/*--

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

«ΜΕΓΑΛΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΟΣ Η ΔΥΝΑΜΙΣ»

   
Σὲ φοβερὰ τραγικὴ στιγμὴ βρέθηκε κάποτε ὁ βασιλιὰς Δαβίδ. Καταδιώκεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ παιδί του, ἀπὸ τὸ σπλάχνο του. Πῶς νὰ σηκώσει μιὰ τέτοια δοκιμασία, ἕνα τέτοιο πόνο, μιὰ τέτοια ντροπή; Μὲ τί καρδιὰ ὁ τολμηρὸς αὐτὸς ἀρχηγὸς νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ λαό του καὶ τὴν ἀνταρσία τοῦ Ἀβεσσαλώμ; 


Γεμάτος ἀπερίγραπτη ὀδύνη ἐγκαταλείπει τὰ ἀνάκτορα. Ὁ στρατὸς του Ἀβεσσαλὼμ τὸν καταδιώκει σὰν τὸν τελευταῖο κακοῦργο. Ποιὸς μπορεῖ νὰ περιγράψει ἕνα τέτοιο πόνο! Νὰ σὲ καταδιώκει ὁ ἐχθρός σου τὸ καταλαβαίνεις. Νὰ ὑπονομεύει τὴ θέση σου, νὰ βυσσοδομεῖ καὶ νὰ ἀπειλεῖ καὶ αὐτὴ τὴ ζωή σου ἕνας δηλωμένος ἀντίπαλός σου καὶ αὐτὸ εἶναι κατανοητό. Νὰ τὰ βάζει ὅμως μαζί σου ὄχι ἐχθρὸς καὶ πολέμιος ξένος, ἀλλὰ τὸ ἴδιο τὸ παιδί σου, αὐτὸ εἶναι πιὰ μαρτύριο ἀπερίγραπτο. Δὲν εἶναι ὁ φόβος τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ ὀδύνη τῆς ἀχαριστίας. Δὲν εἶναι τὸ γυμνὸ μαχαίρι, ἀλλὰ τὸ χέρι ποὺ τὸ κατευθύνει. Τὸν ἐχθρό σου τὸν ἀντιμετωπίζεις. Ἔχεις τὴ δυνατότητα καὶ τὴ δύναμη νὰ τὸν ἐξουδετερώσεις.

Τὸ παιδί σου ὅμως; Πραγματικὰ τρομερὸς ὁ κίνδυνος. Ἐπιβουλὲς ἱκανὲς νὰ τὸν συντρίψουν, νὰ τὸν γεμίσουν ἀπογοήτευση καὶ νὰ τὸν παραδόσουν ἀμαχητὶ στοὺς πολεμίους του. Καὶ ὁ Δαβὶδ πῶς τοὺς ἀντιμετωπίζει; Σφίγγεται ἡ καρδιά του, ἀλλὰ δὲν τὰ χάνει. Δὲν ἀπελπίζεται. Στηρίζεται στὴ δύναμη τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἀκαταμάχητος προστάτης καὶ ἡ ἀσάλευτη ἐλπίδα του. Πάνω στὸ βράχο τῆς πίστεως ἔχει θεμελιώσει ὁλόκληρη τὴ ζωή του. Καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ μανιασμένα τὰ κύματα τοῦ πόνου τὸν χτυποῦν καὶ ἀπειλοῦν νὰ τὸν καταποντίσουν στὸν βυθὸ τῆς ἀπελπισίας αὐτὸς ἁρπάζει σὰν σωσίβιο τὸ στοργικὸ χέρι τοῦ Θεοῦ: «Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου» (Ψαλμὸς γ΄ 4).

