/*--

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Μᾶς κλείνει τὸν Παράδεισο

   
Πρόκειται γιὰ ἕνα ἁμάρτημα ποὺ φανερώνει ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἴχνος ἀγάπης στὴν καρδιά μας. Καὶ χωρὶς ἀγάπη δὲν ἀνοίγει ἡ Βασιλεία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ποιὸ εἶναι τὸ φοβερὸ αὐτὸ ἁμάρτημα ποὺ ἔχει αὐτὴ τὴ φρικτὴ καὶ θλιβερότατη αἰώνια συνέπεια γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ἔχει ὑποδουλωθεῖ σ’ αὐτό; Εἶναι ἡ ἀδικία, ἡ πολύτροπη καὶ θεομίσητη ἀδικία, ἡ ὁποία, καθὼς γράφει ὁ θεοκίνητος ἀπόστολος Παῦλος, ἐπισύρει τήν «ὀργὴν τοῦ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ» σ’ ὅσους τὴ διαπράττουν (Ρωμ. α΄ 18).


Ἡ ἀδικία, γράφει ὁ θεόπνευστος Σοφὸς Σειράχ, «ἀναξηραίνει ψυχήν» (Σ. Σειρ. ιδ΄ 9). Παύει νὰ ἔχει αἰσθήματα καὶ νὰ συμπονεῖ ὁ ἄδικος. Ἀδικεῖ μὲ τὰ λόγια του καὶ μὲ τὰ ἔργα του τὸν συνάνθρωπό του, ἀ κόμη κι ἂν αὐτὸς εἶναι στενὸς συγγενής του, χωρὶς νὰ λυπᾶται, χωρὶς νὰ σκέφτεται τὸν πόνο ποὺ προκαλεῖ σ’ αὐτὸν ποὺ ἀδικεῖ.

Ὑπάρχουν πολλὰ παραδείγματα ποὺ τὸ βεβαιώνουν. Πόσα σπιτικὰ διαλύθηκαν ἐξαιτίας ἑνὸς ἄδικου λόγου, μιᾶς συκοφαντίας ποὺ ἐκτόξευσαν κάποιοι ὕ πουλα καὶ ἄσπλαχνα ἐναντίον τους, μισών τας τὴν εὐτυχία τους! Πόσοι ὑπάλληλοι ἔχασαν τὴν ἐργασία τους, ἐπειδὴ βρέθηκαν κάποιοι «ἀνώνυμοι» συνάδελφοί τους καὶ τοὺς συκοφάντησαν στοὺς προϊσταμένους τους! Πόσες ἀδύναμες φτωχὲς χῆ ρες ἔχασαν κτήματά τους ἀπὸ ἄδικους γείτονες καταπατητὲς γῆς, μὴν μπορώντας νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν ἑαυτό τους!

Ἡ ἀδικία εἶναι καθημερινὴ πραγματικότητα στοὺς διάφορους τομεῖς τῆς ζωῆς μας καὶ σήμερα ὅπως καὶ πρίν ἀπὸ 3.000 περίπου χρόνια, ὅταν ἔγραφε ὁ θεόπνευστος Ψαλμωδὸς γιὰ τοὺς συγχρόνους του ὅτι «περιεβάλοντο ἀδικίαν», ντύθηκαν δηλαδὴ σὰν μὲ ἄλλο ἔνδυμα καὶ κόσμημα ἐπιδεικτικό τὴν ἀδικία (Ψαλμ. οβ΄ [72] 6).

Καὶ ἐνῶ μὲ τὸ στόμα τῶν Προφητῶν καλοῦσε ὁ Θεὸς τὸν λαό Του νὰ μὴ διαπράττουν ἀδικίες καὶ νὰ μὴν ἀκούγεται στὴ χώρα τους ἀδικία (βλ. Ἡσ. νη΄ 6, ξ΄ 18), πα ρὰ ταῦτα «ἡ πόλις (Ἱερουσαλήμ) ἐπλήσθη ἀδικίας», γέμισε μὲ ἀδικίες (Ἰεζ. θ΄ 9).

Τὸ θλιβερὸ μάλιστα εἶναι ὅτι συχνὰ οἱ ἄδικοι θεωροῦν τὶς ἀδικίες τους κατορθώματα καὶ ἀποτελέσματα τῶν ἱκανοτήτων τους. Τοὺς τυφλώνει ὁ Σατανᾶς καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐννοήσουν ὅτι τοὺς ἔχει δέσει καὶ τοὺς σύρει πίσω ἀπὸ τὸ ἅρμα του.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔλεγε ὅτι μὲ κάθε κακὸ ποὺ προξενεῖ κάποιος στὸν συνάνθρωπό του καταπατεῖ, χωρὶς ἴσως νὰ τὸ καταλαβαίνει, μιὰ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, διότι ὅλοι εἴμαστε πλασμένοι «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» (ΕΠΕ 32, 48). Ὁ ἄδικος ὁπωσδήποτε βλάπτει τὸν ἀδικούμενο. Ἡ βλάβη ὅμως ποὺ τοῦ προκαλεῖ εἶναι κυρίως ὑλική. Ἄθελά του ὅμως τὸν ὠφελεῖ – καὶ πολὺ μάλιστα – ψυχικά. Διότι αὐτὸς ποὺ ἀδικεῖται καὶ ὑπομένει μὲ γενναιότητα καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, προσθέτει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δὲν εἶναι κατώτερος ἀπὸ τοὺς ἁγίους Μάρτυρες, ποὺ ὑπέμειναν φρικτὰ βασανιστήρια γιὰ τὴν Πίστη. Καὶ ὑπομένοντας ἀγόγγυστα, συνεχίζει ὁ Ἅγιος, «διαλύει πολλὰ τῶν ἁμαρτημάτων» του (ΕΠΕ 32, 168-170).

