/*--

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ Μέσα ἀπὸ τὸν Πατερικὸ Λόγο

«Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί,
Πάσχα Κυρίου Πάσχα.
Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν
Καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανὸν
Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμᾶς διεβίβασεν
Ἐπινίκιον ἄδοντας»


Καθὼς ἡ λαμπρὴ καὶ ὁλόφωτη νύκτα τοῦ Πάσχα γέρνει πρὸς τὴ μεριὰ τῆς μέρας, ἀκούεται στὴν Πασχαλινὴ Παννυχίδα πρῶτος τοῦτος ὁ ὕμνος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἀπευθύνεται σ’ ὅλους, στοὺς λαούς, στὸν κόσμο ὁλόκληρο. Προτρέπει καὶ καλεῖ νὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια στὸ φῶς ποὺ φέρνει ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιατὶ μεταφέρει τὴ δημιουργία ὁλόκληρη ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ Ζωὴ καὶ ἀπὸ τὴ γῆ στοὺς Οὐρανούς.

Τὸ Συναξάρι τῆς νύκτας τῆς Ἀνάστασης, δείχνοντας πὼς συνδέεται ἡ Ἀνάσταση μὲ τὸ ὅλο σχέδιο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου, δίνει τέσσερις ἔννοιες στὴν ἑβραϊκὴ λέξη Πάσχα καὶ οἱ ὁποῖες πραγματοποιοῦνται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ Θεό: «Τὴν παροῦσαν ἑορτὴν προσαγορεύομεν Πάσχα, ὅπερ τῇ Ἑβραίων διαλέκτῳ Διάβασις ἑρμηνεύεται, αὔτη γάρ ἐστιν ἡ ἡμέρα, καθ’ ἣν ὁ Θεὸς ἀρχῆθεν τὸν κόσμον ἐκ τοῦ μὴ ὄντος παρήγαγε. Κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν τὸν Ἰσραηλίτην λαὸν τῆς Ἐρυθρᾶς διαβιβάσας, ἐκ τῶν τοῦ Φαραὼ ἀφαρπάζει χειρῶν. Ἐν ταύτῃ πάλιν ἐξ οὐρανοῦ καταβὰς τῇ μήτρᾳ τῆς Παρθένου ἐνῴκησεν. Καὶ νῦν τὸ ἀνθρώπινον σύμπαν τὴν τοῦ Ἄδου ἁρπάσας πυθμένων, εἰς οὐρανοὺς ἀνεβίβασε καὶ πρὸς τὸ ἀρχαῖον ἀξίωμα ἤγαγε τῆς ἀφθαρσίας» .

Αὐτὴ ἡ τελευταία «Διάβασις», τὸ πέρασμα, ποὺ τὸ προεικόνισαν καὶ προετοίμασαν τὰ ἄλλα, εἶναι τὸ πιὸ ριζικὸ γιατί εἶναι τὸ «πέρασμα» ἀπὸ τὸ θάνατο στὴν αἰώνια ζωή, ἀπὸ τὰ γήινα στὰ οὐράνια. Εἶναι μία καινούργια δημιουργία, πιὸ τέλεια ἀπὸ τὴν πρώτη. «Σ’ αὐτὸ τὸ τελευταῖο «πέρασμα» ποὺ εἶναι πιὸ ριζικὴ πράξη ὑπέρβασης ἐκπληρώνεται ὁ σκοπὸς τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Γιατί γιὰ νὰ κυριολεκτοῦμε», ὡς λέει καὶ ὁ μακαριστὸς π. Δημήτριος Staniloae « τὸ πέρασμα αὐτό, τὸ Πάσχα, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς εἶναι ἐν Αὐτῷ καὶ δι’ Αὐτοῦ ποὺ πραγματοποιεῖται». «Χριστός τὸ καινὸν Πάσχα, τὸ ζῳόθυτον θύμα, ἀμνὸς Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν κόσμου».

