/*--

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Ἐκκλησιαστικό φρόνημα

   
Στήν ἐποχή μας πού τά πάντα διακυβεύονται καί χάνουν τήν ἀξία τους ἀκοῦμε συχνά νά δημιουργεῖται ἕνα εὔλογο ἐρώτημα, ἰδιαίτερα στούς ἐκκλησιαστικούς κύκλους. Τί εἶναι ἐκκλησιαστικό φρόνημα; Πῶς τό ἀποκτάει κανείς; Πῶς μπορεῖ νά τό διασώσει; Μήπως ὑπάρχει κίνδυνος ἀπολυτοποίησης ἤ σχετικοποίησής του;


Ὑπάρχει πράγματι μία ἔντονη παραπληροφόρηση γύρω ἀπό αὐτό τό θέμα. Πολλοί, ὄχι ἄστοχα, λένε ὅτι ἔχει πνευματικό βάθος καί χρειάζεται ἰδιαίτερη σύνεση καί διάκριση ὡς πρός τήν προσέγγισή του. Ἄλλοι θεωροῦν ὅτι ἡ ἄγνοια ἐκείνων πού δροῦν αὐτόνομα καί μέ ἐγωπάθεια προκαλώντας ζημιά στήν ἴδια τήν Ἐκκλησία εἶναι ἡ αἰτία πού σήμερα καλλιεργεῖται ἕνα νοσηρό ἐκκλησιαστικό φρόνημα.

Ἄλλοι μιλοῦν γιά ἐπίδραση προτεσταντικῶν κύκλων, στούς ὁποίους τά ὅρια εἶναι δυσδιάκριτα καί ἔχουν ὡς ἐπακόλουθο ἕνα νόθο ἐκκλησιαστικό φρόνημα. Κάποιοι πάλι ἄλλοι τύποι ὁμαδοποιοῦν τούς χριστιανούς καί τούς σέρνουν ἀπό πίσω τους, δημιουργώντας ὀπαδούς πού ἀπό τούς ὑγιά σκεπτόμενους εἶναι κατακριτέοι.

Ἡ σύνδεση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος μέ ἐξωτερικούς τύπους χωρίς οὐσία, ὅταν θεωροῦμε ὅτι οἱ ἄλλοι μᾶς ἀποδέχονται μόνο καί μόνο ἐπειδή κατέχουμε κάποια ὑψηλή ἐκκλησιαστική θέση καί πρέπει νά μᾶς κάνουν τυφλή ὑπακοή, ἀλλά καί ἄλλες παρόμοιες ἐνέργειες συνιστοῦν, ἄν μή τι ἄλλο, ἀλλοίωση τοῦ γνησίου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος. Χωρίζουμε δηλαδή τούς ἀνθρώπους καί τούς κατηγοριοποιοῦμε μέ βάση τά ἐξωτερικά τους γνωρίσματα, πού ἄν τά ἐξιχνιάσουμε περισσότερο δέν εἶναι τίποτα ἄλλο παρά δικές μας ἐπιλογές, δικές μας ἁμαρτίες, δικά μας πάθη.

Ἄλλος κίνδυνος πού ἐλλοχεύει καί ἴσως θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ καί ὡς σύγχρονος πειρασμός, εἶναι ὅτι οἱ σημερινές συνθῆκες ζωῆς αὐτοματοποίησαν τή ζωή μας φέροντας ἕνα ὑπερκαταναλωτισμό ὄχι μόνο στά ὑλικά ἀγαθά, ἀλλά καί στή σκέψη καί στή στείρα γνώση, μέ ἀποτέλεσμα νά λείπει ἀπό τόν σύγχρονο ἄνθρωπο ἡ ἔννοια τῆς μαθητείας καί ἡ καλλιέργεια τῆς ὑπακοῆς στήν Ἐκκλησία. Ἕνα παράδειγμα θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ τό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, ὅπου ἔχουν ἐφεύρει διάφορους τρόπους ἐκκοσμίκευσης καί ἀποπροσανατολισμοῦ τῶν καλεσμένων ἀπό τό μυστήριο, μέ ἐντυπωσιακούς στολισμούς καί παιδικές φιγοῦρες γύρω ἀπό τήν κολυμβήθρα. 

