/*--

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Προσεγγίζοντας τό νόημα τῆς θείας Εὐχαριστίας

  
Ὁ ὑπεράγαθος Θεός δέν ἀνέχτηκε τό ἀγαθό, ἡ φύση Του νά μή μετέχεται ἀπό ἄλλα ὄντα. Γι’ αὐτό ἀπό ἀγάπη πρῶτα δημιούργησε τίς νοερές καί οὐράνιες δυνάμεις κι ἔπειτα, μαζί μέ τόν ὁρατό καί αἰσθητό κόσμο, τόν ἄνθρωπο. Ὅλα τά πλάσματα τοῦ Θεοῦ κοινωνοῦν μέ τήν ἀγαθότητά Του. Ὁ ἄνθρωπος ὡς ὄν «κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ» ἀπέκτησε τή δυνατότητα μέ τήν πνευματική του προκοπή νά ἑνώνεται μέ τόν Θεό.

Ἐπειδή στήν ἀρχική δοκιμασία τοῦ Παραδείσου ὁ ἄνθρωπος ἔγινε παραβάτης κι ἔπεσε στήν ἐξουσία τοῦ θανάτου καί τῆς φθορᾶς, ὁ Θεός ὁμοιώθηκε μέ μᾶς πλήρως, πῆρε τήν φτωχή καί ἀδύνατη φύση μας γιά νά μᾶς καθαρίσει, νά μᾶς ἀφθαρτοποιήσει καί νά μᾶς καταστήσει ξανά μετόχους της θεότητάς του.

Ἡ πνευματική ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου προσφέρεται μέσω τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ γέννηση μᾶς δίνεται μέ τό νερό καί τό Πνεῦμα, δηλαδή μέ τό ἅγιο βάπτισμα, ἐνῶ ἡ βρώση εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς, ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Ἐνῶ ἐπρόκειτο νά ἀκολουθήσει τόν ἑκούσιο θάνατο γιά χάρη μας κατά τήν νύχτα πού παρέδιδε τόν ἑαυτό του, ἔφτιαξε νέα διαθήκη μέ τούς ἁγίους μαθητές του καί ἀποστόλους καί διά μέσου αὐτῶν μέ ὅλους τους πιστούς Του. Στό ὑπερῶο λοιπόν τῆς ἁγίας καί ἔνδοξης Σιών τρώγοντας τό παλιό Πάσχα μέ τούς μαθητές Του καί τελειώνοντας τήν παλαιά διαθήκη νίβει τά πόδια τῶν μαθητῶν, παρέχοντας τό σύμβολο τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Ἔπειτα κόβοντας τόν ἄρτο τόν μοίρασε λέγοντας: «λάβετε φάγετε τοῦτό ἐστι τό σῶμά μου».

Παίρνοντας παρόμοια τό ποτήρι μέ τό κρασί τό μετέδωσε λέγοντας: «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τό αἷμά μου τό τῆς καινῆς διαθήκης τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Ματθ. 26,26-28).

Ὅπως στό βάπτισμα συνέδεσε τή χάρη τοῦ Πνεύματος μέ τό νερό καί τό κατέστησε λουτρό ἀναγεννήσεως, ἔτσι καί στή θεία Εὐχαριστία συνέδεσε τή χάρη τοῦ Πνεύματος μέ τό ψωμί καί τό κρασί, πού συνηθίζουν οἱ ἄνθρωποι νά τρῶνε καί νά πίνουν καί τά ἔκανε σῶμα καί αἷμά Του. Ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος μεταβάλλονται σέ σῶμα καί αἷμα Θεοῦ. Ὅπως φυσικῶς τό ψωμί καί τό κρασί μεταβάλλονται σέ σῶμα καί αἷμα αὐτοῦ, πού τρώγει καί πίνει, ἔτσι καί ὁ ἄρτος καί τό κρασί τῆς Προθέσεως μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μεταβάλλονται κατά ὑπερφυσικό τρόπο σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ.

