/*--

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Άρτος ζωής αιωνιζούσης…


Η έντονη αποξένωση του σύγχρονου χριστιανικού κόσμου με την Πηγή της Ζωής, τον Χριστό, φαίνεται σε κάθε πτυχή της ζωής μας, ιδιαιτέρως δε, φαίνεται από την παρουσία του (ή την απουσία του) στην κυριακάτικη Θεία Λειτουργία. «Στα χωριά μας», παρατηρεί ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος, «οι Εκκλησίες είναι άδειες, το ίδιο και στις πόλεις. Αν εκκλησιάζετο ένας χριστιανός από κάθε οικογένεια, τότε όλοι οι Ναοί δεν θα μας χωρούσαν! Χόρτασαν οι νεοέλληνες αγαθά, άνεσι, πολιτισμό και αμαρτία. Η πληθώρα των αγαθών και η άνεσις έγινε ο μεγαλύτερος εχθρός του Χριστιανισμού και του χριστιανού για τη σωτηρία του»1.

Ο χριστιανός «μπαζωμένος», όπως θα έλεγε και ο γέρων Παΐσιος, από τα γενοφάσκια του με πλήθος ασήμαντων και εν τέλει, άχρηστων κοσμικών μεριμνών, δεν λαχταρά τον Σωτήρα της ανθρωπότητας και μοναδικό Θεό, όπως ίσως θα λαχταρούσε να ιδεί το πρόσωπο που αγαπά, ένα ωραίο αυτοκίνητο που αιχμαλώτισε την καρδιά και τη σκέψη του, ή ένα περίτεχνο κόσμημα.

Παλαιότερα, «εθεωρείτο βρισιά το να είναι ο χριστιανός αλειτούργητος, ενώ στις ημέρες μας, εξ αιτίας της σκληροκαρδίας, της κακίας, της αδυναμίας, των παθών και της αμαρτίας μας, θεωρείται απόλυτα φυσικό να μην πηγαίνει κάποιος στην Εκκλησία, και αφύσικο να εξομολογήται, να λειτουργήται, να κοινωνή τακτικά (‘‘Αυτός, λένε, δεν είναι καλά. Χάζεψε!’’)»2.

Παρά ταύτα, ο Χριστός περιμένει υπομονετικά, κάθε Κυριακή πρωί, να μας αντικρύσει και να Τον αντικρύσουμε. Μας περιμένει, με αγάπη και μακροθυμία, να μας δωρίσει τη ζωή, να Τον γευτούμε, να γίνουμε σύσσωμοι και σύναιμοι με Αυτόν. Μα εμείς βρίσκουμε χίλιες δυο δικαιολογίες, για να μην Τον συναντήσουμε. Ο Ίδιος όμως μας διαβεβαίωσε: «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ αναστήσω αυτόν εν τή εσχάτη ημέρα. η γάρ σάρξ μου αληθώς εστι βρώσις, και το αίμά μου αληθώς εστι πόσις. ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ. […] ο τρώγων μου τούτον τον άρτον ζήσεται εις τον αιώνα» [Ιωάν., Στ΄54-58].

Είμαστε ζωντανοί, έτσι νομίζουμε, στην πραγματικότητα είμαστε πνευματικώς νεκροί, αφού απουσιάζει ο Χριστός από την ζωή μας. Όταν κάποιος μαθητής ζήτησε την άδεια από τον Ιησού να θάψει πρώτα τον πατέρα του και μετά να Τον ακολουθήσει, ο Κύριος απάντησε: «Ακολούθα με και άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς των»[Ματθ., Η΄21-22]. Όποιος δεν ακολουθεί τον Σωτήρα, είναι νεκρός!

Ο π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος ερμηνεύοντας την Θεία Λειτουργία μέσα από πραγματικά γεγονότα και εμπειρίες ιερέων, μοναχών και λαϊκών, αναφέρει και το περιστατικό που ακολουθεί, και αφορά στην μεταβολή, από το Άγιο Πνεύμα, του άρτου και του οίνου, σε Σώμα και Αίμα Χριστού:

«Πρό ετών, με επισκέφτηκε κάποιος ιερεύς από την επαρχία με τριαντάχρονη Ιερωσύνη και δεσμεύοντάς με με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως να μην αποκαλύψω το όνομά του, εκτός αν πεθάνη, μου είπε τα εξής:

- Σε όλα αυτά τα χρόνια της ιερατικής μου ζωής δεν αισθάνθηκα τίποτα απ’ όσα έχω διαβάσει στα Γεροντικά, στους βίους των Αγίων και στα Πατερικά βιβλία, δηλαδή πνευματικές αλλοιώσεις, θεωρία του ακτίστου φωτός, θεία παρηγορία και ευφροσύνη, αποκαλύψεις των απορρήτων κ.ά. Έτσι με κατέλαβε αμφιβολία και απιστία, ακόμη και στο αν ο Άρτος και ο Οίνος μεταβάλλωνται όντως σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Μήπως είναι τύπος και σύμβολα και όχι μια ζωντανή πραγματικότητα; Φαίνεται πως η ψυχοσωματική μου ραθυμία με τσάκισε κυριολεκτικά… Γιατί να αμφιβάλλω; Γιατί να απιστώ;

Η απάντησίς μου ήταν ότι ο Θεός δεν μας αποκαλύπτεται, για τους λόγους που ο ίδιος ανέφερε. Ακόμη διότι είμεθα ανάξιοι για τοιούτου είδους δωρεές ή εξ αιτίας της υπερηφανείας και των άλλων παθών μας, που μερικά είναι ακατονόμαστα… ή γιατί μπορεί να μην είναι για τα μέτρα μας ή ακόμη γιατί δεν θα αντέχαμε μια τέτοια υπερφυσική αποκάλυψι ή και για κάποιους άλλους λόγους, που είναι ανεξερεύνητοι για μας.

