/*--

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

  
Οἱ Ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ Ἀπόστολοι, ἀλλά καί οἱ Ἅγιοι ὅλων τῶν αἰώνων, οἱ Ἅγιοι τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, εἶναι πνευματικά τέκνα τῆς Πεντηκοστῆς καί γλυκύτατοι καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Εἶναι οἱ εὔχυμοι καρποί τῆς Δεσποτικῆς ἐντολῆς τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέως Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς Ἁγίους Μαθητάς καί Ἀποστόλους˙ «Πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται» (Μάρκ. 16,15-16). Οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἦσαν πιστοί δοῦλοι τοῦ Κυρίου, μιμηταί τοῦ Χριστοῦ, ζῶντα καί ἀφοσιωμένα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, πνευματέμφοροι καί πνευματοκίνητοι, οὐρανόφρονες, οὐρανοδρόμοι καί (νῦν) Οὐρανοπολῖται. Ἄνθρωποι θερμῆς πίστεως, κραταιᾶς ἐλπίδας καί μεγάλης ἀγάπης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος περιγράφοντας τά κατορθώματα τῆς πίστεως τῶν ἁγίων λέγει : «Μέ τήν πίστι κατατρόπωσαν βασίλεια, ἔγιναν ἐργάτες τῆς δικαιοσύνης, ἐπέτυχαν τήν πραγματοποίησι τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβησαν τήν δύναμι τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τήν σφαγή, ἔγιναν ἀπό ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀνεδείχθησαν ἥρωες στόν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ ἐχθρικὰ στρατεύματα, γυναῖκες ξαναπῆραν πίσω στὴ ζωὴ τοὺς ἀνθρώπους τους, κι ἄλλοι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, χωρὶς νὰ δεχτοῦν τὴν ἀπελευθέρωσί τους, γιά νά ἐπιτύχουν μέ τήν ἀνάστασί τους μιά καλύτερη ζωή, τήν αἰώνια καί μακαρία ζωή τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. «Ἄλλοι ἐδοκίμασαν ἐξευτελισμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίσθηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν μὲ μαχαῖρι, περιπλανήθηκαν ντυμένοι μὲ προβιὲς καὶ αἰγίδια δέρματα, ἔζησαν σὲ στερήσεις, ὑπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις καὶ κακουχίες. Πλανήθηκαν σὲ ἐρημιὲς καὶ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ ὀπές τῆς γῆς». Καί καταλήγει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, ὡς ἑξῆς˙ «Ἔχοντας, λοιπόν, γύρω μας μιά τόσο μεγάλη στρατιά ἁγίων καί μαρτύρων, ἄς τινάξωμε ἀπό πάνω μας κάθε φορτίο, καί τήν ἁμαρτία πού εὔκολα μᾶς τυλίγει στά πλοκάμια της. Καί ἄς τρέχωμε μέ ὑπομονή τό ἀγώνισμα τοῦ δύσκολου δρόμου, πού ἔχουμε μπροστά μας. Καί ἄς ἔχωμε τά μάτια μας προσηλωμένα στόν Ἰησοῦ, πού μᾶς ἔδωσε τήν πίστι, τήν ὁποία καί αὐξάνει καί τελειοποιεῖ».

