/*--

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Στις συγκρούσεις με τους άλλους

   
Πολλὲς φορὲς στὴν καθημερινή μας ζωὴ συμβαίνει νὰ δημιουργεῖται δυσκολία στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους: μέσα στὴν οἰκογένεια, στὴ δουλειά, στὴν ἀγορά, ὁπουδήποτε. Γιὰ παράδειγμα μπορεῖ ν ἀκούσουμε λόγια ποὺ θὰ μᾶς πικράνουν, μπορεῖ νὰ μᾶς ζητηθεῖ νὰ κάνουμε δουλειὲς ποὺ μᾶς δυσκολεύουν, ἢ μπορεῖ κάποιοι νὰ μᾶς παραγκωνίσουν καὶ νὰ μᾶς ἀδικήσουν.
Ἐκεῖνες τὶς ὧρες δοκιμάζει ἡ ψυχή μας πειρασμὸ νὰ μιλήσει μὲ θυμό, νὰ διεκδικήσει μὲ ἔνταση τὸ δίκιο της... Μιὰ τέτοια ἀντίδραση ὅμως εἶναι λανθασμένη. Καὶ ὄχι μόνο δὲν λύνει ἀλλὰ πιδεινώνει τὸ πρόβλημα. Ἀντίθετα, σ’ αὐτὲς ἀκριβῶς τὶς περιστάσεις εἶναι ὥρα νὰ θυμηθοῦμε τὶς παραγγελίες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «μηδένα βλασφημεῖν, ἀμάχους εἶναι, ἐπιεικεῖς, πᾶσαν ἐνδεικνυμένους πρᾳότητα πρὸς πάντας ἀνθρώπους» (Τίτ. γ ́ 2· πρβλ. Α ́ Τιμ. Ϛ ́ 11, Β ́ Τιμ. β ́ 24-25)· οἱ πιστοὶ νὰ μὴν κακολογοῦν κανένα, νὰ μὴ μάχονται καὶ φιλονικοῦν, νὰ εἶναι ἐπιεικεῖς καὶ ὑποχωρητικοί, νὰ ἐπιδεικνύουν κάθε πραότητα σ ̓ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς ἀνθρώπους.

Μά, θὰ πεῖ κανείς, ἂν εἶμαι πάντοτε πράος καὶ ὑποχωρῶ συνέχεια ἐγώ, δὲ θὰ βρίσκω ποτὲ τὸ δίκιο μου καὶ θὰ μὲ ἐκμεταλλεύονται οἱ ἄλλοι. Ἐνῶ μιὰ ὀργισμένη ἀπάντηση βάζει φρένο στὴν αὐθάδεια καὶ αὐθαιρεσία τῶν ἄλλων.

Εἶναι ὅμως ἔτσι; Ὄχι βέβαια, διότι, ὅταν ὑποκύψει κανεὶς στὸ πάθος, ὄχι μόνο δὲν βάζει φρένο στὴν αὐθάδεια τῶν ἄλλων, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐξάνει. Ὁ ἐγωισμός τους θίγεται καὶ κάθε προσπάθεια γιὰ συνεννόηση ναυαγεῖ. Ἀντιδρώντας ἐμπαθῶς κανείς, καὶ ὁ ἴδιος ἐκτίθεται ἀλλὰ καὶ τοὺς συνανθρώπους του ἀδικεῖ, διότι τοὺς πληγώνει, τοὺς πικραίνει, καὶ γίνεται ὁ ἴδιος ἀντιπαθητικὸς καὶ ἀπλησίαστος. Ὅταν μάλιστα χρονίζουν οἱ φιλονικίες καὶ ἀντιπαραθέσεις, τότε διαλύονται καὶ φιλίες καὶ συζυγίες καὶ δημιουργεῖται ἔχθρα καὶ μνησικακία – γιὰ νὰ μὴν ποῦμε ὅτι ἀπὸ τέτοιες ἐντάσεις φθάνουν κάποιοι καὶ στὸ ἔγκλημα.

Ἀλλὰ τὸ κακὸ δὲν σταματάει μέχρις ἐδῶ. Διότι καὶ τὸν Θεὸ χάνει ὁ φιλόνικος, ἀφοῦ μολύνεται ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ. Kαὶ βέβαια σὲ τέτοια καρδιὰ δὲν κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τὸ Ὁποῖο εἶναι Πνεῦμα εἰρήνης καὶ πραότητος. Σὲ ταραγμένη καρδιὰ στήνει τὸν θρόνο του ὁ σατανὰς καὶ χορεύει τὸν δικό του χορὸ καὶ διασκεδάζει βλέποντας τὴν ψυχὴ νὰ ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴν ἐμπάθειά της· και δὲν χορταίνει νὰ τῆς δίνει νέες ἀφορμές, γιὰ νὰ ταράζεται ὅλο καὶ περισσότερο.

