/*--

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 
ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

Οἱ ἅγιοι πάντες διά πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγαν στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπό ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροί ἐν πολέμῳ, παρεμβολάς ἔκλιναν ἀλλοτρίων.
Ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκρούς αὐτῶν· ἄλλοι δέ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τήν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν. Ἕτεροι δέ ἐμπαιγμῶν καί μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δέ δεσμῶν καί φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καί ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καί οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περί ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μή χωρίς ἡμῶν τελειωθῶσι.

(Ἀπόστολος Παῦλος)

1. Τί εἶναι ἡ πίστις

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος δίδει τόν ὁρισμό τῆς πίστεως: Πίστις ἐστίν ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων. (Ἡ πίστη εἶναι ἐκείνη πού κάμνει πραγματικά ἐκεῖνα πού ἐλπίζουμε, καί βέβαια ἐκεῖνα πού δέν βλέπουμε). Ἡ πίστη «εἶναι νά προσέχη κανείς στά ἀόρατα σάν νά εἶναι ὁρατά». Ἐπειδή «ἐκεῖνα πού ἐλπίζουμε μοιάζουν γιά ἀνύπαρκτα, ἡ πίστη τούς χαρίζει ὕπαρξη· ἤ μᾶλλον δέν τούς χαρίζει ἀλλά ἡ ἴδια εἶναι ὕπαρξή τους. Γιά παράδειγμα, ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν δέν ἔχει ἔλθει ἀκόμη, οὔτε εἶναι ὑπαρκτή αὐτή τήν στιγμή, ἡ ἐλπίδα ὅμως τῆς δίδει ὑπόσταση μέσα στήν δική μας ψυχή. Αὐτό σημαίνει ὑπόστασις πραγμάτων ἐλπιζομένων».

Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς προτρέπει: «Ἄς μήν προσέχουμε αὐτά πού φαίνονται, ἀλλά ἐκεῖνα πού δέν φαίνονται, ὅπως ἀκριβῶς σμβουλεύει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅταν λεγει: Μή σκοπούντων ἡμῶν τά βλεπόμενα. Διότι αὐτό εἶναι πίστη, ὅταν δηλαδή, δέν ἀρκούμαστε μόνο στά σωματικά μάτια, ἀλλά μέ τά μάτια τοῦ νοῦ κατανοοῦμε ἐκεῖνα πού δέν φαίνονται. Πραγματικά, πρέπει νά  θ ε ω ρ ο ῦ μ ε περισσότερο ἀξιόπιστα ἐκεῖνα, ἀπό αὐτά πού βλέπουμε μέ τά σωματικά μας μάτια».

Ἡ πίστη κατά τούς θεοφόρους Πατέρας εἶναι δύο εἰδῶν: «Ὑπάρχει ἡ ἐξ ἀκοῆς πίστη, ὅταν δηλαδή πιστεύουμε στήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀκούγοντας τίς θεῖες Γραφές. Αὐτή ἡ πίστη τελειοποιεῖται, ὅταν εἶναι ἔμπρακτος πίστη, σέ ὅλα ὅσα νομοθέτησε ὁ Χριστός... Διότι αὐτός πού δέν πιστεύει σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς ὀρθοδόξου καθολικῆς Ἐκκλησία,ς ἤ μέ τά ἄτοπα ἔργα του ἔχει κοινωνία μέ τόν Διάβολο, εἶναι ἄπιστος. Ὑπάρχει πάλι ἡ πίστη ἡ ὁποία εἶναι ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων, δηλαδή, ἀδίστακτη καί ἀναμφίβολη ἐλπίδα γι’ αὐτά πού μᾶς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός καί γιά τήν πραγματοποίηση τῶν αἰτημάτων μας. Ἡ πρώτη, ὅμως, εἶναι ἀπό τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς:«Εἶναι ἄλλο τό νά πιστεύουμε στόν Θεό, καί ἄλλο τό νά πιστεύουμε τόν Θεό. Πιστεύω στόν Θεό σημαίνει ὅτι θεωρῶ βέβαιες καί ἀληθινές τίς ἐπαγγελίες πού μᾶς ἔδωσε. Ἐνῶ πιστεύω στόν Θεό, σημαίνει ὅτι φρονῶ περί αὐτοῦ ὀρθῶς. Πρέπει νά τά ἔχουμε καί τά δύο, νά εἴμαστε ἀληθινοί καί στά δύο… Τό ὅτι πιστεύουμε ἀληθινά τόν Θεό, δηλαδή ὅτι ἀναγνωρίζουμε ὡς ἀληθινές καί βέβαιες τίς ἐπαγγελίες ἤ απειλές Του πρός ἐμᾶς, καί περιμένουμε νά ἐκδηλωθοῦν γρήγορα, ἀποδεικνύεται ἀπό τά καλά μας ἔργα καί ἀπό τήν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν. 

