Ἁγίων, ἐξίσου χύνει εἰς ὅλα τά πνεύματα τῶν μακαρίων τῆς θείας δόξης ἀνέσπερον φῶς, ἀλλ’ ἐξίσου δέν φωτίζονται πάντα· καθ’ ἕνα λαμβάνει τό ἴδιον μέτρον τῆς θείας φωτοχυσίας, ὡς ἕνα μερικόν χρῶμα μακαρίας ἐλλάμψεως· καί δέχεται ἤ περισσότερον ἤ ὀλιγώτερον τό μέτρον τοῦ θείου τούτου φωτός, καθώς εἶναι δεκτικόν, κατά τόν βαθμόν δηλαδή καί ἀναλογίαν τῆς ἰδίας του καθαρότητος. Ἔτσι ἀλλέως φωτίζονται οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι, ὁποῦ εἶναι ἄϋλα πνεύματα· ἀλλέως οἱ ἄνθρωποι, ὁποῦ εἶναι φύσεως παχυτέρας· καί πάλιν ἀνάμεσα καί εἰς τούς Ἀγγέλους, διαφορετικά φωτίζονται ἀπό τάς Κυριότητας οἱ Θρόνοι· ἀπό τούς Θρόνους τά Χερουβείμ, καί ἀπό τά Χερουβείμ τά Σεραφείμ· καί ἀνάμεσα εἰς τούς ἀνθρώπους, ἀπό τούς Προφήτας οἱ Ἀπόστολοι, ἀπό τούς Ὁμολογητάς οἱ Μάρτυρες, καί ἀπό τούς Ἀσκητάς οἱ Παρθένοι· ὅλοι εἶναι ἄστρα τοῦ νοητοῦ στρεώματος, ὅθεν οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες· «Πλήν ἀστήρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ» κατά τό ρητόν.

Ἡ Παναγία Παρθένος εἶναι ἀνάμεσα εἰς ὅλους τούς μακαρίους ἀκηλίδωτος καθρέπτης ἁγνείας καί καθαρότητος· ὅλη καλή, ὅλη ἄμωμος, καθώς τήν ὀνομάζει εἰς τό Ἆσμα τό Πνεῦμα τό Ἅγιον. «Ὅλη καλή, ἡ πλησίον μου, καί μῶμος οὐκ ἔστιν ἐν σοί»· καθαρωτέρα ἀσυγκρίτως καί τῶν ἀνθρώπων καί τῶν Ἀγγέλων. Ὅθεν ὄχι μόνον εἰς αὐτήν χύνει τῆς μακαριότητος τό φῶς, ἀλλ’ εἰς αὐτήν εἰσβαίνει καί ὡσάν νά περικλείεται ὅλη, ὅλη ἐκείνη ἡ πολυχεύμων πηγή τοῦ φωτόςς ὅλος, ὅλος τῆς δόξης ὁ ἥλιος· εἰς τρόπον ὥστε ὡς ἄλλος δεύτερος τῆς δόξης ἥλιος ἀκτινοβολεῖ τῆς Παναγίας Παρθένου τό μακάριον πρόσωπον, καί κάμνει διπλοῦν τό φῶς τῆς ἀνεσπέρου ἡμέρας. Καταλάβετε δέ τήν διαφοράν τῆς μακαριότητος ὁποῦ χαίρονται τῶν λοιπῶν δικαίων τά πνεύματα, καί τῆς μακαριότητος ὁποῦ χαίρεται ἡ Θεομήτωρ Μαρία· ὅτι ἐκεῖνοι μέν κατά μέρος δέχονται τῆς θείας δόξης τό φῶς, αὐτή δέ ὅλον δέχεται τῆς δόξης τόν Ἥλιον.

