/*--

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ

  
Ἀποτελεῖ ἀπορούμενο καί ἀγωνία καί ἀμφισβήτηση πολλῶν  καλόπιστων ὀρθοδόξων πιστῶν  τό ἄν ὁ νηπιοβαπτισμός εἶναι ἔγκυρη καί παραδοσιακή πρακτική τῆς ὀρθόδοξης ἀνατολικῆς ἐκκλησίας ἤ ἄν ἀποτελεῖ ἄτυπο προσηλυτισμό καί καταστρατήγηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου.

Τό βάπτισμα εἶναι τό ἱερό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας κατά τό ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος βαπτιζόμενος μέ τριπλή κατάδυση καί ἀνάδυση σέ ἁγιασμένο ὕδωρ καί στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀπό τή μιά μεριά ἐλευθερώνεται ἀπό τό σῶμα τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἐνοχῆς τῆς ὀφειλόμενης σ’ αὐτή, ἀπό τήν ἄλλη δέ ἀναγεννᾶται πνευματικά σέ μία νέα ἔνθεη ὕπαρξη καί ζωή, γίνεται υἱός τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμος τῆς ἀφθαρσίας καί τῆς ἀθανασίας.

Κατά τό βάπτισμα ὁ ἄνθρωπος ἀποβάλλει τόν παλαιό Ἀδάμ καί ντύνεται τό Χριστό, ἀποκτώντας καθαρή καί ἄσπιλη τή θεία εἰκόνα μέ τήν ὁποία πλάστηκε ἀπό τό Θεό καί τήν ὁποία ἀχρείωσε ἡ ἁμαρτία1. Ἐπίσης, ἄν πρόκειται γιά ἐνήλικο, ἀπαραίτητη προϋπόθεση εἶναι ἡ πίστη καί τό βάπτισμα ἐξαλείφει τίς ἕως τότε προσωπικές του ἁμαρτίες, πέρα ἀπό τήν ἀπόδυση τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καί κόσμου, τῆς ἀδαμιαίας δηλαδή ἁμαρτητικῆς κατάστασης, στήν ὁποία γεννῶνται καί τά νήπια. Ὅταν μιλᾶμε γιά κληρονομιά τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, δέν ἐννοεῖται νομική ἐνοχή, ὡσάν νά ἤμασταν ὅλοι ὑπεύθυνοι γιά τήν πτώση τῶν πρωτοπλάστων, ἀλλά γιά γέννηση σέ ἕναν κόσμο ἁμαρτίας, ἕναν κόσμο δαιμονοκρατούμενο, μιά ἀνθρώπινη φύση ἀμαυρωμένη καί κατεστραμμένη.

Τό βάπτισμα εἶναι φανερό πώς μόνο σκλαβιά καί καταστρατήγηση ἐλευθερίας δέν εἶναι, ἐνῶ ἀντίθετα εἶναι ἐλευθερία, γέννηση, ἀνάσταση, εὐεργεσία. Τό βάπτισμα γιά τόν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, πού ἐκφράζει ὅλη τήν ὀρθόδοξη μυστηριακή παράδοση, εἶναι ἡ ὑπόστασή μας ἐν Χριστῷ, ἡ γέννησή μας, πρίν δέν ὑπήρχαμε! Χαρακτηριστικά γράφει στό ἔργο του «ἡ ἐν Χριστῷ ζωή»: «Στὰ ἱερὰ Μυστήρια εἰκονίζουμε τὴν ταφὴ καὶ ἐξαγγέλλουμε τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ. Μὲ αὐτὰ γεννιόμαστε, μορφοποιούμαστε καὶ συναπτόμαστε ὑπερφυῶς μὲ τὸν Σωτήρα. Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καί ἐσμεν». Τὸ Βάπτισμα χορηγεῖ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν ὑπόσταση κατὰ Χριστόν, γιατὶ μᾶς παίρνει νεκροὺς καὶ διεφθαρμένους καὶ μᾶς εἰσάγει γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή. Γέννηση, ἀναγέννηση, ἀνάπλαση καὶ σφραγίδα ὀνομάζεται, κι ἀκόμη βάπτισμα, ἔνδυμα, χρίσμα, χάρισμα, φώτισμα καὶ λουτρό. Ὅλα δηλώνουν ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πράγμα· Ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως αὐτῶν ποὺ ὑφίστανται καὶ ζοῦν κατὰ Θεὸν εἶναι τὸ Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Ἡ γέννηση λοιπὸν εἶναι φανερὸ ὅτι σημαίνει αὐτὸ καὶ τίποτε ἄλλο. Καὶ ἡ ἀναγέννηση καὶ ἡ ἀνάπλαση ἐπισημαίνουν μόνο ἐκεῖνο· Αὐτοὶ ποὺ τώρα γεννιοῦνται καὶ πλάθονται εἶχαν γεννηθῆ προηγουμένως καὶ ἐπειδὴ ἔχασαν τὴ μορφή τους, ἐπανέρχονται τώρα μὲ δεύτερη γέννηση στὴν πρώτη μορφή. Νὰ βαπτισθοῦμε σημαίνει νὰ γεννηθοῦμε κατὰ Χριστὸν καὶ νὰ λάβουμε ὕπαρξη καὶ ὑπόσταση, ἐνῶ δὲν ἤμασταν τίποτε. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Βαπτίσματος. Ἐλευθερώνει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, συμφιλιώνει τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο, κάνει τὸν ἄνθρωπο υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἀνοίγει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, δίνει τὴν αἴσθηση τοῦ θείου φωτός, μὲ λίγα λόγια προετοιμάζει γιὰ τὴν μέλλουσα ζωή»2.

