/*--

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Πραγματικότητα καί αρραβώνας

 
«Καί ελαμψε τό πρόσωπον αύτοϋ ώς ό ήλιος, τά δέ ιμάτια αύτοϋ εγένετο λευκά ώς τό φως». (Ματθ. ιζ 2)

Νά μιλήσουμε γιά τή Μεταμόρφωσι; Άλλά πως μπορεΐ κανείς νά μιλήση γιά τή Μεταμόρφωσι σέ έποχή πού οί άνθρωποι ζουν τήν παραμόρφωσι της διαστροφής; Πως μπορεΐ νά μιλήση γιά τό Θεό Ίησου, πού φανερώθηκε στό Θαβώρ, σέ έποχή πού ζη τήν αρνησι του Θεου;

Πως μπορεΐ νά μιλήση γιά τήν παρουσία του Θεου, πού έκφαντορικά βλέπουμε στήν άποκάλυψι του Θαβώρ, σέ έποχή πού μιλάνε γιά τό θάνατο του Θεου, έπειδή πολλοί σκότωσαν η τούς σκοτώνουν στήν καρδιά τήν πίστι στό Θεό;

Πως μπορεΐ νά μιλήση γιά τό Φως της Μεταμορφώσεως σέ έποχή, βυθισμένη στό σκοτάδι της διαφθοράς;

Πως μπορεΐ νά μιλήση γιά τά ένδύματα του μεταμορφωθέντος Ίησου, πού φάνηκαν λευκά, σέ έποχή πού οί άνθρωποι έχουν μολύνει τά ρουχα της ψυχης κι έχουν πετάξει τά ρουχα του σώματος;

Σε έποχή, πού πολλοί ζουν τήν άποκτήνωσι του γυμνισμου, πως νά μιλήση γιά τή μεγαλειότητα του Ίησου, πού περιβάλλεται «τό φως ώσπερ ίμάτιον» (Ψαλμ. ργ' 2).

Πως νά μιλήση γιά τό πρόσωπο του Ίησου, πού έλαμπε στή Μεταμόρφωσι σάν τόν ήλιο, σέ έποχή, πού ό άνθρωπος χάθηκε σάν πρόσωπο κι έχει μεταβληθή σέ αβουλο νούμερο, σέ άπρόσωπο άντικείμενο. Χάθηκε τό πρόσωπο του άνθρώπου, γιατί έπαψε ν’ άτενίζη μέ θαυμασμό τό πρόσωπο του Ίησου. Κι όταν ό άνθρωπος χάνη τό πρόσωπό του, τότε φοράει άναγκαστικά προσωπεία, τίς κάθε λογης μάσκες. Έδω βρίσκεται ή διαφορά της μιάς άλλαγης άπ’ τήν αλλη.

Ή άλλαγή του κόσμου είναι άλλαγή προσωπείων. Είναι αυτό πού άπλά λέει ό λαός: « ’Άλλαξε ό Μανωλιός κι έβαλε τά ρουχα του άλλιως». Αυτή ή άλλαγή σημαίνει παραμόρφωσι. Σημαίνει άλλαγή ταυτότητας, κοινωνικης, ήθικης, έθνικης.

Ή άλλοίωσις του Θεου είναι άλλαγή ζωης. Είναι μεταμόρφωσις. Ή παραμόρφωσις παίρνει τόν άνθρωπο καί τόν άσχημαίνει. Τόν υποβιβάζει πνευματικά καί ήθικά.

Ή μεταμόρφωσις παίρνει τόν άνθρωπο καί τόν ομορφαίνει. Τόν άνεβάζει σέ υψη πνευματικής ζωής καί θεωρίας. Τόν οδηγεί σέ θεοφάνεια καί θεοψία. Τόν φτάνει στή θέωσι. 

Υπάρχουν καί άλλες πραγματικότητες 

Μεταμόρφωσις, θαβώριος δόξα, άκτιστο φως, θεοψία, ελλαμψις θέωσις! Λέξεις πού δέν φαίνονται ν’ άγγίζουν τά ένδιαφέροντα του υλόφρονα άνθρώπου. Δέν πρέπει, λοιπόν, νά μιλάμε γι’ αυτές: Άφου είναι ζωντανές πραγματικότητες, οί ωραιότερες καί γλυκύτερες καί υψηλότερες πραγματικότητες. Πως μπορεί ο λόγος του Θεου νά σιωπήση γι’ αυτές; Πολλές φορές στή ζωή μας ισχύει τό δόγμα: « έξ ίδίων κρίνουμε τά άλλότρια» Ζουμε έμείς μιά άλφα κατάστασι καί νομίζουμε ότι δέν υπάρχει άλλη.