Ἡ θεία Κοινωνία στούς πιστούς, πού ἄξια μεταλαμβάνουν, συντελεῖ στήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν καί στήν αἰώνια ζωή, ἐνῶ σ’ ἐκείνους πού ἀνάξια μεταλαμβάνουν, συντελεῖ στήν κόλαση καί τήν αἰώνια τιμωρία.

Ὁ Ἡσαίας σ’ ἕνα ὅραμά του εἶδε ἄγγελο Θεοῦ νά τόν καθαρίζει ἀπό τίς ἁμαρτίες του μέ ἕνα πυρακτωμένο κάρβουνο, σύμβολο τῆς θείας Κοινωνίας. Ὅπως τό κάρβουνο ἦταν ἑνωμένο μέ τή φωτιά, ἔτσι καί ὁ ἄρτος τῆς θείας Κοινωνίας δέν εἶναι ἁπλός ἄρτος, ἀλλά εἶναι ἑνωμένος μέ τήν θεότητα.

Μέ ψωμί καί κρασί ὁ ἱερέας τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, ὁ Μελχισεδέκ, δεξιώθηκε τόν Ἀβραάμ. Ἐκείνη ἡ τράπεζα προεικόνιζε αὐτή τήν Ἁγία Τράπεζα, γιατί ἐκεῖνος ὁ ἱερέας ἦταν τύπος τοῦ ἀληθινοῦ ἀρχιερέα, τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει γιά τόν Χριστό: «Σύ εἶ ἱερεύς εἰς τόν αἰῶνα κατά τήν τάξιν Μελχισεδέκ» (Ἑβρ. 5,6). Αὐτόν τόν ἄρτο τῆς θείας Κοινωνίας εἰκόνιζαν τά ψωμιά πάνω στήν τράπεζα τῆς προθέσεως τοῦ ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων.

Ἡ θεολογία τῆς θείας Εὐχαριστίας

Ὁ Χριστός μέ τήν αἰώνια ἀρχιερωσύνη Του ἤ μέ τή θυσία Του, τήν ὁποία διατηρεῖ διαρκῶς παροῦσα ἐνώπιον τοῦ Πατέρα, ἐπιθυμεῖ νά συμμετέχουμε καί μεῖς στήν θυσία Του, ὥστε καί μεῖς νά προσφερθοῦμε ὡς θυσία στόν Πατέρα καί νά γίνουμε εὐάρεστοι σ’ Αὐτόν. Γι’ αὐτό γίνεται μεθεκτός στήν Εὐχαριστία γιά νά κάνει καί σέ μᾶς μεθεκτή τήν ἁγιότητά Του. Μ’ αὐτόν τόν τρόπο παίρνουμε μέρος στήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν.

Τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ καθαρό ἀπό ἁμαρτία μᾶς προσφέρεται γιά νά καθαριστεῖ τό δικό μας αἷμα ἀπό τήν ἁμαρτία. Ἡ θεία Εὐχαριστία ἀποτελεῖ τή συνέχεια καί τήν ὁλοκλήρωση τῶν δεδομένων τοῦ Βαπτίσματος. Μέ τό Βάπτισμα τά μέλη γίνονται ὅμοια μέ τήν κεφαλή τοῦ σώματος, ἐνῶ μέ τή θεία Εὐχαριστία ἑνώνονται μυστικά μέ τό σῶμα, μέ τόν Χριστό. Ἡ Εὐχαριστία ἀποτελεῖ τήν ὕψιστη στιγμή τῆς πραγματώσεώς της. Τήν ὥρα πού ὅλα τά ἄλλα μυστήρια μᾶς παρέχουν τήν δυνατότητα νά συμ- μετέχουμε κατά τρόπο μυστικό στό πάθος καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ Εὐχαριστία μας παρουσιάζει αὐτή τή σχέση μέ τό πάθος Του κατά τόν πιό ἀναντικατάστατο καί καθαρό τρόπο.

