/*--

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Οι δύο όψεις της Ζωής, (ή) της ζωής μου…

            
Πρόσφατα, ιδιαίτερα μίλησε μέσα
μου μια εικόνα του Κυρίου αλλιώτικη
απ’ τις άλλες. Μόλις είχε τελειώσει
η Θ. Λειτουργία, και το βλέμμα μου
προσείλκυσε αυτή η εικόνα που
παρουσίαζε τον Κύριο με δύο όψεις.
Έμεινα μπρος της μερικά λεπτά να
αφουγκραστώ τι έχει να μου πει.


Ο αγιογράφος απέδωσε στο ένα
πρόσωπο του Κυρίου τις δύο
ιδιότητες Του, αυτήν του σπλαχνικού
Πατέρα και εκείνη του Δίκαιου Κριτή. Το μισό
πρόσωπο, γεμάτο γλυκύτητα, το βλέμμα γαλήνιο
μεστό από συγκατάβαση και συγνώμη. Στο άλλο μισό,
λες και ο αγιογράφος χρησιμοποίησε χρώματα
αυστηρότητας σε τόνους και αποχρώσεις του
απρόσιτου…. Ο συγκαταβατικός Κύριος και ο
επικριτικός Κριτής σε μιαν εικόνα…

Έμεινα να την κοιτώ… ε λοιπόν αυτή την εικόνα
την έχω ξαναδεί. Την ξαναείδα ζωντανά στη ζωή μου
την ίδια. Το πέρασμά μου απ’ αυτή τη γη γίνεται
κάτω από αυτό το «διπλό» βλέμμα, το βλέμμα της
αγάπης και το βλέμμα της δικαιοσύνης.

Η γαλήνη Του μου θύμισε τις γλυκείς εκείνες
ώρες, τότε που με περίμενε πότε στις γωνιές της
θλίψης και πότε στις κορυφές της χαράς μου… τότε
ένιωθα το χάδι Του να με παρηγορεί και πλημμύριζε
η ύπαρξή μου από την αγάπη Του. Κείνες τις ώρες,
το είναι μου γονάτιζε κάτω από το βάρος της
αγάπης Του…

Αλλά και το βλέμμα της αυστηρότητας δεν μου
είναι άγνωστο. Κάθε που Τον αρνιόμουν και τον
αρνιέμαι έτσι βλέπω το βλέμμα της αγάπης Του.
Η αμαρτία χρωματίζει με αυστηρότητα την μορφή Του
την γαλήνια και κρύβομαι σαν άλλος Αδάμ μην
αντέχοντας τον δίκαιο Πατέρα να με θωρεί…. Μα και
τότε ακόμη, η αγάπη Του νικούσε την αμαρτία,
έψαχνε να με βρει, με φώναζε με το όνομά μου,
θυμίζοντας μου θαρρώ πως είμαι το παιδί Του,
ακόμη και όταν γλιστρώ στην αμαρτία. Τότε η ψυχή
γονάτιζε κάτω απ’ το βάρος της συγνώμης Του….

Θεέ μου, ψιθύρισα, αυτή η εικόνα Σου είναι
εικόνα της ζωής μου. Για μια στιγμή μου θύμισε
πόσο αδύναμη είμαι αλλά και ότι είμαι και το
παιδί ενός αδύναμου να μην αγαπά, Παντοδύναμου
Θεού.

Αξίωσέ με Κύριε εκείνης της υπερκόσμιας θέας
του προσώπου Σου, τότε που η σκιά της αμαρτίας θα
αφανιστεί μπρος στην λάμψη του Θείου Σου
Προσώπου. Έμεινα να κοιτώ λοιπόν την εικόνα αυτή
που μου είπε με την κατανυκτική σιωπή της τόσα
πολλά εκείνη την μέρα, και δεν ήταν τυχαίο. Έκανα
ένα βήμα να φύγω, μειδιώντας στην όψη της
συγκατάβασής Του και προσευχόμενη στη θέα της
αυστηρότητας του προσώπου Του. Φεύγοντας, μια
προσευχή ανέβηκε στα χείλη μου: κρίνε με δίκαια
Κριτά και Πατέρα με τον κανόνα της αγάπης Σου…
αμήν».

Δρ. Δέσποινα Μ. Καλογεράκη

πηγή :  ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΛΥΚΕΙΑΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΓΟΥΒΩΝ ΕΥΒΟΙΑΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...