Καί ο άσπάλακας (τυφλοπόντικας) ζη μιά πραγματικότητα. Άρέσκεται νά ζη μέσ’ στούς υπονόμους. ’Άν του πης ότι εξω άπ’ τήν δυσοσμία, τή βρωμιά καί τό σκοτάδι των υπονόμων υπάρχει μιά άλλη πραγματικότητα, μέ άέρα καθαρό καί φως του ήλιου, δέν θά πιστέψη. Τό δικό του περιβάλλον γνωρίζει μόνο. Αυτό ζη. Καί νομίζει πώς μόνο αυτό υπάρχει. Τό ’ίδιο καί μερικοί άνθρωποι, άσπάλακες της άμαρτίας, ζουν στό βρώμικο περιβάλλον τους καί άρέσκονται σ’ αυτό. Πέρα όμως άπ’ τήν δική τους πραγματικότητα υπάρχει καί ο καθαρός άέρας καί τό φως της πνευματικής ζωης. Όπως τό ζουν οί άγιοι. Γ ιά νά τό ζήσουν κι αυτοί πρέπει νά βγουν άπ5 τούς υπονόμους της διαφθοράς.

Ή κοπριά είναι μιά πραγματικότητα. Ά ν μπορουσε ένα σκουλήκι μέσ’ άπ’ τήν κοπριά νά μιλήση θάλεγε πώς δέν υπάρχει άλλη, παρά μόνον ή δική του... άπόλαυσις! Καί όμως, πάνω άπ’ τήν κοπριά εχουν φυτρώσει λουλούδια, πού μοσχοβολούν. ’Έτσι καί πάνω στήν κοπριά της κοινωνικής διαφθοράς καί σαπίλας ύπάρχουν φυτρωμένα τά λουλούδια της πνευματικης ζωης. Επειδή έμείς ζουμε τό περιβάλλον της κοπριάς, άς μήν άμφιβάλλουμε γιά τήν υπαρξι των λουλουδιων της άρετης.

Γιά κάποιον πραγματικότητα είναι τό ότι δέν κολυμπάει. Δέν ξέρει νά κολυμπάη. Βλέπει τή θάλασσα καί τρομάζει. Αυτό δέν σημαίνει, ότι δέν υπάρχουν καί οί δεινοί κολυμβητές, πού κάνουν καταδύσεις καί μπαίνουν στά βαθειά. Ρηχοί, οί περισσότεροι άνθρωποι σήμερα. Ρηχοί πνευματικά καί θεο- λογικά. Αυτό δέν σημαίνει πώς δέν υπάρχουν κι οί άνθρωποι του Θεου, πού κολυμπάνε στά βαθειά της θεολογίας καί της άγιότητας. Ή Μεταμόρφωσις είναι κατάδυσις καί άνάδυσις. Όποιος είναι δύτης καί κάνει βουτιά στά βαθειά, διαπιστώνει, ότι ή θάλασσα στά βάθη της είναι ήρεμη, οσαδήποτε κύματα κι άν στήν έπιφάνεια τήν ταράζουν. Κι όχι μόνο, άλλ’ άνακαλύπτει καί θησαυρούς, ένάλιο πλουτο, πού κρύβεται σ’ έκεΐνα τά βάθη. Ό σ ο ι κάνουν καταδύσεις στά βάθη της πνευματικης ζωης, αυτοί όχι μόνο κάνουν βυθομέτρησι, γνωρίζουν δηλαδή καλά τόν εαυτό τους, άλλά ζουν καί τήν ήρεμία καί τήν ήσυχία του Θεου, όσο κι αν τά κύματα κι ό θόρυβος του κόσμου ταράζουν τήν έπιφάνεια της υπάρξεώς τους. Κι άνακαλύπτουν θησαυρούς πνευματικης χαράς καί άγαλλιάσεως.

