/*--

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

  
ΒΑΡΕΙΑ...ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΗΤΑΝ Η ΝΥΧΤΑ! Χρόνια τώρα, πολλούς αιώνες μαζευόταν το σκοτάδι και γινόταν όλο και πιο πηχτό, όλο και πιο βαθύ... Και μ’ αυτή τη σκοτεινή παρουσία του ερχόταν να καθήσει στις ψυχές των ανθρώπων. Και να ρίξει εκεί όλο το πιεστικό του βάρος για να γεμίσει την ανθρώπινη καρδιά με πόνο, με αγωνία, με προσδοκία.

Στεναγμοί μέσα στην παρατεινόμενη νύχτα της ψυχής του ανθρώπου ήταν όλα εκείνα, που πότε εδώ και πότε εκεί ξεπετιούνται για να σχίσουν το σκοτάδι και να ξαλαφρώσουν λίγο την πίεσή του. «Τοιούτου δε μόχθου μη τι προσδόκα πριν αν θεών τις διάδοχος των σων πόνων φανή...», λέγει ο τραγικός ποιητής Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη», στα φώτα της κλασσικής εποχής της Ελληνικής αρχαιότητας... «Ρίψον το βλέμμα σου στην ανθρωπότητα, την κλονισμένη από το βάρος της δυστυχίας, το οποίο την εκύρτωσε...», συνεχίζει ο Βιργίλιος μερικούς αιώνες αργότερα.

Η ανθρώπινη ψυχή κλεισμένη στους τέσσερις τοίχους μιάς φυλακής, που η ίδια δημιούργησε με την αμαρτία της, χτυπά επάνω τους με φρίκη τα φτερά της. Ζητάει να ξεπεράσει το σκοτάδι για να κερδίσει πάλι το φως, την ελευθερία, την χαρά της..., γιατί κάποτε είχε τόσο πλούσια, αλλά τόσο ασυλλόγιστα και τόσο πρόχειρα έχασε. Ο Ασχύλος όμως είχε δίκαιο. Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα.

Ο απόστολος Παύλος με εμφανή και ζωηρά χρώματα ζωγραφίζει την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί. Οι άνθρωποι βυθισμένοι στην ασέληνη νύχτα τους είχαν γεμίσει αδικία, πονηρία, πλεονεξία, φθόνο, φόνο, ανηθικότητα, έλλειψη συμπόνοιας και ελέους (Ρωμαίους 1:29-31). Επικρατούσε η άμβλυνση του ηθικού αισθητηρίου. Είχαν θεοποιήσει τις φυσικές δυνάμεις, τα αστέρια, τα βουνά, τα δέντρα, τα ζώα, τα έργα της τέχνης, τους ανθρώπους. «’Ηλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εν ομοιώματι εικόνος φθαρτού ανθρώπου και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών» (Ρωμαίους 1:23). Κυριαρχούσε το αξεπέραστο σκοτάδι! Και όλα αυτά δεν ήταν δυνατόν με τις ανθρώπινες προσπάθειες να διαλυθούν. Χρειαζόταν κάτι πολύ περισσότερο. Χρειαζόταν αυτό που είχε προαισθανθεί ο Αισχύλος, πως δηλαδή κάποιος θεός πρέπει να γίνει ο διάδοχος των ανθρώπινων πόνων!

Έτσι λοιπόν σε μιά από τις νύχτες του απέραντου σκότους ξεπήδησε το φως. «Ευρήσετε βρέφος, εσπαργανωμένον κείμενον εν φάτνη» (Λουκά 2:12). Αυτό ήταν το φως, Φως μέσα στην νύχτα! Όχι κάποιος θεός, αλλά ο ίδιος ο Θεός! Ο Υιός του Θεού του ζώντος ήρθε!

Γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός για να διαλύσει με το παντοδύναμο χέρι Του τα σκοτάδια! Για να ξαναδώσει στην ανθρώπινη καρδιά την χαμένη ελπίδα, την αναζητούμενη χαρά, την λύτρωση! «Εγώ ειμί το φως του κόσμου», βροντοφωνάζει σε λίγο ο Ίδιος και καλεί κοντά Του όλους για να φωτίσει τα σκοτάδια του μυαλού τους με την αλήθεια Του! Για να ξανακάνει καινούργιες τις ψυχές με την ανώτερη πνευματική ζωή που ήρθε να φέρει! «Βρέφος εσπαργανωμένον κείμενον εν φάτνη». Αυτό το Βρέφος που την Άγια Νύχτα των Χριστουγέννων προσκυνούμε και λατρεύουμε. Αυτό το Βρέφος που μπροστά Του γονατίζουμε... Ναι, είναι το Φως! Το Φως μέσα στην νύχτα!
Λυτρωτικά Χριστούγεννα!

Σοφία Δ. Τσαγκάλη

πηγή : DOXA The monthly newsletter of Saint Katherine Greek Orthodox Church

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...