/*--

Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ ΙΕΡΟ ΒΙΒΛΙΟ

   
Στὴν πιὸ κεντρικὴ θέση τοῦ ναοῦ, ἐπάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα βρίσκεται τοποθετημένο τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὁ θησαυρὸς ὁ ἀτίμητος. Τὸ βιβλίο ποὺ περιέχει τὴν ἀφήγηση τῆς ζωῆς τοῦ Λυτρωτή μας καὶ τὰ θεϊκά του παραγγέλματα. Αὐτὸ ποὺ εἶναι τὸ φῶς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Ἐπιστολὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν κάθε πιστό.


Ὅλοι οἱ πιστοὶ τὸ ἀντικρίζουμε μὲ βαθὺ σεβασμό. Ὁ ἱερέας, μόλις μπεῖ στὸ ἱερὸ Βῆμα, τὸ ἀσπάζεται μὲ εὐλάβεια. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ τελειώνει ἡ ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου καὶ ἀρχίζει ἡ θεία Λειτουργία τὸ παίρνει στὰ χέρια, τὸ βγάζει μὲ ἐπίσημη πομπὴ στὸ κέντρο τοῦ κυρίως ναοῦ καὶ ὑψώνοντάς το διακηρύσσει: «Σοφία, ὀρθοί». Αὐτὸ εἶναι ἡ θεία σοφία, ποὺ μᾶς παραδόθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο, τὸν Θεάνθρωπο Διδάσκαλο καὶ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους Του. Σταθεῖτε μπροστά του ὄρθιοι, μὲ σεβασμὸ καὶ ἔνταση προσοχῆς. Ὕστερα ἀπὸ λίγο δίνει καὶ πάλι παράγγελμα νὰ σταθοῦμε μὲ δέος, γιὰ νὰ ἀκούσουμε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν ὑπέροχη θεϊκὴ διδασκαλία, τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα.

Τὸν σεβασμὸ, τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν κεντρικὴ θέση, προσφέρουμε στὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο ὄχι μόνο γιατὶ ἀποτελεῖ τὴν ἱερότερη κληρονομιά μας, ἀλλὰ καὶ γιατὶ δηλώνει καὶ φανερώνει τὴν παρουσία τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου στὸ ναό μας μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Διδασκάλου.

«Ἐπάνω εἰς ὅλα (ἐπὶ τῆς ῾Αγίας Τραπέζης), γράφει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ Θεσσαλονίκης, τοποθετεῖται τὸ Εὐαγγέλιον αὐτὸ τὸ κηρυχθὲν εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ἢ μᾶλλον εἰπεῖν αὐτὸς ὁ κηρυχθεὶς, διὰ νὰ φαίνωνται καθαρῶς ὅλα, αὐτὸς ὁ Δεσπότης μας δηλαδὴ καὶ ὅσα ἀποβλέπουσιν εἰς αὐτόν».

Ὅταν βλέπουμε τὸ Εὐαγγέλιο δὲν βλέπουμε ἁπλῶς ἕνα βιβλίο. Βλέπουμε τὸν ἴδιο τὸν Διδάσκαλο, ὁ ὁποῖος «ἔχει ρήματα ζωῆς αἰωνίου» (Ἰωάν. στ´ 68). Δεσπόζει στὸ χῶρο τῆς λατρείας μας. Κυριαρχεῖ -ἢ τουλάχιστον πρέπει νὰ κυριαρχεῖ- καὶ στὸν χῶρο τῆς ψυχῆς μας. Καὶ ὅταν ἀκοῦμε ἐκεῖνες τὶς μικρές, ἀλλὰ χαρακτηριστικὲς εἰσαγωγές: «εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς» ἢ «ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς» ἢ «εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην», μέσα στὸν κύκλο τῶν ἀκροατῶν του εἴμαστε κι ἐμεῖς. Εἴμαστε οἱ μαθητές του, οἱ δέκτες τοῦ θεϊκοῦ μηνύματός του.

Μπροστά μας στέκεται ὁ Κύριος καὶ μᾶς διδάσκει. Ξαναζοῦμε τὶς ὡραῖες ἐκεῖνες σκηνὲς ποὺ ἀξιώθηκαν νὰ ζήσουν οἱ δώδεκα μαθητὲς καὶ οἱ ἑβδομήκοντα καὶ τὰ πλήθη τὰ ἀναρίθμητα τῶν ἀκροατῶν τοῦ Διδασκάλου Κυρίου. Ἀνεβαίνουμε στὸ ὄρος, γιὰ νὰ παρακολουθήσουμε τὴ μοναδικὴ σὲ ἁπλότητα καὶ βάθος καὶ κοινωνικότητα «ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία». Κατεβαίνουμε στὴν ἀκροθαλασσιά, γιὰ νὰ ἀκούσουμε τὸν γλυκὸ Διδάσκαλο νὰ μιλάει μέσα ἀπὸ τὸ πλοιάριο τοῦ Πέτρου. 