Όποιος, ζώντας τήν Μεταμόρφωσι του Θεου, κάνει κατάδυσι στά έσωτερικά του βάθη, αυτός κάνει καί άνάδυσι στά υψη του Θεου. Εισέρχεται στό θεΐο γνόφο της μυστικης ζωης. Μετέχει της ζωης του Θεου

’Αστροναύτες τού Πνεύματος

.• Ά ν πρίν άπό τριακόσια χρόνια κάποιος ελεγε, ότι ο άνθρωπος θά μπορη νά βγαίνη πιό πάνω άπ’ τήν άτμόσφαιρα της γης, ν ’ άνεβαίνη στή σελήνη καί πιό πέρα, κι άπό κεί νά βλέπη άπό κοντύτερα τήν ήλιο καί τή λάμψι του έκθαμβωτικώτερα, άσφαλως δέν θά τόν πίστευαν. Καί όμως, αυτό σήμερα είναι γεγονός. Μέ τό διαστημόπλοιο ο άνθρωπος ζη αυτή τήν πραγματικότητα καί άπολαμβάνει αυτή τή θέα.

Απίστευτο σέ πολλούς φαίνεται τό γεγονός της Μεταμορφώσεως. Καί όμως οί τρείς Μαθητές τό εζησαν. Είδαν άπό κοντύτερα τόν Ήλιο,πού λέγεται Ίησοΰς Χριστός. Είδαν τήν λάμψι του προσώπου Του, τό φως της Θεότητας. ’Όχι έπειδή άνέβηκαν «εις ορος ύψηλόν», άλλ’ έπειδή ό Χριστός τούς «άνέφερε εις ορος ύψηλόν κατ’ ιδίαν» (Ματθ. ιζ', 1). Τούς άνέβασε ο Χριστός σέ υψη μυστικης θεωρίας. Καί είδαν τό υπερθέαμα της Μεταμορφώσεως. Λέει σχετικά ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Ει δέ καί προοίμιον της έν δόξρ μελλούσης όρατης Θεου θεοφανείας ή έν θαβωρίω του Κυρίου μεταμόρφωσις, καί ταύτην οί Απόστολοι όφθαλμοΐς σώματος λαβεΐν κατηξιώθησαν, διατί μή καί τό προοίμιον καί τόν άρραβωνα της κατά νοΰν αύτοΰ θεοφανείας όφθαλμοΐς νΰν λήψονται ψυχης οί κεκαθαρμένοι τήν καρδίαν;» (Συγγράμματα Γρηγορίου Παλαμά. Θεσσαλονίκη 1962, τόμ. Α' σελ. 448-449). Δηλαδή: Όχι μόνο οί τρείς Μαθηταί άξιώθηκαν νά δουν τό φως της Μεταμορφώσεως, άλλά καί πολλοί άγιοι κατορθώνουν άπ’ τή ζωή αυτή νά γίνωνται θεόπτες. Νά βλέπουν άκτίνες άπ’ τό άκτιστο Φως της δόξας του Θεου. Παράδοξο άκούγεται αυτό σέ μάς, πού ζουμε τήν πεζότητα καί παχυλότητα της κοσμικης ζωης. Είναι όμως ζωντανή πραγματικότητα γι’ αυτούς, πού ζουν σάν άστροναυτες. Κι αυτοί είναι οί άγιοι.

Ό άστροναύτης, γιά ν ’ άνεβη ψηλά, χρειάζεται τρία πράγματα! Τό διαστημόπλοιο, πού θά τόν άνεβάση. Τήν έξάσκησι στό χειρισμό του διαστημοπλοίου. Τήν ώστική δύναμι, πού θά τόν έκσφενδονίση ψηλά. Καί ή άνοδος στή Θαβώριο θεωρία άπαιτεί τρία άνάλογα πράγματα. 

1. Διαστη μόπλοιο ή προσευχή. Αυτή κατά τόν ίερό Χρυσόστομο, παίρνει τόν άνθρωπο άπ’ τή γη. τόν άνεβάζει πιό ψηλά άπ’ τ ’ άστρα. Διαπερνά τά τάγματα των άγγέλων. Τόν φτάνει στό θρόνο του Θεου.
Ή ολόθερμη προσευχή, όχι ή τυπική καί παγερή.
Ή άδιάλειπτη προσευχή, όχι ή φευγαλέα καί κατ’ άνάγκην.
Ή νοερά προσευχή, όχι ο παπαγαλισμός των χειλέων.
Ή καρδιακή προσευχή, έκείνη, πού κινεί όλεςτίς δυνάμεις της ψυχης.τήν κάθαρσι του νου καί της καρδιάς.

