/*--

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Τό λίγο καί τό πολύ

 
Λίγο-πολύ δλοι ξέρουμε αύτήν τήν καθημερινή έκφραση. Τό λίγο η πολύ, πού τό χρησιμοποιοΰμε συχνά. Καί είναι γνωστή ή πρακτική, οτι οποιος παίρνει κάτι τό θεωρεΐ λίγο καί οποιος δίνει κάτι τό θεωρεΐ πάντοτε πολύ, άφοΰ τό κριτήριον καί στίς δύο περιπτώσεις είναι τό συμφέρον. Έτσι πολλοί άποκτοΰν τό θανάσιμον πάθος τής πλεονεξίας, ένω οι άληθινά πιστοί άνθρωποι δίνουν πάντοτε τό πολύ στούς άλλους καί προτιμοΰν τό λίγο γιά τόν έαυτό τους. Γιατί ξέρουν οτι τό πολύ, τό παραπανιστό, είναι μιά φυλακή άνήλιαγη, πού ρίχνει τήν ζωή στά σκοτάδια.

Μιλοΰμε γιά τά υλικά καί τά γήϊνα πράγματα. Γιατί στά πνευματικά ό κανόνας άντιστρέφεται. Τό πολύ γίνεται λίγο καί τό λίγο γίνεται πολύ. Ό κόσμος δέν πλάστηκε άδικος άπό τόν Θεό, άλλά εγινε άδικος άπό τούς άνθρώπους, άπό τούς πλεονέκτες άνθρώπους. Αύτό μοΰ τό δίδαξε ό Γέροντας Σίμων, σέ μιά συνάντησή μας στό Μοναστήρι του, λίγο εξω άπό τήν Άθήνα. Ήταν τήν ίδια μέρα, πού πρωτοσυνάντησα τόν άλλον οσιο Γέροντα π. Πορφύριον, πρίν άπό πολλά -πολλά χρόνια.
— Ή πληγή τής πλεονεξίας, μοΰ είπε ό μακαριστός πλέον π. Σίμων, άρχίζει μέ τά χρήματα καί τά υλικά πράγματα, οταν ό άνθρωπος άρχίζει νά θέλη, νά θέλη καί νά μήν χορταίνη οσα καί άν άποκτήση. Πάντοτε θέλει περισσότερα καί άς μή τά χρειάζεται. Άντίθετα ό πιστός άνθρωπος συγκρατεΐ τόν έαυτόν του στά άπαραίτητα.
— Είναι τόσον φοβερόν άμάρτημα ό πλοΰτος; τόν ρώτησα. Καί ό Άβραάμ καί ό Μέγας Αντώνιος καί πολλοί άλλοι υπήρξαν πλούσιοι, άλλά σώθηκαν.
— ’Άλλο είναι ό πλοΰτος καί άλλο ή πλεονεξία, μοΰ άποκρίθηκε. Μπορεΐς νά είσαι πλούσιος καί νά ζής χριστιανικά, χρησιμοποιώντας τόν πλοΰτο μέ δικαιοσύνη καί μέ ελεος. Ή πλεονεξία, πού ό λαός τήν ονομάζει καί άδηφαγία, γιατί τρώγει τούς άνθρώπους, είναι δαιμονική άρρώστια, γιατί ό πλεονέκτης δέν χορταίνει ποτέ. Πάντοτε ζητεί περισσότερα, χωρίς νά ξέρη τί θά τά κάνη. Άς θυμηθοΰμε τήν παραβολήν τοΰ Άφρονος Πλουσίου καί θά καταλάβουμε τό νόημα τής πλεονεξίας σέ αύτόν τόν κόσμο. Γι’ αύτό καί ό Απόστολος Παΰλος συμβουλεύει τόν μαθητήν του Τιμόθεον καί ολους μας νά άρκεΐται στά χρειώδη, λέγοντας:
«Έχοντας δέ διατροφάς καί σκεπάσματα, τούτοις άρκεσθησόμεθα» (Α' Τιμ. στ'8). Δηλαδή, αν εχουμε τά άπαραίτητα σέ διατροφές καί κατοικία, νά άρκεσθουμε σέ αύτά. Καί προσθέτει άμέσως στούς έπόμενους στίχους τά περί πλούτου καί πλεονεξίας, πού άπομακρύνει τόν ανθρωπο άπό τόν Θεόν.