«Δικαίως ἡμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι πρέπει νὰ λαμπρυνώμεθα σήμερον, καὶ Πάσχα νὰ πανηγυρίζωμεν», σχολιάζει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. «Ἐπειδὴ ὁ Δεσπότης Χριστὸς δὲν διεπέρασεν ἡμᾶς ἀπὸ τὴν γῆν εἰς γῆν, ἤγουν ἀπὸ τὴν γῆν τῆς Αἰγύπτου εἰς τὴν γῆν τῆς Ἐπαγγελίας, καὶ ἀπὸ κατοικούμενον τόπον εἰς τὴν ἔρημον τοῦ Σινᾶ, καθὼς τὸ παλαιὸν τὸν Ἰσραὴλ διεπέρασεν, ἀλλὰ διεπέρασεν ἡμᾶς ἀπὸ τὸν θάνατον εἰς τὴν ζωήν, καὶ ἀπὸ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐπίγεια διεβίβασεν ἡμᾶς εἰς τὸν Οὐρανὸν καὶ τὰ Ἐπουράνια. Διὰ τοῦτο ἄδομεν εἰς τὸν οὗτος εὐεργετήσαντα ἡμᾶς Κύριον...»

Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ ξέσπασμα τῶν «ψαλμῶν τῶν ὕμνων καὶ τῶν πνευματικῶν ᾠδῶν» πρὸς τὸν Κύριον, ὁ ἱερὸς Βρυέννιος μᾶς λέει γιατί πανηγυρίζουμε τόσο πολὺ τὸ Πάσχα, γιατί «ζοῦμε καὶ κινούμαστε μέσα σ’ αὐτό». «Πάσχα, διάβασις ἀπὸ τοῦ σκότους εἰς τὸ φῶς, Πάσχα ἐξέλευσις ἀπὸ τοῦ Ἅδου εἰς γῆν. Πάσχα, ἀνάβασις ἀπὸ τῆς γῆς εἰς Οὐρανούς, Πάσχα, μετάβασις ἀπὸ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Πάσχα, ἀνάστασις τῶν πεπτωκότων βροτῶν. Πάσχα, ἀνάκλησις τῶν ἐξορίστων Ἐδέμ. Πάσχα, ἀνάῤ ῥησις τῶν αἰχμαλώτων φθορά. Πάσχα, πιστῶν ἡ ὄντως ζωή. Πάσχα, παντός του κόσμου τρυφή. Πάσχα, Τριάδος θείας τιμή. Ἀκόρεστος ἡ τοῦ Πάσχα προσηγορία, ὅτι πολλαπλάσιος ἡ διὰ τούτου δηλουμένη χάρις καὶ γὰρ τοῦτο ψυχῶν ἡ ἀναψυχή, τοῦτο τῶν νόων ἡ χαρμονή, τοῦτο σωμάτων ὁ κουφισμός, τοῦτο ὀμμάτων ὁ φωτισμός, τοῦτο λαρύγγων ὁ γλυκασμός, τοῦτο θυμηδία, τοῦτο θερμότης, τοῦτο εἰρήνη, τοῦτο χαρά».

Τὸ Πάσχα βιώνεται μέσα σὲ ἄφατη Χαρά. Οἱ πιστοὶ ἐκφράζουν τὴ χαρά τους ἀνταλλάσοντας τὸ χαιρετισμὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» - «Ἀληθῶς Ἀνέστη». «Ὅλοι λοιπὸν νὰ χαίρωμεν, νὰ σκιρτοῦμεν ἀπὸ χαρὰ νὰ ἀγαλλώμεθα. Ἂν καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐνίκησε καὶ ἔστησε τὸ τρόπαιον, εἶναι ὁ Κύριος, ἡ χαρὰ ὅμως καὶ ἡ εὐφροσύνη εἶναι κοινὴ δι’ ὅλους μας. Διότι ὅλα τὰ ἔκανε διὰ τὴν ἰδική μας σωτηρίαν», προτρέπει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Καὶ συνεχίζει τὸν ὕμνο τῆς ἀνέκφραστης καὶ αἰώνιας Χαρᾶς: «Σήμερον ἐν γῇ χαρὰ, σήμερον ἐν Οὐρανῷ χαρά. Εἰ γάρ, ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ ἐπιστρέφοντος, χαρὰ ἐπὶ γῆς καὶ Οὐρανοῦ, πολλῷ μᾶλλον, τῆς οἰκουμένης ἁπάσης ἐξαρπασθείσης τῶν χειρῶν τοῦ διαβόλου. Χαρὰ ἔσται ἐν Οὐρανῷ. Νῦν σκιρτῶσιν Ἄγγελοι, νῦν χαίρουσιν Ἀρχάγγελοι, νῦν τὰ Χερουβὶμ καὶ τὰ Σεραφεὶμ μεθ’ ἡμῶν ἑορτάζει τὴν παροῦσαν ἑορτήν».