 2. ’Άσκησις είναι ό άγώνας γιά τήν κάθαρσι του νου καί της καρδιάς.Άν μέ λερωμένα καί λασπωμένα γυαλιά δέν μπορης νά δης μπροστά σου, πως μέ λερωμένη τήν ψυχή, μέ τά σκουπίδια των λογισμών καί μέ τή λάσπη τών πονηρών καί αισχρών έπιθυμιών, μπορεΐς νά δης τό Θεό; Λέει ρητώς ό Κύριος, ότι βασική προϋπόθεσις της θέας του Θεου είναι ή κάθαρσις της καρδιάς: «Μακάριοι οί καθαροί τρ καρδία, οτι αύτοί τόν Θεόν οψονται» (Ματθ. ε' 9).

3. Ωστική δύναμις ποιά είναι; Ό σ ο άγώνα κι αν κάνη ό άνθρωπος, άν δέν ύπάρχη κάποια δύναμις, πού νά τόν άπογειώνη καί νά τόν άνυψώνη, θά μένη «πρόσγεια φρονών» (δοξαστικό η' έωθινοΰ). Ή δύναμις, πού έκτοξεύει τόν άνθρωπο σέ υψη πνευματικής θεωρίας, είναι τό πνευμα τό 'Άγιον. Ή ελλαμψις του Αγίου Πνεύματος καταξιώνει τόν κεκαθαρμένο νου νά φτάνη στή θεία ένόρασι. Γ ι’ αυτό ψάλλουμε στούς άναβαθμούς του δ' ήχου: « Άγίω Πνεύματι πάσα ψυχή ζωοΟται, καί καθάρσει ύψούται, λαμπρύνεται, τρ Τριαδικρ Μονάδι ιεροκρυφίως». 

Παρουσία τοϋ Χριστού 

Ή Μεταμόρφωσις είναι γεγονός, Θεοψία, μέ αυτόπτες μάρτυρες όχι μόνο τούς δυό Αγίους της Παλαιάς Διαθήκης, τόν Μωυση καί τόν Ήλία, όχι μόνο τούς τρεις Μαθητές, τόν Πέτρο, τόν Ιάκωβο καί τόν Ιωάννη, άλλά καί πληθος άγίους θεόπτες, άσκητές καί μάρτυρες, πού εζησαν ή ζουν τό υπερκόσμιο Φώς.

Δέν είναι μύθος ή φαντασία ή Μεταμόρφωσις. Είναι πραγματικότητα. Αυτό τονίζει ό άπόστολος Πέτρος στή δευτέρα του Επιστολή: «Ού γάρ σεσοφισμένοις μύθοις έξα- κολουθήσαντες έγνωρίσαμεν ύμΐν τήν του Κυρίου ήμών Ίησου ΧριστοΟ δύναμιν καί παρουσίαν, άλλ’ έπόπται γενηθέντες της έκείνου μεγαλειότητος» (Β' Πέτρ. α' 16).