«Σύ δέ, ώ ανθρωπε του Θεου, ταυτα φευγε» (Α' Τιμ. στ' 11) καί τό ταυτα, πού λέγει είναι η πλεονεξία καί οί πειρασμοί, πού προκαλεΐ καί όδηγουν «εις ολεθρον καί άπώλειαν». Διότι η πλεονεξία είναι μιά μαύρη λίμνη, καί δποιος πέση μέσα της πνίγεται. Καί ό Απόστολος συνεχίζει: «Δίωκε δέ δικαιοσύνην, εύσέβειαν, πίστιν, άγάπην, υπομονήν, πραότητα. Άγωνίζου τόν καλόν άγώνα της πίστεως...» (Α' Τιμ. στ' 11,12). Τό πολύ στά υλικά πράγματα είναι άμαρτία, διότι, οπως έξηγεΐ ό ίδιος Απόστολος σέ αλλη έπιστολή του: «Παν δέ ο ούκ έκ πίστεως, άμαρτία έστίν» (Ρωμ. ια' 23). Δηλαδή, κάθε τι, πού δέν γίνεται μέ βεβαιότητα πίστεως, οτι είναι σωστόν καί άνένοχον, τότε είναι άμαρτία.
— Καί πώς μπορεΐ ό πιστός νά εχη αύτήν τήν βεβαιότητα της πίστεως;
— Στηριζόμενος στόν λόγο του Θεου, μου άπάντησε. Στό Εύαγγέλιον είναι καθαρά καί μέ σαφήνεια ό λόγος αύτός. Καί νά θυμασαι πάντοτε οτι τό λίγο καί τό πολύ στά πνευματικά είναι τό άντίθετον άπό οτι είναι στά υλικά πράγματα.
— Μήπως μπορεΐτε νά τό άναλύσετε περισσότερον, παρακαλώ;
— Είναι άπλό, είπε. Τό λίγο γίνεται πολύ, οταν είναι άληθινό καί τό πολύ γίνεται λίγο, αν είναι αψυχο, αν δέν μετέχη σ’ αύτό η ψυχή μας. Νά σου φέρω ένα παράδειγμα. Στήν πίστη, στήν άγάπη, στήν ταπεινοφροσύνη δέν υπάρχει λίγο. Λόγου χάριν, ό ληστής, πού σώθηκε πάνω τόν σταυρό, τήν τελευταία στιγμή προσευχήθηκε, μόνο μιά φορά, άλλά μέ ολη του τήν καρδιά, δέν ήταν λίγο. ’Άλλοι μουρμουρίζουν προσευχές ολη τήν ημέρα, χωρίς νά τίς σκέφτονται ούτε οί ’ίδιοι, γιατί είναι «προσευχές τών χειλέων», οπως ελεγε καί ό Γέροντάς μου καί μας συμβούλευε νά προσευχόματε μέ τήν καρδιά μας καί νά νοιώθουμε οσα λέμε.
— Τό λίγο καί τό πολύ στήν προσευχή τό καταλαβαίνω, άλλά μέ τήν άγάπη καί τήν ταπείνωση καί τά αλλα πνευματικά άγωνίσματα, τί γίνεται;
— Τό ίδιο γίνεται σέ ολα τά πνευματικά παλαίσματα, συνέχισε ό Γέροντας. Γιατί τά πνευματικά εχουν άρχή, άλλά δέν εχουν τέλος. Τό παράδειγμα τό δίνει ό ίδιος ό Χριστός, πού μας άγάπησε μέχρι θανάτου καί συνεχίζει νά μας άγαπα τόσον πολύ, ώστε νά θυσιάζεται σέ κάθε Θ. Λειτουργία σέ μυριάδες ναούς, πού ταπεινώθηκε οσον κανείς καί συνεχίζει νά ταπεινώνεται καί σήμερα μέ τήν άπιστία καί τίς κακουργίες έκατομμυρίων άνθρώπων καί προσεύχονταν μέ δάκρυα πρός τόν Θεόν Πατέρα γιά ολους μας καί πάντοτε μεσιτεύει ώς ό κορυφαίος μεσίτης καί Αρχιερέας γιά τήν σωτηρία μας. Τί άλλο νά σοΰ πω γιά τά πνευματικά; Ό Γέροντας εσκυψε κατανυγμένος τό κεφάλι του, σταυροκοπήθηκε ψελλίζοντας μιά σύντομη εύχή καί υστερα είπε:
— Στά πνευματικά οσα καί νά κάνης είναι πάντοτε λίγο. Τό πολύ άνήκει μόνον στόν Θεόν. «Ούδείς άγαθός εΐ μή εις ό Θεός» (Ματθ. ιδ ' 17), είπεν ό Θεάνθρωπος. Άρα, οσα καί νά κάνουμε στά πνευματικά δέν είμαστε άγαθοί, άλλά πονηροί καί άκολουθοΰμε, λίγο η πολύ, τήν λογική τοΰ κόσμου τούτου. Γι’ αύτό καί πρέπει νά ζητοΰμε άπό τόν Θεόν άφεσιν άμαρτιων.