Ἡ Εὐχαριστία εἶναι τό μυστήριο τῆς πιό ὁλοκληρωμένης παρουσίας καί τῆς πιό ἀποτελεσματικῆς ἐνέργειας τοῦ Χριστοῦ μέσα στήν Ἐκκλησία καί δι’ αὐτῆς μέσα στόν κόσμο. Ὁ Χριστός εἶναι παρών στήν Εὐχαριστία μέ τό Σῶμα Του καί τό Αἷμα Του μέ τή μορφή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, πού ἁγιάζονται καί μεταβάλλονται τήν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας. Κατ’ αὐτό τόν τρόπο ὁ Χριστός πραγματοποιεῖ τήν ἐπέκταση τῆς σωτηρίας. Ὁ Χριστός εἶναι πραγματικά παρών στήν Εὐχαριστία γιά νά μᾶς κάνει μετόχους σ’ ὅλα ὅσα ἔγιναν στό Σῶμα Του, γιά νά τά ἀκολουθήσουμε ἐν Αὐτῷ μέχρι σήμερα καί στούς αἰῶνες τῶν αἰώνων, κοινωνώντας ὅλα αὐτά σέ μᾶς κατά τρόπο ἐπίκαιρο καί σύμφωνα μέ τό μέτρο τῆς δυνατότητάς μας στόν παρόντα κόσμο. Μέ τήν θεία Εὐχαριστία γινόμεθα σύσσωμοι μέ τόν Χριστό (Ἐφεσίους 3,6) καί ἁπλώνεται σέ μᾶς ἡ κατάσταση τῆς σωτηρίας, τῆς ἀναστάσεως καί τῆς δόξας πού πραγματοποιήθηκε ἀπό τόν Χριστό πάνω στήν ἀνθρώπινη φύση, πού προσέλαβε ὁ ἴδιος.

Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ στή δοξολογία καί στήν εὐχαριστία τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας γιά ὅ,τι ἔκανε ὁ Χριστός γιά τήν ἀνθρωπότητα. Ἐπίσης ἡ θεία Εὐχαριστία ἀπαντᾶ στό αἴτημα τῶν πιστῶν νά εἶναι πα ρών καί τώρα πρίν ἀπό τήν μέλλουσα ζωή.

Ἡ Εὐχαριστία εἶναι ἡ ἱερουργία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀναστάς Κύριος δέν μπορεῖ νά εἶναι μόνο ἀντικείμενο μιᾶς ἀνάμνησης. Ὁ Κύριος εἶναι πραγματικά παρών στήν Εὐχαριστία μέ τή μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμά Του.

Ἡ θεία Εὐχαριστία ἔχει ἕνα προφητικό καί ἐσχατολογικό χαρακτήρα μέ τήν ἔννοια, ὅτι κοινωνώντας τά μεταβληθέντα σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ ὑλικά στοιχεῖα προοριζόμαστε στά ἔσχατα νά μεταμορφωθοῦμε σέ καινή κτίση καί νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Θεό.

Ἡ θεία Εὐχαριστία ὡς θυσία

Ἡ θυσία συνίσταται στή δοξολογία πού προσφέρει ἡ λογική κτίση στόν Θεό εἰς ἀναγνώριση ὅτι εἶναι ὁ μόνος καί ὕψιστος Δεσπότης πάντων. Ὁ Χριστός γενόμενος ἄνθρωπος μ’ αὐτή Του τήν ἰδιότητα προσφέρει αἰώνια στόν Πατέρα τή δοξολογία ἐξ ὀνόματος τῶν ἀνθρώπων καί προσφέρεται σ’ Αὐτόν. 

Ἡ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ ἦταν ἡ τοποθέτηση τοῦ Χριστοῦ στήν ὕψιστη κατάσταση
Αὐτοῦ πού προσφέρεται ὁλοκληρωτικά στόν Πατέρα. Ὁ Χριστός παραμένει σ’ αὐτή τήν κατάσταση γιά νά μᾶς τραβήξει μέ τή δύναμή της στή θεότητα. Ὁ ἅγιος Κύριλλος δηλώνει ἀπερίφραστα ὅτι ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά ἀνυψωθοῦμε στόν Πατέρα διαφορετικά παρά στήν κατάσταση τῆς θυσίας καί αὐτή τήν κατάσταση τήν ἀποκτοῦμε ἐν Χριστῷ. Ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ κατανοεῖται ἀπό τόν ἅγιο Κύριλλο ὄχι ὡς μία ἁπλή ἔκφραση σεβασμοῦ πρός τόν Θεό, ἀλλά ὡς πραγματικότητα, ἡ ὁποία προκαλεῖ τόν ἁγιασμό μας, καθότι μᾶς ἑλκύει στήν κίνησή της πρός τόν Πατέρα.

