/*--

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ

     
Μκ 2,1 Ύστερα από μερικές μέρες μπήκε πάλι ο Ιησούς στην Καπερναούμ και διαδόθηκε ότι  βρίσκεται σε κάποιο σπίτι . 
2 Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ώστε δεν υπήρχε χώρος ούτε κι έξω από την πόρτα· και  τους κήρυττε το μήνυμά του. 
3 Έρχονται τότε προς αυτόν, φέρνοντας έναν παράλυτο, που τον βάσταζαν τέσσερα άτομα. 
4 Κι επειδή δεν μπορούσαν να τον φέρουν κοντά στον Ιησού εξαιτίας του πλήθους, έβγαλαν  τη στέγη πάνω από κει που ήταν ο Ιησούς, έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν το κρεβάτι,  πάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος.
5 Όταν είδε ο Ιησούς την πίστη τους, είπε στον παράλυτο:  "Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι  αμαρτίες ". 
6 Κάθονταν όμως εκεί μερικοί γραμματείς και συλλογίζονταν μέσα τους: 
7 "Πώς μιλάει αυτός έτσι, προσβάλλοντας τον Θεό ; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες;  Μόνον ένας, ο Θεός". 
8 Αμέσως κατάλαβε ο Ιησούς ότι αυτά σκέφτονται και τους λέει: "Γιατί κάνετε αυτές τις  σκέψεις στο μυαλό σας; 
9 Τι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: 'Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες' ή να του πω:  'Σήκω , πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα'; 
10 Για να μάθετε λοιπόν ότι έχω την εξουσία να συγχωρώ πάνω στη γη αμαρτίες" - λέει στον  παράλυτο: 
11 "Σ' εσένα το λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου". 
12 Εκείνος σηκώθηκε αμέσως, πήρε το κρεβάτι του και μπροστά σε όλους βγήκε έξω, έτσι που  θαύμαζαν όλοι και δόξαζαν τον Θεό λέγοντας: "Τέτοια πράγματα ποτέ ως τώρα δεν είδαμε!" 

Πολύ δύσκολη η ζωή του παράλυτου. Κατάκοιτος σε μισοσκόταδο  (αφού τα παράθυρα στα τότε χαμόσπιτα ήταν λιγοστά και μικρά), συχνά  μόνος, ασφαλώς πονώντας και όντας εξαρτημένος για τα πιο πολλά από  άλλους· κυρίως βαθιά υποφέροντας και απελπισμένος υπέφερε διπλά:  βασανιζόταν από την αναπηρία του και  ταυτόχρονα φοβόταν το Θεό γιατί σύμφωνα με την απάνθρωπη  αντίληψη ο Θεός δεν νοιαζόταν γι' αυτόν και δεν τον αγαπούσε, αφού  κάθε αρρώστια και αναπηρία εθεωρείτο δίκαιη τιμωρία του Θεού για  αμαρτίες δικές τους ή ακόμη και των γονιών του.  Προφανώς συγγενείς και φίλοι τού μίλησαν για τον Ιησού και το  φιλάνθρωπο κήρυγμά του. Συμφώνησαν να τον μεταφέρουν, ώστε να  δει και να ακούσει αυτόν τον Δάσκαλο, με την ελπίδα να βρει από αυτόν  και γιατρειά 

Ο παράλυτος και όλοι όσοι ήταν εκεί, αυτό που περίμεναν από τον Ιησού ήταν να τον γιατρέψει. Ο Ιησούς όμως πρώτα του συγχωρεί τις αμαρτίες. Με τη συγχώρηση αυτή τι αλλάζει μέσα στην ψυχή του παράλυτου σε σχέση με τον  Θεό; .  Κανονικά αναμενόταν απλώς και μόνον να  γιατρέψει τον άνθρωπο που του έφεραν. Πώς  όμως θα γιατρευόταν όλοι από την απάνθρωπη  αντίληψη πως ό,τι του συνέβαινε ήταν τάχα  τιμωρία από τον Θεό για αμαρτίες του; Γι' αυτό  ενεργεί αντίστροφα: πρώτα συγχωρεί, ύστερα  θεραπεύει. Μετά το πρώτο (άφεση αμαρτιών) οι  τότε εκεί παρόντες θεολόγοι εξεγείρονται και τον  κατηγορούν ως βλάσφημο. Με το δεύτερο  (θεραπεία) καταρρέει η θεολογία τους, που  ταύτιζε αρρώστια και αναπηρία με την αμαρτία. 

Με την άφεση αμαρτιών διαβεβαιώνει τον  παραλυτικό ότι ο Θεός νοιάζεται και γι' αυτόν,  όπως για όλους· τον αγαπά, όπως όλους.  Ο παράλυτος φεύγει γιατρεμένος,  απελευθερωμένος από την παράλογη και  απάνθρωπη αντίληψη για την ασθένεια και  πανευτυχής κουβαλώντας το φορείο του Με τη θεραπεία του παραλυτικού δίνεται  πανηγυρικά η απάντηση ότι ο Ιησούς  μπορούσε να συγχωρεί.  Άρα δεν ήταν βλάσφημος. Διότι ένας  βλάσφημος δεν ήταν δυνατόν - κατά τη  λογική των Γραμματέων - να θεραπεύσει.  Επιπλέον η αντίληψη για τη σχέση:  αμαρτία - τιμωρία - ασθένεια  καταρρίπτεται παταγωδώς. 

Και ο λαός άκουσε, είδε, κατάλαβε και  εντυπωσιασμένος ομολόγησε ποιος  πράγματι ήταν ο Ιησούς: αυτός που  συγχωρεί, θεραπεύει και ελευθερώνει· ο  αληθινός Μεσσίας, όπως τον είχαν  προαναγγείλει οι μεγάλοι Προφήτες

Και σήμερα ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν, όπως και τότε, ότι οι αρρώστιες και τα βάσανα στη ζωή είναι τιμωρίες από τον Θεό για τις αμαρτίες τους. Η αντίληψη ότι η ασθένεια είναι τιμωρία από το Θεό είναι παράλογη,  απάνθρωπη και βλάσφημη. Ο Θεός είναι μακρόθυμος, πολυέλεος,  πολυεύσπλαχνος, πανάγαθος και αληθινός. 

Όλα άρχισαν από τη στιγμή που ο άνθρωπος διέκοψε (με το προπατορικό  αμάρτημα) τη σχέση του με το Θεό, ο οποίος χορηγεί τη ζωή. Αυτή η διακοπή  της σχέσης είχε ως αποτέλεσμα να εισβάλει το κακό με κάθε του μορφή στη  ζωή του ανθρώπου: φυσικές καταστροφές, αρρώστιες, θάνατος. Σ’ αυτή,  λοιπόν, την πρώτη αμαρτία βρίσκεται η αιτία του κακού που υπάρχει και  ταλαιπωρεί έκτοτε τους ανθρώπους. 

Ο Ιησούς, λοιπόν, εγκαινιάζοντας τον καινούργιο κόσμο του Θεού απαλλάσσει  αυτούς που επιθυμούν να εισέλθουν σ’ αυτόν από το βάρος της  προπατορικής πληγής που φέρουν όλοι όσοι γεννιούνται στον κόσμο.  Έτσι συνεχίζει το αρχικό έργο της δημιουργίας του, ενώ συγχρόνως μας δείχνει  πώς θα γίνει ο κόσμος της Βασιλείας του στους έσχατους χρόνους: όλα τα  δεινά θα τελειώσουν και θα κυριαρχούν μόνο η ζωή και το καλό.



+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...