Τό βάπτισμα λοιπόν, δέν εἶναι ἁπλῶς τό «ἠθικό βραβεῖο» μιᾶς κατηχητικῆς πορείας, ὁ ἔπαινος γιά ἕναν τέλεια μορφωμένο καί διαβασμένο στά κατηχητικά χριστιανό, πουριτανικά, γνωσιολογικά καί ἀποστειρωμένα, ἀλλά ὑπόθεση ζωῆς, ὀντολογική ὑπόθεση. Πρίν δέν ἤμασταν, τώρα ἤμαστε! Φυσικά, ἡ Ἐκκλησία καί στήν ἀρχαιότητα ἀλλά καί σήμερα κατηχεῖ τούς ἐνηλίκους πρίν τό βάπτισμα, ὅταν πρόκειται γιά ἑτερόδοξους ἤ μή χριστιανούς καί τά νήπια διά βίου μέσω τοῦ κατηχητικοῦ της ἔργου. Ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι μιά ὑπόθεση πού διαρκεῖ στό ἀεί καί μάλιστα ἀκόμα καί σήμερα ὑφίσταται ἰδιαίτερη τάξη κατηχουμένων (δηλ. διδασκομένων καί προετοιμαζομένων γιά τό βάπτισμα ἀνθρώπων) γιά τούς ὁποίους μάλιστα ὑπάρχει ἰδιαίτερη εὐχή καί μεταχείριση στήν σύναξη τῆς θείας λειτουργίας. Ἀλλά σκοπός τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ γέννηση τοῦ ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου καί ὄχι τοῦ καλοῦ μαθητή. Καλή καί ἀπαραίτητη ἡ γνώση (ὡς θρησκευτική μόρφωση), ἀλλά κέντρον καί ὑπόθεση εἶναι ἡ μυστηριακή ζωή καί ἐν Χριστῷ ὑπόσταση καί πορεία.
Ὁπότε τά νήπια, πρῶτον γεννῶνται ἐν Χριστῷ, διά τοῦ βαπτίσματος καί μετά μορφώνονται ἐν Χριστῷ καί διά τόν Χριστόν (μέ τά μυστήρια καί τήν ἀφιέρωσή τους) καί περί Χριστοῦ (μέ τήν μορφωτική ἱερά κατήχηση).