Ἀξίζει τὸν κόπο νὰ πάθει τέτοια ζημιὰ ἡ ἀθάνατη ψυχή μας, προκειμένου νὰ διεκδικήσουμε κάποια δικαιώματά μας ἢ νὰ περισώσουμε τὴν κακῶς νοούμενη ἀξιοπρέπειά μας; Καλύτερα νὰ παραιτηθοῦμε ἀπὸ τέτοια δικαιώματα. Ἂς ζημιωθοῦμε στὰ ἄλλα, ὄχι στὴν εἰρήνη καὶ καθαρότητα τῆς ψυχῆς μας. Ἀνάμεσα στὶς δύο ζημιὲς ἂς προτιμήσουμε τὴ μικρότερη, ἡ ὁποία γιὰ τὴν ἀκρίβεια εἶναι ἀσυγκρίτως μικρότερη. Ἀλλὰ κι ἂν εἶναι κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἐπιμείνουμε, μποροῦμε νὰ μιλήσουμε μὲ σταθερότητα ἀκόμη καὶ μὲ αὐστηρότητα, χωρὶς ὅμως θυμό, χωρὶς νὰ χάσουμε τὸν ἔλεγχο τοῦ ἑαυτοῦ μας – «ὀργίζεσθε καὶ μὴ ἁμαρτάνετε», λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἐφ. δ ́ 26 [= Ψαλ. δ ́ 5]).

Εἴμαστε χριστιανοί. Ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Τὸ λέμε καὶ τὸ πιστεύουμε. Ὁ Θεὸς ὅμως μᾶς ἀγάπησε ἐνῶ ἤμασταν περιφρονητὲς τοῦ Νόμου Του καὶ ἐχθροί Του. Ἔστειλε τὸν Υἱό Του, ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἔπαθε μὲ τὴ θέλησή Του γιὰ τὴ σωτηρία μας «ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν», ἀφήνοντας σὲ μᾶς παράδειγμα γιὰ ν ̓ ἀκολουθήσουμε τὰ ἴχνη Του: «Λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει, παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως»· ἐνῶ Τὸν ἔβριζαν δὲν ἀνταπέδιδε τὶς βρισιές· ἐνῶ ὑπέφερε ἄδικα, δὲν φοβέριζε μὲ ἐκδικητικὲς ἀπειλὲς ἐκείνους ποὺ

Τὸν ἀδικοῦσαν, ἀλλὰ ἀνέθετε τὸν Ἑαυτό του στὸν Θεὸ Πατέρα, ποὺ πάντοτε κάνει δίκαιη κρίση (Α ́ Πέτρ. β ́ 21, 23). Οἱ πιστοὶ ἑπομένως ὀφείλουμε νὰ ζούμε σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιο παράδειγμα τοῦ Κυρίου, νὰ δείχνουμε ἀγάπη στὸν πλησίον, ὑπομονὴ καὶ πραότητα. Ὅταν παραφέρεται ὁ ἄλλος καὶ μᾶς προσβάλλει, τότε νὰ συγκρατηθοῦμε. Νὰ συγχωρέσουμε. Νὰ προσευχηθοῦμε, νὰ ζητήσουμε τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, σιγά-σιγά, μὲ τὴ χάρη Του θὰ μάθουμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ πραότητα τέτοιες περιστάσεις, νὰ σωπαίνουμε· ἢ νὰ μιλᾶμε ὅπως πρέπει. Καὶ τελικὰ αὐτὲς οἱ δύσκολες ὧρες θὰ γίνονται ἀφορμὲς ἐξαγιασμοῦ τῆς ψυχῆς μας. Ἀλλὰ καὶ τὸν πλησίον μας θὰ ὠφελοῦμε, διότι ὁ πράος κατὰ κανόνα ἀφοπλίζει τὸν ἀντιδιατιθέμενο, τὸν μαλακώνει καὶ κερδίζει τὴ συμπάθειά του...

Ἂς δοῦμε τὶς συγκρούσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους πιὸ πνευματικά. Τέτοια θεώρηση βέβαια εἶναι δύσκολη στὴν ἐφαρμογή της, ἔχει κόπο. Ἀλλὰ εἶναι ὑπέροχη! Φέρνει εἰρήνη στὶς ψυχές, κάνει τὸν ἄνθρωπο πραγματικὸ παιδὶ τοῦ Θεοῦ. Ὅπως τὸ βεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας: «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. ε ́ 9)

πηγή : Ο ΣΩΤΗΡ  ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΟΜΩΝΥΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...