/*--

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ – ΑΔΥΝΑΜΙΑΙ

  
Τρία πράγματα παρατηρεῖ κανείς, ὅταν μελετᾶ τὴ ζωὴ τῶν ἁγίων ἀνδρῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. α΄) Τὰ χαρίσματα ποὺ ἔχουν· ἀποκαλύψεις, ὁράματα, προφητεῖες, θαύματα, θεραπεῖες, προσευχὲς θαυματουργές. β΄) Τὰ ποικίλα μαρτύρια, ποὺ ὑπέστησαν. γ΄) Οἱ ἀδυναμίες καὶ τὰ ἐλαττώματα, ποὺ εἶχαν σὰν ἄνθρωποι.

Καὶ τὰ μὲν πρῶτα τὰ θαυμάζουμε, ἀλλὰ καὶ τὰ ζηλεύουμε. Μάλιστα ἔχουμε τὴν τάση νὰ περιορίζουμε τὴν ἁγιότητα μόνο σ’ αὐτὰ καὶ νὰ θεωροῦμε μεγάλους ἁγίους αὐτοὺς, ποὺ παρουσιάζουν δεί γματα τέτοιων χαρισμάτων.

Τὰ δεύτερα τὰ θαυμάζουμε, ἀλλὰ καὶ τ’ ἀποφεύγουμε. Πλησιάζουμε τοὺς ἱερούς. ναούς, τὶς εἰκόνες καὶ τὶς πανηγύρεις τῶν ἁγίων, ὄχι τόσο γιὰ νὰ παραδειγματισθοῦμε ἀπὸ τὴν αὐτοθυσία τους, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὸ θάρρος τους, ὅσο γιὰ νὰ παρακαλέσουμε νὰ μᾶς χαρίζουν ὑγεία καὶ ἥσυχη ζωή. Δηλαδὴ παρακαλοῦμε τοὺς ἁγίους νὰ μᾶς χαρίζουν μία ζωὴ χωρὶς σταυρό!

Τὰ τρίτα μᾶς σκανδαλίζουν, δὲν θέλουμε νὰ τ’ ἀκοῦμε· κι ἂν τὰ συναντήσουμε σὲ ζῶντες ἁγίους, τότε ἀποκλείουμε νὰ ὑπάρχει καὶ ἡ παραμικρὴ ἁγιότητα σ’ αὐτοὺς ποὺ τὰ ἔχουν.

Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὅμως λένε ὅτι μεγάλα καυχήματα καὶ τεκμήρια τῆς ἀληθινῆς ἁγιότητας εἶναι τὰ μαρτύρια. Μικρὰ καυχήματα οἱ ἀποκαλύψεις καὶ τὰ θαύματα. Οἱ ἀδυναμίες τῶν ἁγίων εἶναι χρήσιμες κι αὐτές, διότι κρατοῦν τοὺς ἁγίους σὲ ταπείνωση, δίνουν κουράγιο σὲ μᾶς νὰ μὴ ἀποθαρρυνόμαστε γιὰ τὶς τυχὸν πτώσεις μας, καὶ μᾶς φυλάγουν ἀπὸ τὸ μεγάλο κίνδυνο καὶ τὸ μεγάλο ἁμάρτημα νὰ κάνουμε εἴδωλα τοὺς ἁγίους καὶ νὰ τοὺς λατρέψουμε σὰν θεούς.

Αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε θεωρητικὰ ἂς τὰ δοῦμε στὴν πράξη, μελετώντας τὸ παράδειγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου, στὸ 12ο κεφ. τῆς Β΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολῆς του.

Ὁ Ἀπ. Παῦλος ἐκτὸς τῶν πολλῶν χαρισμάτων ποὺ εἶχε, εἶχε καὶ πολλὲς ἀποκαλύψεις· «ὑπερβολὴ ἀποκαλύψεων», ὅπως χαρακτηριστικὰ ὁ ἴδιος ἀναφέρει. Κι ἀπ’ αὐτὲς τὶς πολλὲς μόνο μία ἀπεκάλυψε. Κι αὐτὴ ἀπὸ ἀνάγκη μετὰ ἀπό 14 χρόνια. Ποιὸς κρατᾶ τὸ μυστικό του γιὰ 14 χρόνια; Τὴν ἀκοῦς τὴν ἄλλη «χθὲς εἶδα τὸν Χριστό· εἶδα τὴν Παναγία· εἶδα τὸν ἅγιο τάδε· καὶ μοῦ ἀποκάλυψε...». Ἂν ὁ Ἀπ. Παῦλος τὰ πρῶτα χρόνια εἶχε τέτοιες ἀποκαλύψεις, ἂς φαντασθοῦμε πόσες εἶχε μετὰ ἀπὸ 40 χρόνια δοκιμασιῶν, παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος.

