/*--

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ

    
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν.

Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ Λουκᾶ ιζ΄ 12-19

«Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ».

Διπλὸ θαυμασμὸ μᾶς προκαλεῖ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τῶν δέκα λεπρῶν. Θαυμάζουμε τὸ μέγεθος τῆς εὐεργεσίας τοῦ Κυρίου καὶ τὸ μέγεθος τῆς ἀχαριστίας τῶν ἀνθρώπων. Οἱ δέκα λεπροὶ μέχρι ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἦσαν ἀπόκληροι τῆς κοινωνίας, διωγμένοι μέσα στὴν ἔρημο. Ζοῦσαν μακριὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὶς οἰκογένειές τους. Μόνιμη συντροφιά τους ἦταν ὁ πόνος καὶ ἡ θλίψη. 

Ζωντανοὶ νεκροί. Ξαφνικὰ ὅμως μέσα στὸ σκοτάδι τῆς δοκιμασίας τους, ἔλαμψε τὸ φῶς τῆς θεραπείας τους. Ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ὁ ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων, ὁ Κύριος, μόλις ἄκουσε τὴν κραυγή τους «ἐλέησον ἡμᾶς», τοὺς θεράπευσε.

Ἀπὸ τοὺς δέκα ὅμως, ὁ ἕνας μόνον ἐπέστρεψε νὰ πῆ ἕνα «εὐχαριστῶ» στὸν εὐεργέτη του. Μόνον ἕνας, ὁ Σαμαρείτης, ἔπεσε «ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ, εὐχαριστῶν αὐτῷ». Καὶ ὁ Χριστὸς τότε μὲ παράπονο εἶπε γιὰ τὴν ἀχαριστία τῶν ἄλλων: «Δὲν ἐκαθαρίσθησαν καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννέα ποῦ εἶναι; Δὲν ἐθεώρησαν καθῆκον τους νὰ ἐπιστρέψουν καὶ νὰ δοξάσουν τὸν Θεόν;»

ΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ΜΑΣ.

Εὐεργέτης μέγιστος τῶν δέκα λεπρῶν ἦταν ὁ Κύριος. Δὲν ἦταν ὅμως μόνο ἐκείνων, εἶναι καὶ δικός μας. Πρῶτος καὶ μέγιστος εὐεργέτης ὅλων τῶν ἀνθρώπων εἶναι ὁ Χριστός. Ὅ,τι ἔχουμε εἶναι δικό του. Τὰ ὑλικὰ καὶ πνευματικὰ ἀγαθά, δῶρα τοῦ Κυρίου εἶναι. Ἡ ζωή μας, ἡ πνοή μας, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ γαλήνη μας, ἡ περιουσία μας καὶ τόσα ἄλλα ἀπὸ τὰ παντοδύναμα χέρια τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθαν. «Πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν» μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ ποῦμε. Εὐεργέτες μας ὅμως εἶναι καὶ ὅλες οἱ ἐξαιρετικὲς ἐκεῖνες ὑπάρξεις ποὺ βρίσκονται στοὺς οὐρανούς. Ἡ Παναγία Μητέρα μας, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι καθὼς καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι καὶ δίκαιοι ποὺ εὐαρέστησαν στὸν Θεὸ μὲ τὴν καλὴ ζωή τους, εὐεργέτες μας εἶναι.

Ἐκεῖ ψηλὰ ποὺ βρίσκονται μὲ τὶς πρεσβεῖες καὶ τὶς προσευχές τους πρὸς τὸν Θεό, μᾶς γλιτώνουν ἀπὸ τόσους κινδύνους, μᾶς σώζουν ἀπὸ ἕνα πλῆθος κακῶν. Τόσα θαύματα στὴ ζωή μας δὲν εἶναι εὐεργεσίες τοῦ οὐρανοῦ στὸν καθένα μας; Καὶ ὁ κύκλος τῶν εὐεργετῶν μας μεγαλώνει, ὅταν προσθέσουμε καὶ τοὺς γονεῖς μας, ποὺ μὲ χαρὰ ἔκαναν καὶ κάνουν κάθε θυσία γιὰ τὰ παιδιά τους.