— Συμπερασματικά δά λέγαμε οτι τό πολύ καί τό λίγο εχει έφαρμογή μόνον στά υλικά πράγματα. Στά πνευματικά είμαστε ολοι στό λίγο. Είμαστε χρεώστες.
— Άν θέλουμε νά είμαστε ειλικρινείς, φίλτατε, καί στά υλικά πράγματα, δέν είμαστε άντικειμενικοί, είπε ό π. Σίμων. Θά εχετε άκούσει άσφαλως γιά τό ποτήρι, πού εχει νερό μέχρι τήν μέση. Ό αισιόδοξος, ό καλοπροαίρετος τό βλέπει ώς μισογεμάτο, ένω ό άπαισιόδοξος, ό πλεονέκτης τό βλέπει ώς μισοάδειο. Θέλει καί άλλο νερό. Νομίζει οτι άδικεΐται, οτι χάνει. Ό Απόστολος Παΰλος ομως μας λέγει, οτι: «Έστι δέ πορισμός μέγας ή εύσέβεια μετά αύταρκείας» (Α' Τιμ. στ' 6). Δηλαδή, ή εύσέβεια πρός τόν Θεόν, πού σημαίνει ύπακοή στό θέλημά του, οταν συνοδεύεται μέ ολιγάρκειαν οχι άπό αισχροκερδή πλεονεξία είναι πηγή μεγάλου πλουτισμοΰ. Συμπέρασμα δεύτερον, γιά νά χρησιμοποιήσω τήν δική σου εκφραση, παραπονιόμαστε καί γκρινιάζουμε καί γιά τά υλικά πράγματα καί γινόμαστε πλεονέκτες, γιατί δέν πιστεύουμε στόν Θεόν καί τήν μεγάλη πρόνοιά του γιά μας καί γνωρίζει τίς άνάγκες μας, πρίν τόν παρακαλέσουμε γι’ αύτές, οπως λέγει τό Εύαγγέλιον: «Οίδε γάρ ό πατήρ υμων ων χρείαν εχετε πρό τοΰ αιτήσαι υμας» (Ματθ. στ' 8). Γι’ αύτό μας δίνει καί τήν λύση τοΰ προβλήματος λέγοντας: «Ζητείτε δέ πρωτον τήν βασιλείαν τοΰ Θεοΰ καί τήν δικαιοσύνην αύτοΰ, καί ταΰτα πάντα προστεθήσεται υμΐν» (Ματθ. σ τ' 33). Δηλαδή, νά ζητοΰμε πρωτον τά πνευματικά άγαθά τής βασιλείας τοΰ Θεοΰ καί τήν άπόκτηση των άρετων καί ολα τά άπαραίτητα γήϊνα άγαθά δά σας δοθοΰν μαζί μέ τά πνευματικά. Μέ άλλα λόγια, χρειαζόμαστε αύτό, πού ελεγε καί ό μεγάλος Άγιος Κοσμας ό Αιτωλός: «Ψυχή καί Χριστός σας χρειάζεται. Κι αύτά τά δυό κανείς δέν μπορεΐ νά σας τά πάρη άν έσεΐς δέν τά δώσετε». Πιστεύουμε στόν Χριστόν καί ό Χριστός δά προμάχεται γιά μας, οπως λέγει καί ό Άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης. Γιατί οταν καλεΐς τόν Χριστόν νά σέ βοηθήση καί νά σέ προστατέψη, ερχεται άμέσως κοντά σου, μπαίνει μπροστά καί σέ σώζει....
Είπε καί άλλα ό μακαριστός, πλέον, Γέροντας Σίμων, άλλά σέ αύτά δά άναφερθοΰμε μιάν άλλη φορά. Σήμερα θά μείνουμε στό λίγο καί τό πολύ, οπως μας τό έξήγησε καί μακάρι νά έφαρμόσουμε τά σοφά του λόγια. Πάτερ Σίμων, τήν εύχή σου νά εχουμε.

Π.Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΥ

πηγή : O  ΠΟΙΜΗΝ  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ


+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...