Τό ὅτι πιστεύουμε ὀρθά στόν Θεό...ἀποδεικνύεται ἀπό τήν συμφωνία μας μέ τούς θεοφόρους Πατέρας». Ἡ πίστη εἶναι ἡ δική μας συνεισφορά στό μυστήριο τῆς σωτηρίας μας καί «δέν εἶναι δυνατόν νά σωθοῦμε διαφορετικά παρά μόνον μέ τήν πίστη». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἑρμηνεύοντας τόν ἀποστολικό λόγο «Νυνί χωρίς νόμου δικαιοσύνη Θεοῦ πεφανέρωται... δικαιοσύνη δέ διά πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ», λέγει: «Γιά νά μήν εἰπῆ κανείς “Καί πῶς σωζόμαστε χωρίς ἐμεῖς νά συνεργοῦμε στό θέμα αὐτό;” ὁ ἀπόστολος Παῦλος δείχνει ὅτι κι ἐμεῖς συνεισφέρουμε πολύ σ’ αὐτό, ἐννοώντας τήν πίστη. Ἀφοῦ εἶπε λοιπόν Δικαιοσύνη Θεοῦ (δηλαδή, δικαιοσύνη ἀπό τόν Θεό), προσέθεσε: «Διά τῆς πίστεως εἰς πάντας καί ἐπί πάντας τούς πιστεύοντας».

Σέ ἄλλη περίπτωση ὁ ἱερος Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τόν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρός τόν Θεόν διά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ καί τήν προσαγωγήν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τήν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν», λέγει: «Πρόσεχε πῶς παντοῦ ἀναφέρει καί τά δύο· καί τά δικά Του καί τά δικά μας. Ἀλλά τά μέν τοῦ Χριστοῦ εἶναι ποικίλα, πολλά καί διάφορα. Διότι ἀπέθανε γιά μᾶς, καί μᾶς συμφιλίωσε, καί μᾶς προσήγαγε στόν Θεό, καί μᾶς ἔδσε Χάρι ἀνέκραστη. Ἐμεῖς ὅμως προσφέραμε μόνο τήν πίστη».

«Ἡ Πίστη εἶναι μεγάλο πρᾶγμα καί σωτήριο, καί χωρίς αὐτή δέν εἶναι ποτέ δυνατόν νά σωθῆ κανείς. Δέν φθάνει ὅμως μόνη της γιά νά πετύχη τήν σωτηρία· χρειάζεται καί ὀρθός τρόπος ζωῆς». «Δέν ἀρκῖ ἡ πίστη ἄν δέν συνυπάρχη καί τρόπος ζωῆς πού νά συμβαδίζει μέ τήν πίστη». «Δέν ὠφελεῖ σέ τίποτε ἡ ὀρθή πίστη, ὅταν ἡ ζωή εἶναι διεφθαρμένη». «Ἐκεῖνος πού δέν περιμένει νά ἀναστηθῆ... οὔτε γιά τήνἀρετή θά φροντίση,... οὔτε ἀπό τήν κακία θά ἀπέχη... Ἐκεῖνος ὅμως πού ἔχει πεισθῆ γιά τήν μέλλουσα Κρίση καί ἔχει μπροστά στά μάτια του ἐκεῖνο τό φοβερό δικαστήριο, τήν ὑποχρεωτική ἀπολογία καί τήν ἀδέκαστη ἀπόφαση, θά προσπαθήση μέ κάθε τρόπο νά κρατήση τήν σωφροσύνη καί τήν ἐπιείκεια καί τίς ἄλλες ἀρετές, καί νά φεύγη ἀπό τήν ἀκολασία, τήν θρασύτητα καί κάθε ἄλλη κακία».  (Ἱερός Χρυσόστομος)

