/*--

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

«Ἑνός ἐστι χρεία» (Λκ. ι΄, 42)

   
Aὐτά τά λόγια εἶναι θεόσοφα καί τά ἀπευθύνει ὁ Σωτῆρας μας σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ποιό εἶναι αὐτό τό ἕνα πρᾶγμα πού ἔχουμε ἀνάγκη; Ἡ αἰώνια σωτηρία μας. Αὐτό πρέπει νά μᾶς συνέχει νύκτα καί ἡμέρα. Νά εἶναι ἡ πρώτιστη καί οὐσιαστική μέριμνά μας.


Μπορεῖ νά ἔχουμε τά πάντα· τροφές, ροῦχα ἀρκετά, σπίτια, ἀκίνητες περιουσίες, λεφτά μετρητά. Ἐάν ὅμως δέν ἐξασφαλίσουμε τή σωτηρία μας ὅλα τά ἄλλα εἶναι ἕνα μηδενικό. «Τί γάρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐάν τόν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τήν δέ ψυχήν αὐτοῦ ζημιωθῇ;» (Μτθ. ιστ΄, 26). Τίποτε δέ μᾶς ὠφελοῦν, ἐάν δέν ἀγωνιστοῦμε γιά τήν αἰώνια σωτηρία μας.

Προσέχουμε τόν ἑαυτό μας, τοῦ παρέχουμε τά πάντα, τούς καλύτερους γιατρούς, τά πιό ἐξελιγμένα φάρμακα, τά καλύτερα φαγητά, τήν ψυχαγωγία μας καί παραλείπουμε τή φροντίδα τῆς ἀθάνατης ψυχῆς μας. Πηγαίνυομε ἀμέτρητα χιλιόμετρα γιά νά ἀποκτήσουμε γνώση ἀνθρώπινη, νά πάρουμε περγαμηνές καί δέν ἐνδιαφερόμεθα νά μορφώσουμε τό Χριστό μέσα μας.

Τά πάθη μας εἶναι ἀχόρταγα. Ὁ ἄνθρωπος δέν ἱκανοποιεῖται μέ τίποτα. Ὅσο ἀπολαμβάνει τά ὑλικά ἀγαθά τόσο ἀδειάζει ἐσωτερικά μέσα του.

Πρέπει νά κατανοήσουμε ὅτι ἡ αἰώνια σωτηρία ἐδῶ κερδίζεται καί ἐδῶ χάνεται. Ἄν δέν ἀγωνιστοῦμε πνευματικά δέν μποροῦμε νά προχωρήσουμε στή ζωή μας. Ἡ εὐτυχία δέ βρίσκεται στήν κατανάλωση, ἀλλά στήν ἀνάλωση γιά τό καλό τῆς ψυχῆς μας καί τῶν συνανθρώπων μας.

Δέν πλασθήκαμε γιά τήν πρόσκαιρη ζωή, ἀλλά γιά τήν αἰώνια. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα ἀναγεννηθήκαμε γιά τήν αἰώνια ζωή. Ὁ Κύριός μας πλήρωσε ἀκριβά τήν αἰώνια σωτηρία μας. Σταυρώθηκε, ὑπέφερε τούς πόνους καί τίς ὕβρεις, τούς γέλωτες, τούς κολαφισμούς, τά ἐμπτύσματα, γιά νά μας σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Πρέπει ἐμεῖς νά συγκρίνουμε τή ζωή μας μέ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως τοποθετοῦμε τό πρόσωπό μας μπροστά στόν καθρέφτη, ἔτσι νά τοποθετοῦμε τήν ψυχή μας μπροστά στόν καθρέφτη τῆς ἄσπιλης ζωῆς τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Χριστός περιφρόνησε σ’ αὐτό τό κόσμο, δόξα, τιμή καί πλοῦτο, ἄν καί μποροῦσε νά τά ἔχει ὅλα, σάν Κύριος τῶν πάντων. Ἐνῶ ἐμεῖς ζητοῦμε καί τιμή καί δόξα καί πλοῦτο. Τά πολλά ὑλικά ἀγαθά ἀρρωσταίνουν τήν ψυχή μας, γιατί γίνονται πρόξενοι τῆς ἁμαρτίας.

Οἱ πραγματικοί Χριστιανοί ζοῦν σ’ αὐτό τόν κόσμο σάν ὁδοιπόροι καί ταξιδιῶτες καί ξένοι. Ἀτενίζουν πάντοτε μέ τά πνευματικά μάτια τῆς πίστεως τήν οὐράνια πατρίδα καί αὐτήν προσπαθοῦν νά κατακτήσουν. Ὅλα τά πρόσκαιρα, ἐμπρός στά ἀγαθά τῆς αἰωνίας ζωῆς εἶναι μηδέν. Ὁ φιλάνθρωπος Θεός θέλει νά μᾶς σώσει. Αὐτό ἄς εἶναι καί δικό μας θέλημα.

Εἴμεθα πλασμένοι γιά τήν αἰώνια ζωή ἀπό τόν Πλάστη. Αὐτό ἄς εἶναι ὁ πρῶτος μας στόχος καί σ’ αὐτό ἄς ἀποβλέπει κάθε μας μέριμνα, ὥστε νά τήν ἀποκτήσουμε. Χωρίς αὐτή τά πάντα εἶναι μάταια ἔστω κι ἄν ἔχουμε ὑπό τήν ἐξουσία μας ὅλο τόν κόσμο.

Ὅποιος ἐπιζητεῖ καί ἐπιδιώκει τήν αἰώνια μακαριότητα καί ἀγωνίζεται μέ ἐπιμέλεια νά τήν κατακτήσει, αὐτός θεωρεῖ τά πάντα παροδικά καί προσέχει μή τυχόν ἐπιζητώντας τά πρόσκαιρα στερηθεῖ τά αἰώνια.

Νά ἐπιδιώκουμε τίς ἀρετές μέ κάθε ἐπιμέλεια. Τά ἐγκόσμια ἀγαθά νά τά χρησιμοποιοῦμε μέ προσοχή καί φόβο Θεοῦ γιά νά μήν παροργίσουμε τόν Κύριο μέ τήν πλεονεξία. Νά θυμηθοῦμε τί μᾶς λέγει ὁ Ἀπόστολος : «Οὐδέν εἰσηνέγκαμεν εἰς τόν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδέ ἐξενεγκεῖν τι δυνάμεθα· ἔχοντες δέ διατροφάς καί σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα». (Α΄ Τιμ. στ΄, 7-8). «Σέ αὐτό τό κόσμο δέ φέρομε τίποτα οὔτε θά πάρομε κάτι μαζί μας. Ἔχοντας τροφές καί σκεπάσματα ἄς ἀρκεστοῦμε σέ αὐτά».

Ἄς γράψουμε στή μνήμη μας τήν αἰωνιότητα. Ἄς εὑρισκόμεθα πάντοτε σέ κατάσταση εἰλικρινοῦς μετανοίας, μέ καρδιά συντετριμμένη καί προσευχομένη. Ἄς μήν προσκολλώμεθα σέ καμμία ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου.

Καί ἄς ἀποστρεφόμεθα τήν ἁμαρτία, ὅπως τά δηλητηριώδη φίδια. Λίγος κόπος, ἀλλά ἡ ἀνταμοιβή αἰώνια.

Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Μιλτιάδου,
Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Σπάρτης

πηγή : ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ Ο «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ»
ΤΡΙΜἩΝΙΑΙΟΝ ΘΡἩΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΝ 
ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ:ΙΕΡΑ ΜἩΤΡΟΠΟΛΙΣΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΑΡΤἩΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...