Καὶ γιὰ νὰ ταπεινωθεῖ, ἀπὸ μόνος του, ὁμολογεῖ ὅτι ὁρισμένα πράγματα τῶν ἀποκαλύψεων τ’ ἀγνοεῖ.Ὁμολογεῖ μὲν ὅτι «ἡρπάγη ἕως τρίτου οὐρανοῦ», ἀλλὰ δὲν γνωρίζει ἂν ἦταν μὲ τὸ σῶμα ἢ χωρὶς τὸ σῶμα. Μποροῦσε νὰ μὴ τὸ ὁμολογήσει αὐτὸ καὶ νὰ μὴ ταπεινωθεῖ. Ὅμως τὸ ὁμολογεῖ εὐθέως καὶ ξεκάθαρα. Ἀντίθετα τὴν ἀποκάλυψη τὴν ὁμολογεῖ πλαγίως καὶ συνεσκιασμένα. «Οἶδα ἄνθρωπον» λέγει. Τὴν καταδίωξή του στὴ Δαμασκὸ (11,32) τὴν παρουσιάζει ξεκάθαρα, ἐνῶ τὴν ἀποκάλυψη τὴν ὑπαινίσσεται. Νὰ ἡ τακτικὴ τῶν ἁγίων· νὰ ἡ διαφορετικὴ ἀπὸ ἐμᾶς νοοτροπία καὶ τακτική. Τὶς ἀποκαλύψεις τους τὶς κρύβουν, τὶς ἀδυναμίες τὶς ὁμολογοῦν, τὰ μαρτύριά τους τὰ παρουσιάζουν καὶ ἐναβρύνονται γι’ αὐτό.

Γιατί «ἡρπάγη»; Γιὰ νὰ μὴ νοιώθει κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους. Ἐκεῖνοι ζήσανε μὲ τὸ Χριστὸ, αὐτὸς ὄχι. Γι’ αὐτὸ ὁ Χριστός, ποὺ εἶπε στὸν ληστὴ ὅτι ἀπὸ σήμερα θὰ εἶναι μαζί του στὸν παράδεισο, μετὰ τὸν λιθοβολισμὸ τοῦ ἁγίου Στεφάνου, πῆρε τὸν Ἀπ. Παῦλο τὸν διώκτη του ἀπὸ τὸ αὐτί, γιατί ἦταν ζωηρὸ καὶ ἀτίθασο παιδί, τὸν συνέφερε, ἀφοῦ τὸν τύφλωσε γιὰ τρεῖς μέρες μὲ τὸ ἄκτιστό του φῶς στὸ δρόμο πρὸς τὴ Δαμασκό, καὶ μετὰ τὸν πῆρε ἐν ζωῇ στὸν παράδεισο, νὰ τοῦ κάνει ἐπίσκεψη θὰ λέγαμε, γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ προσωπικά, νὰ τοῦ ὑποβάλλει τὰ σέβη του καὶ νὰ ζητήσει τὴν εὐλογία του, γιὰ νὰ εἶναι ἀπόστολος στὰ ἔθνη.

Λοιπὸν ἀληθινὸ τὸ γεγονὸς καὶ ἀναγκαῖο νὰ τὸ διηγηθεῖ, γιὰ νὰ φιμώσει τὰ στόματα τῶν κατηγόρων του, ὅτι δῆθεν ὁ Ἀπ. Παῦλος εἶναι ἀπόστολος δευτέρας κατηγορίας. «Ἐὰν γὰρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων, ἀλήθειαν γὰρ ἐρῶ» (12,6). Ἐὰν καυχηθῶ δηλαδή, γιατί μὲ ἀναγκάζετε, δὲν θὰ εἶμαι ἀνόητος· διότι λέγω ἀλήθεια. Δὲν ἐξιστορῶ φανταστικὰ πράγματα οὔτε διηγοῦμαι μύθους. Κι ὅμως, ἐνῶ λέγω ἀλήθεια, ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ βλάψω τὸν ἑαυτό μου μὲ τὴν περηφάνεια ἀλλὰ καί σᾶς, διότι μπορεῖ νὰ μὲ θεοποιήσετε μ’ αὐτὰ ποὺ ἀκοῦτε. Καὶ πράγματι, ὅταν ὁ Βαρνάβας καὶ ὁ Παῦλος θεράπευσαν ἕνα χωλὸ στὰ Λύστρα τῆς Μ. Ἀσίας, οἱ εἰδωλολάτρες νόμισαν ὅτι εἶναι θεοὶ καὶ ὁ ἱερεὺς τοῦ Δία ἔφερε ταύρους καὶ στεφάνια, γιὰ νὰ τοὺς προσφέρει θυσία (Πράξ. 14,8-18).