Ἐκεῖνοι μερικῶς ἔλαβον ἐδῶ τήν χάριν καί κατά τό μέτρον τῆς χάριτος ἀπολαμβάνουσιν ἐκεῖ τήν δόξαν· αὐτή εἶναι δοχεῖον δεκτικόν ἐκεῖ ὅλης τῆς δόξης, καθώς ἐδῶ ἐστάθη δοχεῖον δεκτικόν ὅλης τῆς χάριτος. Ὅθεν ἐδῶ ἦτο, καθώς τήν ὠνόμασεν ὁ Ἀρχάγγελος, κεχαριτωμένη, εἶχε δηλαδή ὅλον τό πλήρωμα τῆς θείας χάριτος· τό ὁμολογεῖ καί ὁ Θεολόγος· «Ἑκάστοις τῶν ἐκλεκτῶν ἡ χάρις κατά μέρος ἐδόθη, τῇ δέ Παρθένῳ ἅπαν τό τῆς χάριτος πλήρωμα»· ἐκεῖ δέ εἶναι δεδοξασμένη, ἔχει δηλαδή ὅλον τό πλήρωμα τῆς θείας δόξης· καθώς τήν προεῖδεν ὁ Ἰεζεκιήλ· «Καί εἶδον, καί ἰδού πλήρης δόξης ὁ οἶκος Κυρίου· παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη».

Ἀδύνατον εἶναι, Χριστιανοί, ὁ νοῦς μας νά φαντασθῇ τό ὑπέρλαμπρον ἐκεῖνο φῶς, μέ τό ὁποῖον ἀστράπτει ἡ μακαρία Παρθένος εἰς τόν Παράδεισον· ἡ σελήνη, ὁ ἥλιος εἶναι σκοτεινά πράγματα παραβαλλόμενα μέ ἐκεῖνον τό ἀνεκλάλητον κάλλος, τό ὁποῖον βλέπουσι καί δέν χορταίνουσιν οἱ μακάριοι! τί ὡραῖον! τί φαεινόν! τί θεοειδές θέαμα εἰς τά μάτια τῶν Σεραφείμ! Τοῦτο ἐπεθύμησε νά ἴδῃ ἕνας νέος πολλά εὐλαβής τῆς Παρθένου, καί ἔκαμε πρός αὐτήν τοιαύτην δέησιν· «Μαρία, γλυκύτατον ὄνομα, ὅπου ἐγώ μετά Θεόν σέβω καί προσκυνῶ, μέ ὅλον τόν πόθον καί εὐλάβειαν τῆς ψυχῆς μου, διότι εἶσαι τῆς ψυχῆς μου ἡ παρηγορία καί ἡ χαρά· ἄν εὕρηκα χάριν ἐνώπιόν σου ὁ ταπεινός δοῦλός σου, μίαν χάριν νά μοῦ κάμῃς σέ παρακαλῶ· ἀνάμεσα εἰς τάς εὐεργεσίας, νά μέ ἀξιώσῃς νά σέ ἴδω καθώς εἶσαι εἰς τόν Παράδεισον. Ἀξίωσόν με, ἀειπάρθενε Κόρη, ἀξίωσόν με Μῆτερ ἐλέους· ἄς σέ ἴδω, καί εὐχαριστοῦμαι νά χάσω ἕνα ἀπό τά μάτια μου».

Εἰσήκουσεν ἡ Πάναγνος Δέσποινα τοῦ εὐλαβοῦς δούλου της τήν προσευχήν· τοῦ ἐφάνη μίαν νύκτα εἰς τόν ὕπνον του ὁλολαμπής, μέ ὅλον ἐκεῖνο τό φῶς τῆς δόξης, μέ τό ὁποῖον λάμπει εἰς τόν οὐρανόν. Ἐξύπνησεν ὁ νέος, καί ἀληθινά ἔχασε τό ἕνα ἀπό τά ὀμμάτιά του, ἀλλά ἀπό τήν χαράν ὁποῦ  εἶχεν, ὅτι ἠξιώθη νά ἴδῃ τήν Βασίλισσαν τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, δέν ἐλυπεῖτο ὁλότελα, ὅτι ἐστερήθη τό φῶς του· μάλιστα πάλιν παρακαλεῖ νά τήν ἴδῃ ἄλλην μίαν φοράν, καί εὐχαριστεῖται νά χάσῃ καί τόν ἄλλον ὀφθαλμόν, ὅστις τοῦ ἔμεινε. Καί πάλιν ἠξιώθη, πάλιν τήν εἶδε· ἀλλά τί λογιάζετε, Χριστιανοί; Πώς τάχα νά ἔμεινε τυφλός καί ἀπό τούς δύο ὀφθαλμούς;