Νά ἰδοῦμε στή συνέχεια τί λέγει ἐπιγραμματικά γιά τούς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ ὁ Χρυσορρήμων Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας μας Ἅγιος Ἰωάννης Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Καθένας ἀπό τούς ἁγίους, λέγει ὁ ἱερός Πατήρ, ζοῦσε σ’ αὐτή τή ζωή σάν νά διάγη ὡς ξένος. Γι’ αὐτό καί θ’ ἀκούσης τόν Προ- φητάνακτα Δαβίδ νά λέγει: «Ξένος εἶμαι σ’ αὐτή τή ζωή καί προσωρινά διαμένω». Ὅλοι οἱ Ἅγιοι δέν αἰσθάνονταν κατάνυξι μιά μονάχα μέρα τῆς ζωῆς τους, ὅπως συμβαίνει μέ πολλούς ἀνθρώπους. Συνεχῶς καί καθημερινά περνοῦσαν τή ζωή τους μέ θεῖο ἔρωτα καί εὐλάβεια καί αὔξαναν τήν ἀγάπη τους … Ἀφοῦ, λοιπόν, ἀφήσουμε τά πρόσκαιρα καί ἐφήμερα, ἄς ἀγαπᾶμε τόν Αἰώνιο καί Παντοτινό. Οἱ ἅγιοι, κι ἄν ἀκόμα βρίσκωνται σέ τρικυμία, κι ἄν ἀκόμα εἶναι μέσα στήν θάλασσα ἤ σέ πέλαγος, κανένα κακό δέν παθαίνουν, ἀλλά καί ἄλλους σώζουν μαζί τους. Ἄν σ’ ἐκεῖνο τό πλοῖο (στό ναυάγιο τοῦ Ἀπ. Παύλου – Πράξ. κζ’), πού κινδύνευε κι ἀντιμετώπιζε ναυάγιο, σώθηκαν κι οἱ δέσμιοι ἐξ αἰτίας τῆς παρουσίας τοῦ Παύλου, σκέψου τί σημαίνει νἄχης στό σπίτι σου ἕναν ἅγιο. Πολλές τρικυμίες συμβαίνουν καί σέ μᾶς κι εἶναι πολύ πιό φοβερές ἀπ’ αὐτές.Ἔχει ὅμως τή δύναμι κι ἐμᾶς ὁ Θεός νά μᾶς σώζῃ, ἀρκεῖ νά δείχνουμε ὑπακοή στούς ἁγίους, ὅπως συνέβη τότε. Κανένας ἀπό τούς ἁγίους δέν ἐπεδίωξε τά δικά του, ἀλλά καθένας φρόντισε γιά τό συμφέρον τοῦ πλησίον. Γι’ αὐτό καί ἔλαμψαν περισσότερο. Ὁ ἅγιος, κι ὅταν κάνη τό καλό καί παρ’ ὅλα αὐτά ὑποφέρει, εὐχαριστεῖ τόν Θεό. Ἔτσι πλήττει τόν διάβολο. Καλό, βέβαια, εἶναι νά ἐλεῆ καί νἆναι ἐνάρετος κι ὅταν ὅλα ἔρχωνται κατ’ εὐχήν. Ἀλλά περισσότερο καλό εἶναι νά μή παραιτῆται κανείς ἀπό τό καλό κι ὅταν δυστυχῆ. Τότε κατ’ ἐξοχήν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Καταπληκτικό τό θέαμα καί δεῖγμα τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ : Σκεῦος ὀστράκινο ὁ ἅγιος κατάφερε νά προσφέρη τέτοια λαμπρότητα … Τότε περισσότερο διαφαίνεται ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐνεργῆ σπουδαῖα διά μέσου ἀδυνάτων. Δέν ἀρκεῖ νά μήν ἐγγίζουμε ἀκάθαρτο γιά νἄμαστε καθαροί, ἀλλά μᾶς χρειάζεται καί κάτι ἄλλο : Προσπάθεια, προσοχή, εὐλάβεια, γιά νά γίνουμε ἅγιοι. Ἅγιος εἶναι ὁ καθαρός. Καθαρός θά μποροῦσε νά γίνη κανείς ἄν ἀποφύγη ὄχι μόνο τήν πορνεία, ἀλλά καί τήν πλεονεξία καί τόν φθόνο καί τόν παραλογισμό καί τήν ματαιοδοξία, καί πρό πάντων τήν ματαιοδοξία, πού πρέπει πάντοτε βέβαια νά ἀποφεύγωμε, ἀλλά πολύ περισσότερο ὅταν δίνουμε ἐλεημοσύνη. Γιατί ἄν ἔχη αὐτή τήν ἀρρώστια τῆς ματαιοδοξίας, ἡ ἐλεημοσύνη δέν εἶναι ἐλεημοσύνη, ἀλλά ἐπίδειξις καί σκληρότητα. Ἁγίους ὀνομάζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἄνδρες, πού εἶχαν καί γυναῖκα καί παιδιά καί ὑπηρέτες … Ἄς σκεφθοῦμε πόση ἀδιαφορία ἐπικρατεῖ σήμερα γιά τά πνευματικά, ἀφοῦ τόσο σπανίζουν ἔργα ἀρετῆς, καί πόση τότε ἦταν ἡ τάσις τῶν ἐναρέτων, ὥστε ἀκόμα καί κοσμικοί νά καλοῦνται ἅγιοι καί πιστοί.

Ἅγιος εἶναι ὅποιος φυλάσσει τήν ὀρθόδοξη πίστι, ὁ ἄμεμπτος, αὐτός πού ἔχει βίο ἀκατηγόρητο. Ὅμως, ὁ Χριστός δέν ζητεῖ ἁπλᾶ τήν ἁγιότητα καί τό ἀνεπίληπτο, ἀλλά καί τό νά φαίνεται κάποιος ἐνώπιόν Του ἅγιος καί καθαρός. Διότι ὑπάρχουν ὡρισμένοι, πού τούς νομίζουν οἱ ἄνθρωποι ἁγίους καί ἀκατηγορήτους. Καί αὐτοί μοιάζουν μέ τάφους, πού ἔχουν μόνο ἐμφάνισι ἐξωτερική καλή, ὅπως κι ἐκεῖνοι, πού ντύνονται μέ προβιές προβάτων. Τέλος, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος ὑποστηρίζει ὅτι ἅγιοι εἶναι ὅλοι ὅσοι ἔχουν ὀρθή πίστι μέ ἐνάρετη ζωή. Ἔστω κι’ ἄν δέν κάνουν θαύματα καί δέν βγάζουν δαιμόνια, εἶναι ἅγιοι.
Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὅ,τι τό ἁγιώτερο, τό ἐκλεκτότερο, τό ἱερώτερο, τό ποθεινότερο, τό ἁγνότερο καί τό θεοφιλέστερο ἔχει νά ἐπιδείξη ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀνθρωπότητα καί ὁ κόσμος ὅλος. Ἄς γίνωμε μιμητές τους ἀδελφοί. Ἀμήν.-

† Ὁ Κυθήρων Σεραφείμ

πηγή : «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ»
Τριμηνιαῖο περιοδικό, ἰδιοκτησία τοῦ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΟΜΙΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ
ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ Σ.Α.

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...