Ή Μεταμόρφωσις είναι μιά παρουσία του Χριστου. Μιά παρουσία της πρώτης Παρουσίας! Στίς περισσότερες παρουσίες Του ή μεγαλειότητά Του ήταν κρυμμένη μέσα στήν ταπείνωσι. Ή κένωσίς Του δέν έξαντλεΐται μόνο στή σάρκωσι. Έμφαίνεται καί σ ’ όλες τίς διακονικές Του πράξεις. Λίγες φορές άφησε, ή παρουσία Του νά ντυθη τή θεϊκή Του δόξα. Φανταστητε βασιλόπουλο, νά δίνη κάθε μέρα τό «παρών», ντυμένο μέ άπλοϊκά ρουχα. - «Παρών»! Φωνάζει. Τό κοιτάζουν. Βλέπουν όλοκάθαρα τά ρουχα του, άλλά δέν πολυπιστεύουν ότι αυτό τό παιδί είναι γυιός του βασιλιά. Ξαφνικά τό βλέπουν νά φωνάζη «παρών», άλλά ντυμένο λαμπρή βασιλική στολή. Αστράφτει άπό μεγαλείο. Θαμπώνονται οί άνθρωποι, άλλά γιά λίγο. Τό βασιλόπουλο έπανέρχεται στήν ταπεινή έμφάνισι. Ό Χριστός είναι ό Υίός του Βασιλέως, ό μονογενής Υίός του Θεου.τΗρθε στή γη. Δίνει πολλές φορές τό «παρών». - «Παρών»! φωνάζει. Που είσαι, Χριστέ; - Έδω! Δέν μέ βλέπετε; Στό σταυλο της Βηθλεέμ. Ή Θεότητα κρυμμένη στό ταπεινό Βρέφος του σπηλαίου. - Παρών!φωνάζει πάλι. Που είσαι, Χριστέ; - Έδω, στό έργαστήρι της Ναζαρέτ. Ή Θεότητα κρυμμένη στό χαριτωμένο μικρό έργάτη. - Παρών! άκούγεται καί πάλι ή φωνή Του. Που είσαι, Χριστέ; - Έδω είμαι, πλένω τά πόδια των μαθητων μου. Ή Θεότητα περιεζωσμένη τό λέντιο της διακονίας. - Παρών! φωνάζει πιό δυνατά τούτη τή φορά. Που είσαι Χριστέ; - Έδω, καρφωμένος πάνω στό Σταυρό. Ή Θεότητα στήν ακρα ταπείνωσι. «Ή έν Σταυρω θεία κένωσις» (άπ’ τόν κανόνα του Μ. Σαββάτου). Πέρα όμως άπ’ αυτές τίς παρουσίες μέ τή στολή της πεντακάθαρης άνθρωπίνης φύσεως, πραγματοποίησε καί μερικές έκτακτες παρουσίες, ντυμένος τή λαμπρότητα της θείας μεγαλειότητας. - Παρών! φωνάζει καί στό θεοφανικό γεγονός της Μεταμορφώσεως. Στρέφουν οί τρεΐς Μαθητές τά μάτια καί τί βλέπουν; Τά ρουχα Του άστράφτουν σάν τό χιόνι. Τόσο πολύ, όσο κανένας βαφέας δέν μπορεΐ νά λευκάνη υφάσματα στή γη. «Τά ίμάτια αύτοΰ έγένετο στίλβοντα, λευκά ώς χιών, οΐα γναφεύς έπί της γης ού δύναται ουτω λευκάναι» (Μαρκ. θ', 3). Βλέπουν τό πρόσωπό Του νά λάμπη σάν τόν ήλιο. ΤΗταν έκτακτη παρουσία της θείας μεγαλειότητας του Ίησου. Γι’ αυτό ό άπόστ. Πέτρος λέει, ότι έγιναν «έπόπται της έκείνου μεγαλειότητος».

 Γιατί εγινε καί γιατί δέν συνεχίστηκε 

Δέν συνεχίστηκε γιά πολύ ή λαμπρή παρουσία του μεταμορφωθέντος Κυρίου. Καί δέν έπαναλήφθηκε.  Γιατί; Γ ιά τήν άνθρώπινη άδυναμία.

Δέν μπορουν οί άνθρωποι ν ’ άτενίζουν τήν έκθαμβωτική λάμψι του θείου Φωτός. Γ ι’ αυτό ψάλλουμε στό άπολυτίκιο της εορτης. «Μετεμορφώθης έν τω ορει, Χριστέ ό Θεός, δείξας τοΐς Μαθηταΐς σου τήν δόξαν σου καθώς ήδύναντο».

