/*--

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Μάτια χαμηλωμένα

  
Ομορφα μάτια. Τὸ κάλλος τους δὲν εἶναι σάρκινο, χωματένιο, ὑλικό, γήινο, οὔτε– πολὺ περισσότερο – σαρκικό, τέτοιο ποὺ νὰ ἀνάβει τὶς κατώτερες ὁρμὲς καὶ ἐπιθυμίες τοῦ ἀνθρώπου. Ὄχι. Ἀλλὰ ὑπερκόσμιο, θεϊκό. Ἀνείπωτο.

Κάλλος ποὺ μόνο ἐσωτερικὲς κεραῖες, πνευματικὰ αἰσθητήρια μποροῦν νὰ πιάσουν.  Καὶ νὰ τὸ ἐκτιμήσουν, νὰ τὸ θαυμάσουν, νὰ τὸ ἀσπασθοῦν.

Μάτια ποὺ στέκονται  προσηλωμένα κάτω, στὴ γῆ. Ἀγαπητά, θελκτικά, ἑλκυστικὰ μάτια.  Τόσο, ποὺ νὰ τραβοῦν ὄχι ἀνθρώπινο, ἀλλὰ αὐτὸν τὸν θεϊκὸ Ὀφθαλμὸ ἐπάνω τους.

Κι ἂν καταφέρεις νὰ τραβήξεις ἐπάνω σου εὐνοϊκὸ τὸ μάτι τοῦ Θεοῦ,  τότε τί ἄλλο θέλεις; Μέσα στὶς σελίδες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὑπάρχει ἕνας λόγος συγκλονιστικός.

Καὶ διαβεβαιώνει ὁ λόγος αὐτὸς πὼς ὁ Κύριος θὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο  ἐκεῖνο ποὺ ρίχνει τὰ μάτια του στὴ γῆ, ποὺ σκύβει χαμηλὰ μὲ τὸ βλέμμα του, πρὸς τὸ χῶμα.

Ὁ λόγος αὐτὸς ἐμπεριέχεται στὸ βιβλίο τοῦ Ἰώβ, τοῦ πολύπαθου αὐτοῦ δικαίου ἀνθρώπου, τῆς ἀδαμάντινης ψυχῆς, ποὺ δοκιμάστηκε τόσο σκληρὰ  ὅσο κανεὶς ἄλλος.

Καὶ μέσα στὴ δοκιμασία του, σωστὸς ἄτλας ὑπομονῆς, καρτεροῦσε ἐν σιγῇ καὶ ταπεινὰ ἀπάντεχε, παραδομένος στὸ θέλημα τοῦ ἁγίου Θεοῦ. Τότε εἶναι ποὺ ἀκούει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ φίλου του Ἐλιφὰζ τὸν λόγο αὐτό: «(Κύριος) κύφοντα ὀφθαλμοῖς σώσει» (Ἰὼβ κβ ́ 29).

Ὁ Κύριος θὰ σώσει αὐτὸν ποὺ σκύβει μὲ τὰ μάτια του κάτω. Ὁ Ἐλιφὰζ βέβαια – ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι δύο φίλοι του – βρίσκεται σὲ παρανόηση σχετικὰ μὲ τὸν Ἰώβ· πιστεύει ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ πάσχει ἐξαιτίας τῆς ἀλαζονείας του  καὶ τὸν συμβουλεύει νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ταπεινωθεῖ.

Συνεπῶς ὁ λόγος του εἶναι μὲν ἀληθινός, ἁπλῶς δὲν ἰσχύει γιὰ τὸν Ἰώβ, διότι αὐτὸς πάντοτε μὲ ταπείνωση φερόταν ἔναντι Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Καὶ τώρα ποὺ βρίσκεται μέσα στὴ δοκιμασία, ἀκόμα πιὸ πολύ.

Γι’ αὐτὸ καὶ σώζεται τελικὰ ὁ Ἰὼβ καὶ δοξάζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὑπερυψώνεται τόσο, ὅσο οὔτε νὰ τὸ φανταστεῖ μποροῦσε.  Γιατὶ ἤξερε ἐδῶ καὶ καιρὸ νὰ χαμηλώνει μὲ ταπείνωση τὰ μάτια του. Πόσο γλυκὺς ὁ λόγος αὐτός, ἀδελφέ μου! Πόσο παρηγορητικός!

Ὁ Κύριος θὰ σώσει αὐτὸν ποὺ χαμηλώνει τὸ βλέμμα του, ποὺ ρίχνει τὰ μάτια του στὴ γῆ. Τί μεγαλεῖο, ἀληθινά

Καὶ πράγματι, ἔτσι δὲν εἶναι; Θυμήσου, ἂν θέλεις, λίγο τοὺς πατέρες μας, τοὺς προγόνους μας. Βασανισμένη ζωή. Μὲ στερήσεις πολλές, μὲ ἄχθος, μὲ κόπο καὶ κούραση καθημερινή, γιὰ νὰ βγάζουν τὸν ἐπιούσιο.