Πολὺ χαρακτηριστικὴ ἡ ἔκφραση ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ πονεμένος βασιλιάς. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ «ὑψῶν τὴν κεφαλήν» του. Φεύγει κυνηγημένος. Μὲ βουρκωμένα μάτια ἀνεβαίνει στὸ βουνὸ καταδιωκόμενος ἀπὸ τὸ παιδί του. Αἰσθάνεται ὀδύνη, ἀλλὰ καὶ ντροπή. Δὲν ἔχει πρόσωπο νὰ ἀτενίσει τοὺς λιγοστοὺς συντρόφους του. Τὸ κεφάλι του σὰν μαραμένο ἄνθος γέρνει πάνω στὸ στῆθος του. Ἀπὸ τὴν ὥρα ὅμως ποὺ ὑψώνει τὴ σκέψη του στὸν Θεό, τὸ μαραμένο ἄνθος ἀνυψώνεται. Ζωογονεῖται ἀπὸ τὴ δροσιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὶς ἐλπιδοφόρες ἀκτῖνες τοῦ Ἥλιου τῆς Δικαιοσύνης.

Καὶ οἱ πιὸ μεγάλες ψυχὲς ἔχουν τὶς στιγμὲς τῆς κάμψεως τοῦ ἠθικοῦ τους, τῆς πνευματικῆς τους ἀντιστάσεως. Ἡ ἀποθάρρυνση, ἡ ἀπογοήτευση δὲν τοὺς εἶναι ἄγνωστες. Καιροφυλακτοῦν σὲ κάθε τους βῆμα. Ὅμως ἔχουν ἕνα μυστικό. Ἐλπίζουν καὶ πιστεύουν στὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἡ δύναμη αὐτὴ τοὺς κάνει ἀκαταμάχητους. Μονάχα ὅσοι ἔζησαν τὴ δύναμη αὐτὴ μποροῦν ἀπὸ τὴν προσωπική τους πείρα νὰ διακηρύξουν μαζὶ μὲ τὸν Χρυσόστομο τί θὰ πεῖ νὰ στηρίζεσαι καὶ νὰ ἐλπίζεις στὸν Θεό:

«Μεγάλη τῆς ἐπὶ Κύριον ἐλπίδος ἡ δύναμις· φρούριον ὀχείρωτον (ἀσφαλές), τεῖχος ἄμαχον, συμμαχία ἀκαταγώνιστος, λιμὴν εὔδιος (γαλήνης), πύργος ἀκαταμάχητος, ὅπλον ἀήττητον, δύναμις ἄμαχος (ἀκατάβλητος) καὶ ἐκ τῶν ἀπόρων εὑρίσκουσα πόρον». Δηλαδὴ καὶ στὰ ἀδιέξοδα ἡ ἐλπίδα στὸν Κύριο βρίσκει διέξοδο. Μπορεῖ νὰ ἔχει τέτοια δύναμη ἡ ἐλπίδα στὸν Θεό;

Ὅσοι θέλουν νὰ τὸ διαπιστώσουν δὲν ἔχουν παρὰ νὰ τὸ ἐπιχειρήσουν καὶ νὰ τὸ ζήσουν. Καὶ τότε θὰ ἀνακαλύψουν ἕναν ἄλλο κόσμο. Ἕνα κόσμο ποὺ δὲν περιορίζεται στὰ στενὰ πλαίσια τῆς κοντόθωρης ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλὰ ξανοίγεται στὸ φῶς τῆς πίστεως. Καὶ ἡ «λογικὴ» τῆς πίστεως μᾶς δείχνει, πὼς τὴν πορεία τῆς ἱστορίας δὲν τὴν κανονίζει κανένας Ἀβεσσαλώμ, ἀλλὰ μόνο ὁ Θεός, ἡ ἐλπίδα στὸν Θεό. Καὶ ὁπλισμένος μὲ αὐτὴ τὴ δύναμη ὁ πιστὸς ἀντιμετωπίζει νικηφόρα τὴ ζωὴ καὶ τὶς δυσκολίες της. Αὐτὴ ἂς εἶναι ἡ εὐχὴ καὶ ὁ ἀγώνας ὅλων μας.... Ἀσάλευτη ἡ ἐλπίδα μας στὴν ἀγάπη καὶ στὴν πατρικὴ πρόνοια τοῦ οὐράνιου Πατέρα μας

πηγή : Ὀρθόδοξον Χριστιανικὸν Περιοδικόν.
Ὄργανον Ἀδελφότητος Θεολόγων ἡ «ΖΩΗ»

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...