Σ’ αὐτήν τήν τελειωτική τους πορεία συμβάλει καί τό Χρίσμα, μυστήριο πού ἐπενεργεῖ τά χαρίσματα τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί τελεῖται μαζί μέ τό βάπτισμα. Πολλοί τῶν αἱρετικῶν διατείνονται πώς ὁ νηπιοβαπτισμός δέν διαφαίνεται πουθενά στήν ἁγία Γραφή, ἀλλά καί μάλιστα εἶναι πρακτική πού ἐναντιώνεται στούς λόγους τῆς ἁγίας Γραφῆς. Συγκεκριμένα ἀναφέρεται τό χωρίο Μκ 16,16, «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται», μέ ὑπογραμμισμένο τό «πιστεύσας».
Εἶναι ὅμως φανερό γιά τόν κάθε καλόπιστο μελετητή πώς ἀσφαλῶς σέ αὐτό τό χωρίο ὁ Κύριος ἀναφέρεται στούς δυνάμενους νά κατηχηθοῦν ἐνηλίκους καί ὄχι στά νήπια τά ὁποῖα ὅμως δέν φαίνεται πουθενά ὅτι ἀποκλείει! Ἄλλωστε στό κατά Ματθαῖον (28,19), πάλι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀποστέλει τούς μαθητές λέγοντας «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη... βαπτίζοντες καί διδάσκοντες αὐτούς». Αἴφνης δηλαδή προηγεῖται τό βάπτισμα τῆς διδασκαλίας καί ἡ μαθητεία δίδεται ὄχι διά τῆς πίστεως ὅπως στό κατά Μάρκον, ἀλλά διά τοῦ βαπτίσματος! Φυσικά, δέν ὑπάρχει ἀντίφαση ἀνάμεσα στά εὐαγγέλια, ἀλλά τό ἕνα συμπληρώνει τό ἄλλο καί ἡ Ἁγία Γραφή δέν πρέπει νά διαβάζεται ἀποσπασματικά, ἀλλά συνολικά. Εἶναι λοιπόν φανερό πώς ὁ μέν Μάρκος ἀναφέρεται σέ ἐνηλίκων βάπτισμα, ὁ δέ Ματθαῖος γενικά σέ βάπτισμα ἐνηλίκων καί ἀνηλίκων.
Ἄλλωστε, ὑπάρχουν σαφεῖς ἀναφορές γιά νηπιοβαπτισμό ἀπό ἀποστόλους στήν ἁγία Γραφή, πού ἀποδεικνύουν τήν ἀρχαιότητα τῆς πρακτικῆς. Ὁ ἀπ. Πέτρος βαπτίζει ὅλους ἐκείνους στούς ὁποίους ἔπεσε τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ Κορνηλίου, ὅλους ὅσους τόν ἄκουγαν (Πράξεις 10/ι΄ 44,47,48)

