/*--

Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΤΝΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ...Ἡ πορεία τῆς Ἀγάπης τοῦ Θεοῦ

   
Ἐτέχθης ὡς αὐτός ἠθέλησας, ἐφάνης ὡς αὐτός ἠβουλήθης, ἔπαθες σαρκί, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν, ἐκ νεκρῶν ἀνέστης, πατήσας τόν θάνατον... Μέσα σέ λίγες γραμμές ὁ ἱερός ὑμνωδός τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται καί περιγράφει τήν πορεία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἀπό τή Φάτνη στό Κενό Μνημεῖο καί ἀπό ἐκεῖ στήν Θεία Ἀνάληψη καί τήν ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο. Περιγράφει ὅλο τό Μυστήριο τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ πού ἀφορᾶ στόν ἄνθρωπο καί τή σωτηρία του.


Γέννηση, Θεοφάνεια, Σταύρωση, Ἀνάσταση, Ἀνάληψη καί Πεντηκοστή εἶναι συγκεκριμένοι σταθμοί στήν πορεία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἶναι γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ καί ταυτόχρονα γεγονότα τῆς προσωπικῆς ζωῆς καί ἱστορίας τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Γεγονότα πού δέν εἶναι μόνο κάποιες μεγάλες ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ταυτόχρονα γεγονότα πού μᾶς ἀφοροῦν ἄμεσα καί προσωπικά.

Αὐτές τίς ἡμέρες ἑορτάζουμε τίς δύο ἐνδιάμεσες ἑορτές τά δύο καθοριστικά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, τήν Σταύρωση καί τήν Ἀνάσταση. Μέ τήν Σταύρωσή Του ὁ Χριστός κατακρίνει τήν δική μας ἁμαρτία στήν δική του σάρκα. Μέ τό δικό του τραῦμα θά θεραπευθεῖ ἡ δική μας ἀνθρώπινη φύση. Πάνω στό Σταυρό σηκώνει τίς δικές μας ἁμαρτίες καί ὑποφέρει γιά χάρη μας. 

Ὁ Ἴδιος «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησε, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ». Στό ἐρώτημα: Γιατί ὁ Χριστός σταυρώθηκε; ἡ ἀπάντηση ἔρχεται μέ τό στόμα τοῦ ὑμνωδοῦ: «Ἐσταυρώθης δι’ ἐμέ, ἵνα ἐμοί πηγάσῃς τήν ἄφεσιν, ἐκεντήθης τήν πλευράν, ἵνα κρουνούς ζωῆς ἀναβλύσῃς μοι...»

Πάνω στό λόφο τοῦ Γολγοθᾶ δόθηκε καί κερδήθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῶν αἰώνων, ἡ μάχη ἀνάμεσα στήν ζωή καί στό θάνατο. Ὁ θάνατος εἶναι ἡ ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου, ὁ καρπός τῆς αὐτονομίας του. Ὁ ἄνθρωπος θέλησε νά γίνει Θεός, ἀλλά χωρίς τό Θεό καί ἀπέτυχε. Τό μόνο πού «κέρδισε» εἶναι ἡ φθορά, ὁ πόνος καί ὁ θάνατος. Δέν δημιούργησε λοιπόν ὁ Θεός τόν θάνατο. Ὁ θάνατος εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς ζωῆς καί τῆς κοινωνίας μέ τή ζωή.

Ὅσες φορές μέχρι τώρα ὁ ἄνθρωπος εἶχε συγκρουσθεῖ μέ τό θάνατο, ὁ θάνατος ἦταν ὁ νικητής. Αὐτή ἡ ἀλήθεια ἐκφράζεται μέ ἕνα θαυμάσιο τρόπο στό ποίημα τοῦ Διγενῆ Ἀκρίτα. Ὁ Διγενής εἶναι ὁ δυνατός πού μέ ὅποιους πάλεψε τούς νίκησε, ὅταν θά ἔλθει ὅμως ἡ ὥρα νά παλαίψει μέ τόν χάρο στά μαρμαρένια ἁλώνια, τότε γιά πρώτη φορά ὁ Διγενής θά νικηθεῖ, γιά μιά ἀκόμη φορά ὁ θάνατος θά ἔχει νικήσει.

Τί νόημα ὅμως μπορεῖ νά ἔχει μιά ζωή πού τελειώνει στό θάνατο; Ἐάν ὁ θάνατος εἶναι τό τέρμα τῆς ζωῆς, ὁ ἀφανισμός τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης τότε ἡ ζωή δέν ἔχει νόημα. Τότε στή ζωή τῆς κάθε μέρας τό ἄσκοπο θά συναγωνίζεται τό παράλογο, ἀλλά τόν ἀγῶνα θά τόν κερδίζει πάντα τό τραγικό, ὁ θάνατος.