Ἡ λειτουργική ἀναφορά εἶναι αἶνος καί ἐκδήλωση τῆς θέλησης γιά λατρεία τοῦ Θεοῦ ἐκ μέρους τῶν πιστῶν μαζί μέ ὁλόκληρη τή λογική κτίση καί τά ἀγγελικά τάγματα γιά ὅλα ὅσα ἔκανε ὁ Θεός, ἀλλά περισσότερο ἀπό ὅλα γιά ὅ,τι ἔκανε διά τοῦ Υἱοῦ Του χάριν τῶν ἀνθρώπων, δηλαδή γιά τήν ἐνανθρώπηση, τό σταυρό, τήν ἀνάσταση, τήν ἀνάληψη καί τή δευτέρα παρουσία. Αὐτή ἡ δοξολογία καί εὐχαριστία κλείνει μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιά τήν μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

Ἡ Ἐπίκληση καί ἡ μεταβολή τῶν δώρων σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ

«Ἔτι προσφερομέν σοι τήν λογικήν ταύτην καί ἀναίμακτον λατρείαν καί παρακαλοῦμεν σε καί δεόμεθα καί ἱκετεύομεν κατάπεμψον τό Πνεῦμά σου τό Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς καί ἐπί τά προκείμενα δῶρα ταῦτα. Καί ποίησον τόν μέν ἄρτον τοῦτον τίμιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ σου. Ἀμήν. Τό δέ ἐν τῷ ποτηρίῳ τούτῳ τίμιον αἷμα τοῦ Χριστοῦ σου. Ἀμήν. Μεταβαλών τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ. Ἀμήν. Ἀμήν. Ἀμήν».

Στό σημεῖο αὐτό ἡ Ἁγία Ἀναφορά μᾶς λέγει κάτι πολύ σημαντικό, ὅτι ὁ λειτουργός παρακαλεῖ τόν Θεό Πατέρα νά στείλει τό Ἅγιο Πνεῦμα πρῶτα σέ μᾶς («κατάπεμψον τό Πνεῦ μά σου τό Ἅγιον ἐφ’ ἡμᾶς») καί ὕστερα στά Τίμια Δῶρα («καί ἐπί τά προκείμενα δῶρα ταῦτα»).

Τή μεταβολή τῶν Τιμίων Δώρων ὁ ἅγιος καί μάρτυς Ἰουστῖνος τήν βλέπει ὅπως τήν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν Εὐαγγελισμό τῆς Παρθένου Μαρίας, ὅπου ἡ ἐνέργεια καί ἡ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πραγματοποίησε τή σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου. Σέ κάθε θεία Λειτουργία εἶναι ἕνας καινούργιος Εὐαγγελισμός. Στή θέση τῆς Παναγίας εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Ὁ Παράκλητος κατέρχεται πάνω στήν Ἁγία Ἐκκλησία καί πάνω στά τίμια Δῶρά Της.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός συσχετίζει τή θεία μεταβολή μέ τή δημιουργία τοῦ κόσμου, καθότι καί ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου συνετελέσθη μέ τήν ἐνέργεια καί τή δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Στίς κατηχήσεις του ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων λέγει ὅ,τι ἀγγίζει τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἁγιάζεται καί μεταβάλλεται. Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ταυτίζουν αὐτήν τήν Κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τήν Πεντηκοστή.

«Πρόσχες, Κύριε Ἰησοῦ Χρίστε, ὁ Θεός ἡμῶν, ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου καί ἀπό θρόνου δόξης τῆς Βασιλείας σου, καί ἐλθέ εἰς τό ἁγιάσαι ἡμᾶς, ὁ ἄνω τῷ Πατρί συγκαθήμενος καί ὧδε ἡμῖν ἀοράτως συνών καί καταξίωσον τῇ κραταιᾷ σου χειρί μεταδοῦναι ἡμῖν τοῦ ἀχράντου σου σώματος καί τοῦ τιμίου σου αἵματος καί δι’ ἡμῶν παντί τῷ λαῷ».

