/*--

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Ό χριστιανικός Θεός

1. Ό Θεός είναι Πατέρας μας.
2. Ή Τριαδικότητα τοΰ Θεοΰ.
3. Αυτήν τήν άλήθεια στήν αρχή τήν δεχόμαστε λογικά καί επειτα τήν ζοϋμε προσωπικά.
4. Ό Θεός είναι Πρόσωπο καί άγάπη.
5. Ό άληθινός Θεός καί τά είδωλα των θρησκειών.
6. Ό Χριστός είναι άδελφός καί φίλος.


Στήν παραβολή τοϋ άσώτου υιοϋ, πού είδαμε στήν προηγούμενη Κατήχηση, ο Θεός παρουσιάζεται μέ τήν εικόνα τοϋΠατέρα. Λέγεται: « άνθρωπός τις είχε δύο υιούς». Στήν συνέχεια, οταν ο νεώτερος υιός ζήτησε τό μερίδιό του, είπε: «πάτερ, δός μοι τό έπιβάλλον μέρος της ουσίας» (Λουκ. ιε' 11-12). Στήν παραβολή αυτή κεντρικό πρόσωπο είναι ο πατέρας. Γι’ αυτό καί ύπάρχουν έρμηνευτές πού άντί νά τήν ονομάζουν παραβολή τοϋ άσώτου υιοϋ τήν χαρακτηρίζουν μέ τίς φράσεις « ο εΰσπλαγχνος πατήρ» η «η άγαθότης τοΰ πατρός ». Ό πατέρας της παραβολής άντιμετωπίζει μέ άγάπη καί ευσπλαγχνία τόν νεώτερο υιό, άλλά καί μέ φιλανθρωπία τήν ιδιοτροπία τοϋ πρεσβύτερου υιοϋ.

Ή εικόνα τοϋ πατέρα γιά τόν Θεό χρησιμοποιείται μέ δύο εννοιες. Ή πρώτη άναφέρεται στό πρώτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, πού γέννησε πρό χρόνων αιωνίων τόν Υιό καί έκπορεύει τό 'Άγιον Πνεύμα, καί η δεύτερη άναφέρεται σέ σχέση μέ τόν άνθρωπο, άφοϋ Αυτός δημιούργησε τόν άνθρωπο καί ολο τόν κόσμο.

Ό άληθινός Θεός στόν Όποιο έμεΐς οι ’Ορθόδοξοι πιστεύουμε είναι Τριαδικός. Πατήρ, Υιός καί Άγιον Πνεϋμα. Καί τά τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος είναι ομότιμα, ομόδοξα καί ομοδύναμα. Αυτό σημαίνει οτι ο Πατήρ δέν είναι άνώτερος άπό τόν Υιό, οΰτε ο Υιός κατώτερος άπό τό Άγιον Πνεϋμα, οΰτε τό Άγιον Πνεϋμα κατώτερο άπό τόν Πατέρα καί τόν Υιό. Όπως οι τρεΐς πλευρές ενός ισοπλεύρου τριγώνου είναι ίσες, τό ίδιο ίσα είναι καί τά τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Ή μόνη διαφορά είναι οτι ο Πατήρ γεννά τόν Υιό καί έκπορεύει τό 'Άγιον Πνεύμα.

Τήν αλήθεια αυτή μας άπεκάλυψε ο ’Ίδιος ο Χριστός μέ τήν ένανθρώπησή Του, ωστε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμας νά πη οτι ενας άπό τούς σκοπούς της ένανθρωπήσεως τοΰ Χριστού είναι νά άποκαλύψη τό τριαδικό τοΰ Θεου, πού άγνοοΰσε προηγουμένως ο άνθρωπος.

Τήν τριαδικότητα τοΰ Θεοΰ βλέπουμε στόν Ιορδάνη ποταμό, κατά τήν διάρκεια της κατά άνθρωπον βαπτίσεως τοΰ Χριστού. Ό Υιός βαπτίζεται, ο Πατήρ βεβαιώνει οτι αυτός είναι ο Υιός Του ο άγαπητός καί τό Άγιον Πνεΰμα παρίσταται «ωσεί περιστερά» (Λουκ. γ ' 22). Τό ίδιο βλέπουμε καί στήν Μεταμόρφωση τοΰ Χριστού έπάνω στό ορος Θαβώρ. Ό Υιός μεταμορφώθηκε ένώπιον των Μαθητών καί ελαμψε τό πρόσωπό Του ως ο ήλιος, φανερώνοντας τήν θεότητά Του, ο Πατήρ βεβαιώνει οτι αυτός είναι ο άγαπητός Του Υιός καί τό Πνεΰμα τό Άγιο παρίσταται μέ τήν παρουσία της φωτεινής νεφέλης.