Ὅλα αὐτά μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός ὄντας τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος μπαίνει διά τοῦ Σταυροῦ στό χῶρο τοῦ δικοῦ μας θανάτου. Ὁ Χριστός πέθανε πραγματικά. Μπῆκε στό χῶρο τοῦ Ἅδη. Τό Μεγάλο Σάββατο αὐτό ἑορτάζουμε, τήν εἰς Ἅδου κάθοδο τοῦ Χριστοῦ. Πρίν ἀπό τό Χριστό στόν Ἅδη πῆγε ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ὅ ὁποῖος εὐαγγελίζεται «τοῖς ἐν Ἅδῃ Θεόν φανερωθέντα ἐν σαρκί». Τώρα ὁ εὐαγγελισμός τοῦ Ἰωάννη γίνεται πραγματικότητα. Ὁ φανερωθείς ἐν σαρκί Θεός ἔρχεται στόν Ἅδη.

Τό τί σημαίνει ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στόν Ἅδη μᾶς τό λέγουν τά θαυμάσια τροπάρια πού ψάλλονται τό Μεγάλο Σάββατο τό πρωῒ. Μᾶς λέγουν ὅτι ὁ Ἅδης στενάζει καί ὑποφέρει καί βογγάει καί λέγει: «Μέ συνέφερε νά μήν δεχθῶ στά σπλάχνα μου τόν Υἱό τῆς Μαρίας. Ἄδειασε τούς τάφους ὁ καρφωμένος πάνω στό Σταυρό. Τόν δέχθηκα σάν ἕνα συνηθισμένο νεκρό καί αὐτός μοῦ κατάργησε τό κράτος καί δύναμη».

Τήν Μεγάλη Παρασκευή ὅταν ἐπιστρέφουμε ἀπό τήν Λιτανεία τοῦ Ἐπιταφίου στήν εἴσοδο τοῦ Ναοῦ ὁ ἱερέας κρατῶντας τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί εἰσερχόμενος στό Ναό ψάλλει θριαμβευτικά: «Ὅτε κατῆλθες πρός τόν θάνατον, ἡ ζωή ἡ ἀθάνατος, τότε τόν Ἅδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος...». Αὐτό συνέβη λοιπόν μέ τήν κάθοδο τοῦ Χριστοῦ στόν Ἅδη. Νεκρώθηκε ὁ Ἅδης καί ὁ θάνατος.

Δικαιολογημένα καί θριαμβικά ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἐρωτᾶ: «ποῦ εἶναι, θάνατε, τό κεντρί σου; ποῦ εἶναι, Ἅδη, ἡ νίκη σου; Ἀναστήθηκε ὁ Χριστός καί συνετρίβης». Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος γιά πρώτη φορά ἀναδεικνύεται νικητής τοῦ θανάτου. Ναί, ὁ ἄνθρωπος! Γιατί ὁ Χριστός εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Ὁ ἄνθρωπος διά τοῦ Χριστοῦ καί ἐν Χριστῷ νικᾶ τόν θάνατο.

Τό Χριστός Ἀνέστη εἶναι ἕνα μήνυμα ζωῆς καί ἐλευθερίας ἀπό τόν ἔσχατο δυνάστη τοῦ ἀνθρώπου τόν θάνατο. Ὁ Χριστός γίνεται τό Πάσχα μας. Πάσχα σημαίνει πέρασμα. Μᾶς διαβιβάζει, μᾶς περνᾶ ὁ Χριστός ἀπό τό θάνατο στή ζωή καί ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό. Μετά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί ἐφόσον εἴμαστε μπολιασμένοι στό Σῶμα Του, τήν Ἐκκλησία ὁ θάνατος μας γίνεται τό δικό μας Πάσχα, γίνεται ἡ δική μας γιορτή, τό δικό μας πέρασμα ἀπό τό θάνατο στή ζωή. Ἡ ἔξοδος μας ἀπό τήν σκηνή αὐτοῦ κόσμου γίνεται εἴσοδος στή δόξα καί στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Χριστός αὐτό πού προσέλαβε, τό ἐθεράπευσε. Ὁ Σαρκωθείς, Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ θά ἀναληφθεῖ ὡς Θεάνθρωπος καί ἀναλαμβανόμενος ἐπαναφέρει τήν ἀνθρώπινη φύση «ὅπου ἦν τό πρότερον». Ἡ πεπτωκυῖα ἀνθρώπινη φύση, ἡ γεμάτη φθορά, πόνο καί θάνατο θεραπεύεται καί καθίσταται ἐν Χριστῶ καί διά τοῦ Χριστοῦ σύνοικος τῆς Θείας ζωῆς. Ταπεινή εὐχή νά ζήσουμε καί αὐτές τίς μεγάλες ἑορτές, αὐτά τά κορυφαῖα γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ σάν γεγονότα τῆς δικῆς μας ζωῆς καί σωτηρίας.

Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κ. Παύλου

πηγή : «Πνευματική Διακονία»
Περιοδική Ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κωνσταντίας - Ἀμμοχώστου

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...