/*--

Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Ομιλία στην καινή Κυριακή και στον Απόστολο Θωμά (Αγ.Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

   
Παίρνοντας θάρρος από τις πρεσβείες του αποστόλου και μάρτυρα Θωμά  διαλαλώ την πρώτη του απιστία και την ύστερη ομολογία, που είναι της Εκκλησίας  κρηπίδα και θεμέλιο. Όταν μπήκε ο Χριστός στον χώρο που ήταν οι μαθητές του, ενώ οι πόρτες  ήταν κλεισμένες και βγήκε πάλι με τον ίδιο τρόπο, ο Θωμάς έλειπε μονάχα. Ήταν κι  αυτό έργο της θείας οικονομίας. Γιατί αν ήταν μαζί ο Θωμάς, δεν θα είχε αμφιβολία κι αν δεν είχε αμφιβολία, δεν  θα ζητούσε μ’ επιμονή και αν δεν ζητούσε, δεν θα  ψηλαφούσε αν όμως δεν ψηλαφούσε, δεν θα ομολογούσε τον Κύριο και Θεό κι αν  δεν ομολογούσε Κύριο και Θεό, τον Χριστό, δεν θα είχαμε εμείς διδαχθεί να τον  δοξολογούμε μ’ αυτόν τον τρόπο.

Έλεγαν λοιπόν οι μαθητές στον Θωμά όταν ήρθε Έχουμε δει τον Κύριο.  Έχουμε δει αυτόν που είπε σε τρεις μέρες σηκώνομαι κι αφού είδαμε με τα μάτια μας  την ανάσταση, προσκυνήσαμε αυτόν που αναστήθηκε. Τον ακούσαμε να μας λέει  “ εἰρήνη σ ̓ ἐσᾶς” κι αλλάξαμε το σκοτισμό της λύπης σε γαλήνια χαρά. Είδαμε τα  χέρια του που δέχτηκαν τις αιχμές των καρφιών, είδαμε τα χέρια που ύφαναν την  αφθαρσία μας. Είδαμε και την πλευρά, που κραυγάζει καθαρότερα από κάθε κήρυκα  την καλοσύνη του πληγωμένου. Δεχθήκαμε και τη θεϊκή πνοή από το θεϊκό στόμα  του, φύσημα που σκορπίζει κάθε χάρη. Ο εξουσιαστής έδωσε και σ’ εμάς εξουσία να  συγχωρούμε τα σφάλματα. Αν αφήσετε τις αμαρτίες μερικών, αφήνονται αν μερικών  τις κρατήσετε, κρατούνται. Τέτοια βαθειά χαρά πήραμε από τον Σωτήρα, τέτοια δώρα απολαύσαμε.

Και ο Θωμάς τους είπε “Εγώ ὅμως, ἄν δέ δῶ μέσα στίς παλάμες του τά ἴχνη τῶν καρφιῶν καί δέ βάλω τό δάχτυλό μου στό σημάδι ἀπ ̓ τά καρφιά καί δέ βάλω τό χέρι μου στήν πλευρά του, δέ θά πιστέψω”. Αγαπώ το διχασμό των λογισμών σου, γιατί κόβει κάθε διχασμό. Αγαπώ τη φιλομάθειά σου, γιατί κόβει σύρριζα κάθε φιλονικία. Με χαρά ακούω πολλές φορές τα λόγια σου. Γιατί εσύ απιστείς κι εγώ μαθαίνω να πιστεύω. 

Επειδή ο Θωμάς είχε αμφίβολη γνώση, σε οκτώ μέρες ο Δεσπότης ξαναήρθε πάλι στους μαθητές του. Όμοια όπως και πρώτα με κλεισμένες τις πόρτες το έκανε αυτό. Και ξανά τους είπε “εἰρήνη σ ̓ ἐσᾶς”. Έπειτα είπε στον Θωμά Βάλε το δάκτυλό σου εδώ και δες τα χέρια μου. Ανέχομαι τα περίεργα δάχτυλα, όπως ανέχτηκα τα καρφιά. Δες τα χέρια μου και το αληθινό γεγονός της αναστάσεως μου, μη νομίσεις πως είναι μια φαντασία. Φέρε το χέρι σου και βάλτο στην πλευρά μου. Για σένα την άφησα έτσι. Βλέποντας τ’ αχνάρια του πάθους στην σάρκα μου, θέλησα να θεραπεύσεις το πάθος της ψυχής σου. Μη γίνεις άπιστος, αλλά πιστός. Όμοια με τους άλλους αποστόλους είδες ό,τι είδαν, όμοια μ’ αυτούς σου εμπιστεύτηκα σα φίλο όλο μου το μυστήριο, όμοια μ’ αυτούς κήρυξε την δύναμή μου. Αφού άγγιξε λοιπόν ο Θωμάς τα χέρια του Κυρίου και τη θεία πλευρά, αμέσως ξεσπά σε ύμνο κραυγάζοντας

Συ είσαι ο Κύριος και ο Θεός. Πιστεύω Κύριε στην οικονομία σου, πιστεύω στην συγκατάβασή σου, πιστεύω στην ανάληψη από μέρους σου της φροντίδας μου, πιστεύω στον προσκυνητό σου σταυρό, πιστεύω στα παθήματα της σάρκας σου, πιστεύω στον τριήμερο θάνατό σου, πιστεύω στην ανάστασή σου. 

Αγ.Ι. Χρυσοστόμου,
Ομιλία στην καινή Κυριακή και στον απόστολο Θωμά

πηγή : ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ

+

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...