/*--

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Η Καμπάνα

Μες στο δροσάνεμο
που αναγαλλιάζω
κι ο νούς χανότανε
σε χάος γαλάζιο
ψηλά ας μ’ αφήνατε
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό


                                                                Ποιό χέρι απλώθηκε
                                                                να με σπαράξει
                                                               απ’ το χρυσόνειρο
                                                               στην άγια πράξη!
                                                              Ο πρώτος ήχος μου
                                                              πρώτη πληγή,
                                                              με τραβάς, αίμα μου
                                                             ξανά στη Γή.

Ω! σείς χαμόσυρτα
λερά σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναί δίκια!
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα ’κεί
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή.

                                                            Δεν είναι κέντρισμα
                                                             να σας κουνήσει,
                                                            κορμιά, που η άλυσσο
                                                            τά ’χει τσακίσει!
                                                           Σκέψη, ποιός άνεμος
                                                           θέ ν’ αξιωθεί
                                                          να σ’ ανατάραζε,
                                                          σκότος βαθύ;

Πίσου απ’ τα λόγια μου
πίκρα φαρμάκι,
τί κόσμοι απέραντοι
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί;

                                                        Να ’ταν να ξήλωνεν
                                                        απ’ την καρδιά μου
                                                       Μοίρα καλόβουλη
                                                       τ’ άγρια καρφιά μου
                                                       και να με σήκωνε
                                                      μ’ άξιο φτερό
                                                     σκέψη που μέστωσε
                                                     με τον καιρό.

Πάνω από θάλασσες
πάνω από χώρες
με τον καλόκαιρο
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν αγαλινά
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.

                                                   Σε μίνες φόνισσες
                                                  μπουχές καζέρνες,
                                                  λιμάνια ολόκαπνα,
                                                  βοερές ταβέρνες
                                                 σπιτάλια σκοτεινά
                                                 και προσευχές.

Στα στήθια νά ’μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύρριζος
στις φλέβες μέσα
στο νού σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:

                                               Όλα τελειώνουνε
                                               κι όλα περνάνε!
                                              Ιδέες βασίλισσες
                                              κακογερνάνε.
                                             Στις νέες ανάγκες σου
                                             κόπος βαρύς,
                                            σκοπούς αλάθεφτους
                                            κοίτα να βρείς.

Αν είν’ η σκέψη σου
πρίν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
Θεού και γέννα.
Τη σκλάβα σκέψη σου,
σκλάβα δετή σου
τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.

                                          Φτωχέ, σου μάραναν
                                          κόποι και πόνοι
                                          τη θέληση άβουλη
                                         πιωμένη αφιόνι!
                                         Αν είναι ο λάκκος σου
                                         πολύ βαθής,
                                        χρέος με τα χέρια σου
                                        να σηκωθείς!

Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την πολιτεία!
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθε αγαθό
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό.

                                           Σφίξε τα χέρια σου,
                                           για Σένα κράτει
                                           τ’ άμοιαστον έργο σου,
                                           την Πλάση ακράτη
                                          κι όλο ανεβαίνοντας
                                         προς τη Χαρά
                                        μέσα σου θα ναβεν
                                        άστρων σπορά.

Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταε άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλι’ αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρός!
Κρύβεται πίσω σου
χρόνια τώρα ο οχτρός»!


ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Είναι ένα απ’ τα ωραιότερα ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή Κώστα Βάρναλη. Μετά το τέλος του μονολόγου της Καμπάνας στους Σκλάβους Πολιορκημένους, ο ποιητής, χωρίς αυταπάτες, προοιωνίζεται τις τύχες του έργου του σχολιάζοντας: «Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα. Γιατί καθένας άκουγε μόνο τη δική του σκέψη».

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Φιλίστωρ

πηγή : ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΣ ΝΕΡΑΪΔΑΣ ΔΟΛΟΠΩΝ
TΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΝΕΡΑΪΔΙΩΤΩΝ (ΝΕΡΑΪΔΑ-ΣΑΡΑΝΤΑΠΟΡO- ΜΕΓΑΛΑΚΚΟΣ)

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...