Ὅταν ὀρθά γίνει κάποια παρατήρηση ὅτι ὅλα αὐτά δέν ταιριάζουν μέ τήν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου, τότε ἀμέσως ἐγείρονται ἐνστάσεις καί ἀκούγονται ὑποτιμητικοί χαρακτηρισμοί γιά τό ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν συμβαδίζει μέ τήν πρόοδο καί τήν ἐξέλιξη. Ἀπό τίς ἀντιδράσεις αὐτές παρατηροῦμε ὅτι λείπει τό γνήσιο,τό αὐθεντικό φρόνημα πού ἀποτελεῖ καί τό ἐχέγγυο γιά νά μή σφάλλουμε καί νά μήν αὐθαιρετοῦμε.

Τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα εἶναι κάτι ἄλλο ἐντελῶς ξεχωριστό ἀπό ἐμᾶς. Ἐκφράζει τήν καθολικότητα καί τήν διαχρονικότητα τῆς Ἐκκλησίας Εἶναι καρπός ἁγιοπνευματικός πού βιώνεται ἀπό τόν κάθε ἄνθρωπο πού ἔχει καθαριστεῖ ἀπό τά πάθη του καί μπορεῖ νά διακρίνει εὐκρινῶς τά ὅρια μεταξύ ἀλήθειας καί πλάνης, μεταξύ τοῦ ἀτομικοῦ ἐγώ καί τοῦ ἐκκλησιαστικοποιημένου ἐμεῖς. Ἡ Ἐκκλησία πάντα ἐκφράζει αὐτό πού ἔλεγε ὁ Βικέντιος ὁ ἐκ Λειρίνου «ὅ,τι πάντοτε πανταχοῦ καί ὑπό πάντων ἐπιστεύθη». Δέν μπορεῖ γιά κανένα λόγο νά παρεκκλίνει ἀπ᾽ αὐτό. Διαβάζουμε στά συναξάρια τῶν ἁγίων ὅτι ἐδιώκοντο, ἐσυκοφαντοῦντο, ἀλλά ὑπέμεναν τά πάντα μέ ἐγκαρτέρηση καί προσευχή, χωρίς νά ἀντιδροῦν καί χωρίς νά χάνουν τήν ἐσωτερική τούς ἠρεμία. Αὐτή ἡ στάση δηλώνει τήν γνησιότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος πού κατεῖχαν καί ἡ ὁποία μεταφράζεται ἁπλά σέ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί πρός τόν πλησίον.

Στόν κάθε κληρικό εἶναι χαρακτηριστική ἡ προσταγή πού τοῦ ἀπευθύνει ὁ Ἐπίσκοπος κατά τήν ἡμέρα τῆς Χειροτονίας του, ὅταν τοῦ λέει: «Λάβε τήν παρακαταθήκην ταύτην καί φύλαξον αὐτήν μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου». Αὐτό σημαίνει γιά τόν κάθε κληρικό ὅτι λαμβάνει τήν ὀρθόδοξη ἀλήθεια τῆς πίστεως καί τό ὀρθόδοξο ἦθος τῆς Ἐκκλησίας ὅπως τά παρέδωσαν ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες. Σ᾽ ὅλη του τήν διακονία, παράλληλα μέ τήν ὑπακοή στόν Ἐπίσκοπό του, αὐτά πρέπει νά φυλάττει χωρίς νά ξεφεύγει ἀπό τά καθορισμένα ὅρια. Ἔτσι λειτουργεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Ἡ συμφωνία καί ἡ ἑνότητα τῶν μελῶν της ὁμοιάζει μέ τήν κιθάρα ἡ ὁποία ἔχει πολλές χορδές, ἀλλά ἡ καθεμία δίνει τόν δικό της ἦχο.

Ἀπ᾽ ὅλα αὐτά μποροῦμε νά συμπεράνουμε ὅτι τελικά τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα εἶναι τό ζητούμενο. Γι᾽ αὐτό ἄς καταβάλλουμε τήν ἀνάλογη πνευματική προσπάθεια οὕτως ὥστε νά καλλιεργηθεῖ μέσα μας, ἄς προσπαθήσουμε νά ἐνδυναμωθοῦμε μέ τά ἁγιαστικά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἄς μή ξεχνᾶμε νά ἐπιζητοῦμε τήν Χάρη τοῦΘεοῦ, πού ἀναπληρεῖ τά ἐλλείποντα καί τό ἔλεός Του, πού μᾶς καταδιώκει πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς μας.

† Μ. Ρ. Κ.

πηγή : Η ΟΔΟΣ Τετραμηνιαία ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ρόδου

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...