Επανειλημμένα ο Χριστός μιλοΰσε γιά τόν Πατέρα Του. Κάποτε είπε: « ο πατήρ μου εως άρτι εργάζεται, κάγώ εργάζομαι» (Ίω. ε ', 30). Τόν έαυτό του χαρακτηρίζει Υιό τοΰ Θεοΰ. Πρός τό τέλος της ζωης Του άπεκάλυψε καί τήν ύπαρξη τοΰ Αγίου Πνεύματος: «όταν δέ ελθρ ο παράκλητος όν εγώ πέμψω ύμΤν παρά τοΰ πατρός, τό Πνεΰμα τής άληθείας ό παρά τοΰ πατρός εκπορεύεται, εκείνο μαρτυρήσει περί εμ ο ΰ » (Ίω. ιε ', 26).

Ό Χριστός μετά τήν Ανάστασή Του άπέστειλε τούς μαθητάς Του σέ ολο τόν κόσμο γιά νά μαθητεύσουν τούς άνθρώπους «βαπτίζοντες αυτούς εις τό δνομα τοΰ Πατρός καί τοΰ Υιοΰ καί τοΰ Αγίου Πνεύματος » (Ματθ. κη' , 19). Γι’ αυτό καί κατά τό μυστήριο τοΰ Βαπτίσματος ή τριπλή κατάδυση γίνεται στό ονομα τών Προσώπων της Αγίας Τριάδος. «Βαπτίζεται ο δοΰλος τοΰ Θεοΰ εις τό δνομα τοΰ Πατρός καί τοΰ Υ ’ιοΰ καί τοΰ Αγίου Πνεύματος».

Ακόμη σέ ολες τίς έκφωνήσεις καταλήγουμε μέ τήν έπίκληση τοΰ Τριαδικοΰ Θεοΰ, οπως: « 'Ό τ ι πρέπει σοι πασα δόξα, τιμή καί προσκύνησις, τω Πατρί καί τω Υίω καί τω Άγίω Πνεύματι, νΰν καί άεί καί εις τούς αιώνας των αιώνων».

Τήν τριαδικότητα τοΰ Θεοΰ μας τήν έπιβεβαίωσαν καί οι μαθηταί καί Απόστολοι τοΰ Χριστοΰ, πού δέχθηκαν τήν Αποκάλυψη. Άπό τήν προσωπική τους έμπειρία κατάλαβαν καλά οτι ο Θεός είναι Τριαδικός. Γι’αυτό ο Απόστολος Πέτρος θά πη: «κατά πρόγνωσιν Θεοΰ πατρός έν άγιασμω Πνεύματος, εις ύπακοήν καί ραντισμόν αίματοςΊησοΰΧριστοΰ» (Α ' Πέτρ. α ', 2).

Τό ίδιο συναντοΰμε καί σέ πολλά χωρία τών έπιστολών τοΰ Αποστόλου Παύλου. Είναι πολύ χαρακτηριστική ή άποστολική ευλογία, πού ή Εκκλησία εθεσε μέσα στήν θεία Λειτουργία: « Ή Χάρις τοΰ Κυρίου Ίησοΰ καί ή άγάπη τοΰ Θεοΰ καί ή κοινωνία τοΰ Άγίου Πνεύματος μετά πάντων ύμών» (Β ' Κορ. ιγ' , 13).

Είναι σημαντική αυτή ή μαρτυρία τών αγίων. Κ α τ ’ άρχάς πρέπει νά παραδεχθοΰμε αυτήν τήν άποκάλυψη λογικά καί στήν συνέχεια μποροΰμε νά φθάσουμε καί στήν προσωπική έπιβεβαίωση. Πρέπει νά παραδεχθοΰμε τήν μαρτυρία δισεκατομμυρίων αγίων πού μας διαβεβαίωσαν οτι ο Θεός είναι Τριαδικός. Μερικοί ανθρωποι πηγαν στήν σελήνη καί στό διάστημα καί ολοι δεχόμαστε τήν μαρτυρία τους.