Χρόνος, χρῆμα, ξενύχτια, φροντίδες, ἀγωνίες, δάκρυα καὶ τόσα ἄλλα εἶναι μερικὰ ἀπὸ τὰ ὅσα προσφέρουν ἐκεῖνοι. Καὶ νέοι κρίκοι ὅμως προστίθενται στὴ χρυσὴ ἁλυσίδα τῶν εὐεργετῶν μας. Εἶναι οἱ δάσκαλοί μας καὶ γενικὰ οἱ παιδαγωγοί μας, ποὺ μᾶς χαρίζουν τὴν γνώση καὶ τὴ χριστιανικὴ μόρφωση. Εἶναι οἱ κληρικοί, οἱ πνευματικοί μας πατέρες, ποὺ μᾶς προσφέρουν τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ συντελοῦν στὸν ἐξαγιασμό μας. Εὐεργέτες μας εἶναι ὅλοι ὅσοι μᾶς διευκόλυναν σὲ κάποια οἰκονομική μας δυσχέρεια, ὅσοι μᾶς συνέτρεξαν μὲ φάρμακα καὶ ρουχισμό, μὲ φαγητὸ καὶ ὑπόδηση, ὅσοι μᾶς βρῆκαν κάποια ἐργασία ἢ μᾶς διευκόλυναν γιὰ τὴν εἰσαγωγή μας σ’ ἕνα νοσοκομεῖο. Πῶς ὅμως νὰ λησμονήσουμε καὶ ἐκείνους ποὺ μᾶς ἔδωσαν θάρρος σὲ κάποια δύσκολη καμπὴ τῆς ζωῆς μας, ποὺ σκόρπισαν τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς ἀπαισιοδοξίας, μᾶς ἔδωσαν σοφὲς συμβουλὲς μὲ καλοσύνη καὶ μᾶς ἄνοιξαν παράθυρα ἐλπίδος στὸ ἀδιέξοδο ποὺ βρεθήκαμε;

Ὁ καθένας μας, ὅταν σκεφθεῖ καλὰ τίς εὐεργεσίες ποὺ τοῦ ἔκαναν οἱ ἄλλοι, θὰ βρεῖ ἕνα πλῆθος περιπτώσεων. Σὲ ὅλους αὐτοὺς χρωστᾶμε τουλάχιστον ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Αὐτὸ τὸ «εὐχαριστῶ», ποὺ εἶναι δεῖγμα ἑνὸς ἀληθινοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ χαρίζει χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση στὸ συνάνθρωπό μας, ποὺ δίνει φτερὰ στὸν ἄλλο νὰ συνεχίσει τὸ δρόμο τῆς καλοσύνης. Ἕνα «εὐχαριστῶ» ποὺ θὰ εἶναι τὸ ξεχείλισμα τῆς βαθιᾶς μας ἀγάπης καὶ τῆς πολλῆς εὐγνωμοσύνης μας πρὸς τοὺς εὐεργέτες μας.

Καὶ αὐτὸ τὸ «εὐχαριστῶ» θὰ εἶναι θερμὸ καὶ ζωντανό. Ὄχι πέντε τυπικὰ λόγια ψευτοευγένειας, ἀλλὰ πέντε λόγια τῆς καρδιᾶς μας, ζεστὰ καὶ εἰλικρινά. Ἡ εὐγνωμοσύνη μας θὰ σταματήσει τὰ δάκρυα τῶν γονέων μας. Τὸ «εὐχαριστῶ» μας θὰ χαρίσει τὸ χαμόγελο τῆς ἱκανοποιήσεως στοὺς μικροὺς δορυφόρους τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς, στὸ θυρωρό, τὸν ταχυδρόμο, τὸν ὁδοκαθαριστή, τὸν ὁδηγὸ αὐτοκινήτου, ποὺ μὲ τὴν παρουσία τους ὀμορφαίνουν τὴ ζωή μας.

῾Υπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δείχνουν τὴν εὐγνωμοσύνη τους μὲ ἕνα τρόπο ἐκπληκτικό. Ἡ ἱστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔχει νὰ παρουσιάσει θαυμάσια δείγματα εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους.

Στὸν Ἐλευθερωτὴ τῶν ψυχῶν τους οἱ πιστοὶ πρόσφεραν τὴν ὑπακοή τους μέχρι θανάτου καὶ ἄλλοι ἔκαμαν τὸ πᾶν γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τοὺς εὐεργέτες τους. Πρὸς αὐτὲς τὶς ὑψηλὲς κορυφὲς ἂς κατευθυνόμαστε ὅλοι. Τὴν ἀχαριστία ἂς τὴν πολεμήσουμε. Αὐτὴ τὴν κακία ποὺ εἶναι παιδὶ τοῦ ἐγωισμοῦ, ἀγκάθι τῆς κοινωνίας, δυναμίτης τῆς συνεργασίας, δολιοφθορέας τῆς κοινωνίας, ἂς τὴν ἀπομακρύνουμε ἀπὸ τὴν ψυχή μας

πηγή : Ὀρθόδοξον Χριστιανικὸν Περιοδικόν.
Ὄργανον Ἀδελφότητος Θεολόγων ἡ «ΖΩΗ»

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...