/*--

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Η δική μου Ιθάκη…

      
Θυμάμαι παιδί τότε, στο
βιβλίo της Οδύσσειας
ζωγράφιζα ακόμη έναν
ανάμεσα στους συντρόφους
του Οδυσσέα… τον εαυτό
μου… στη δική μου
Οδύσσεια όμως ήταν ο
μόνος που κατάφερε τελικά
να επιστρέψει με τον
Οδυσσέα στην Ιθάκη.


Τώρα που πέρασαν και καθώς περνούν τα χρόνια,
διαπιστώνω ότι ο Οδυσσέας θα μπορούσε να είναι ο
κάθε περαστικός απ’ αυτήν εδώ τη γη. Το ποίημα
του Ομήρου, ποίημα της ζωής μου, είναι ίσως η
αυτοβιογραφία κάθε θαλασσοπόρου στον ωκεανό της
ζωής. Δεν είναι άραγε η ζωή μας ολάκερη ένας
ατέλειωτος πηγαιμός;

Κι αναπολώ την δική μου πορεία, ξεδιπλώνω στο
ράφι της μνήμης τον δικό μου χάρτη και σημειώνω
λιμάνια απάνεμα και φουσκοθαλασσιές της δικής μου
θάλασσας στην πορεία προς την δική μου Ιθάκη… και
ζωγραφίζω πότε ταξίδια ηλιόλουστα και πότε φάρους
σβηστούς στο διάβα μου… μα το φεγγάρι πάντα κει
ψηλά, ο δικός Του φάρος στο δρόμο για την Ιθάκη
μου, την αιώνια την ποθητή… μια πορεία με χίλια
χρώματα, μια πορεία του εγώ μου προς την
αυτογνωσία, την κατάκτηση του ίδιου μου του
εαυτού μα και του κόσμου…

Και να κει πιο πέρα βλέπω αραγμένο το σκαρί
μου στα νησιά των πειρασμών που σαν άλλη Καλυψώ,
ζητούν να κρατήσουν δέσμια την ψυχή και το κορμί…
κι άλλοτε κλείνω τα μάτια και τ’ αυτιά για ν’
αποφύγω τις σειρήνες των επιθυμιών και άλλοτε
πάλι λωτοφάγος γίνομαι και γω με τους συντρόφους
του Οδυσσέα και λησμονώ την Ιθάκη του ουρανού και
τρώω και πίνω καρπούς αποστασίας… κι η βρώση αυτή
φέρνει στο νου εκείνη την πρώτη πεθυμιά για βρώμα
ανυπακοής κι έπαρσης στον κήπο της Εδέμ… μα το
φεγγάρι κει ψηλά, σ’ όποια γη αποστασίας,
άσβεστος ο δικός Του φάρος…

Περνούν τα χρόνια και η ζωή παρασέρνεται απ’
τους ασκούς του Αιόλου και πλανιέται σ’ άγνωστη
γη κι άγνωστα μέρη. Εκεί συναντώ έναν άλλον
εαυτό, προβάλλουν ξαφνικά πτυχές του, κρυφές κι
απόμακρες μπροστά μου. Γίνομαι συνδαιτυμόνας της
Κίρκης των παθών, σαγηνεμένη από βρώμα και πώμα
λήθης και λησμονιάς του δείπνου του αιώνιου…

Μα η εικόνα της πατρίδας μένει μέσα μου βαθιά
ζωγραφισμένη, «του γαρ και γένος εσμέν»… και
ξυπνά τον ναρκωμένο εαυτό μου και ξανοίγομαι και
πάλι στα πελάγη των αγώνων πάνω στο σκαρί της
μετάνοιας, διψασμένη για το αιώνιο… μέχρι να με
προδώσει και πάλι ο γήινος εαυτός μου μα πάντα
προβάλλει μπρος μου το σκαρί της συγνώμης… και
ξανοίγομαι και πάλι κάνοντας μια νέα αρχή… ένας
ατέλειωτος πηγαιμός…

Κι έμελλε πάνω στον χάρτη της δικής μου
πορείας να σημειώσω την Ιθάκη του πολυμήχανου
Δυσσέα, μόνο που για μένα είναι ένας σταθμός, όχι
ο προορισμός… άλλωστε οι αποσκευές μου φτωχές
είναι ακόμη από εμπειρίες, τα αμπάρια των
κατακτήσεων αδειανά και μόνο κάποια ψήγματα
αυτογνωσίας κρατώ στην χούφτα μου…. μα και το
βλέμμα μου… βλέμμα ανικανοποίητης προσμονής
είναι, αγκυροβολημένο λες, στο βάθος του ορίζοντα
εκεί που το γαλάζιο τ’ ουρανού σμίγει με το μπλε
της θάλασσας… Δεν είναι η δική μου Ιθάκη ούτε
εδώ… Αυτές οι γραμμές είναι μια σημαδούρα, να
σημαδέψω το πέρασμά μου από δω στο χάρτη της ζωής
μου, και το δάκρυ που βρέχει το υδάτινο πρόσωπο
σου θάλασσά μου, είναι για να θυμάσαι ότι πέρασα
από δω… εσύ κρατάς στην μπλε αγκαλιά σου την
πατρίδα του Οδυσσέα αλλά την δική μου Ιθάκη
αγκαλιάζει το γαλάζιο του ουρανού και κει μονάχα
θα αναπαυθώ την ημέρα του ευλογημένου νόστου, την
ημέρα του γυρισμού…

Δρ.Δέσποινα Μ. Καλογεράκη

πηγή : ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΛΥΚΕΙΑΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΓΟΥΒΩΝ ΕΥΒΟΙΑΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...