Ελάχιστοι ιστορικοί διέσωσαν ενα ιστορικό γεγονός καί έμεΐς τό θεωροΰμε βέβαιο. Τό ίδιο καί περισσότερο πρέπει νά κάνουμε καί γιά τήν άποκάλυψη τοΰ Τριαδικοΰ Θεοΰ, πού μας εδωσαν οι αγιοι, οι οποίοι μάλιστα έπιβεβαίωσαν αυτήν τήν μαρτυρία μέ τό αίμα καί τήν θυσία τους. Πρέπει νά γίνη ο,τι γίνεται καί μέ τήν ανθρώπινη επιστήμη. Όλοι έμείς δεχόμαστε τίς ανακαλύψεις ενός έπιστήμονος, έστω καί αν δέν τίς καταλαβαίνουμε λογικά, έστω καί αν ο'ι αισθήσεις δίνουν διαφορετική εΙκόνα. Καί όταν δεχόμαστε τά συμπεράσματα των έ π ι σ τ η μ ό ν ω ν , μπορούμε στήν συνέχεια μέ προσωπικά πειράματα νά καταλήξουμε σέ προσωπική επιβεβαίωση.

Τό ίδιο γίνεται καί μέ τήν πνευματική ζωή. Κ α τ’ αρχάς δεχόμαστε τήν μαρτυρία των αγίων καί στήν συνέχεια αγωνιζόμαστε νά ακολουθήσουμε τόν τρόπο ζωης πού ακολούθησαν εκείνοι καί έτσι φθάνουμε στό σημείο νά επιβεβαιώσουμε τήν αλήθεια της Τριαδικότητος τοΰ Θεοΰ.

Δέν μπορεί κανείς μέ παραδείγματα νά κατοχυρώση αυτήν τήν αλήθεια, γιατί ο Θεός είναι άκτιστος (αδημιούργητος), ένω ο κόσμος είναι κτιστός (δημιουργημένος). 'Ωστόσο όμως, οι αγιοι Πατέρες χρησιμοποιοΰν μερικά παραδείγματα, οπως τήν ύπαρξη τριων ηλίων. Έτσι, τά Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος έχουν προσωπικά ιδιώματα, αλλά έχουν τήν ίδια λάμψη, είναι καί τά τρία Θεοί. Ή καλύτερη δέ επιβεβαίωση καί απόδειξη της ύπάρξεως τοΰ Τριαδικοΰ Θεοΰ είναι τό νά καθαρίση κανείς τήν καρδιά του από τά πάθη. Τότε έρχεται η Χάρη τοΰ Θεοΰ μέσα στήν καθαρή καρδιά καί ο άνθρωπος αποκτα τήν γνώση τοΰ Τριαδικοΰ Θεοΰ. Τότε γίνεται κατοικητήριο τοΰ Τριαδικοΰ Θεοΰ, ο Θεός γίνεται ένοικος τοΰ ανθρώπου. Τότε ο άνθρωπος χαρακτηρίζεται οικία τοΰ Θεοΰ.

Τό οτι ο Θεός είναι Τριαδικός, Πατήρ, Υιός καί 'Άγιον Πνεΰμα, τρία Π ρ ό σ ω π α , αλλά μιά ουσία είναι πολύ σημαντικό γιά τήν πν ε υ μα τ ι κ ή ζωή. Έδω βρίσκεται καί η διαφορά τοΰ Χριστιανισμοΰ μέ αλλα θρησκεύματα.