Ἐπιπλέον μὲ θλίψεις ὄχι λίγες, πολέμους, προσφυγιά, κατοχή, πείνα, θανάτους . Ἀργασμένα κορμιά, δοκιμασμένες ψυχές.

Ὅλα ὅμως αὐτὰ τοὺς χάριζαν ταπείνωση ἀληθινὴ μέσα τους, ποὺ πρὸς τὰ ἔξω ἔβγαινε ἔτσι: μὲ τὸ βλέμμα σεμνὰ γερμένο πρὸς τὴ γῆ.

Δὲν συμφωνεῖς ὅτι τὰ πρόσωπά τους, μὲ τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος τὸ συγκεκριμένο, ἦταν τόσο σεβαστὰ καὶ τίμια, ὅσο κανένα ἄλλο πρόσωπο καλοζωισμένου, πλουσίου καὶ κατὰ κόσμον ἐπιτυχημένου ἀνθρώπου; Σύγκρινε τὶς φωτογραφίες δύο τέτοιων προσώπων καὶ παρατήρησε ποῦ μένεις περισσότερο νὰ κοιτᾶς, μὲ δέος καὶ συγκίνηση.

Μήπως οἱ σημερινοὶ νεοέλληνες ξεχάσαμε αὐτὸ τὸ ἦθος ζωῆς καὶ ἀλαζονευτήκαμε μὲ τὰ πλούτη μας καὶ τὴν «ποιότητα» ζωῆς μας;

Μήπως γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐπιτρέπει τὰ ὅσα ἐπιτρέπει στὴν πατρίδα μας, γιὰ νὰ μάθουμε πάλι τὸ μάθημα αὐτὸ τὸ ξεχασμένο ἐδῶ καὶ χρόνια, πῶς δηλαδὴ νὰ ρίχνουμε τὸ βλέμμα πρὸς τὰ κάτω;
«Κύφοντα ὀφθαλμοῖς. Ἀπὸ τῶν πειρασμῶν δηλονότι καὶ τῶν θλίψεων, τὸν ταπεινόφρονα, τὸν κάτω βλέποντα διὰ τὸ ἀπαρρησίαστον, καθάπερ ὁ ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις τελώνης».

Ἔτσι ἑρμηνεύει τὸ ἁγιογραφικὸ αὐτὸ χωρίο ὁ ἀρχαῖος ἑρμηνευτὴς τῶν Γραφῶν Ὠριγένης. Καὶ λέει πὼς τὸ χαμήλωμα τῶν ὀφθαλμῶν ἔρχεται στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἐξαιτίας τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων ταπεινώνεται καὶ νιώθει πὼς δὲν ἔχει ἀπὸ μόνος του κάποια ἀξία, γι’ αὐτὸ καὶ ζεῖ καὶ φέρεται μὲ συστολὴ ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ὅπως ὁ τελώνης τῆς Παραβολῆς.

Ὅμως στὶς ἡμέρες μας ὑβρίστηκαν καὶ δὲν παύουν νὰ ὑβρίζονται τὰ χαμηλωμένα βλέμματα.  Καὶ μᾶς ἔπεισαν οἱ βλάσφημοι καὶ ὑβριστὲς νὰ τὰ σηκώνουμε ὅλοι μὲ αὐθάδεια καὶ ἀγερωχία, ἀκόμη καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ σχολείου καὶ μάλιστα οἱ ἁπαλὲς νεάνιδες.

Αὐτὲς στὶς ὁποῖες ὅλος ὁ πλοῦτος καὶ ἡ ὀμορφιὰ ἐκεῖ βρίσκεται, στὸ χαμήλωμα τῶν ὀφθαλμῶν. Στὴ φυσικὴ αἰδὼ καὶ σεμνότητα καὶ συστολή, ποὺ τὶς κάνει νὰ μοιάζουν μὲ τὴν Παναγία!  Καὶ σήμερα πῶς στέκονται οἱ Ἑλληνίδες; «(Κύριος) κύφοντα ὀφθαλμοῖς σώσει».  Τόσο γλυκὺς ὁ λόγος αὐτὸς τῆς Γραφῆς!

Γιὰ σένα, ἀδελφέ μου, ποὺ μὲ σεμνότητα καὶ συστολὴ καὶ ταπείνωση ρίχνεις τὰ μάτια σου κάτω, εἴτε ἀπὸ τὸ βάρος τῶν θλίψεων αὐτῆς ἐδῶ τῆς ψεύτικης ζωῆς, εἴτε ἀπὸ μετάνοια γιὰ τὶς ἁμαρτίες σου.

Μὴ φοβᾶσαι! Ἔχε θάρρος! Ὁ Κύριος θὰ σὲ σώσει. Καὶ ἐσένα προσωπικά, καὶ τὸ ἔθνος μας  ὁλόκληρο, ὅταν ὅλοι μας θελήσουμε: νὰ χαμηλώσουμε τὰ μάτια μας.


πηγή : Ο ΣΩΤΗΡ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΟΜΩΝΥΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ



+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...