/*--

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Ο Θεός είναι πιστός στις υποσχέσεις Του

   
Ο προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ βεβαίωσε: «Πιστὸς Κύριος ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ» (Ψαλμ. ρμδ΄ [144] 13α)· εἶναι ἀξιόπιστος καὶ ἀληθινὸς ὁ Κύριος σ’ ὅλους τοὺς λόγους καὶ τὶς ὑποσχέσεις Του. Γι’ αὐτό, λέει ὁ ἴδιος στὸν Θεό, θὰ ἐξολοθρεύσεις ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι χωρὶς ἴχνος ντροπῆς λαλοῦν καὶ διαδίδουν τὸ ψεῦδος (Ψαλμ. ε΄ 7). «Ἀρχὴ τῶν λόγων» τοῦ Κυρίου «ἀλήθεια» (Ψαλμ. ριη΄ [118] 160)· θεμέλιο καὶ περίληψη τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφωνεῖ: Μὴ γένοιτο νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι εἶναι ποτὲ δυνατὸν νὰ φανεῖ ὁ Θεὸς ἀναξιόπιστος καὶ καταπατητὴς τῶν ὑποσχέσεών Του. Ἂς ἀποδεικνύεται δὲ ἀπὸ τὰ πράγματα ὁ Θεὸς ἀξιόπιστος στὰ λόγια Του, κάθε ἄνθρωπος δὲ ἀσυνεπὴς καὶ ψεύτης (βλ. Ρωμ. γ΄ 4).


Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἄσπιλος Θεοτόκος, κατακλείοντας τὴ θαυμάσια δοξολογητικὴ ὠδή της πρὸς τὸν Θεό, ἀναφωνεῖ: «Ἀντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ μνησθῆναι ἐλέους, καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ Ἀβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα» (Λουκ. α΄ 54-55). Δηλαδή· ἔπιασε μὲ τὸ προστατευτικό Του χέρι καὶ βοήθησε τὸν ἰσραηλιτικὸ λαό, τὸν δοῦλο Του, καὶ ἔτσι ἀπέδειξε ὅτι δὲν ξέχασε ἀλλὰ θυμήθηκε τὸ ἔλεος, τὴν εὐσπλαχνία καὶ τὴν ὑπόσχεσή Του σύμφωνα μὲ ὅσα εἶπε στοὺς προπάτορές μας, στοὺς ὁποίους ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ ἔδειχνε στὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους Του παντοτινὸ καὶ αἰώνιο τὸ ἔλεός Του.

Δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ πεῖ ψέματα ὁ Θεός, λέγει ἡ Παρθένος. Ἄλλωστε ὑποσχέθηκε, ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, στὸν Ἀβραὰμ μὲ ὅρκο, ὥστε μὲ δύο πράγματα στερεὰ καὶ ἀμετακίνητα, δηλαδὴ μὲ τὴν ὑπόσχεσή Του καὶ τὸν ὅρκο Του, στὰ ὁποῖα εἶναι ἀδύνατο νὰ ψευσθεῖ ὁ Θεός, νὰ ἔχουμε ἐμεῖς ποὺ καταφύγαμε σ’ Αὐτὸν μεγάλη ἐνθάρρυνση... (βλ. Ἑβρ. ς΄ 18). Ἡ δὲ ὑπόσχεση ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν Ἀβραὰμ ἔλεγε: «Εὐλογηθήσονται ἐν τῷ σπέρματί σου πάντα τὰ ἔθνη τῆς γῆς» (Γεν. κς΄ [26] 4).

