/*--

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

«Τα κύματα της χάριτος Σου σιωπήσαι με εποίησαν…»

Ήρθα κι απόψε στο ναό Σου,

στον φυσικό ναό Σου, Δημιουργέ των απάντων,

στάθηκα στην πλαγιά κι αγνάντευα την θάλασσα.

την θάλασσα που τόσο μου μιλά με το άφθογγο
μουρμουρητό της και την τόσο εύγλωττη σιωπή της…


Μου μιλά για την άβυσσο Σου και την άβυσσό μου…

Τούτο το απόγιομα, μπρος στην απεραντοσύνη της
αγάπης Σου στέκεται το ασύνορο της ψυχής μου…

και κράζει ο κουρασμένος εαυτός μου κάτω από το
βάρος του ανεξήγητου εγώ μου,

«άβυσσος -γήινη χωμάτινη τυραννική-,
άβυσσον, -θεϊκή- επικαλείται»…

και η βουβή κραυγή έγινε δάκρυ, το δάκρυ
προσευχή…

Κι έμεινα να αφουγκρασθώ λες, την απάντηση

και άκουσα μόνο τον ψίθυρο των κυμάτων,

που ακούραστα υπάκουα χαϊδεύουν την ποδιά της
γης…

Κι ήρθε, απόκριση θαρρώ, στο νου η προσευχή των
αγίων Σου, Απέραντε Κύριε,

«τα κύματα της χάριτός σου σιωπήσαι με
εποίησαν»….

Και σώπασε η κραυγή, γαλήνεψε η σκέψη,

ο νους βυθίστηκε σε νάματα θεία…

Τα κύματα της χάριτός Του, πότε θωπεύοντας, πότε
σμιλεύοντας τον ατίθασο εαυτό μου, σιωπήσαι με
εποίησαν…

Κι ένιωσα τότε την άβυσσό μου να μικραίνει και να
χωρά στην δική Σου, Αχώρητε Κύριε,

Κι έγινε η προσευχή κραυγή εκεί μπρος στον
καθρέφτη της μεγαλοσύνης Σου, της θάλασσας,

«Κύριε ας χαθώ στην άβυσσό Σου,

κι ας μην καταποντιστώ στα αβυσσαλέα βάθη του
εαυτού μου….».

Δρ.Δέσποινα Μ. Καλογεράκη

πηγή : ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΛΥΚΕΙΑΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΓΟΥΒΩΝ ΕΥΒΟΙΑΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...