Μπορεί ό ανθρωπος μέ γυμνά μάτια νά βλέπη κατάματα τόν ήλιο; Πως θά μπορουσαν οί τρεΐς Μαθητές μέ τά αισθητά τους μάτια νά βλέπουν τό υπεραισθητό Φως; Γι’ αυτό έγιναν «εκφοβοι» (Μάρκ. θ' 6). Καί οί τρεΐς «συνοπτικοί» ευαγγελιστές, ό Ματθαΐος, ό Μάρκος καί ό Λουκάς, τονίζουν τήν άδυναμία καί τό φόβο. Ό Ματθαΐος μάλιστα λέει, ότι έπεσαν μέ τό πρόσωπο στή γη, άπ’ τή λάμψι καί τό φόβο. Χρειάσθηκε νά τούς σηκώση ο Κύριος μετά τή Μεταμόρφωσι: «Έγέρθητε καί μή φοβείσθε» Ματθ. ιζ', 6-7). Ό ίερός Χρυσόστομος, παρουσιάζοντας τήν άδυναμία των μαθητων, λέγει: «Καθάπερ, όφθαλμοί έξ ύπερβαλλούσης λαμπηδόνος σκοτοΰνται, ουτω καί τότε επαθον. Ού γάρ δή νύξ ην, άλλ’ ήμέρα· καί τό της αύγης ύπέρογκον έβάρει των όφθαλμων τήν άσθένειαν» (Ε.Π.Ε. 11,258). Μετάφρασις: Τά μάτια τυφλώνονται άπό υπερβολική λάμψι. Τό ’ίδιο επαθαν τότε οί τρείς Μαθητές. Δέν ήταν βέβαια νύχτα, ήμέρα ήταν. Όμως ή υπερβολική άνταύγεια βάρυνε τήν άδυναμία των ματιων.

Καί γιά τό φόβο, πού αίσθάνθηκαν οί Μαθητές, λέει: «Πως οΰν έν τω δρει επεσον; 'Ότι καί έρημία καί υψος καί ήσυχία ην πολλή, καί μεταμόρφωσις φρίκης γέμουσα, καί φως άκρατον, καί νεφέλη έκτεταμένη· άπερ άπαντα εις πολλήν άγωνίαν αύτούς ένέβαλε. Καί πανταχόθεν ή εκπληξις συνήγετο καί επεσον φοβηθέντες τε όμοΰ καί προσκυνοΰντες» (Ε.Π.Ε. 11, 262-264). Μ ε τά φ ρ α σ ι ς : Πως, λοιπόν, οί Μαθητές πέσανε στό Θαβώρ: Ό λ α σέ άγωνία τούς εβαλαν, καί ή έρημιά καί τό υψος του Θαβώρ, καί ή ήσυχία, καί ή εκστασις της Μεταμορφώσεως καί τό ουράνιο Φως καί ή νεφέλη πού τούς σκέπασε. Μαζεύτηκε πολλή ή εκπληξις. Έπεσαν καί άπό φόβο καί άπό προσκυνηματική ευλάβεια.

Πραγματοποιήθηκε ή Μεταμόρφωσις. Γιά δυό λόγους:
Ό ένας χριστολογικός.
Ό άλλος έσχατολογικός.

• Ό πρωτος: Γιά νά εχουν οί Μαθητές καί γενικά όλοι οί άνθρωποι, μιά άκόμα άπόδειξι της Θεότητας του Ίησου. Τό άναφέρει τό κοντάκιο της έορτης: «Ίνα όταν Σε ϊδωσι σταυρούμενον, τό μέν πάθος νοήσωσιν έκούσιον, τω δέ κόσμω κηρύξωσιν, οτι Σύ ύπάρχεις άληθως τοΰ Πατρός τό άπαύγασμα».

• Ό δεύτερος: Ή Μεταμόρφωσις είναι πρόδρομος της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστου. Στό Θαβώρ λίγες μόνο στιγμές άποκάλυψε ο Χριστός τή θεία Του δόξα. Στή Δευτέρα Παρουσία θά ερθη «έν τρ δόξρ αύτοΰ καί οί άγιοι άγγελοι μετ’ αύτοΰ» (Ματθ. κε' 31). Θ’ άστράφτη μ’ όλη τήν άκτινοβολία του θείου Φωτός. Λέει σχετικά ο ίερός Χρυσόστομος: «’Άν θέλωμεν, όψόμεθα καί ήμεΐς τόν Χριστόν. Ούχ ουτως ώς έκεΐνοι τότε έν τω δρει, άλλά πολλω λαμπρότερον. Ού γάρ ουτως ύστερον ήξει. Τότε μέν γάρ των μαθητων φειδόμενος τοσοΰτον παρήνοιξε μόνον της λαμπρότητος, οσον ήδύνατο ένεγκεΐν. Ύστερον δέ έν αύτρ τοΰ Πατρός τρ δόξρ ήξει. μετά της άπείρου των άγγέλων στρατιάς, μετά των άρχαγγέλων, μετά των χερουβίμ, μετά των δήμων των άπείρων έκείνων· ού νεφέλης γινομένης ύπεράνω της κεφαλης αύτοΰ, άλλά καί αύτοΰ συστελλομένου τοΰ ούρανοΰ» (Ε.Π.Ε.11, 266). Μ ε τά φ ρ α σ ις : Άν θέλουμε, κι έμεΐς θά δουμε τό Χριστό. Όχι έτσι, όπως τότε οί τρεΐς Μαθητές στό όρος, άλλά κατά πολύ λαμπρότερα. Δέν θά έρθη τότε κατά τόν ’ίδιο τρόπο. Διότι στό Θαβώρ έδειξε τόση μόνο λαμπρότητα θεϊκή, όσο μπορουσαν οί μαθητές νά προσλάβουν. Στή Δευτέρα Παρουσία θά έρθη μ’ όλη τή θεϊκή δόξα (μέ τή δόξα του Πατρός), μαζί μέ τή στρατειά τών άπειραρίθμων άγγέλων καί άρχαγγέλων, μαζί μέ τά χερουβίμ κι όλους τούς δήμους τών ουρανίων ταγμάτων. Δέν θά Τόν κρύβη νεφέλη, άλλά κι αυτός ό ουρανός θά μαζευτη (σάν αυλαία),  γιά νά φανη τό θεϊκό Μεγαλείο.