Πρωτα - πρωτα ο Θεός είναι Πρόσωπο. Αυτό σημαίνει οτι δέν είναι μιά αφηρημένη καί ανώτερη δύναμη πού κυβερνα τόν κόσμο, γιατί μιά αλογη δύναμη είναι καταστρεπτική. Ό Θεός έχει αγάπη. Οι ανώτερες δυνάμεις δέν μποροΰν νά έχουν αγάπη γιά τόν ανθρωπο. Ή Αποκάλυψη οτι ο Θεός είναι Πρόσωπο καί οτι καί ο ανθρωπος είναι πρόσωπο δείχνει οτι οι σχέσεις τοΰ ανθρώπου μέ τόν Θεό είναι προσωπικές, πράγμα τό οποίο σημαίνει οτι ο ανθρωπος δέν χάνεται σάν σταγόνα μέσα στόν ωκεανό τοΰ Θεοΰ. Στόν βουδισμό ύπάρχει μιά τέτοια αντίληψη γιά τόν Θεό καί τόν ανθρωπο. Λέγεται οτι τό ατομικό ’Άτμαν πρέπει νά ταυτισθη απόλυτα μέ τό καθολικό Βράχμαν καί αυτό είναι σωτηρία. Όμως, μιά τέτοια ταύτιση δέν συνιστα αγάπη, αφοΰ, οπως γνωρίζουμε, η αγάπη θέλει επικοινωνία, σωστή σχέση, διατήρηση της ελευθερίας. Μιά σωτηρία χωρίς αγάπη είναι μίσος καί μιά αγάπη χωρίς τήν διατήρηση της ελευθερίας είναι καταστροφή. Έ πε ιτα ο Θεός είναι Τριαδικός, Πατήρ, Υιός καί Άγιον Πνεϋμα. Αυτό σημαίνει οτι ο Θεός είναι άγάπη. Όταν χρησιμοποιούμε τό ρημα άγαπώ, άμέσως τίθεται η έρώτηση: ποιόν άγαπας; ’Άν δέν ύπάρχη τό αλλο πρόσωπο, τότε δέν μπορεΐ νά ύπάρξη άγάπη. Ό Μητροπολίτης ’Αχρίδος Νικόλαος παρατηρεί: «Τ ό νά έννοήση κανείς τόν Θεόν χωρίς τόν Υιόν είναι τό ίδιο μέ τό νά τόν εννοήση χωρίς τήν άγάπη. Διότι κάθε άγάπη άπαιτεί τό άντικείμενό της. "Οταν κάποιος άπό τούς άνθρώπους πη: άγαπώ, αυτομάτως άκολουθεί εκ μέρους μας ή έρώτηση: ποιόν άγαπας; Ποιον λοιπόν, θά άγαπονσε ο Θεός Πατήρ στήν αιωνιότητα, πρό της δημιουργίας τον κόσμου, έάν δέν είχε τόν Υιό του ως άντικείμενο της άγάπης Του; Θά σήμαινε οτι αυτός δέν ήξερε νά άγαπα, οΰτε ήταν Άγάπη στήν ουσία Τ ου, πρίν νά κτίση τόν κόσμο ως άντικείμενο της άγάπης Τ ου.

Αυτό θά σήμαινε πάλι οτι ο Θεός άπόκτησε μέ τήν δημιουργία κάτι πού πρίν δέν είχε καί έτσι άλλαξε. Αύτό ομως οΰτε είναι λογικό οΰτε έχει νόημα· καί ταυτόχρονα είναι ένάντιο στήν Άγία Γραφή, εις τήν οποία, άπό τόν ουρανό έμαρτυρήθη οτι στόν Θεό δέν ύπάρχει άλλαγή οΰτε "τροπης άποσκίασμα" ». Επομένως, αν δέν παραδεχθοϋμε οτι ο Θεός είναι Τριαδικός, τότε θά θεωρήσουμε τόν Θεόν χωρίς άγάπη, μαλλον θά είναι μόνον δίκαιος. Αυτό ομως διαστρέφει τίς σχέσεις μας μαζί Του. Όχι μόνον άλλοιώνει τήν άποκεκαλυμμένη άλήθεια, άλλά άλλοιώνει καί τήν σωτηρία τοϋ άνθρώπου, καθώς έπίσης καί αυτήν τήν ίδια τήν ύπαρξη τοϋ άνθρώπου.