Καὶ ὁ ἱερὸς Ἀστέριος, ὁ κατ’ ἀρχὰς ρήτορας καὶ ὕστερα Ἐπίσκοπος Ἀμασείας, σ’ ἕνα Πασχαλινὸ ὕμνο του μὲ γλαφυρότητα ἀναφέρει: «Εὐφραινέσθω ἡ κληρονόμος Ἐκκλησία ὁ γὰρ ταύτης Νυμφίος Χριστὸς παθὼν ἀνέστη. Ἐπένθησεν ἐπὶ τῷ παθόντι εὐφραινέσθω ἐπὶ τῷ ἀναστάντι». Καὶ πράγματι πῶς νὰ μὴν εὐφρανθεῖ καὶ νὰ μὴ χαρεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ κάθε πιστὸς ὅταν κατὰ τὸ λόγο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου τὸ «Πάσχα Κυρίου... αὕτη ἑορτῶν ἡμῖν ἑορτὴ καὶ πανήγυρις πανηγύρεων» καὶ ἀπὸ ἀπόψεως σημασίας ξεπέρνα ὄχι μόνο ὅλες τὶς ἀνθρώπινες γιορτὲς ποὺ προέρχονται καὶ ἀφοροῦν σὲ γεγονότα τῆς γῆς, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνες ἀκόμη, ποὺ εἶναι ἀφιερωμένες στὸν ἴδιο τὸ Χριστὸ καὶ τελοῦνται προς τιμήν του. «Καὶ εἶναι τόση ἡ ὑπεροχὴ τοῦ Πάσχα ἔναντι ὅλων τῶν ἄλλων γιορτῶν, ὅσο εἶναι ὁ ἥλιος λαμπρότερος ἀπὸ τὰ ἀστέρια» καταλήγει στὸ λόγο του ὁ Θεολόγος.

Ἀπὸ τοῦτο τὸν Ἥλιο ἀκριβῶς εἶναι ποὺ «Πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Τὸ Πάσχα εἶναι ἡ πηγὴ ἀπὸ ὅπου χύνεται ὑπερφυσικὸ φῶς μέσα στὰ σκοτάδια ποὺ στεροῦνται τὸ νόημα τῆς Ζωῆς. Τὸ θεῖο Φῶς τὸ ὁποῖο νοηματοδοτεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν Ἱστορία του. Γιατί μ’ αὐτὴ τὴ γιορτὴ ἡ ἀνθρώπινη φύση δὲν φωτίζεται μόνο παροδικά, ἀπὸ μία θεϊκὴ ἀκτίνα ἀλλὰ ἡ Θεία Ζωὴ εἰσχωρεῖ πλέον μέσα σ’ αὐτὴ γιὰ πάντα. Γιατί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἦταν Ἀνάσταση Ἐκείνου ποὺ ὄντως ἄνθρωπος, ἦταν καὶ Θεὸς καὶ μπορεῖ νὰ μᾶς κάνει μετόχους στὴν Ἀνάστασή του.

«Ἔφθασεν ἡ ποθητὴ καὶ σωτήριος ἑορτή, ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ», ἀναφέρει ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης. Καὶ συνεχίζει: «Σήμερον ὁ Κύριός μας Χριστὸς ἔσπασε τὶς χάλκινες πύλες καὶ ἐξαφάνισε καὶ αὐτὸ τὸ θάνατο. Γιατί ὅμως λέγω τὸ θάνατο; Καὶ αὐτὸ τὸ ὄνομά του ἀκόμη ἄλλαξε. Δὲν ὀνομάζεται πλέον θάνατος ἀλλὰ κοίμησις καὶ ὕπνος».

Ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος, ἐπίσκοπος Κωνσταντίας τῆς Κύπρου, ζώντας τὴν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως, λουσμένος ἀπὸ τὸ φῶς της, βλέπει μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ Χριστὸ στὸν Ἅδη. Τὸν βλέπει νὰ καταπατεῖ τὰ κλεῖθρα καὶ τὶς πύλες του καὶ νὰ φθάνει στὸν Ἅδη καὶ συνεχίζει λέγοντας μὲ πολλὴ παραστατικότητα: «Ὕστερα πιάνει τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν σηκώνει ἐπάνω καὶ τοῦ λέει: Σήκω σὺ ποὺ κοιμᾶσαι καὶ ἀνάστα ἀπὸ τοὺς νεκρούς, γιατί σὲ καταφωτίζει ὁ Χριστός! Ἐγὼ ὁ Θεὸς ποὺ γιὰ χάρη σου ἔγινα υἱός σου, ἔχοντας δικούς μου πλέον καὶ σένα καὶ τοὺς ἀπογόνους σου, μὲ τὴ θεϊκὴ ἐξουσία μου δίνω ἐλευθερία καὶ λέω στοὺς φυλακισμένους τοῦ Ἅδη: Ἐξέλθετε. Σένα, Ἀδάμ, σὲ προστάζω: σήκω ἀπὸ τὸν αἰώνιο ὕπνο σου. Δὲν σὲ ἔπλασα, γιὰ νὰ μένεις φυλακισμένος στὸν Ἅδη. Ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν. Γιατὶ ἐγὼ εἶμαι ἡ ζωὴ τῶν θνητῶν. Σήκω ἐπάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω ἐπάνω σὺ ποὺ εἶσαι ἡ μορφή μου, ποὺ σὲ δημιούργησα κατ’ εἰκόνα μου. Σήκω νὰ φύγουμε ἀπὸ ἐδῶ...».

Ἔτσι λοιπὸν δίκαια γράφει καὶ ὁ ἱερὸς Νικόδημος πώς: «ἡμεῖς οἱ ἀπόγονοι τοῦ ἀναστημένου Ἀδὰμ ἑορτάζομεν σήμερον τὴν νέκρωσιν τοῦ θανάτου ἐπειδὴ ἡμεῖς ἐζήσαμεν ἐν τῷ ἀναστάντι Χριστῷ, ἐνεκρώθη ὁ θάνατος, τουτέστιν ἀργὸς καὶ ἀνενέργητος ἔμεινε, καὶ πλέον δὲν ἐνεργεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν νεκροποιὸν αὐτοῦ καὶ θανατηφόρον ἐνέργειαν ὥστε ἡμεῖς πρέπει νὰ περιπαίζωμεν τὸν θάνατον, καὶ καταπατοῦντες τὴν τυραννίαν του, νὰ λέγομεν τὸν ἐπινίκιον ὕμνον μαζὶ μὲ τὸν Ὠσηέ·«ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον» καὶ μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο «κατεπόθη ὁ θάνατος εἰς νῖκος» καὶ πάλιν μὲ τὸν Ὠσηὲ «ἐκ θανάτου λυτρώσομαι αὐτούς».

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος στὸν Κατηχητικό του Λόγο ποὺ διαβάζεται κάθε φορὰ στὴ λειτουργία τοῦ Πάσχα ὑπερτονίζει τὸν ὕμνο τῆς νίκης τῆς ζωῆς πάνω στὸ θάνατο, νίκη τῆς ἐλπίδας στὴν ἀπόγνωση, τῆς αἰσιοδοξίας στὸ φόβο, τῆς χαρᾶς στὴ λύπη, τῆς ἀγάπης στὸ μίσος: «Μηδεὶς φοβείσθω θάνατον ἠλευθέρωσε γὰρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσεν τὸν Ἅδη ὁ κατελθὼν εἰς τὸν Ἅδη. Ἐπίκρανε αὐτόν, γευσάμενος τῆς σαρκὸς αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο προλαβὼν Ἠσαΐας, ἐβόησεν ὁ Ἅδης φησὶ ἐπικράνθη, συναντήσας σοί κάτω, ἐπικράνθη καὶ γὰρ κατηργήθη. Ἐπικράνθη καὶ γὰρ ἐνεπαίχθη. Ἐπικράνθη καὶ γὰρ ἐνεκρώθη. Ἐπικράνθη καὶ γὰρ καθῃρέθη. Ἐπικράνθη καὶ γὰρ ἐδεσμεύθη. Ἔλαβε σῶμα καὶ Θεῷ περιέτυχεν. Ἔλαβε γῆν καὶ συνήντησε οὐρανῷ. Ἔλαβε ὅπερ ἔβλεπε, πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε. Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; Ποῦ σου, Ἅδη, τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι. Ἀνέστη Χριστός, καὶ χαίρουσιν ἄγγελοι. Ἀνέστη Χριστός, καὶ ζωὴ πολιτεύεται. Ἀνέστη Χριστὸς καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ ἐγέρθητι ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο». 