Ό άρραβώνας είναι υπόσχεσις καί πρόγευσις της χαράς του γάμου. Καί ή Μεταμόρφωσις είναι ό άρραβώνας της Δευτέρας Παρουσίας. Όσοι άξιώνονται ν ’ άπολαμβάνουν έδώ κάτι άπ’ τό άκτιστο Φώς του Θεου, αυτοί έχουν λάβει τόν άρραβώνα. Προγεύονται τή θεία δόξα καί μακαριότητα. Αυτόν τόν άρραβώνα είχε ό πρωτομάρτυρας Στέφανος, ό όποιος «ύπάρχων πλήρης Πνεύματος Άγίου άτενίσας εις τόν ούρανόν είδε δόξαν Θεου καί Ίησουν έστώτα έκ δεξιών του Θεου» (Πράξ. ζ' 55).


Μετάνοια καί χάρις

Ή ψυχή μας χωρίς τό Φώς της Μεταμορφώσεως παραμένει σκοτεινή. Καί όσο ή ψυχή μένει σκοτεινή, μάς τραβάει ή γη. Αιχμαλωτιζόμαστε άπ’ τά υλικά πράγματα καί τά θέλγητρα του κόσμου τούτου. Κάθε άλλαγή μας γίνεται μ’ ένα διακόπτη. Κι ό διακόπτης είναι «ντουμπλεξ». Τόν γυρίζουμε έμεΐς όντας στή γη. Δέν άρκεΐ. Μόλις τόν γυρίσουμε έμεΐς, τόν γυρίζει κι ό Θεός πάνω στόν ουρανό. Καί τότε άπλετο φώς πλημμυρίζει τήν ψυχή μας καί άναφωνουμε μέ πίστι καί χαρά: «Είδομεν τό Φώς τό άληθινόν».

Τό δικό μας γύρισμα είναι ή μ ε τ ά  ν ο ι α . Στροφή στή ζωή μας 180 μοιρών.
Κάτι τέτοιο ίσοδυναμεΐ μέ άποστροφή πρός τήν άμαρτία καί έπιστροφή στό Θεό.
Κι άμέσως γυρίζει ό Θεός τό δικό Του διακόπτη. Εΐναι ή χάρις. Μέ τή χάρι του Θεου φωτιζόμαστε. 

Μέ τή χάρι του Θεου ή Μεταμόρφωσις γίνεται καί δικό μας, προσωπικό γεγονός. Αρκετά μάς παραμόρφωσε ή άμαρτία καί ό κόσμος. Καιρός νά μάς μεταμορφώση ή χάρις του Θεου. Ν’ άλλάξουμε Νά γίνουμε «υίοί φωτός». Νά περπατάμε λουσμένοι στό Φώς. Γ ιά ν ’ άπολαύσουμε τό Φώς του Θεου, τό άρρητο κάλλος του προσώπου του Θεου.
(Άπό τό βιβλίο Σημεΐα Θεοφανείας).

Του Άρχιμ. Δανιήλ Άεράκη

πηγή : ΜΗΝΙΑΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΠΟΙΜΗΝ 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...