/*--

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

   
ΕΠΙΓΕΙΟΣ ἄγγελος καὶ ἐπουράνιος ἄνθρωπος»χαρακτηρίσθηκε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἐκστατικὸς μένει ὅποιος τὸν πλησιάζει. Γιατί ὅμως ὁ θαυμασμὸς αὐτός; Ὁ θεῖος ζῆλος του δὲν ἀρκεῖ, γιὰ νὰ χαρακτηρισθεῖ κορυφαῖος Ἀπόστολος; Οἱ διωγμοὶ καὶ τὰ μαρτύρια, οἱ σκληροὶ ἀγῶνες του πρὸς τὴν ὀργανωμένη ἀντίσταση τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, δὲν μποροῦν νὰ ἐξηγήσουν ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς σπάνιας αὐτῆς μορφῆς; Τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ θείου Παύλου ἀλλοῦ πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ.


Ὁ ἀπόστολος Παῦλος πρῶτα ἀπὸ ὅλα ἀνεδείχθη πρωταθλητὴς στὸ στίβο τῆς ἀγάπης. Ἡ δυνατὴ λάμψη του ξεπετάγεται ἀπὸ τὴν φλόγα τῆς καρδιᾶς του ποὺ καιγόταν στὴν φωτιὰ τῆς ἀγάπης γιὰ ὅλους. Ἡ βασίλισσα αὐτὴ τῶν ἀρετῶν κυρίως χαρακτηρίζει τὴν ζωή του. Μόνο μὲ τὸ ὁδηγητικὸ φῶς τῆς ἀγάπης μποροῦμε νὰ γνωρίσουμε καὶ νὰ ἑρμηνεύσουμε τὴν μοναδικὴ αὐτὴ φυσιογνωμία ποὺ φύσηξε νέα πνοὴ ζωῆς στὸν γηρασμένο κόσμο τῆς ἀρχαιότητος καὶ ἔγινε ὁ θεμελιωτὴς τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ ὁρμητικὸς χαρακτήρας του, στρέφει ἴσως ἀλλοῦ τὴν προσοχή μας καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ θαυμάσουμε τὸν πλούσιο συναισθηματικό του κόσμο.

Τὸν τίτλο τοῦ «μαθητοῦ τῆς ἀγάπης» τὸν ἀποδίδουμε συνήθως στὸν ἀγαπημένο μαθητὴ τοῦ Κυρίου, τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη. Μιὰ σύντομη ὅμως ματιὰ στὴν ζωὴ καὶ στὸ ἔργο τοῦ θείου Παύλου μᾶς πείθει ὅτι ἐξ ἴσου ὁ τίτλος αὐτὸς ταιριάζει καὶ στὸν ἀκούραστο ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν. Διότι ὁ μεγάλος αὐτὸς Ἀπόστολος τὴν ἔζησε μὲ ὅλη τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του καὶ σὲ ὅλη τὴν πληρότητά της. 

Ἡ ζωή του ὁλόκληρη ὑπῆρξε μιὰ προσφορὰ στὸν βωμὸ τῆς ἀγάπης. Δὲν τῆς ἔψαλε μόνο τὸν πιὸ ὡραῖο ὕμνο ἀπὸ ὅσους ποτὲ ἔμελψαν ἀνθρώπινα χείλη. Δὲν τὴν τοποθέτησε ἁπλῶς στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας τῶν ἀξιῶν, ὅταν διακήρυττε «μείζων ἡ ἀγάπη» (Α´ Κορινθ. ιγ´ 13). Τὴν ἔβαλε προπάντων θεμέλιο λίθο στὴν πολυκύμαντη ζωή του: «ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι» ἔγραφε στοὺς Ἐφεσίους (γ´ 18). Καὶ ὅταν πρόσθετε στοὺς ἴδιους «περιπατεῖτε ἐν ἀγάπῃ» (ε´ 2), εἶχε πρῶτα αὐτὸς διανύσει τὸν ὡραῖο δρόμο ποὺ πιὸ μπροστὰ εἶχαν βαδίσει οἱ πόδες τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης.

Πρότυπό του καὶ ἐμπνευστή του καὶ ἐδῶ εἶχε τὸν Κύριο. Τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ εἶχε περισσότερο μιμηθεῖ στὴν ἀγάπη. Βάδιζε σταθερὰ καὶ σὲ κάθε στιγμὴ τῆς πολυκύμαντης ζωῆς του πάνω στὰ ἴχνη Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος πέρασε ὁλόκληρη τὴν ἐπίγεια ζωή Του «εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας» (Πράξ. ι´ 38). Διατρέχει ὁ ἀκούραστος Ἀπόστολος τὴν οἰκουμένη ὁλόκληρη σκορπίζοντας τὰ πλούσια δῶρα τῆς ἀγάπης του παντοῦ. Ἡ εὐρύχωρη καρδιά του περιβάλλει μὲ ὅλο τὸν πλοῦτο τῆς στοργῆς του καὶ αὐτοὺς ποὺ τὸν συκοφάντησαν, ποὺ τὸν μαστίγωσαν, ποὺ τὸν ἔδεσαν, τὸν λιθοβόλησαν, ποὺ ἤθελαν τὴν ἐξόντωση καὶ τὸν θάνατό του. Κλαίει γιὰ «τοὺς ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τὸ τέλος ἀπώλεια» (Φιλιπ. γ´ 18-19).

Πάντοτε ἀγαπᾶ. Καὶ ὅταν παρηγορεῖ καὶ ἐνισχύει, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἐλέγχει. Γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς ἐλέγχει, γιατὶ ἀγαπᾶ. Μὲ σφιγμένη τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὴν ὀδύνη καὶ μὲ βουρκωμένα μάτια προσπαθεῖ νὰ διορθώσει τοὺς Κορινθίους: «Ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς» (Β´ Κορινθ. β´ 4).

Ἀκόμη καὶ στὸν ἁμαρτωλὸ τῆς Κορίνθου, ποὺ τόσο τὸν εἶχε λυπήσει μὲ τὸ φοβερὸ σκάνδαλο ποὺ εἶχε προκαλέσει στὴν Ἐκκλησία, ὅταν ἔδειξε σημεῖα μετανοίας παρακαλεῖ νὰ τοῦ δείξουν ἀγάπη. «Παρακαλῶ ὑμᾶς κυρῶσαι εἰς αὐτὸν ἀγάπην» (Β´ Κορινθ. β´ 8). Μὲ πόση τρυφερότητα ἀπευθύνεται καὶ στοὺς Γαλάτας ποὺ συχνὰ τὸν πίκραιναν! «Τεκνία μου, οὗς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῆ Χριστὸς ἐν ὑμῖν» (δ´ 19). Ἡ ἀγάπη του τὸν κάνει νὰ ξεχάσει τὴν ἀχαριστία καὶ τὶς προσβολές. Γιὰ ἕνα πράγμα νιώθει ἀφόρητη ὀδύνη. Μήπως πλανηθοῦν τὰ πνευματικά του παιδιὰ ποὺ τόσο ἀγαπᾶ. 

πηγή : ΖΩΗ  Ορθοδοξο Περιοδικό

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...