Ἦταν σαφὴς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου. Ὁ Θεὸς δὲν εἶπε «ἐν τοῖς σπέρμασί σου», ὅπως θά ’λεγε ἂν ἐπρόκειτο περὶ πολλῶν ἀπογόνων· ἀλλὰ εἶπε «ἐν τῷ σπέρματί σου», ἐπειδὴ ἀναφερόταν σ’ ἕναν ἀπόγονο. Τὸ σπέρμα δὲ αὐτό, ὁ ἕνας ἀπόγονος, εἶναι ὁ ἐκλεκτός καὶ ἅγιος καὶ ἀναμάρτητος Μεσσίας Χριστός (βλ. Γαλ. γ΄ 16). Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἐκυοφορεῖτο ἤδη ἀπὸ τὴν Παρθένο καὶ ἐπειδὴ ἐπρόκειτο ὅλα τὰ ἔθνη καὶ οἱ λαοὶ τῆς γῆς νὰ εὐλογηθοῦν ἀπὸ τὸν Σωτήρα Χριστό, γι’ αὐτὸ ἡ Παρθένος δοξολογεῖ τὸν Θεό, λέγοντας «ἀντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ», ἔπιασε μὲ τὸ προστατευτικό Του χέρι καὶ βοήθησε τὸν δοῦλο Του Ἰσραήλ.

Μὲ τὸ ὄνομα αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἐννοήσουμε τὸ σύνολο τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, «ἀλλὰ τὸν Ἰσραὴλ ὡς παῖδα τοῦ Θεοῦ, τοὺς ἀληθεῖς Ἰσραηλίτας, τοὺς φοβουμένους τὸν Θεόν»1. Ὅταν λέγει «Ἰσραὴλ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ», δὲν ἐννοεῖ «τοῦ τυχόντος Ἰσραήλ, ἀλλὰ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ», ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ὅλη ζωή του «ἐξευγενίζει τοῦ Ἰσραὴλ τὴν εὐγένειαν. Καὶ διὰ τοῦτο, παῖδα καὶ κληρονόμον αὐτὸν ἡ Θεοτόκος ἐκάλεσεν»2.

Βοήθησε, πρόσθεσε ἡ Παρθένος, ὁ Θεὸς τὸν δοῦλο Του Ἰσραήλ, καθὼς εἶπε καὶ ὑποσχέθηκε στοὺς προπάτορές μας, στὸν Ἀβραὰμ καὶ στὸ σπέρμα του, δηλαδὴ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ, ἀλλὰ καὶ τὸν Δαβίδ3. Τὰ λόγια αὐτὰ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ὑπενθυμίζουν τὸν λόγο τοῦ προπάτορός της Δαβίδ· ὁ Κύριος θυμήθηκε τὴν περὶ ἐλέους ὑπόσχεση ποὺ ἔδωσε στὸν Ἰακὼβ καὶ δὲν λησμόνησε τὴν πιστότητα καὶ φιλαλήθειά Του πρὸς ἐκτέλεση τῆς ὑποσχέσεως αὐτῆς χάριν τοῦ οἴκου Ἰσραήλ (βλ. Ψαλμ. ϟζ΄ [97] 3).

Γι’ αὐτὸ ὁ Θεοφύλακτος Ἀχρίδος παρατηρεῖ: «Ἰσραὴλ ἐννοεῖ ἐδῶ ἡ Θεοτόκος καὶ τὸν αἰσθητὸν Ἰσραήλ, ἤτοι τὸν λαὸν τῶν Ἰουδαίων, ἐπειδὴ πολλαὶ μυριάδες Ἰουδαίων πίστεψαν εἰς τὸν Χριστὸν» καὶ ἔγιναν «καὶ νοητὸς Ἰσραήλ». Ἐννοεῖ ὅμως «καὶ τὸν νοητὸν Ἰσραήλ», δηλαδὴ «τὸν ἐξ ἐθνῶν λαὸν τῶν Χριστιανῶν», ποὺ πίστεψαν στὸν Χριστὸ καὶ «ἔγιναν τῷ πράγματι (πραγματικά) Ἰσραήλ, ἤτοι νοῦς ὁρῶν τὸν Θεόν», διότι «τοῦτο δηλοῖ τὸ Ἰσραήλ». Αὐτὸν τὸν Ἰσραὴλ «ἀντελάβετο καὶ ἐβοήθησεν ὁ Θεὸς» μὲ τὴν ἔνσαρκον Οἰ κονομίαν καὶ τὸν κατέστησε κληρονόμον τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν4.

