/*--

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

ΒΓΑΛΕ ΓΛΩΣΣΑ!

Παλαιότερα οι γιατροί εφάρμοζαν μια πολύ σοφή και αποδοτική μέθοδο. Έλεγαν στον πελάτη τους. Βγάλε την γλώσσα! Της έριχναν μια ματιά. Και από την γλώσσα καταλάβαιναν πολλά! Η γλώσσα του άρρωστου έδινε στον γιατρό μια πολύ καλή ιδέα για την σωματική κατάσταση του πελάτη του. Κάτι ανάλογο γίνεται και όταν ο άνθρωπος «βγάζει» γλώσσα!

Οι άλλοι καταλαβαίνουν καλά, ανάλογα ο καθένας με τα μυαλά του, που κινείται ο συνομιλητής τους. Τι παράξενο! Καθρέφτης της σωματικής υγείας η γλώσσα. Καθρέφτης και της ψυχικής μας κατάστασης η γλώσσα!

Λέγει ο Κύριος: Πρόσεχε! από τα λόγια σου θα κριθής! Και από τα λόγια σου θα καταδικασθής (Ματθ. 12,37). Καλύτερα να πέσεις κάτω από ψηλά, παρά να «πέσεις χαμηλά», από λάθος γλώσσας! Και όταν υπομένουμε και δεν μιλάμε, έχομε μια μεγάλη νίκη! Και όσο πιο πολύ πέφτεις σε λάθη γλώσσας, τόσο πιο χάρβαλο καταντάς πνευματικά.

Γι’ αὐτό λέμε σε μια προσευχή μας: Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου. Δηλαδή βόηθα με, Κύριε, να κρατώ το στόμα μου κλειστό. Να ξέρω πότε μιλάω· και πως μιλάω. Αγαπάς τον Χριστό; Πρέπει να Τον έχεις συνεχώς στο στόμα σου: στο σπίτι· στην επικοινωνία με αγαπητά πρόσωπα· στην γειτονιά· στην αγορά· παντού. Στόμα δικαίου μελετήσει σοφίαν· και η γλώσσα αυτού λαλήσει κρίσιν (Ψαλμ. 36,30). Δηλαδή: Ο άνθρωπος ο σωστός, στο στόμα του έχει συνεχώς τα λόγια του Θεού και τα λόγια του είναι όλα ζυγιασμένα· σεμνά· προσεκτικάΑυτό είναι το σωστό. Γιατί ό,τι έχεις στην καρδιά σου βγαίνει στο στόμα!

Οι μέλισσες, ένα τιποτένιο ζωύφιο-έντομο, βγάζουν από το στόμα τους μέλι! Ό,τι παίρνουν στο στόμα τους, το βγάζουν μέλι. Το κάνουν μέλι! Συ και εγώ, έπρεπε να είμαστε καλύτεροι από τα έντομα, από τις μέλισσες. Από το στόμα μας έπρεπε να ρέει μια απέραντη ευωδία: η ευωδία της καλωσύνης και της αγάπης· η ευωδία της δοξολογίας του Ονόματος του Κυρίου!

Κάνει το στόμα μας να βγάζει μια φριχτή δυσωδία; Και άμα στο στόμα βγαίνει δυσωδία, βρώμα, τι είναι μέσα μας, βαθειά μέσα μας, στην καρδιά μας; Πάντως, κάτι όχι καλό! Πάντως όχι ο Χριστός.

Η αγία Γραφή μας λέγει, ότι το Όνομα του Χριστού είναι μύρον εκκενωθέν (Άσμα 1,3)· δηλ. όταν βρίσκεται στο νου και στην καρδιά μας μοσχοβολάει το είναι ολόκληρο, σαν να χύθηκε επάνω μας και μέσα μας, ευώδες πολύτιμο μύρο! Μάθε λοιπόν, να μιλάς για τον Κύριο με ευλάβεια και με σεβασμό· με αγάπη και με ταπείνωση.

Ένας γάλλος φιλόσοφος (C. Bonal) του περασμένου αιώνα, κάθε φορά που πρόφερε το Όνομα του Χριστού έβγαζε το καπέλλο του· και έκανε το σταυρό του. Κάμε και συ «κάτι». Κάμε τα λόγια σου, να είναι: γλυκά στο στόμα σου. γλυκά στην καρδιά σου. γλυκά στα αυτιά εκείνων, που σε ακούνε. Λέγει η αγία Γραφή: Στόμα παρανόμου-βόθρος βαθύς! Βόθρος; Ναι βόθρος! (Παρ. 10,31) Στόμα δικαίου αποστάζει σοφίαν. Δηλαδή, η κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του είναι σοφία! (Παρ. 22, 14) Μήπως τα παραλέει;

Ακούμπα, αδελφέ, σωστά την καρδιά σου. Μην αφήσεις να γίνει το στόμα σου και η καρδιά σου βόθρος βαθύς!... Κάμε τα, να αποστάζουν σοφία: καλωσύνη, ειρήνη, αγάπη, ταπείνωση. Μην το ξεχνάς. Στόμα δικαίου αποστάζει σοφία· και προσέχοντας, τι να λέει το στόμα σου, γίνεσαι σοφός για τους ανθρώπους· ευάρεστος και αγαπητός στο Θεό.

† ο Ν. Μ

πηγή : ΑΜΠΕΛΟΣ AΜΠΕΛΙΚΟΥ 
          Ἐκδίδεται μέ τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μυτιλήνης κ.κ. Ἰακώβου

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...