Αυτό τό συναντοϋμε στόν Μωαμεθανισμό. Έκεΐ, έπειδή δέν γίνεται λόγος γιά τόν Υιό τοϋ Θεοϋ, παρά μόνον γιά τόν Αλλάχ, γι’ αυτό στίς σχέσεις τοϋ άνθρώπου μέ τόν Αλλάχ δέν τονίζεται η άγάπη, άλλά η δικαιοσύνη καί τό ελεος. Παρατηρεί σχετικά ο Επίσκοπος Άχρίδος Νικόλαος: «Τ ό Ίσλάμ μολονότι είναι μία άπό τίς άνώτερες θρησκείες, έ π ’ ουδενί λόγω μπορεί νά παραδεχθη τήν διδασκαλία περί τον Θεον ως Άγία Τριάδα. Στό Κοράνι ή διδασκαλία αυτή γελοιοποιείται. Στό τζαμί τον Όμάρ στά Ιεροσόλυμα ύπάρχει χαραγμένη στόν τοίχο ή έξης έντολή: "Πιστοί, νά ξέρετε οτι ο Άλλάχ δέν έχει Υιόν". Καί άκριθώς έπειδή, κατά τήν θρησκεία αυτή, ο θεός δέν έχει υιόν, πουθενά στό Κοράνιο δέν γίνεται λόγος γιά τήν άγάπη τον Θεου, άλλά μόνον γιά τήν θεία δικαιοσύνη καί τό έλεος. Αυτό, θέθαια, διαστρέφει ολόκληρη τήν ζωή τον άνθρώπου. Γιατί "ή άγάπη κάποιου πρός τόν έαυτό του δέν είναι άγάπη άλλά φιλαυτία καίέγωισμός. Γ ι’ αυτό άκριθώς ο Μωάμεθ δέν μνημονεύει κάν τήν άγάπη έν σχέσει μέ τόν Άλλάχ, άλλά μόνον τήν δικαιοσύνη καί τό έλεος"».

Οι ειδωλολάτρες στήν άρχαία έποχή πίστευαν σέ πολλούς θεούς, άλλά αυτοί διακατέχονταν άπό τά άνθρώπινα πάθη καί τίς άνθρώπινες άδυναμίες. Οι θεοί πού άναμειγνύονται σέ πολέμους καί μίση δέν μποροϋν νά σώσουν τόν ανθρωπο, γι’ αυτό καί είναι είδωλα, ψευδαισθήσεις.

Σημειώνει καί πάλι ο Μητροπολίτης Άχρίδος Νικόλαος: «Σ τόν ειδωλολατρικό κόσμο ύπηρχε πίστη στήν Τριάδα, όχι ομως στήν άγία καί μοναδική. Οι Ίνδοί πίστευαν, πιστεύουν καί σήμερα, στόν Τριμουρτί, δηλαδή στούς τρείς ύψίστους θεούς, άπό τούς οποίους ο ένας, ο Σίθα είναι διάβολος καί καταστροφεύς ολων έκείνων πού οι πρώτοι δύο, ο Βισνον καί ο Βράχμα, δημιουργούν. Στήν Αίγυπτο πίστευαν, έπίσης, στίς τρείς θεότητες, άλλά σάν σέ μιά οικογένεια μέ σαρκική άγάπη άπό τήν οποία ο Ο σ ιρ ις καί ή Ί σ ις άπέκτησαν τόν υιόν Ώρ, τόν όποιον ό 'Όσιρις σκοτώνει καί έτσι διαλύεται καί ό τερατώδης αύτός γάμος. Πρό Χριστού οί άνθρωποι κατόρθωναν μέ τόν νοΰ τους καί μέ τίς προσπάθειές τους νά δημιουργήσουν μεγάλους πολιτισμούς σέ όλες τίς ηπείρους τοΰ κόσμου, άλλά δέν μπορούσαν νά φθάσουν στήν ορθή άντίληψη περί τοΰ Θεοΰ, ως Αγίας Τριάδος έν Μονάδι, επομένως οΰτε περί τοΰ Θεοΰ ως άγάπης».

Άπό οσα αναφέραμε φαίνεται οτι η πίστη στόν Τριαδικό Θεό είναι απαραίτητη, αφ’ ενός μέν γιατί αυτή είναι η αλήθεια, οπως μας τήν αποκάλυψε ο Χριστός, αφ’ έτέρου δέ γιατί έξω από αυτήν τήν Αποκάλυψη δέν μπορεί νά ύπάρξη αγάπη. Ένας θεός πού είναι μιά ανώτερη δύναμη, η οποία δημιούργησε καί κυβερνα τόν κόσμο, ενας θεός πού θεωρείται ως αξία καί ως μονάς, δέν μπορεί νά έχη αγάπη. Καί φυσικά χωρίς τήν αγάπη δέν μποροΰν νά αναπτυχθοΰν διαπροσωπικές σχέσεις καί αληθινή κοινωνία.

Σέ μιά τέτοια περίπτωση ο Θεός θά είναι τιμωρός εμπαθής, ο δέ ανθρωπος θά χάνη τόν προσωπικό του χαρακτήρα. Δέν μποροΰμε νά μιλοΰμε γιά αγάπη αληθινή έξω από τήν αποκάλυψη της Τριαδικότητος τοΰ Θεοΰ.

