/*--

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὄτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» (Ματθ. ε’ 7).

  
«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὄτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» (Ματθ. ε’ 7).
Εις την χρυσήν σειράν των μακαρισμών δεν μπορούσε ο Κύριος να μη προσθέσει και την αρετή της ελεημοσύνης. Διότι καθημερινή απαίτησις του εγωισμού και της διεστραμμένης σκέψεως, που ηκολούθησεν ο άνθρωπος, αφ ότου αμάρτησεν, είναι και αυτή. Πως θα συγκεντρώση εις εαυτόν και δι εαυτόν κάθε αγαθόν, εις τρόπον ώστε-- αν ήταν δυνατόν - τα πάντα να διατίθενται γι’ αυτόν και όλα να υπηρετούν το εγώ του. Τον εγωκεντρισμόν αυτόν, τον οποίον εξυπηρετεί η αδικία και η ανομία, έρχεται ο Κύριος να ανατρέψη δια του μακαρισμού των ελεημόνων. Να δείξη δε εις τον άνθρωπον την σκέψιν και την πράξιν την ορθήν, η οποία οδηγεί εις την ευτυχίαν και την μακαριότητα.


Ελεημοσύνη είναι η πρόθυμος και σπλαγχνική μετάδοσις κάθε καλού και αγαθού, το οποίον εμείς μεν έχομεν και μπορούμε να μεταδώσωμεν, ο δε πλησίον στερείται αυτού, και έχει ανάγκην αυτού. 

Διότι εν τοιαύτη περιπτώσει θα ακούσωμεν το πνεύμα να μας παραγγέλη δια του Ευαγγελιστού της αγάπης, «Τεκνία μου, μὴ ἀγαπῶμεν λόγῳ μηδὲ γλώσσῃ, ἀλλὰ ἔργω καὶ ἀληθείᾳ» (Α Ίωάν. γ’ 18). Αλλά επίσης η ελεημοσύνη την οποίαν εδώ μακαρίζει ο Κύριος, δεν είναι απλώς η μετάδοσις ολίγων ή και πολλών χρημάτων, τα οποία ρίχνομεν, πολλές φορές με επίδειξιν, ή με αγανάκτησιν - εις το αδύνατον χέρι του ζητούντος αδελφού. Η ελεημοσύνη έχει πολλές μορφές και εκδηλώσεις, υλικές και ηθικές, αναλόγους προς το βάθος και το πλάτος της αγάπης του ελεήμονος.

Ελεημοσύνη, λοιπόν, είναι η μετάδοσις όχι μόνον χρημάτων, αλλά και παντός χαρίσματος, παντός ταλάντου, κάθε ικανότητος, κάθε αγαθού, το οποίον κάθε ένας έχει και δια του οποίου μπορεί να φανή χρήσιμος και να εκδηλώση την εν Χριστώ αγάπην του προς τον πλησίον. Θα ήτο πολύ στενή και περιωρισμένη αρετή, και θα ανήκεν σε ολίγους μόνον ανθρώπους, πλουσίους και ευπόρους, η ελεημοσύνη, εάν ως μόνον μέσον είχε το χρήμα. Άλλως τε ούτε όλοι εκείνοι, εις τους οποίους αναφέρεται η ελεημοσύνη, έχουν ανάγκην χρήματος, ούτε το χρήμα μπορεί να ικανοποιήση όλες τις ανάγκες του ανθρώπου. Υπάρχουν ανάγκες δια τις οποίες το χρήμα είναι άχρηστον, αλλά δια την πλήρωσιν των οποίων χρειάζεται ελεήμων καρδία.

Αλλά ιδού και άλλος θησαυρός ανεκτίμητος από τον οποίον πολλοί θα μπορούσαμε να μεταδίδωμεν. Η φροντίδα δια την σωτηρίαν Ψυχών. Εάν είναι ελεημοσύνη η μετάδοσις χρημάτων δια τον χορτασμόν και το ένδυμα σωμάτων, διατί δεν είναι ελεημοσύνη ο χορτασμός ή επένδυσις η σωτηρία Ψυχών; Σε πολλούς δεν είναι γνωστόν το είδος τούτο της ελεημοσύνης και Φιλανθρωπίας. Παρουσιάζεται ως νόμισμα χωρίς αξία. Και όμως είναι έργον ανδρός κεχαριτωμένου, ανταποκρίνεται πλήρως εις την έννοιαν της Φιλανθρωπίας, διότι εξυπηρετεί την ουσίαν του ανθρώπου, την αθάνατον Ψυχήν. Είναι λοιπόν, μεγάλη ελεημοσύνη και Φιλανθρωπία, όταν καθοδηγήσης εις την αλήθειαν έναν άνθρωπον, που πλανάται εις το ψεύδος και την αίρεσιν. Όταν επιστρέψης έναν αμαρτωλό από την απώλειαν εις την σωτηρίαν. Επίσης τέτοιον είδος ελεημοσύνης πολυτίμου είναι, όταν βοηθής αδελφόν να απαλλαγή από ελαττώματα τα οποία μπορεί να του στοιχίσουν την αιώνιον σωτηρίαν του. 

Να θυμηθούμε, τέλος τον έλεγχον εκείνον, που απηύθυνεν ο Κύριος εις τον δούλον, ο οποίος δεν ήθελε να συγχωρήση τον σύνδουλόν του. Κάθε δε άλλη υλική ελεημοσύνη είναι άχρηστος, εάν ο άνθρωπος δεν συγχωρή τους άλλους ανθρώπους, αλλά μένη άσπλαγχνος, ανελεήμων, μνησίκακος, εγωιστής.

Ποίος, κατόπιν των ολίγων τούτων παραδειγμάτων, ημπορεί να προφασισθή ότι δεν ημπορεί να γίνη ελεήμων; Και αν δεν έχει χρήματα, τέχνην, ικανότητα, θέσιν, μπορεί να συγχωρή τους εχθρούς του και έτσι να γίνεται ελεήμων. Και αν φθάση εις την εσχάτην δυστυχίαν και κακοπάθειαν, όπως ο πτωχός Λάζαρος του Ευαγγελίου, μπορεί με το παράδειγμα της υπομονής του να διδάσκη και να ελεή, όπως ο πάμπτωχος εκείνος έγινε με το παράδειγμα του εις μυριάδες ανθρώπων, μέγας ελεήμων και φιλάνθρωπος.

πηγή : ΛΥΧΝΟΣ A GREEK ORTHODOX PERIODICAL FOR YOUNG PEOPLE

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...