/*--

Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

Ή αγάπη στούς εχθρούς μας

 
Ο άνθρωπος δέν είναι αύτοδημιούργητος. ’Οφείλει τήν παρουσία του στήν άγάπη του Θεοϋ. Στή Θεία Λειτουργία καί στό σημαντικότερο σημείο της, πού είναι η εύχή της άναφορας λέμε οτι «έκ του μή οντος εις τό είναι ημας παρήγαγες».

Αύτό σημαίνει οτι η άνθρώπινη ζωή είναι δώρο καί μιά προσφορά άπό τήν πλευρά του Θεου. Ή ύπαρξη του Θεου δέν έξαρταται άπό τήν άνθρώπινη ζωή, διότι τότε, έάν συνέβαινε αύτό, θά σήμαινε οτι καί ό άνθρωπος είναι άπό τήν φύση του αιώνιος, οπως άκριβώς τά Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, δηλαδή ό Πατήρ, ό Υιός καί τό 'Άγιον Πνευμα.

Ό. άνθρωπος, λοιπόν, είναι άποτέλεσμα της άγάπης του Θεου καί δημιουργήθηκε μέ τήν ένέργειά Του, γιά νά φθάσει στή θέωση. Είναι κτίσμα. Άποτελεΐται άπό σωματικά καί πνευματικά στοιχεία. Είναι κοσμημένος μέ χαρίσματα άπό τό Θεό, τά όποια αν τά χρησιμοποιήσει θετικά καί άνταποκριθεΐ στήν άγάπη του Πανοικτίρμονος Κυρίου η Χάρις του Θεου δέν θά τόν άφήσει, άλλά θά τόν σώσει άπό τήν αμαρτία.

Ό δρόμος, ομως αύτός γιά τήν τελείωση περνάει άπαραίτητα μέσα άπό τά πρόσωπα τών συνανθρώπων μας, τών συγγενών, τών φίλων άλλά καί τών έχθρών. Τό κριτήριο γιά νά ζήσουμε άληθινά καί σωστά σ’ αύτόν τόν κόσμο καί ν ’ άπολαύσουμε τελικά τήν αιώνια Βασιλεία του Θεου είναι η άγάπη γιά τούς έχθρούς μας.

Αύτό άκριβώς μας τονίζει τό εύαγγέλιο, οταν μας λέγει «Αντίθετα, έσεΐς ν ’ άγαπατε τούς έχθρούς σας, νά κάνετε τό καλό καί νά δανείζετε, χωρίς νά περιμένετε νά πάρετε πίσω τίποτα. ’Έτσι ό Θεός πού είναι καλός άκόμα καί μέ τούς άχάριστους καί τούς κακούς, θά σας άνταμείψει μέ τό παραπάνω καί θά σας κάνει παιδιά του» (Λουκ. 6, 35).Μ ας καλεΐ, δηλαδή ό Πατέρας καί Δημιουργός μας Θεός νά ένεργουμε, οπως άκριβώς πράττει Έκεΐνος απέναντι στήν αχαριστία καί τήν ανθρώπινη κακία. Έάν η αγάπη Του «ανατέλλει τόν ήλιον αυτοΰ έπί πονηρούς καί αγαθούς καί βρέχει έπί δικαίους καί αδίκους» (Ματθ. 5, 45), τό ίδιο οφείλουμε νά κάνουμε καί έμεΐς. Νά ανοίξουμε τήν καρδιά μας καί νά τοποθετήσουμε μέσα της τούς εχθρούς μας.

Έδώ ακριβώς βρίσκεται ή ουσία της αληθινης χριστιανικής ζωής καί πίστεως. Έάν θέλουμε νά αξιολογήσουμε τήν έν Χριστώ πορεία μας αλλο μέτρο μακριά από τήν αγάπη στούς έχθρούς μας δέν ύπάρχει! ’Άς έμπνεόμαστε συνεχώς από τή στάση τοΰ Χριστοΰ μας έναντι τών έχθρών Του, πού έπάνω από τό σταυρό «παρακαλοΰσε τόν πατέρα Του νά τούς συγχωρήσει διότι δέν ηξεραν τί κάνουν» (Λουκ. 23, 34).

Άς διδασκόμαστε από τό ήθος τών Αγίων της Έκκλησίας μας καί τήν ανεξικακία τους. Ό Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέγει οτι τό μεγαλύτερο «κακό» τό όποιον μποροΰμε νά κάνουμε γιά τούς έχθρούς μας είναι νά προσευχόμεθα γ ι’ αυτούς. Όσο έλαττώνουμε τόν έγωϊσμό καί τή φιλαυτία μας τόσο καί περισσότερο πλησιάζουμε τούς έχθρούς μας. Άλλωστε καί έμεΐς δέν είμαστε αμεμπτοι. Δέν είμαστε αλάνθαστοι. Μας κυριεύουν καί μας πάθη καί αδυναμίες. Άς ένθυμούμεθα έκεΐνο τό όποιο μας λένε οΐ Πατέρες της Έκκλησίας μας, οτι «μεγαλύτερος έχθρός από τόν κακό μας έαυτό δέν ύπάρχει». Έάν η ζωή μας γίνεται ανυπόφορη καί ό κόσμος αφιλόξενος καί σκληρός, μερίδιο ευθύνης έχουμε ολοι μας.

Αυτό ακριβώς θά διαπιστώσουμε, έάν θελήσουμε νά είμαστε ειλικρινείς μέ τόν έαυτό μας. Σκύβοντας μέσα μας καί βλέποντας τή δική μας άμαρτωλότητα, ό δρόμος πού οδηγεί στήν αγκαλιά τών έχθρών μας γίνεται τότε πιό προσβάσιμος καί βατός.

Ό αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, έπίσκοπος Άχρίδος σ’ εναν ύπέροχο ύμνο καί μιά καρδιακή προσευχή γιά τούς έχθρούς λέει τά έξης: «Ευλόγησε τούς έχθρούς μου, Κύριε! Κι έγώ μέ τή σειρά τούς ευλογώ
καί δέν τούς καταριέμαι. Κάθε φορά πού είχα κάνει τόν έαυτό μου σοφό, αυτοί μέ ονόμασαν ανόητο. Κάθε φορά πού είχα κάνει τόν έαυτό μου δυνατό, αυτοί μέ κορόϊδεψαν σάν νά ημουν νάνος. Πράγματι, οΐ έχθροί μου μέ έχουν αποσυνδέσει από τόν κόσμο καί απλωσαν τά χέρια μου στό κράσπεδο τοΰ ΐματίου Σου. Ώστε η καταφυγή μου σέ σένα νά μήν έχει έπιστροφή.

Ώστε η καρδιά μου νά γίνει ο τάφος τών δύο κακών διδύμων μου αδελφών, της ύπερηφανείας καί τοΰ θυμοΰ. Είναι πράγματι δύσκολο σέ μένα νά πώ ποιός μοΰ έκανε περισσότερο καλό καί ποιός μοΰ έκανε πιό πολύ κακό στόν κόσμο: οi  έχθροί  η οι φίλοι μου. Γι  αυτό, ευλόγησε, Κύριε καί τούς φίλους μου αλλά καί τούς έχθρούς μου»
Γένοιτο!

Τοϋ άρχιμ. Ιακώβου Καραμούζη Ίεροκήρυκος

πηγή :  Ο ΠΟΙΜΗΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...