Μέσα στήν Αγία Γραφή εκτός από τήν εικόνα τοΰ Πατέρα ύπάρχουν καί αλλες εικόνες πού χαρακτηρίζουν τόν Θεό καί κυρίως καθορίζουν τίς σχέσεις τοΰ Χριστοΰ μέ τούς ανθρώπους. Δύο από τίς εικόνες αυτές είναι «α δ ε λφ ό ς » καί «φ ίλ ο ς ». Αυτές οι εικόνες αναφέρονται κυρίως στόν Χριστό, ο Όποίος από αγάπη έγινε ανθρωπος, έζησε πλησίον μας καί μας έσωσε από τήν αμαρτία, τόν διάβολο καί τόν θάνατο. Όταν ανήγγειλαν στόν Χριστό οτι Τόν ζητοΰσαν οι κατά σάρκα αδελφοί Του καί η μητέρα Του, εκείνος δείχνοντας τούς μαθητάς, είπε: «ιδού ή μήτηρ μου καί οί άδελφοί μου· οστις γάρ αν ποιήση τό θέλημα τοΰ πατρός μου τοΰ έν ούρανοίς, αύτός μου άδελφός καί άδελφή καί μήτηρ έσ τίν » (Ματθ. ιβ',46- 50). Άμέσως δέ μετά τήν Ανάστασή Του είπε στίς μυροφόρες γυναίκες: «μ ή φοβεΤσθε· υπάγετε άπαγγείλατε τοΤς άδελφοΤς μου ινα άπέλθωσιν εις τήν Γαλιλαίαν,κάκεί με όψονται» (Ματθ. κη' , 10). Ό ’Ίδιος ο Χριστός χρησιμοποίησε τήν εικόνα τοΰ φίλου γιά νά δείξη τήν προσωπική σχέση μέ εκείνους πού τηροΰν τό θέλημά Του. «Ύμείς φίλοι μού έστε, έάν ποιήτε οσα έγώ έντέλλομαι ύμίν, ούκέτι ύμας λέγω δούλους, οτι ό δοΰλος ούκ οίδε τ ί ποιεί αύτοΰ ό κύριος · ύμας δέ εΐρηκα φίλους, οτι πάντα α ηκουσα παρά τοΰ πατρός μου έγνώρισα ύμίν» (Ίω. ιε ' , 14-15).

Ό ιερός Χρυσόστομος παρουσιάζει τόν Χριστό νά λέγη πρός τούς ανθρώπους: «έγώ πατήρ, έγώ άδελφός, έγώ νυμφίος, έγώ τροφεύς, έγώ ίμάτιον, παν οπερ αν θέλης έγώ. Έγώ καί δουλεύσω· ηλθον γάρ διακονήσαι, ού διακονηθήναι. Έγώ καί φίλος, καί μέλος, καί κεφαλή. Έγώ πένης διά σέ καί άλήτης διά σέ. Πάντα μοι σύ, καί άδελφός, καί συγκληρονόμος, καί φίλος, καί μέλος. Τ ί πλέον θέλεις;». Αυτό τό χωρίο δείχνει τήν αγάπη τοΰ Θεοΰ πού εκφράστηκε διά τοΰ Χριστοΰ πρός τό ανθρώπινο γένος. Επομένως, ο Θεός είναι αγάπη καί αγαπα ύπερβολικά τόν ανθρωπο, ακριβως γιατί είναι Προσωπικός καί Τριαδικός. Ή διδασκαλία περί τοΰ Τριαδικοΰ Θεοΰ είναι τό Α καί τό Ω της πίστεώς μας. Καί επειδή τό Α είναι η αρχή τοΰ ρήματος αγαπω καί τό Ω τό τέλος του, γι’ αυτό λέμε οτι ο Τριαδικός Θεός είναι αγάπη καί αγαπα ύπερβολικά τόν ανθρωπο μέχρι θυσίας καί Σταυροΰ.

Άπό τό 6ι6λίο Κατήχηση καί Βάπτιση των ενηλίκων

Τον Σεβ. Μητροπολίου Ναυπάκτου καί Άγ. Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ

πηγή : ΜΗΝΙΑΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΕΡΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΠΟΙΜΗΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...