Ἀπὸ τὸν «κενό» τάφο τοῦ Χριστοῦ ἀνατέλλει πλέον μία καινούργια ζωή. Ἡ ἀτελεύτητος ζωή. Καὶ πάνω ἀκριβῶς σ’ αὐτὸ τὸν «κενό» τάφο θὰ στηριχτεῖ τὸ κήρυγμα καὶ ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Χριστιανῶν. «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν» σημειώνει ἀποφθεγματικὰ ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός.

«Ἡμεῖς πρὸς τούτοις ἑορτάζομεν σήμερον ἄλλης ζωῆς τὴν ἀρχήν, ἤτοι τῆς αἰωνίου, τῆς μενούσης καὶ μὴ ἐχούσης τέλος ποτὲ τὸ ὁποῖον εἶναι ἕνα ὑπέρτατον χάρισμα, καὶ μία εὐεργεσία μεγαλυτέρα ἀπὸ τοὺς ἄλλους δύο, διότι ἂν καθ’ ὑπόθεσιν ἀναστὰς ὁ Χριστὸς ἤθελε μᾶς χαρίσει νὰ ζήσουμε μία μακαρίαν ζωὴ εἰς τοὺς Οὐρανούς, συντροφευμένην ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά, ὄχι ὅμως αἰωνίαν καὶ ἀτελεύτητον, καὶ τοῦτο βέβαια ἤθελε νομίζεται εἰς ἡμᾶς ἕνα μέγα χάρισμα, καὶ μία εὐτυχία πλουσιωτάτη τὸ δὲ νὰ μᾶς χαρίσει τοιαύτην μακαρίαν καὶ πλήρη πάντων τῶν ἀγαθῶν ζωήν, ἔπειτα νὰ προσθέσῃ καὶ νὰ μὴ ἔχῃ τέλος ἡ τοιαύτη ζωή, ἀλλὰ νὰ εἶναι αἰώνια καὶ ἀτελεύτητος, τοῦτο ἀληθῶς εἶναι ἕνα χάρισμα τῶν χαρισμάτων, ἕνα ἀγαθὸν τῶν ἀγαθῶν καὶ μία εὐεργεσία τῶν εὐεργεσιῶν» ἀναφέρει ὁ Ἁγιορείτης Ἅγιος Νικόδημος.

Καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς συμπληρώνει μὲ τὴ γνωστὴ θεολογικὴ του σαφήνεια: «Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἀνανέωση τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι τὸ ξαναζωντάνεμα καὶ τὸ ξαναπλάσιμο τοῦ πρώτου Ἀδὰμ... εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ στὴ ἀθάνατη ζωή». Ἡ ζωὴ τοῦ καθενός μας στηρίζεται καὶ πηγάζει ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ καινούργια ζωὴ τῆς Ἀνάστασης εἶναι καρπὸς τῆς πίστης καὶ τῆς Ἀγάπης. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παραγγέλλει: «Ἑορτάσωμεν τὴν ἑορτὴν ταύτην τὴν μεγίστην καὶ λαμπράν, ἐν ᾗ ἀνέστη ὁ Κύριος. Ἑορτάσωμεν δὲ αὐτὴν φαιδρῶς ὁμοὺ καὶ θεοσεβῶς».