Τρέχουμε στὴν ἐρημιά, γιὰ νὰ κρεμαστοῦμε ὧρες ὁλόκληρες ἀπὸ τὰ χείλη του. Μπαίνουμε καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸ πραιτώριο. Ἀνεβαίνουμε καὶ στὸν Γολγοθᾶ, ὅπου ἀκούστηκε καὶ προβλήθηκε μὲ ζωντανὸ τρόπο ἡ πιὸ καθαρὴ καὶ ἡ πιὸ φωτεινὴ διδασκαλία τῆς ἀνεξικακίας καὶ τῆς ἀγάπης.

Περνᾶμε ἀκούγοντας τὶς εὐαγγελικὲς διηγήσεις ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἱεροὺς σταθμούς. Συνδεόμαστε, μὲ ἕνα ζωντανὸ τρόπο, μαζί του. «Παρακαθήμεθα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ» (Λουκ. ι´ 39). Ἀκοῦμε τὰ δικά του αἰώνια ρήματα, τὰ ὁποῖα παραμένουν πάντοτε ἀναλλοίωτα καὶ ἔχουν τὴ δύναμη νὰ πλουτίσουν καὶ νὰ ἀναγεννήσουν καὶ μᾶς, τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, νὰ μᾶς ἀνοίξουν τὸν κλειστὸ οὐρανὸ καὶ νὰ μᾶς καθοδηγήσουν στὴν πορεία τῆς ζωῆς.

Ἑπομένως ὁ ναός, στὸν ὁποῖο δεσπόζει καὶ στὸν ὁποῖο συχνότατα ἀκούγεται τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, εἶναι τὸ ἐπισημότερο καὶ ἱερότερο βῆμα καὶ τὸ ἐπισημότερο καὶ πολιτιμότερο διδασκαλεῖο. Ψηλότερα ἀπὸ τὰ σχολεῖα μας, ψηλότερα ἀπὸ τὰ πανεπιστήμιά μας, ψηλότερα ἀπὸ ἐπιστημονικὰ ἰνστιτοῦτα στέκεται τὸ ἱερὸ διδασκαλεῖο τοῦ ναοῦ.

Ἐκεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους δασκάλους διδασκόμαστε τὴ γνώση καὶ τὴ σοφία τῆς γῆς μας. Ἐδῶ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν οὐράνιο Διδάσκαλο ἀκοῦμε λόγια τὰ ὁποῖα «πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι» (Ἰωάν. στ´ 63). Ἀπὸ τὸν ἀνεκτίμητο πατερικὸ καὶ λειτουργικὸ πλοῦτο ἀποσπᾶμε δυὸ μαργαρίτες, γιὰ νὰ μᾶς καθοδηγήσουν στὴ στάση μας ἀπέναντι τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Ὁ ἓνας προέρχεται ἀπὸ τὴ γραφίδα τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ: «Τὸ Εὐαγγέλιον... προσκυνοῦμεν καὶ περιπτυσσόμεθα καὶ καταφιλοῦμεν καὶ ὀφθαλμοῖς καὶ χείλεσι καὶ καρδίᾳ ἀσπαζόμεθα». Ταιριάζει στὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο ὅλος ὁ πλοῦτος τῶν αἰσθημάτων μας.

Ὁ δεύτερος μαργαρίτης εἶναι μιὰ προσευχὴ ποὺ ὁ ἱερέας, ὡς ἀντιπρόσωπος ὅλων μας, ἀπευθύνει στὸν Κύριο, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τῶν θείων Γραφῷν: «Ἔλλαμψον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, φιλάνθρωπε Δέσποτα, τὸ τῆς σῆς θεογνωσίας ἀκήρατον φῶς καὶ τοὺς τῆς διανοίας ἡμῶν διάνοιξον ὀφθαλμοὺς εἰς τὴν τῶν εὐαγγελικῶν σου κηρυγμάτων κατανόησιν...»

Μὲ τὴν εὐχὴ αὐτὴ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Παντοδύναμο Διδάσκαλο νὰ ἀνοίξει τά μάτια τῆς ψυχῆς μας, γιὰ νὰ δοῦμε τὸ φῶς του, νὰ ἀνοίξει τὰ αὐτιά μας, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ θεῖο του μήνυμα.

πηγή :  ΖΩΗ Ορθόδοξο Περιοδικό 

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...