2. Πίστις: Ἀρχή τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς

Ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Ἀπό τήν πίστη ὁδηγούμαστε στό ἅγιο Βάπτισμα καί γεννιόμαστε ἐν Χριστῷ. Ὁ Χριστός, ἀποστέλλοντας τούς Μαθητές Του στό εὐαγγελικό κήρυγμα, τούς εἶπε: «Ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται, ὁ δέ ἀπιστήσας κατακριθήσεται». Ἑπομένως, τό ἅγιο Βάπτισμα, πού εἶναι ἡ ἐν Χριστῷ γέννησή μας, προϋποθέτει τήν πίστη στό Εὐαγγέλιο. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων παροτρύνει τούς κατηχουμένους: «Ἑτοιμάστε τά δοχεῖα τῶν ψυχῶν σας καί καθαρίστε τα μέ τήν ἀνυπόκριτη πίστη, γιά νά ὑποδεχθῆτε τό Ἅγιο Πνεῦμα».

Γιά νά φθάσουμε στήν «πρώτη ἡμέρα τῆς ζωῆς μας», στό ἅγιο Βάπτισμα, πρέπει νά πιστεύσουμε στόν Χριστο. Ἡ πίστη καί τό ἅγιο Βάπτισμα «εἶναι δύο τρόποι σωτηρίας συνδεδεμένοι μεταξύ τους καί ἀδιαίρετοι· διότι ἡ πίστη ὁλοκληρώνεται μέ τό Βάπτισμα καί τό Βάπτισμα θεμελιώνεται στήν πί- στη». Σχολιάζοντας ὁ ἱερός Χρυσόστομος τόν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου «Μέτοχοι γεγόναμεν τοῦ Χριστοῦ, ἐάν περ τήν ἀρχήν τῆς ὑποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν», γράφει: «Τί σημαίνει Ἀρχή τῆς ὑποστάσεως; Ἐννοεῖ τήν πίστη, διά μέσου τῆς ὁποίας λάβαμε ὑπόσταση καί γεννηθήκαμε, καί θά μποροῦσε νά εἰπῆ κανείς, ἑνωθήκαμε οὐ σιω δῶς μέ τόν Χριστό».

Ἡ πίστη, ὡς ἀρχή τῆς ζωῆς μας, εἶναι «θύρα καί ὁδός πού ὁδηγεῖ στήν ζωή», καί «θεμέλιο τό ὁποῖο βαστάζει ὅλη τήν οἰκοδομή τῶν θείων ἔργων καί νοημάτων». Εἶναι «ἡ ὁδός ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στόν ἁγιασμό καί τήν θεία υἱοθεσία καί μέ ἕνα λόγο εἶναι αὐτή πού ὑπόσχεται καί προξενεῖ κάθε ἀγαθό». Ὁ λόγος τοῦ Ἄσματος τῶν Ἀσμάτων «Δεῦρο ἀπό Λιβάνου, νύμφη·... ἐλεύσῃ καί διελεύσῃ ἀπό ἀρχῆς πίστεως», εἶναι μία προτροπή τοῦ Χριστοῦ πρός τήν ψυχή: «Ἐπειδή ἔφτασες ἤδη σ’ αὐτό τό ὕψος (τοῦ ὄρους τοῦ Λιβάνου, πού συμβολίζει τήν μετά τῆς Θεότητος κοινωνία), μή σταματήσης νά ἀνεβαίνης, σάν νά ἔφτασες πιά στήν τελειότητα. Διότι τό ὄρος αὐτό τοῦ Λιβάνου, στό ὁποῖο κοινώνησες μέ τήν ἀνάσταση, εἶναι γιά σένα ἀρχή τῆς πίστεως, ἀρχή τῆς πορείας σου γιά τά ὑψηλότερα ἀγαθά. Ἀπό αὐτήν λοιπόν τήν ἀρχή πού εἶναι ἡ πίστη, θά ἔρθης καί θά περάσης, δηλαδή, καί τώρα θά φθάσης καί ποτέ δέν θά παύσης νά περνᾶς ἀπό αὐτούς τούς ἀνηφορικούς δρόμους».

Ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἐν Χριστῷ ὑπάρξεώς μας καί ἡ προϋπόθεση γιά νά φθάσουμε στήν μετά τοῦ Χριστοῦ ἑνότητα. Ἐν συνεχείᾳ διά τῆς πίστεως ὑπάρχουμε καί ζοῦμε ἐν Χριστῷ.

Ἱερομονάχου Γρηγορίου Ἱ. Κουτλουμουσιανόν Κελλίον
Ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου, Ἁγ. Ὄρους

πηγή : Ο ΠΟΙΜΗΝ  Ιερά Μητρόπολις Μυτιλήνης 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...