Ὁ Νηπτικὸς Πατέρας, ὁ ἅγιος του φωτὸς Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος στὸ Λόγο του «Ποῖον εἶναι τὸ μυστήριον τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, καὶ τί λογὴς γίνεται εἰς ἡμᾶς ἡ ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴ καὶ ἡ ἀνάστασις τῆς ψυχῆς μας» γράφει χαρακτηριστικά τὰ ἑξῆς: «Λοιπὸν ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ἀνάστασις ἡμῶν, ὁποὶ εἴμεσθε πεσμένοι εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ νεκροὶ... ἀνάστασις, καὶ δόξα Χριστοῦ καθὼς εἴπαμεν, εἶναι ἡ ἰδική μας ἀνάστασις καὶ δόξα ὅπου γίνεται καὶ δείχνεται καὶ φαίνεται εἰς ἡμᾶς διὰ μέσου τῆς ἀναστάσεώς του ὁποὺ κάμνει εἰς ἡμᾶς... Ἀνάστασις δὲ τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἕνωσις τῆς ζωῆς. Ὅτι καθὼς τὸ νεκρὸν σῶμα, ἀνίσως δὲν ἐδέχθη μέσα του τὴν ζῶσα ψυχήν, καὶ ἂν δὲν σμίξει μὲ αὐτὴν ἀσμίκτως δὲν δύναται νὰ ζεῖ αὐτὸ μονάχον, τοιουτοτρόπως καὶ ἡ ψυχὴ μοναχὴ δὲν δύναται νὰ ζεῖ αὐτὴ ποὺ λόγου της ἀνίσως δὲν ἑνωθῇ ἀρρήτως καὶ ἀσυγχύτως μὲ τὸν Θεὸν τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνιον ζωήν... 

Αὐτὰ λοιπὸν εἶναι τὰ Θεῖα Μυστήρια τῶν Χριστιανῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ κρυμμένη δύναμις τῆς ζωντανῆς πίστεώς μας... καὶ καθὼς λέγει ὁ Ἀπόστολος «ἡ πίστις γὰρ δίχα τῶν ἔργων νεκρά ἐστι ὥσπερ καὶ τὰ ἔργα δίχα τῆς πίστεως...» Αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ γιορτασμοῦ, δηλ. τῆς Ἀνάστασης ὄχι «λόγοις ἀλλὰ ἔργοις» -μὲ ἔργα ποὺ εἶναι ἀποτελέσματα ἐξαγιασμένων αἰσθήσεων καὶ ἀναστημένης καρδιᾶς- ἀποτελεῖ καὶ τὸ πνεῦμα τῆς Ἀνάστασης. Μὲ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ πνεῦμα εἶναι γραμμένα καὶ τὰ ἀκόλουθα λόγια του Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: «Ἡμεῖς συνανέστημεν μὲ τὸν ἀναστάντα Χριστὸν καὶ διὰ
τῆς πίστεως καὶ διὰ τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, τοῦ εἰς τύπον γενομένου τῆς ταφῆς καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ἄμποτε, λοιπόν, νὰ ζήσουμεν μίαν καινούργιαν πολιτείαν, ἥτις πρέπει εἰς τοὺς συναναστηθέντας μὲ τὸν Δεσπότην Χριστόν, καθὼς μᾶς παραγγέλει ὁ Παῦλος: «Ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστὸς ἐκ νεκρῶν, διὰ τῆς δόξης τοῦ Πατρός, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν. 

Ἡμεῖς ἐμάθομεν σήμερον ἀπὸ τὸν ἀναστάντα μίαν καινούργιαν ζωήν. Λοιπόν, ἄμποτε νὰ φυλάγωμεν αὐτὴν μέχρι τέλους ἔχοντες καινούργιους συλλογισμοὺς, λαλοῦντες καινούργια λόγια, καὶ πράττοντες καινούργια ἔργα, ἄξια της Χριστοῦ Καινῆς Ἀναστάσεως».

Δρ Γεωργίου Κάκκουρα*

* Ὁ κ. Γεώργιος Κάκκουρας εἶναι δρ Θεολογίας, Ἀναπληρωτὴς Διευθυντὴς στὴ Μέση Ἐκπαίδευση.

πηγή : «Πνευματική Διακονία»
Περιοδική Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κωνσταντίας - Ἀμμοχώστου

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...