Ὁ Παῦλος τήν οἰκογένεια τῆς Λυδίας (Πράξεις 16/ις΄ 15), ἑνός δεσμοφύλακα ( «Καί ἐβαπτίσθη αὐτός καί οἱ αὐτοῦ πάντες» (Πράξεις 16/ις΄ 33), τοῦ Κρίσπου καί τοῦ Στεφανᾶ (Α΄Κορινθίους 1/α΄ 16). Ὅποιος θέλει νά πιστεύει πώς σ’ αὐτές τίς οἰκογένειες δέν ὑπῆρχαν καί παιδιά, ἁπλά ἐθελοτυφλεῖ ἤ ἁπλῶς θεωρεῖ αὐθαιρέτως πώς οἱ πρῶτοι χριστιανοί ἦταν μυστηριωδῶς... ἄκληροι. Ἐπίσης, τό ἐπιχείρημα πώς ἡ ἔννοια «οἶκος-οἰκία» ἀναφέρεται μόνο στά ἐνήλικα μέλη τοῦ σπιτιοῦ ἤ τῆς οἰκογένειας, συμπεριλαμβανομένων καί τῶν δούλων, εἶναι ἁπλῶς μιά φιλολογική πιθανότητα καί ὄχι κάποια ἀποδεδειγμένη ἱστορικά ἀλήθεια ἤ αὐτή ἡ πραγματικότητα. Ἐπίσης, πουθενά στήν Γραφή δέν ἀπαγορεύεται ὁ νηπιοβαπτισμός!
Τό γεγονός ἄλλωστε πώς ἡ ἀρχαία ἐκκλησία πρῶτα κατηχοῦσε καί μετά βάπτιζε καί μάλιστα σέ μεγάλη ἡλικία, δέν ἀποκλείει τόν νηπιοβαπτισμό. Τότε ὁ χριστιανισμός ἦταν στήν ἀρχή καί ἐξάπλωσή του ἀκόμα καί φυσικά ἀπευθύνοταν σέ ἀβάπτιστους πού δέν εἶχαν τήν «τύχη» νά γεννηθοῦν ἀπό χριστιανούς γονεῖς. Παραδείγματα πατέρων ἤ ἁπλῶν χριστιανῶν, πού περίμεναν νά βαπτιστοῦν σέ μεγάλη ἡλικία ἀπηχοῦν μᾶλλον κάποιο ἰδιάζοντα καλόν ζηλωτισμό τῆς χρυσῆς ἐκείνης ἐποχῆς τῆς Ἐκκλησίας καί τήν προσωπική τους πορεία-ἐπιλογή-ὑπόθεση ἤ εἶναι θέμα τῆς βιοτικῆς τους περιπέτειας καί δοκιμασίας τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἐπίσης ὁ χριστιανισμός διαδόθηκε ἀπό τούς Ρωμαίους στούς Σλάβους, Ἴβηρες καί Ρώσους εἶναι παραδεδομένο καί αὐτονόητο πώς στό βάπτισμα μετεῖχαν καί τά παιδιά τους! Ἐπίσης τήν χρησιμότητα καί τήν πρακτική τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ ἀναφέρουν σέ ἔργα τους οἱ ἅγιοι πατέρες Εἰρηναῖος, Κυπριανός Καρχηδόνος καί ὁ ἐκκλησιαστικός συγγραφέας Ὠριγένης. Οἱ δέ πρῶτοι ἀναπτύσσουν καί σχετική θεολογία περί ἀναγεννήσεως διά τοῦ βαπτίσματος.
Ἐπίσης, ὑπάρχει ἀπό μερικούς χριστιανούς μιά ἠθικιστική θεώρηση τῶν πραγμάτων καί περί ἁμαρτίας. Λένε δηλαδή πώς τά ἀνεύθυνα νήπια, πού δέν ἔχουν διαπράξει προσωπικές ἁμαρτίες, δέν ἔχουν ἀνάγκη τόν καθαρισμό τοῦ βαπτίσματος. Ὅμως, ὅπως εἴδαμε στήν ὀρθόδοξη παράδοση, ἡ ἁμαρτία δέν ἔχει αὐστηρά ἠθικές διαστάσεις, ἀλλά εἶναι ὀντολογική ὑπόθεση, κατάσταση δηλαδή τῆς ὑπάρξεως, ὑπόθεση τοῦ εἶναι, τῆς φύσης μας. Τό βάπτισμα δέν εἶναι ἕνας ἁπλός τελετουργικός καθαρμός (τέτοιους ἔκαναν οἱ ἰουδαῖοι), ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, φωτισμός καί γέννηση τῆς ὕπαρξης καί καταδίκη τῆς ἁμαρτίας στό κέντρο της, στήν ὑπόστασή της, ὄχι ἐπιφανειακά, ποσοτικά, νομικιστικά καί ἠθικιστικά. Φυσικά, ἐνῶ μέ τό βάπτισμα καταδικάζεται ἡ ἁμαρτία, δέν ἐξαλείφεται ὅμως τελείως ἡ ἁμαρτητική ροπή, γιά νά μήν καταστρατηγηθεῖ ἡ ἐλευθερία ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ἀκόμα ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος μετά τό βάπτισμα. Ἐκεῖνος εἶναι ὑπεύθυνος καί ἐλεύθερος νά διαχειριστεῖ τήν ψυχή καί τό σῶμα του, πρός ὄφελος ἤ ἀπώλειά του.