Σχολιάζοντας ὁ Ἱερός Χρυσόστομος τήν ὑπερουράνια αὐτή εὐχή λέγει ὅτι ὕστερα ἀπό τήν ἀνάληψή Του ὁ Κύριος, συγκάθεται μετά τοῦ Οὐρανίου Πατρός στούς οὐρανούς καί συγχρόνως συνευρίσκεται μέ τούς πιστούς στή θεία Λειτουργία. Ὁ πιστός βλέπει τά ἀόρατα ἀκαταλήπτως, ἀκούει τά ἄρρητα, ὀσφραίνεται τήν ἀθανασία, γεύεται τήν αἰωνιότητα.

«Πρόσχωμεν τά ἅγια τοῖς ἁγίοις»

Ὁ ἅγιος Κύριλλος τονίζει ὅτι εἶναι ἅγια τά παρόντα Δῶρα, γιατί δέχτηκαν τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἅγιοι ὅμως καί ἐμεῖς ὅλοι, γιατί ἀξιωθήκαμε τῆς ἐνέργειας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τά Ἅγια, λοιπόν, εἶναι κατάλληλα γιά τούς ἁγίους. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει ὅτι ἁγίους δέν ἐννοεῖ μονάχα ἐκείνους πού ἔφθασαν στήν τελειότητα τῆς ἀρετῆς, ἀλλά καί ἐκείνους πού βιάζονται (ἐπείγονται) καί ἐπιμένουν νά φθάσουν στήν τελειότητα αὐτή.

Τή στιγμή πού ὁ χορός ψάλλει τόν ὕμνο «Εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος…», ὁ ἱερέας μελίζει τόν ἀμνό καί τόν θέτει ἐπί τοῦ δισκαρίου σέ σχῆμα σταυροῦ. Σ’ αὐτή τή λειτουργική κίνηση συνοψίζεται τό μυστήριο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Τά τέσσερα τεμάχια τοῦ ἀμνοῦ τίθενται στά τέσσερα ἄκρα τοῦ δισκαρίου γιά νά δηλωθεῖ ἡ παγκοσμιότητα, ἡ οἰκουμενικότητα τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μελισμός τοῦ ἀμνοῦ λαμβάνει χώρα κατά τρόπο ὁρατό γιά μᾶς πού βιώνουμε τά πράγματα στό ὁρατό πεδίο τῆς κτίσεως. Ὅμως, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πού ζεῖ στόν κόσμο τοῦ ἀοράτου, ὁ ἀμνός παραμένει ἀδιαίρετος. Ὁ ἀμνός μελίζεται ἀλλά σέ κάθε μέρος Του ὑπάρχει ὁλόκληρος, ἀφοῦ εἶναι ζῶν καί πλήρης τῆς θεότητας.