Ύστερα από τρείς μήνες με επισκέφθηκε πάλι κατάχλωμος και πολύ αδύνατος. Εφαίνετο συντετριμμένος. Μου ανέφερε ότι μετά την προ τριμήνου συνάντησί μας η πρώτη του Θ.Λ. ήταν στη μνήμη του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού, 8 Μαΐου. Και τότε βρέθηκε μπροστά σε μια συγκλονιστική αποκάλυψι.

Εναποθέτοντας το Άγιο Ποτήριο στην Αγία Τράπεζα μετά τη Θεία Κοινωνία των πιστών, πήρε μηχανικά και βαριεστημένα το θυμιατό, για να θυμιάση τα Τίμια Δώρα και να πη «Υψώθητι επί τους ουρανούς, ο Θεός, και επί πάσαν την γην η δόξα σου». Και ξαφνικά άνοιξαν τα μάτια του διάπλατα και γέμισε από ιερό δέος, φόβο και τρόμο. Είδε να φουσκώνη το Άγιο Ποτήριο βγάζοντας Σάρκες απ’ αυτό και το Αίμα να χύνεται έξω, πάνω στο Ιερό Αντιμήνσιο!!!

Στο φρικτό αυτό θέαμα ο ιερεύς έπεσε κάτω αναίσθητος, λιπόθυμος. Τον συνέφερε ο νεωκόρος, αφού προηγουμένως είχε ειδοποιήσει τις «Πρώτες Βοήθειες», γιατί πίστεψε ότι έπαθε ανακοπή. Ο φόβος και ο τρόμος του ιερέως ήταν πώς θα αντίκρυζε το άγιο Ποτήριο. Ρωτούσε επίμονα τον νεωκόρο και, αφού πείσθηκε ότι όλα ήταν φυσικά, σηκώθηκε με κόπο ψιθυρίζοντας:

- Πιστεύω, Κύριε, πιστεύω! Και τρέμοντας ολόκληρος τελείωσε τη Θ.Λ. Συνέχισε όμως να τον διακατέχη ο τρόμος για το πώς θα κάνη την Κατάλυσι. Ίδρωνε, ξεΐδρωνε, μέχρι που τα κατάφερε, χωρίς να αλλοιωθή η φυσικότητα των Τιμίων Δώρων.

Για πολλές μέρες δεν μπορούσε να ησυχάση. Έχασε τον ύπνο του, την όρεξί του για φαγητό, τη μιλιά του. Η συνείδησίς του του κατέτρωγε τα σωθικά για την απιστία και την αμφιβολία. Πώς λειτουργούσε τόσα χρόνια στο μέγα Μυστήριο; Πώς τολμούσε με τόση αφοβία να μελίζη το Σώμα του Χριστού; Πώς κοινωνούσε χωρίς συναίσθησι; Κάθε φορά απροετοίμαστος ψυχικά και σωματικά…

Γι’ αυτό τόσα νεύρα, εγωϊσμοί, κακίες…, τόσα πάθη. Τι σκοτισμός στον νου! Τι σκληρότητα στην καρδιά! Τι νέκρα στις πνευματικές αισθήσεις!… έλεγχος… Και έλεγχος σαν δάγκωμα οχιάς, γιατί του ήλθαν στη μνήμη πόσες φορές (εκατοντάδες και πλέον) έρριπτε κάτω τη Θεία Κοινωνία είτε από απροσεξία, είτε από νευρικότητα. Και γεμάτος αγωνία με ρώτησε:

- Άραγε, θα υπάρχη για μένα έλεος;

Ένα μήνα μετά από το συγκλονιστικό και απροκάλυπτο αυτό γεγονός, ο ιερεύς παρουσιάσθηκε στην Ιερά Μητρόπολί του και υπέβαλε την παραίτησί του. Δήλωσε ότι δεν θα ξαναλειτουργήση, αλλά μόνο θα κοινωνή των Αχράντων Μυστηρίων αραιά και που… Και αυτό μετά πολλής προσοχής και μεγάλης ψυχικής προετοιμασίας»3.

Μας φαίνονται βεβαίως, παράδοξα όλα αυτά, δεν τα «χωρά» η λογική μας. Είναι δυνατόν ο άρτος να γίνει σάρκα και ο οίνος, Αίμα Χριστού; Μήπως όμως χωρά τόσα και τόσα που θεωρούμε αυτονόητα στην ζωή μας; Πώς, για παράδειγμα, οι τροφές που τρώμε γίνονται αίμα; Πώς το αίμα γίνεται μητρικό γάλα, για να τρέφονται τα βρέφη; Πώς ένας σπόρος σαπίζει μέσα στο χώμα, και γεννά ένα νέο φυτό με πολλαπλάσιους σπόρους; Όποιος δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά, και σε τόσα άλλα αμέτρητα, δεν μπορεί να απαντήσει ούτε και στα άλλα. Όσο αυτονόητα είναι αυτά, τόσο αυτονόητα είναι και τα άλλα, διότι όλα είναι του Θεού μυστήρια… Το σίγουρο είναι πως η απουσία μας από το Μυστήριο της όντως Ζωής, που τελείται σε κάθε Θεία Λειτουργία, και η εμμονή σε έναν ξένο, προς την Ορθόδοξη Παράδοση, τρόπο ζωής, θανατώνει αργά αλλά σταθερά την ψυχή μας!

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Πρωτοπρεσβυτέρου Στέφανου Κ. Αναγνωστοπούλου, Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία, Πειραιάς 2006, σελ 99.
2. ό. π., σελ. 476.
3.  ό. π., σελ. 208-209.


πηγή : aoureili's blog
          Καλόν άλας

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...