Τί ἀναμένει ὅμως ὅσους ἀδικοῦν; Ἐδῶ μὲν στὴν παροῦσα ζωή, ἔπειτα ἀπὸ τὴν κάποια ἐπιφανειακὴ ἄνεση καὶ χαρὰ ἀκολουθεῖ συνήθως θλίψη, ταλαιπωρία ψυχικὴ ἀλλὰ καὶ σωματική. Ὁ σοφὸς λαός μας τὸ λέει καὶ βγαίνει ἀληθινὸ ὅτι «τὰ ἄδικα δὲν εὐλογοῦνται». Τὶς πληρώνει ἀργὰ ἢ γρήγορα τὶς ἀδικίες του ὁ ἄδικος. Τὶς πληρώνει στοὺς γιατροὺς μὲ ἀρρώστιες ποὺ βασανίζουν τὸν ἴδιο ἢ καὶ κάποιο ἢ κάποια ἀπὸ τὰ μέλη τῆς οἰκογενείας του. Καὶ τελικὰ στὴ μέλλουσα ζωή, ἂν δὲν προλάβει νὰ μετανοήσει, θὰ βρεῖ κλειστὸ τὸν Παράδεισο. Τὸ τονίζει σαφέστατα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὁ ἀλάθητος: «Ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (Α΄ Κορ. ς΄ 9).

Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ Θεοῦ δίνει τὴ δυνατότητα καὶ στοὺς ἀδίκους νὰ προλάβουν, ὅσο ζοῦν, καὶ νὰ διορθώσουν τὴν κατάστασή τους, ὥστε νὰ μὴ χάσουν τὸν Παράδεισο. Κάτι σχετικὸ ἀναφέρει ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ προφήτης Δανιὴλ λέγοντας στὸν βασιλιὰ τῆς Βαβυλώνας Ναβουχοδονόσορα: «Τὰς ἁμαρτίας σου ἐν ἐλεημοσύναις λύτρωσαι καὶ τὰς ἀδικίας ἐν οἰκτιρμοῖς πενήτων» (Δαν. δ΄ 24). Τὶς ἁμαρτίες σου, βασιλιά, νὰ τὶς ἀπαλείψεις μὲ ἐλεημοσύνες, καὶ τὶς ἀδικίες μὲ τὴν εὐσπλαχνία σου πρὸς τοὺς φτωχούς. Ἴσως ἔτσι νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Θεός.

Καὶ πολὺ πιὸ καθαρὰ στὴν ἐποχὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης ὑποδεικνύεται ὁ τρόπος διορθώσεως τῶν ἀδίκων μὲ τὸ παράδειγμα τῆς μετανοίας τοῦ ἀρχιτελώνη Ζακχαίου. Ὁ Ζακχαῖος, ὅπως ὅλοι οἱ τελῶνες τότε καὶ πολὺ περισσότερο αὐτὸς ποὺ ἦταν ἀρχιτελώνης, ἦταν ἄδικος. Μόλις ὅμως γνώρισε τὸν Ἰησοῦ Χριστό, ἔδωσε τὰ μισὰ τῶν ὑπαρχόντων του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀποζημίωσε στὸ τετραπλάσιο ὅσους ἀδίκησε. Ἔδειξε ἔτσι ὅτι μετανόησε εἰλικρινὰ καὶ ξέφυγε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἀδικίας μὲ τὰ ὁποῖα τὸν εἶχε σφιχτοδεμένο ὁ Διάβολος.

Ἀκολούθησε τὸν Κύριο καὶ ἀναδείχθηκε καὶ ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας (Λουκ. ιθ΄ 1-10).

Ἐὰν ἑπομένως ὑπάρξει μετάνοια εἰλικρινὴς καὶ ἔμπρακτη, ἐὰν ἐπανορθωθοῦν κατὰ τὸ δυνατὸν ὅλες οἱ ἀδικίες τοῦ ἀδίκου ἀνθρώπου, σύμφωνα καὶ μὲ τὶς φωτισμένες ὑποδείξεις τοῦ Πνευματικοῦ, τότε θὰ ἀνοίξει καὶ γι’ αὐτὸν ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου· καὶ μαζί της καὶ ἡ γεμάτη μὲ στοργὴ ἀγκάλη τοῦ Κυρίου, γιὰ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν αἰώνια εὐτυχία του.

πηγή : Ο ΣΩΤΗΡ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΟΜΩΝΥΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...