Κατά τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου δέν ἔχει μόνον τήν λογική ἐνέργεια, ἀλλά ἔχει καί ἄλλες ἐνέργειες, ὅπως τήν νοερά ἐνέργεια, τήν φαντασία, τήν αἴσθηση κ.λπ. Ἀκόμη, ἡ λογική δέν εἶναι πηγή τῆς γνώσεως, ἀκόμη καί γιά τά ἀνθρώπινα πράγματα. Γι’ αὐτό καί στήν ἐπιστήμη ἀναπτύχθηκε ἡ λεγόμενη «συναισθηματική νοημοσύνη» πού ἰσχυρίζεται ὅτι ὑπάρχουν μέσα στόν ἄνθρωπο «δυό μυαλά», ἤτοι ἡ λογική καί τό συναίσθημα καί θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀναπηρία τό νά ἀπολυτοποιῆ κανείς μόνον τήν λογική.
Αὐτό ἀποδεικνύεται καί ἀπό τήν ἀπεικόνιση τοῦ ἐγκεφάλου. Ὁ δυτικός σχολαστικισμός εἶναι ἐκεῖνος πού ὁδήγησε στήν πρακτική τῆς ἀποσυνδέσεως τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος ἀπό τό μυστήριο τοῦ Χρίσματος καί κατ’ ἐπέκταση ἀπό τό μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας μέχρι τήν ἐφηβεία. Ἡ βάση αὐτῆς τῆς πρακτικῆς εἶναι ὅτι γιά νά δεχθῆ τό παιδί τό Χρίσμα καί νά λάβη τήν θεία Κοινωνία πρέπει νά κατανοῆ μέ τήν λογική του τά γινόμενα. Ἐμεῖς χρίουμε τά βρέφη καί τά κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, γιατί γνωρίζουμε ἀπό τήν θεολογία μας ὅτι καί τά βρέφη λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί πρίν ἀναπτυχθῆ ὁ ἐγκέφαλος καί ἡ λογική, ἀφοῦ καί τότε ἐνεργεῖ μέσα τους ἡ νοερά ἐνέργεια. Ἀκόμη καί τά ἔμβρυα μποροῦν νά λαμβάνουν τό Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπως ἔγινε μέ τόν Τίμιο Πρόδρομο, πού ὅταν ἦταν ἔμβρυο ἕξι μηνῶν ἔγινε ἀπό τότε Προφήτης καί κατέστησε καί τήν Μητέρα του Προφήτιδα, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμά3.
Καί στό σημεῖο αὐτό μνημονεύουμε τίς περιπτώσεις τῶν νηπίων ἐκείνων, πού ἔβλεπαν τόν συγχρόνο ἁγίο ἱερέα Νικόλαο Πλανᾶ, νά μήν πατᾶ στό ἔδαφος ἐνῶ λειτουργοῦσε. Λοιπόν δέν ἀξίζει ἕνα τέτοιο νήπιο τό βάπτισμα, μέ τέτοια ζωντανή καί οὐσιαστική μετοχή στήν λατρεία, ὅταν μάλιστα κατά τό Ἁγιογραφικό ἐκεῖνο, τό ἅγιον Πνεῦμα ὁμολογεῖ «ἐκ στόματος νηπίων καί θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον» καί «ἄφετε τά παιδία ἐλθεῖν πρός μέ»;

Ὑπάρχουν βέβαια καί ἄλλα ἐπιχειρήματα ὑπέρ τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ, ἀπό τά ὁποῖα μόνο οἱ αὐστηρά κακόπιστοι δέν πείθονται. «Μερικοί ρωτοῦν γιατί μέ βάπτισαν, χωρίς κανένας νά μέ ρωτήσει, ἄν ἤθελα νά βαπτισθῶ καί νά γίνω χριστιανός; (αὐτό εἶναι συνηθισμένο ἐρώτημα τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ). Τό ἐρώτημα εἶναι σχῆμα ὀξύμωρο. Πῶς μπορεῖς νά ρωτηθεῖς, ἀφοῦ δέν ἔχεις τή δυνατότητα νά κατανοήσεις καί νά ἀπαντήσεις; Τό βάπτισμα τό κάνουμε στά νήπια γιά τό καλό τους, γιά νά τά προφυλάξουμε ἀπό ἕναν μέγιστο κίνδυνο. Τό ἴδιο ἄλλωστε δέν κάνουμε στά μικρά παιδιά, ὅταν τά ἐμβολιάζουμε; Ζητᾶμε προηγουμένως τή συγκατάθεσή τους;»4. Μήπως στεροῦμε ἀπό τά παιδιά τό φῶς, τήν τροφή, τήν ὑγεία, τήν παιδεία, τήν ἀγάπη;
Μᾶλλον ὄχι. Λοιπόν θά τούς στερήσουμε τόν Χριστό τήν ἴδια τήν γέννηση καί ζωή; Ἤ μήπως μεγαλώνοντας τό παιδί δέν εἶναι ἐλεύθερο νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ἐκκλησία καί τό βάπτισμα εἶναι ἕνα εἶδος ... «κοινωνικοῦ στίγματος», πού θά τό κουβαλᾶ σέ ὅλη του τήν ζωή; Ἤ μήπως ἄλλωστε, ὅποιος νικᾶται ἀπό τήν ἁμαρτία καί ἀποβάλει συνειδητά τό βάπτισμα, τό θεωρεῖ καί κάτι σημαντικό ἀργότερα, ὅταν δηλαδή ἀλλαξοπιστήσει; Ἄς πάψουν, λοιπόν, τίς ὑποκρισίες οἱ αὐτόκλητοι ὑπερασπιστές «τῶν δικαιωμάτων τοῦ προσώπου», γιατί ἁπλῶς γελοιοποιοῦνται.