Ὡς πρὸς τὰ μαρτύρια καὶ τὶς ἀδυναμίες τῶν ἁγίων, λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος· Ὁ Θεὸς τὰ φυσικὰ στοιχεῖα τὰ ἔκανε καὶ λαμπρὰ καὶ ἀσθενῆ. Λαμπρὰ γιὰ νὰ δείξει τὴ δύναμή του· ἀδύνατα γιὰ νὰ μὴ τὰ λατρεύσουν ὡς θεούς. Παρόμοια τούς ἀποστόλους ἡ Καινὴ Διαθήκη τοὺς παρουσιάζει καὶ θαυμαστοὺς καὶ ἀσθενεῖς, γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους.

Ἔτσι ὁ ἴδιος ὁ Ἀπ. Παῦλος κρύβει τὰ κατορθώματά του ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ὅσο μπορεῖ, γιὰ νὰ μὴ τὸν εἰδωλοποιήσουν. Φροντίζει δηλαδὴ ὁ ἴδιος νὰ φαίνεται ἀδύνατος. Ἀλλὰ καὶ ὁ Θεὸς τὸν κολαφίζει (=τοῦ δίνει χαστούκια) συνεχῶς μὲ ἄγγελο Σατάν, γιὰ νὰ μὴ ὑπερηφανεύεται, λόγῳ τῶν ὑπερβολικῶν ἀποκαλύψεων ποὺ δεχόταν. Ἐπιπλέον ἐπιτρέπει διάφορες δύσκολες καὶ μαρτυρικὲς καταστάσεις νὰ τὸν ταλαιπωροῦν καὶ νὰ τὸν βασανίζουν. Τί σημαίνει Σατάν; Εἶναι ὁ ἀντικείμενος, ὁ ἀντίπαλος, αὐτὸς ποὺ δημιουργεῖ προβλήματα. Κατὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, ἦταν διάφοροι ψευδάδελφοι ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος ὁ χαλκεύς, ὁ Ὑμέναιος, ὁ Φίλητος, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ἀντιζηλία καὶ κακία τοῦ δημιουργοῦσαν συνεχῶς προβλήματα.

Κι ὁ Ἀπ. Παῦλος ἀπ’ αὐτὸ τὸ συνεχῆ κολαφισμὸ κάμπτεται, ἀποκάμνει, δὲν ἀντέχει ἄλλο καὶ προσεύχεται, γιὰ ν’ ἀπαλλαγεῖ. Μὴ ξεχνᾶμε ὅτι καὶ οἱ ἅγιοι εἶναι ἄνθρωποι· δὲν εἶναι ἀπὸ γρανίτη οὔτε ἀπὸ σίδερο. Ἡ ἀντοχὴ τους συνεπῶς δὲν εἶναι ἀτέλειωτη, ἀλλὰ ἔχει ὅρια. Κι ἐνῶ ὁ Ἀπ. Παῦλος ἔκανε θαύματα μὲ τὴν προσευχή του, ἐν τούτοις, ἐνῶ προσευχήθηκε τρεῖς φορές, δηλαδὴ πολλές, γιατί στὴ Γραφὴ συνήθως οἱ ἀριθμοὶ ἔχουν συμβολικὴ σημασία, ὁ Θεὸς δὲν ἱκανοποίησε τὸ αἴτημά του. Τοῦ εἶπε ἀρκεῖ ἡ χάρη πού σοῦ δίδω. Οἱ δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζεις θὰ σὲ κάνουν δυνατό. Ὅταν τὸ πληροφορήθηκε αὐτὸ ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἀντὶ νὰ λυπηθεῖ καὶ νὰ τὰ βάλει μὲ τὸν Θεὸ ἔγραψε στοὺς Κορινθίους· «Πολὺ εὐχαρίστως λοιπὸν θὰ καυχηθῶ μᾶλλον γιὰ τὶς ἀδυναμίες μου, γιὰ νὰ κατασκηνώσει εἰς ἐμὲ ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ εἶμαι εὐχαριστημένος μὲ τὶς ἀδυναμίες, τὶς ὕβρεις, τὶς ταλαιπωρίες, τοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς στερήσεις πρὸς χάριν τοῦ Χριστοῦ, διότι ὅταν εἶμαι ἀδύνατος, τότε εἶμαι δυνατὸς» (Β΄ Κορ. 12,9-10).

Ἀρχιμανδρίτης Μελέτιος Ἀπ. Βαδραχάνης

πηγή : ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...