Ἡ συμπαθεστάτη Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, ὅταν τοῦ ἐφάνη τήν δευτέραν φοράν, ὄχι μόνον δέν τόν ἐστέρησεν ἀπό τόν ἕνα ὀφθαλμόν ὁποῦ τοῦ ἔμεινεν, ἀλλά τοῦ ἔστρεψε καί τόν ἄλλον πού εἶχε χαμένον· ἐξύπνησεν ὁ νέος ἐκεῖνος καί μέ τούς δύο ὀφθαλμούς ὑγιεῖς καί ὅλος ἐκστατικός ἀπό τήν διπλῆν χαράν, μέ πολλά δάκρυα εὐλαβοῦς ἀγαλλιάσεως ἔδωκεν εἰς τήν Ὑπερένδοξον Θεομήτορα χιλίας εὐχαριστίας. Κεχαριτωμένη, δοξασμένη Παντάνασσα, ἀπό τήν ἄφθονον ἐκείνην ἀκτινοβολίαν τοῦ θείου φωτός ὁποῦ χαίρεσαι, παρισταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, πέμψον ἐδῶ κάτω καί εἰς ἡμᾶς τούς εὐλαβεῖς δούλους σου μίαν μακαρίαν ἀκτῖνα, ὁποῦ νά εἶναι καί φῶς εἰς τόν ἐσκοτισμένον μας νοῦν, καί φλόγα εἰς τήν ψυχραμένην μας θέλησιν, διά νά βλέπωμεν καί νά περιπατῶμεν σπουδαῖοι εἰς τήν ὁδόν τῶν θείων δικαιωμάτων.

Ἡμεῖς, μετά Θεόν, εἰς σέ τοῦ Θεοῦ τήν Μητέρα, καί Μητέρα ἡμῶν, ἔχομεν τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας· ἀπό σέ ἐλπίζομεν τάς νίκας τῆς γαληνοτά- της Αὐθεντίας· τά τρόπαια τῶν εὐσεβῶν βασιλέων· τήν στερέωσιν τῆς Ἐκκλησίας· τήν ἀντίληψιν τοῦ Ὀρθοδόξου Γένους· τήν σκέπην τῆς εὐλαβοῦς σου ταύτης πολιτείας, ἥτις εἶναι ἀφιερωμένη εἰς τήν ἄμαχόν σου βοήθειαν. Ναί, Παναγία Παρθένε Μαρία, ὄνομα, πού εἶναι ἡ παρηγορία, τό καύχημα τῶν Χριστιανῶν· δέξαι τήν νηστείαν καί παράκλησιν τῶν ἁγίων τούτων ἡμερῶν, ὁποῦ ἐκάμαμεν εἰς τιμήν σου, ὡς θυμίαμα εὐπρόσδεκτον· καί ἀξίωσόν μας, καθώς ἐδῶ εἰς τήν Ἐκκλησίαν εὐλαβῶς ἀσπαζόμεθα τήν ἁγίαν σου καί θαυματουργόν ταύτην Εἰκόνα, ἔτσι καί ἐκεῖ εἰς τόν Παράδεισον νά ἴδωμεν αὐτό τό μακάριόν σου πρόσωπον, τό ὁποῖον νά προσκυνοῦμεν, σύν τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν

Τοῦ Ἠλία Μηνιάτη
Ἐπισκόπου Κερνίτσης καί Καλαβρύτων



+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...