Ὑπάρχει, φυσικά καί τό θέμα τῶν νηπίων πού ἀποθνῄσκουν ἀβάπτιστα, εἴτε γιατί δέν πρόλαβε κάποιος νά τά «ἀεροβαπτίσει», εἴτε ἀπό ἀμέλεια. Εἶναι σκληρά καί ἀπάνθρωπα σχολαστικό νά προκαταλαμβάνουμε τήν τύχη τῶν νηπίων αὐτῶν καί τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί νά μιλᾶμε τάχα γιά τήν ... κόλασή τους! Τά νήπια αὐτά διαφέρουν ἀπό τά βαπτισμένα μόνο ὡς πρός τό φώτισμα, τήν ἀποβολή τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ φυσικά δέν ἔχουν προσωπικές-ἠθικές ἁμαρτίες. Εἶναι σίγουρο καί ἀσφαλές πώς ἡ γέννηση-βάπτισμα εἶναι καίρια σημαντική γιά τήν ἐν Χριστῷ ὑπόσταση καί σωτηρία τους. Εἶναι ἐπίσης σίγουρο καί ἀσφαλές πώς ἡ κατάληξή τους εἶναι διαφορετική ἀπό τά βαπτισμένα νήπια (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης). Τόσο σίγουρο καί ἀσφαλές εἶναι ὅμως πώς ὁ Δικαιοκρίτης Θεός, ὁ Πατέρας τῶν ἀθώων καί ἐλαχίστων μᾶς κατέχει ὅλους, ζῶντες καί νεκρούς στά πανάγια χέρια Του καί γιά ὅλους φροντίζει καί μεριμνᾶ μέ ἀνεξάντλητη πατρική καί ἀγαπητική διάθεση. Μέσα στόν ἀπέραντο κόσμο τῆς βασιλείας τοῦ Πατέρα, τῆς μέριμνας Αὐτοῦ, ὑπάρχει ἀρκετός καί ἰδιαίτερος χῶρος γιά τούς ἀθώους ...
Τέλος, σέ μιά κοινωνία πού πορεύεται πρός τήν ἀποθρησκευτικοποίηση καί ἀποπνευματοποίηση, ὁ νηπιοβαπτισμός μόνο προσηλυτισμός δέν εἶναι ἀλλά μάλιστα καί νόμιμη, ἀγαπητική ἄμυνα καί ἀσπίδα στά σχέδια καί τίς προκλήσεις τῶν παντός εἴδους ἀντιχρίστων καί ἀντιεκκλησιαστικῶν. Μᾶλλον ἀντιπροσηλυτισμός καί μάλιστα ἄγριος, ὕπουλος, κρυφός καί φανερός διωγμός εἶναι οἱ ἀπαξιωτικές ἐκφράσεις καί δράσεις τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ σήμερον, τῶν ὁποίων ὅλοι γινόμαστε μάρτυρες καί καμιά φορά συγκοινωνοί…

1,3: (Ἀπό τό βιβλίο «Ἀπαντήσεις σέ ἐρωτήματα δογματικά-συμβολικά-ἱστορι κοδογματικά», Ἐκδόσεις «ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ», 1995, τόμοι 1 καί 2)
2: Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα, Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή. 4
Ἱεροθέου Ναυπάκτου περί τῆς κατανόησης τῆς θείας λατρείας, ἐν Ρομφαίᾳ, Ἀπρίλιος 2010 Ἄλλα βοηθήματα: Σχετικές δημοσιεύσεις στό διαδίκτυο στίς ὀρθόδοξες σελίδες ΟΟΔΕ καί ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ

π. Παντελεήμων Κροῦσκος

πηγή : ΟΛΚΑΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...