Τὸ ἔλεος τὸ παντοτινὸ καὶ αἰώνιο, ποὺ θυμήθηκε ὁ Θεὸς νὰ δώσει στὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς ἀπογόνους του, εἶναι «ἡ θεία ἐνανθρώπησις», ἡ ὁποία ἔγινε «δι’ ἔλεον τῶν ἀνθρώπων»5. Ἄλλωστε ὁ Θεὸς μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα εἶχε ὑποσχεθεῖ στὸν λαό Του: Σὲ ἐγκατέλειψα ἐπὶ ἕνα σύντομο χρονικὸ διάστημα (...) καὶ μὲ ἔλεος αἰώνιο καὶ ἀτελεύτητο θὰ σὲ ἐλεήσω (βλ. Ἡσ. νδ΄ [54] 7, 8).

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θαυματουργὸς σχολιάζοντας τὸν λόγο τῆς Ἀειπαρθένου «ἀντελάβετο Ἰσραήλ...» παρατηρεῖ: Σ’ αὐ τὲς τὶς λίγες λέξεις ἡ Θεοτόκος «ὅλον τὸ τῆς (θείας) οἰκονομίας περιλαμβάνει μυστήριον». Διότι ὁ Χριστὸς θέλοντας νὰ ἐκπληρώσει «τὴν διαθήκην τὴν πρὸς τοὺς πατέρας» ἔκλινε οὐρανοὺς καὶ κατέβη. Καὶ ἐμφανίζεται σὲ μᾶς ἔτσι, ὥστε νὰ Τὸν δοῦμε καὶ νὰ Τὸν ψηλαφήσουμε καὶ νὰ Τὸν ἀκούσουμε καὶ ἀκόμη γιὰ νὰ ἐκπληρώσει «τῆς πρὸς Ἀβραὰμ διαθήκης, περιτομῆς τε καὶ τῶν ἐφεξῆς νομίμων τὰ ἐντάλματα»6.

Ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνὸς παρατηρεῖ ὅτι ὁ Θεὸς βοήθησε τοὺς χριστιανοὺς παρὰ τοὺς Ἰουδαίους. Διότι ὁ χριστιανικὸς λαός, «ὁ ἐκ παντὸς ἔθνους συγκείμενος», ἀποτελεῖ τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος. Καὶ ὁ μὲν Χριστὸς ἐκ πρώτης ὄψεως θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι γιὰ τὸν παλαιὸ Ἰσραὴλ «μᾶλλον ἐνηνθρώπησε», γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ αὐτὸν διάλεξε Μητέρα καὶ σ’ αὐτὸν δίδασκε καὶ θαυματουργοῦσε καὶ ἔλεγε ὅτι εἶχε ἀποσταλεῖ στὰ «πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ» (Ματθ. ιε΄ [15] 24). Ἐπειδὴ ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι Τὸν ἀπέρριψαν (βλ. Ἰω. α΄ 11), «λοιπὸν τὰ ἔθνη τοῦ ἐλέους ἠξιώθησαν»7.

Θέλουμε νὰ μᾶς ἀναλάβει ὑπὸ τὴν προστασία Του ὁ ἅγιος Θεὸς καὶ νὰ μᾶς χαρίσει τὸ ἔλεος καὶ τὶς εὐλογίες Του στὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος; Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ εἴμαστε ὄχι ἁπλῶς χριστιανοί, νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, ἀλλὰ νὰ γίνουμε μὲ τὸν προσωπικό μας ἀγώνα καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ πράγματι νέος Ἰσραήλ, τέκνα γνήσια ὑπακοῆς τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ.

Ἔτσι θὰ ἔχουμε καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς ὁποίας μελετήσαμε στὴ σειρὰ αὐτή, τὴ θαυμάσια ὠδή.

Σημειώσεις 

1. Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ, Ὑπόμνημα εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν, ἔκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 20115, σελ. 69.
2. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΕΟΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, Εἰς τὸν Εὐαγ γελισμὸν τῆς Θεοτόκου, Λόγ. Β΄, PG 10, 1168D.
3. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν, κεφ. 1, PG 129, 873C.
4. ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ, Ἑρμηνεία εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον, PG 123, 713Α.
5. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ὅ.π., PG 129, 873CD.
6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΕΟΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ, ὅ.π., PG 10, 1168D-1169Α.
7. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, ὅ.π., PG 129, 873D-876Α.

πηγή :  Ο ΣΩΤΗΡ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΟΜΩΝΥΜΟ
            ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...