Ὁ ἱερέας παίρνοντας στά χέρια του τή μερίδα τοῦ ἀμνοῦ μέ τό ὄνομα Ἰησοῦς «ΙΣ» τήν τοποθετεῖ ἐντός τοῦ Ποτηρίου λέγοντας τά λόγια: «πλήρωμα ποτηρίου, πίστεως, Πνεύματος Ἁγίου», γιά νά δηλωθεῖ ἡ ἑνότητα τοῦ σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Τό νόημα αὐτῶν τῶν λόγων ἔχει σχέση μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Μέ τήν Ἕνωση Σώματος καί Αἵματος μέσα στό ἅγιο Ποτήριο, κηρύσσεται ἡ ἑνότητα τῆς φύσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος σέ μία ἀδιαίρετη ἑνότητα στό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι μία ἑνότητα Σταυρικῆς Θυσίας καί Θείας Χάριτος, πού προσφέρεται στούς πιστούς διά τῆς Θείας Κοινωνίας. Καί κατόπιν εὐλογεῖ τό ὕδωρ τό ζεστό (ζέον) καί λέγει: « Εὐλογημένη ἡ ζέσις τῶν ἁγίων σου, πάντοτε, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν» καί τό χύνει μέσα στό Ποτήριο μέ τήν ταυτόχρονη ἐκφορά τῶν λόγων: «Ζέσις πίστεως, πλήρης Πνεύματος Ἁγίου. Ἀμήν». Αὐτοί δηλαδή οἱ ὁποῖοι, κατόπιν πνευματικῆς προετοιμασίας, μεταλαμβάνουν τῶν ἁγίων μυστηρίων ἐμφανίζουν ἐντός τους καί στή συμπεριφορά τους τή ζεστασιά τῆς πίστεως, τή θερμή πίστη, πού εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ σκοπός γιά τόν ὁποῖο ὁ Κύριος ὅρισε νά τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία, εἶναι νά κοινωνοῦμε τό Ἅγιο Σῶμά Του καί τό πανάχραντο Αἷμά Του καί νά ἑνούμεθα μαζί Του. Διότι, ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γινόμεθα ἕνα σῶμα μέ τόν Χριστό καί τά μέλη τοῦ Σώματός Του, τήν Ἐκκλησία. Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μέ τήν τροφή πού μᾶς ἐχάρισε, δηλαδή μέ τή Θεία Κοινωνία. Γι’ αὐτό ἀνέμειξε τόν Ἑαυτό Του καί ἔγινε ἕνα σῶμα μέ μᾶς, γιά νά εἴμεθα μαζί Του ἕνα, ὅπως τό σῶμα εἶναι συνδεδεμένο μέ τήν κεφαλή. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι «ἄρτος» πνευματικός. Ὀφείλουμε ὁ καθένας ἀπό μᾶς νά τόν φάγει προσωπικά γιά τόν ἑαυτό του. Εἶναι «πόμα αἰωνίου ζωῆς». Εἶναι «τό ὕδωρ τό ζῶν» Εἶναι θεία εὐωδία. Μπορεῖ νά προκαλέσει, ἐφ’ ὅσον εἴμεθα ἕτοιμοι, τήν καλή θεία ἀλλοίωση.

«Μετά φόβου Θεοῦ πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε»

Σέ κάθε θεία Λειτουργία ὁ ἱερεύς καλεῖ τούς πιστούς νά συμμετάσχουν στήν τράπεζα τῆς Ζωῆς. Μέ τήν πρόσκλησή του αὐτή ὁ ἱερεύς μᾶς ὑποδεικνύει τήν ψυχική καί σωματική προετοιμασία, πού πρέπει νά κάνουμε, γιά νά παρακαθίσουμε στό Δεῖπνο τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέγει ὅτι, ὅταν πρόκειται νά προσέλθετε στή θεία αὐτή καί φρικτή Τράπεζα, πρέπει νά προσέρχεσθε μέ φόβο καί τρόμο, μέ συνείδηση καθαρή, μέ νηστεία ψυχῆς καί σώματος καί προσευχή, χωρίς νά θορυβεῖτε, γιατί αὐτή ἡ ἀταξία εἶναι δεῖγμα τῆς πιό μεγάλης παραφροσύνης καί περιφρονήσεως τῶν ἁγίων Μυστηρίων. Ἡ θεία Κοινωνία εἶναι φάρμακο σωτήριο τῶν τραυμάτων μας, εἶναι πλοῦτος αἰώνιος, πρόξενος τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Στό πανάγιο τραπέζι τοῦ Κυρίου μας πρέπει ὁπωσδήποτε νά προσέλθουμε ντυμένοι μέ τό ἔνδυμα τοῦ γάμου. Καί τό κυριότερο στολίδι αὐτῆς τῆς πνευματικῆς φορεσιᾶς εἶναι ἡ ἀγάπη πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους.

τοῦ πρεσβ. Καλλίστου Ἀναστασίου

πηγή : Η ΟΔΟΣ ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΙΔΑΧΗΣ
ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΡΟΔΟΥ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...